အခန်း ၂၉၉

အခန်း (၂၉၉)

အင်ပါယာ၏ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု၊ ဇနီးသည်အတွက် လက်စားချေခြင်း

“ကျီရို...၊ ရွှီကျန်း...”

ဖန်းဟန်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အိပ်ရာထံသို့ လျှောက်သွားပြီး တုန်ရီနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်လိုက်လေ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ အေးစက်နေပြီး ထိန်းမရအောင် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်စုံဖြင့် ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ အသက်ရှူပင် ကြပ်လာခဲ့လေသည်။

“ခင်ပွန်း...၊ ခဲအို...”

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အားကိုးရာကို တွေ့ရှိသွားကြသဖြင့် မငိုကြွေးဘဲ မနေနိုင် တော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ ငိုသံများထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် အဆုံးမရှိသော ခံစား ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်က သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း အလွန်နူးညံ့သော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက် လေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့...၊ မကြောက်ပါနဲ့... ငါ ရှိနေပြီနော်… ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်စေရဘူး...”

သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသည့် ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်၊ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည့် တစ္ဆေအစွယ် တော်ဝင်အစောင့်တပ်သားများမှာ ဖန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ် လာသည့် လူသတ်ငွေ့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေကြရ၏။ ထိုလူသတ်ငွေ့များမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲ တော့မည့်အလား ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် သူတို့ကို ဂရုတစိုက် ခြုံပေးပြီး နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်လေ သည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးထားသူတစ်ဦး၏ အေးစက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်...။”

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဆောင်းရာသီ၏ ရေခဲစူးများကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိုး ဖောက်သွားခဲ့လေသည်။

“တပ်မမှူးအဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အားလုံးကို ခေါ်လိုက်... မိနစ် (၃၀) အတွင်းမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ် တော်ရဲ့ အစည်းအဝေးခန်းမမှာ အရေးပေါ် စစ်ရေးအစည်းအဝေး ကျင်းပမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက အမိန့်ကို လက်ခံရယူပြီး ပြေးထွက်သွားလေသည်။

မိနစ် (၃၀) ကြာပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမတွင် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေလေသည်။ နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့ နှင့် အခြားသော အဆင့်မြင့် ဗိုလ်ချုပ်များမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်နေကာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသဖြင့် အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဖျော့တော့နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝတ်ရုံများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့ကို ပွေ့ဖက်၍ အစည်းအဝေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားကြလေ၏။

ဖန်းဟန်က မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ ပေးမနေတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ဇနီးများကို သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်း လိုက်ပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်များရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့် လိုက်လေသည်။

“ခုလေးတင်ပဲ အော်ရိုဘိုရော့စ် က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ ငါ့ရဲ့သီးသန့်နေရာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ငါ့ဇနီးတွေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်...”

*ဘုန်း...*

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ လေးလံသော ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်လာသကဲ့ သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ အံ့အားသင့်မှုမှသည် မယုံကြည်နိုင်မှု၊ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဘာ...”

“ဒီခွေးကောင်တွေက...”

နျူအာ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ရာ အရိုးအဆစ် များပင် တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာခဲ့လေသည်။

“သူတို့က သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ... သခင်... အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ... ကျွန်တော်မျိုးက ရှေ့တန်းတပ်သား အဖြစ် တာဝန်ယူပြီး အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ချေမှုန်းကာ သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ...”

ဗိုလ်ချုပ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး လူသတ်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။ သခင်၏ မိသားစုကို လုပ်ကြံခြင်းမှာ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်တစ်ခုလုံးနှင့် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို အရှက်ခွဲခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော ပြစ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်က သူ၏ဇနီးများဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ဗိုလ်ချုပ်အားလုံး၏ ရှေ့တွင် သူတို့ကို ညင်သာ စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲစေနိုင်သည့် အသံဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီ ကြေညာလိုက်လေသည်။

“အရင်က ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်... အနောက်ဘက် စစ်ချီခြင်းဟာ ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေကို ချေမှုန်းပြီး ကမ္ဘာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်လို့… ဒါဟာ ကြွေးကြော်သံကြီးတစ်ခု၊ နိုင်ငံနဲ့ လူမျိုးအတွက် တရားမျှတတဲ့ စစ်ပွဲ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်...”

