အင်မော်တယ် ရှစ်ပါး ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ခွန်အားကို ပြသခြင်း (၁)

သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းသက်ပြီးနောက် အနားယူရန်အတွက် အရာရှိကြီးများသည် တည်းခိုခန်းဆီသို့ မြင်းကိုယ်စီစီး၍ သွားကြသော်လည်း ဧကရာဇ်မှာမူ ရထားလုံးဖြင့်သာ ကြွချီတော်မူသည်။ သို့သော် ရှုရန်မြောင်၏ ရင်တွင်း ရေရွတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမတ်များအားလုံးသည် မြင်းပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဆင်းလိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အောက်ပိုင်းဒေသဆီသို့ မသိစိတ်အရ ခေါင်းငုံ့၍ အသည်းအသန် စစ်ဆေး ကြည့်ရှုမိကြတော့သည်။

ပြင်ပလူများအဖို့ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းလှပေသည်။ အရာရှိအားလုံး လှုပ်ရှားမှု ပြိုင်တူ ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းလျက် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားကြပုံခြင်းပါ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရပ်ဘက် အရာရှိများမှာမူ အခြေအနေ အနည်းငယ် သာလွန်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ ၎င်းတို့သည် လူကြီး လူကောင်းတို့ တတ်အပ်သော အတတ်ပညာ ခြောက်ပါးကို လေ့ကျင့်ထားရသော်လည်း နိုင်ငံတော် စတင် တည်ထောင်စ အချိန်က စစ်ဘက် အရာရှိကြီးများကဲ့သို့ မြင်းပေါ်၌ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရသူများ မဟုတ်ကြချေ။

သို့သော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများမှာမူ ၎င်းတို့၏ စစ်ပညာသင်ကြားခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များဆီသို့ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြပြီး မြင်းစတင်စီးတတ်ခါစအချိန်က ထိခိုက်လွယ်သော ထိုအစိတ်အပိုင်း၌ ခံစားခဲ့ရသည့် ပူလောင်စပ်ဖျဉ်းလှသော နာကျင်မှုဝေဒနာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်လည် အမှတ်ရသွားကြသည်။

ဝါရင့် မြင်းစီးသမားများအနေဖြင့် မြင်းစီးသည့်အခါ ကုန်းနှီးပေါ်၌ တစ်ကိုယ်လုံး ပုံထိုင်ချရမည့်အစား တင်ပါးကို အနည်းငယ် ကြွ၍ မြင်း၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းချက်အတိုင်း လိုက်ပါ စီးနင်းရမှန်း သိကြသော်လည်း ဤနည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်ရန်အတွက် အချိန်ယူခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းတို့ ဤအတတ်ပညာကို မတတ်မြောက်ခင်အချိန်အထိ တင်ပါးနှင့် အောက်ပိုင်းအစိတ်အပိုင်းများသည် ကုန်းနှီးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် အပြင်းအထန် ရိုက်ခ တ်မိခြင်းကြောင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နာကျင်မှုဒဏ်ရာများကို ခါးသီးစွာ ခံစားခဲ့ရဖူးလေသည်။

[ဟိုးတုန်းက မြင်းစီးသင်ရတာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းလွန်းတယ်၊ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာက တကယ့်ကို လူမဆန်တဲ့ဒုက္ခပဲ၊ အစတုန်းက တင်ပါးကို နည်းနည်းကြွပြီး ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေကို တင်းထားရမယ့် နည်းစနစ်ကို ဘယ်လိုမှ သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး၊ တင်ပါးက ကုန်းနှီးပေါ်မှာတင် ပုံလျက်သားကြီး ကပ်နေတော့ မြင်းက တစ်ချက် ခုန်လိုက်တိုင်း ကိုယ်က လေထဲမြောက်တက်သွားပြီး ကုန်းနှီးပေါ်ကို ပြန်ပြုတ်ကျပြီး အရှိန်နဲ့ ဆောင့်မိတာပေါ့၊ အဲဒါက တကယ့်ကို နာလွန်းလို့ သေမတတ်ပဲ၊ အရမ်းနာတာ]

[ပြီးတော့ ငါတို့ စတင် စစ်မှုထမ်းတဲ့အချိန်တုန်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ စစ်တပ်က အရေးပေါ် စုဖွဲ့ထားရတဲ့ အခြေအနေ မျိုးပဲ ရှိသေးတာ၊ အဲ့ခေတ်ကာလက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးဆူပွက်နေတဲ့ စစ်မက်ခေတ်ကြီးဆိုတော့ စနစ်တကျ လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ နည်းလမ်းရှာပြီး အတင်းအဓမ္မ စီးခဲ့ကြရတာ၊ အား… တွေးမိရင်တင် ပြန်နာလာသလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ တင်ပါးဆုံတွေနဲ့… တခြား လျှို့ဝှက်တဲ့ အစိတ်အပိုင်း တွေက အဲဒီကုန်းနှီးနဲ့ အနည်းဆုံး အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်မကဘဲ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်ဆောင့်မိခဲ့မှာ သေချာတယ်]

