အခန်း ၃၀၀

အခန်း (၃၀၀)

သဲကန္တာရ၏ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲ၊ သဲစုပ်တွင်းထဲမှ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု

သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လှိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီးနောက် သေမင်း၏ ပင်လယ် ဟု တင်စားကြသော ကျယ်ပြောလှသည့် အနောက်ဘက်ဒေသ သဲကန္တာရကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ သည်။

ပြင်းပြသော နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ကို အပူချိန်မြင့်မားစွာဖြင့် ထိုးဖောက်လျက်ရှိပြီး ရွှေရောင်သဲကန္တာရ ပြင်မှာလည်း အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်နေခဲ့လေ၏။ ကြမ်းတမ်းလှသော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်သည် နဂါးအစွယ် တပ်မတော်အတွက် ပထမဆုံးရင်ဆိုင်ရသည့် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက် စကားပြောစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း အမိန့်များကို တည်ငြိမ်စွာ ပေးပို့နေလေသည်။ သူ၏ ဒေါသများမှာ ငြိမ်းအေးသွားခဲ့ပြီး အကြွင်းမဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းနှင့် အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

အော်ရိုဘိုရော့စ်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ရှားခဲ့သော ဤနယ်မြေတွင် သေစေနိုင်သော ထောင်ချောက်များစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ကို သူ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းတပ်ဖြစ်သည့် သံချပ်ကာ ကင်းထောက်တပ်ရင်းသည်နှစ် ဖက်စလုံးတွင် သဲကုန်းများမြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ မောင်းနှင် ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဒိုင်း...”

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချိုင့်ဝှမ်းနှစ်ဖက်ရှိ သဲကုန်းများမှာ အ သက်ဝင်လာသည့်အလား အကြမ်းပတမ်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့၏။ ကြိုတင်မြှုပ်နှံထားသော ပေါက်ကွဲစေတတ် သည့် ပစ္စည်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သဲပြင်များမှာ မီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပြိုကျလာသော တန်ချိန်သောင်းနှင့်ချီသည့် သဲအစုအဝေးတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ တပ်ဖွဲ့များပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အလုံးအရင်း ပိပြားသွားခဲ့လေသည်။

“ရန်သူ... ရန်သူ... ထောင်ချောက်ပဲ...”

“မြန်မြန်... အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်... ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်ကြ...”

ကင်းထောက်တပ်ရင်းမှူး၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများမှာ စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

သဲအစုအဝေးများ ကျဆင်းလာသော အရှိန်မှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းကြမ်းပြင်ကို ချက်ချင်း ပင် မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲမှုနှင့် သဲအမြောက်အမြား ဖုံးလွှမ်းမှုကြောင့် မာကျောသော မြေပြင်မှာ ဧရာမ သဲဝဲတွင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေသည့် တန်ချိန်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော လိပ်နက် တင့်ကားကြီးမှာ ရုန်းကန်မှု တစ်ကြိမ် သာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ထည်တစ်ဝက်ခန့်မှာ သဲများထဲသို့ မြင်သာသော အရှိန်ဖြင့် မြုပ်ဝင်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှေ့တန်းတပ်မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲပြင်များမှာ ဆူပွက်နေသော ရေကဲ့သို့ အကြမ်း ပတမ်း လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။

“ဂျွီ... ဂျွီ... ဂျွီ...”

နားထဲတွင် တရစ်ရစ်မြည်နေသော ထိုအသံကြောင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်သွားရ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့် တွင်မူ သဲပြင်အောက်မှ ဧရာမ သားရဲကြီးများ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ကြံ့ကဲ့သို့ အရွယ်အစားရှိသော သဲကင်းမြီးကောက်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သဲ ကန္တာရအရောင်အတိုင်း မြေမှုန်ရောင်ရှိပြီး ထူထဲသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့၏ ဧရာမ လက်မနှစ်ခုမှာ သတ္တုကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အမြီးဖျားရှိ အဆိပ်ဆူးမှာလည်း နေရောင်အောက်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းဖြင့် အေးစက်စက် တောက်ပနေလေသည်။

သဲကင်းမြီးကောက် သားရဲရာပေါင်းများစွာသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အလုံးအရင်းဖြင့် ထိုးထွက်လာခဲ့ ကြပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံစေကာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသော နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြလေသည်။

“ပစ်ကြ... အားလုံး ပစ်ကြ...”