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ

သူ၏အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ပြောမယ်... ဒီစစ်ပွဲရဲ့ အကြောင်းရင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီ...”

“ဒီ ဖန်းဟန်ရဲ့ စစ်ပွဲ... ဒါဟာ ငါ့အမျိုးသမီးတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ သီးသန့်ပဲ...”

“ငါ့မိသားစုကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တဲ့သူတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး ငါတို့ အပြစ်ပေးရမယ်… ဒီစစ်ပွဲမှာ အကြောင်းရင်း မရှိဘူး၊ ကုန်ကျစရိတ်ကို မတွက်ဘူး၊ ဘယ်လို လက်နက်ချမှုမျိုးကိုမှ လက်မခံဘူး… ငါ အော်ရို ဘိုရော့စ် ကို အပေါ်ကနေ အောက်အထိ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်စေဘဲ အကုန်လုံး ချေမှုန်းပစ်ချင်တယ်...”

လွှမ်းမိုးမှု...။

မောက်မာမှု...။

ဤစကားလုံးများထဲတွင် အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော အကာအကွယ်ပေးမှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှုတို့ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် အစည်းအဝေးခန်းမရှိ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့၏သခင်မှာ အများပြည်သူအရေးနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ရောထွေးနေသည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်ပင် ဖြစ်၏။

“ဝုန်း...”

နျူအာမှာ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ ရူးသွပ်နေသော ကျားတစ်ကောင် ကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား... ဘာကိုများ တရားမျှတရမှာလဲ သခင်မရဲ့ ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိဝံ့ တဲ့သူဆိုရင် ငါ သူတို့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ချေမှုန်းပစ်မယ်… သခင်... အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ... နျူအာက ရှေ့တန်းတပ်သားအဖြစ် တာဝန်ယူပြီး သခင်အတွက် အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ချေမှုန်းပစ်မယ်...”

“သခင်မအတွက် လက်စားချေစို့... အင်ပါယာအတွက် လက်စားချေစို့...”

“လက်နက်မချနဲ့... သတ်... သတ်... သတ်...”

“ငါ့အိမ်ကို ကျူးကျော်တဲ့သူတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး အပြစ်ပေးခံရမယ်...”

အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ ရူးသွပ်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ သွေးများမှာ ဤအချိန်တွင် အကြွင်းမဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသူသည် သူတို့ နောက်ပါခဲ့ရသည့် သူပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏အမျိုးသမီးများအတွက် ချေမှုန်းရေးစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေမည့် ဘုရင်တစ်ပါး။ ဤသို့သော သခင် ၏ နောက်ကို လိုက်ပါနေချိန်တွင် ရာထူးတိုးဖို့၊ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ဖို့ မကြောက်ရတော့ဘဲ၊ လက်စားချေရန် မလွယ်ကူ မှာကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

တောင်ပြိုသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ အမိုးကိုပင် ပွင့်ထွက်သွား စေမည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်၏ စစ်ပွဲကြီးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံးသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မုန်းတီးမှုတို့မှာ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့၊ မိုးမလင်းခင်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

နန်ယန်စီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာ သံမဏိများ၏ တုန်ခါသံကြောင့် နိုးထလာခဲ့ရလေသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သုံးကုန်တင်ကားများမှာ ဟိန်းဟောက်နေသည့် သံမဏိသားရဲများကဲ့သို့ စခန်းများ ထဲမှ စီးဆင်းထွက်ခွာလာကြပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် လူသတ်ငွေ့များ စိုးမိုးနေသော စစ်သည်တော်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရာနှင့်ချီသော 'လိပ်နက်အမှတ် (၁)' တင့်ကားများမှာ မြေပြင်ကို ကြိတ်ခြေရင်း နားကွဲလောက်သော အသံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်သော သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့လေသည်။

ဤသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသည့် ဧရာမစစ်တပ်ကြီးမှာ မည်သည့် ပို့ဆောင်ရေး အခမ်းအနားမျှ မရှိဘဲ၊ စကားတစ် ခွန်းမျှ အပိုမပြောဘဲ၊ လက်စားချေလိုသည့် ဒေါသမီးများနှင့်အတူ အနောက်ဘက်ဒေသသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက် သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေတော့သည်။