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဆက်လက် အောင့်အည်းထားနိုင်ခြင်း မရှိကြ တော့ဘဲ လက်ဝါးများဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်လျက် တစ်ယောက်မကျန် နာကျင်ခါးသီးလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ထိုစဥ်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုဒဏ်ရာမှာ တကယ်ပင် ဆိုးရွားပြင်းထန်ခဲ့လှပေသည်။

ယခင်ကမူ ၎င်းတို့သည် မြင်းစီးသင်ခဲ့ရသည့် အတိတ်နောက်ခံ အမှတ်တရများမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လောက်အထိ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ မကောင်းခဲ့တာပါလိမ့်ဟု အမြဲတစေ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ရှုရန်မြောင်၏ ရင်တွင်းအတွေးများက သူတို့အား စစ်ပညာ သင်ကြားစဥ် ကာလအတွင်း အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလုံး လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် စိတ်ဒဏ်ရာရလုမတတ် ခါးသီးလှသော ခံစားချက်ဆိုးကြီးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်လည်နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် စိတ်မသက်မသာဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့ရပြီး သွားကြားထဲမှ လေကို တရှူးရှူး စုပ်ယူမိသည်အထိ ဝေဒနာကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုခေတ်ကာလက မြင်းစီးအတတ်ပညာကို သင်ယူရသည်မှာ သူ့အတွက်လည်း လုံးဝလွ ယ်ကူမနေခဲ့ချေ။ အနီးကပ် သင်ကြားပေးမည့် ဆရာကောင်း ရှိနေခဲ့သော်လည်း နေ့ရက်တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါတိုင်း တင်ပါးဆုံ တစ်ခုလုံး ပြုတ်ထွက်လုမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။ မြင်း၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းချက်အတိုင်း တင်ပါးကို စနစ်တကျကြွ၍ စီးနင်းနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် တစ်လနီးပါးမျှ အချိန်ယူကာ မသက်မသာဖြစ်မှုကို အသည်းအသန် အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရဖူးသည်။

အထူးသဖြင့် စတင်သင်ယူခဲ့ရသည့် ထိုပထမဆုံးတစ်လအတွင်း နေ့စဥ် အိမ်သာသို့ သွားရသည့် အကြိမ်တိုင်းသည် ငရဲဒုက္ခကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော ဝေဒနာဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုအချက်က လုံးဝ ပတ်သက်မှုမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြ စ်စရာကောင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကိုပါ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ မြင်းစီးရခြင်းမှာ ဤမျှလောက်အထိ နာကျင်စရာကောင်းလှပါလျှင် အချို့သော သူများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤလောက၌ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖွဲ့ခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ဇွတ်မှိတ်၍ ပြုလုပ်ချင်နေကြရပါသနည်း။ ၎င်းတို့သည် ထိုနာကျင်မှုဝေဒနာများကို လုံးဝမခံစားရ၍များ ဖြစ်နေပါသလော။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများသည်လည်း အချင်းချင်းအကြား လေသံတိုးတိုးဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ငြင်းခုံလာကြတော့သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ဟိုတုန်းက ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတဲ့ ရှန်ယန်း ဓားပြတွေက ဒီလိုပြဿနာမျိုးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား၊ သူတို့ရဲ့ မြင်းတပ်ကောင်တွေက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာတာလေ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီသခင်လေးတွေက ငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်းပေါ်မှာတင် လေ့ကျင့်လာခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ အောက်ပိုင်း ဒဏ်ရာတွေအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုခဲ့ကြဘူး၊ သူတို့ မြင်းစီးအတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို နာကျင်မှုဝေဒနာမျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားကြပြီလေ”

“ဘုရားဘုရား, ဒါကြောင့်ကိုး၊ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့်လဲ အဲ့တုန်းက သူတို့ရဲ့ မြင်းတပ်က အမြဲတမ်း အကြောက်အလန့်မရှိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်”

“ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒါတင် ဘယ်ကဦးမလဲ၊ သူတို့က မြင်းတွေရဲ့ကျောကုန်း မပွန်းပဲ့စေဖို့အတွက် ကုန်းနှီးတွေ ပေါ်မှာ အသားတုံးတွေနဲ့တောင် ဖိခံထားကြသေးတာ၊ အသားတုံးတွေနော်၊ ငါတို့မှာတော့ သားရေအစွပ်တွေပဲ ရှိခဲ့တာ။ ခရီးဝေး ချီတက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ကုန်းနှီးပေါ်က အသားတုံးတွေက အပူရှိန်ကြောင့် အလို အလျောက် အကျက်နူးသွားခဲ့ကြလို့ ခရီးလည်းဆုံးရော ၎င်းအသားတွေကိုပါ ပြန်ပြီးတော့ စားပစ်ကြသေးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်…”