ကျန်ရှိနေသော တင့်ကားများနှင့် ထရပ်ကားများပေါ်ရှိ စက်သေနတ်ကြီးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒေါသ တကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြ၏။

“ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်... ဒက်...”

မီးလျှံများက သေခြင်းတရား၏ ပိုက်ကွန်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး ထိုးစစ်ဆင်လာသော သဲကင်းမြီး ကောက်အုပ်စုဆီသို့ ရက်စက်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် နောက်ထပ်မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စစ်သည်များ၏ သွေးများ အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျည်ဆန်မိုးများမှာ သဲကင်းမြီးကောက်တို့၏ အကြေးခွံများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သတ္တုပြားများကို ရိုက် ခတ်နေသည့်အလား တချွင်ချွင် မြည်သံများနှင့်အတူ မီးပွားများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိရောက်မှု မရှိပေ။

အကြေးခွံများပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်စေပြီး သာမန်ရိုင်ဖယ်ကျည်ဆန်များ မှာ ၎င်းတို့၏ ခုခံမှုကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ စက်သေနတ်ကြီးများမှ ကျည်ဆန်များကသာ အကြေးခွံပေါ်တွင် အစင်းရာအချို့ ဖန်တီးနိုင်သော်လည်း သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာမျိုးကို လုံးဝ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဂလပ်...”

အလွန်ကြီးမားသော သဲကင်းမြီးကောက်ကြီးတစ်ခုသည် စစ်သုံးထရပ်ကားတစ်စီးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင် လာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမလက်မဖြင့် ညှပ်လိုက်လေသည်။

“ကျွီ...”

အရိုးထိအောင် ကျိန်းစပ်သွားစေသည့်အသံနှင့်အတူ ထရပ်ကား၏ ထူထဲသော သံမဏိတံခါးမှာ စားစရာဘူးခွံ တစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းတွင်ရှိသော စစ်သည်တစ်ဦးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ် လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရလေသည်။

“အမြီးတွေကို သတိထားကြ...” ဟု တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦးက အသံဝင်မတက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူမပြောခင်မှာပင် အခြား သဲကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်၏ ကြာပွတ်ကဲ့သို့ အမြီးမှာ လေကိုခွင်းလျက် ရိုက် ခတ်လာခဲ့သည်။ ကျည်ဆန်အိမ် လဲလှယ်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးမှာ ရှောင်တိမ်းချိန်မရလိုက်ဘဲ အပြာရောင် အဆိပ်ဆူးဖြင့် ပေါင်ကို ထိုးနှက်ခြင်းခံလိုက်ရလေသည်။

“အား...”

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်နိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာမှ အသားစများမှာ ချက်ချင်းပင် အမည်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျ ရောက်ခင်မှာပင် သူသည် ပုပ်အက်နေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

အလွန်အစွမ်းထက်သော အဆိပ်၊ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ခုခံမှု၊ သံမဏိကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သော ခွန်အား၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေစေနိုင်သော အဆိပ်ပြင်း။

ဤမကြုံစဖူး ဇီဝလက်နက်များမှာ စစ်ပွဲအတွက်သာ မွေးဖွားလာသော ပြီးပြည့်စုံသည့် လူသတ်စက်များသာ ဖြစ်ကြလေတော့၏။

ရှေ့တန်းတပ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အသတ်ခံရမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင် ကျဆုံးမှုအရေအတွက်မှာလည်း မြန်ဆန်စွာ တိုးပွားလာခဲ့ရာ ဂဏန်းတိုင်းမှာ တန်ဖိုးရှိသော အသက်တစ်ခုစီ၏ ဆုံးရှုံးမှုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

အော်ရိုဘိုရော့စ်တို့၏ အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော အမှန်တကယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အစွယ်များကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။