သူတို့သည် စကားပြောဆိုရင်းဖြင့် ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လာကြတော့သည်။

“တော်ပြီ၊ ပိုတွေးမိလေလေ၊ ပိုပြီးတော့ ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းလေလေပဲ”

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လျက် အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြင့် အတိတ်က ရန်သူဟောင်းများကို သင်္ချိုင်းထဲမှ ပြန်လည်တူးဆွကာ နောက်တစ်ကြိမ် အစအဆုံး ပြန်လည် နှိပ်ကွပ် ပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အတိတ်ကအကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်သွားပြီ”

အရာရှိတစ်ဦးက လမ်းကြောင်းလွှဲသည့်အနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စကားစကို ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

“အခုအချိန်မှာ ငါတကယ် သိချင်တာကတော့ ဒီလို အရာမျိုးကို ပြန်ပြင်လို့ ရနိုင်လားဆိုတာပဲ”

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်း သိချင်ကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ ရှုရန်မြောင်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မမေးရဲလို ပိုင်ကျီကဲ့သို့ နတ်သားရဲ၌ ထိုသို့သော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စအတွက် အဖြေရှိမည်ဟု မမျှော်လင့်ရဲပေ။

ရှုရန်မြောင်သည် မိမိဘေးနားရှိ စစ်သေနာပတိ ဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိ၏ မျက်ဝန်းများ အလွန်အမင်း နီမြန်း နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ”

အဆိုပါ အရာရှိသည် မျက်ရည် အလွန်လွယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စိတ်နှလုံး ထိခိုက်ပူဆွေးရသည့် အချိန်မျိုးတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် နီမြန်းလာတတ်ပြီး အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာပါက ဗြောင်ကျကျ ငိုချပစ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုလျက် နှာခေါင်းသံ တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ပြောရှာသည်။

“ရှုလန်၊ ငါ … ငါ စစ်ဘက်အရာရှိကြီးတွေ ပြောနေကြတဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ၊ မြင်းစီးတာက အောက်ပိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေပြီး ပြဿနာတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်တဲ့၊ ငါ နန်းတွင်း စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးလို့ မြင်းစီးသင်တန်းကြေးကို တတ်နိုင်တဲ့အချိန်ကျမှပဲ မြင်းစီးတတ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါ နောင်တစ်ချိန်မှာ မွေးလာမယ့် ငါ့ကလေးတွေအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လား”

*အဲ့ဒါကို ပြန်ပြင်လို့ ရပါ့မလား*

အရာရှိသည် မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှုရန်မြောင်အား သနားစဖွယ် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ရှုရန်မြောင်က သူ၏ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်းသည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ”

[ဒါက … ဒါက ပြန်ပြီး ကုစားလို့ရမရဆိုတာ ငါလည်း တကယ်ကို မသိဘူး၊ သူတို့ သမားတော်နဲ့ပဲ ပြသင့်လား၊ မြင်းစီးသင်ခန်းစာက ကလေးရနိုင်နှုန်းကို သက်ရောက်သွားစေနိုင်တာက ငါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ စနစ်ကိုပဲ မေးကြည့်ရမလား]

[ငါ မေးလိုက်ပြီ၊ အဖြေ မရှိဘူးတဲ့၊ ထင်ပါတယ်လေ]

[ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါက သတင်းအချက်အလက် စနစ်လေ၊ ဆန်းကြယ်မှုတွေ လုပ်ပေးတဲ့ စနစ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ တောင်းဆိုတာက မိုးနတ်မင်းကို ကောင်းကင်ကို ကြည်လင်အောင် လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာနဲ့ အတူတူပဲ]

အဆိုပါ အရာရှိတစ်ယောက် လုံးဝဥဿုံ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သတိလစ်မေ့မြောမသွားခင် အချိန်မှာတင် ဝေးလံသော နေရာဆီမှ ဆူညံလှသော အော်ဟစ်သံကြီးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လူအတော် များများ အသည်းအသန် သွေးပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် လဲကျသွားခဲ့ကြပုံရသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ”

ရှုရန်မြောင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အရာရှိသည် သက်ပြင်းကို အလွန်အမင်း အလေးအနက် ချလိုက်မိသည်။

“ရှုလန်၊ ခင်ဗျားကြောင့် လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားတွေ ဘယ်လောက်အထိ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေရလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား တကယ်ကို သိပုံမရပါဘူး၊ တကယ်လို့ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေဦးမယ်ဆိုရင် ငါတို့အားလုံး အသက် တိုပြီး သေဆုံးသွားမယ့်အစား ပိုပြီးတော့တောင် အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်သွားနိုင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သည်းထိတ်ရင်ဖို အကွက်ဆန်းတွေကို နေ့တိုင်း ရင်ဆိုင်နေရတာက ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသွေးကြောစနစ်ကို ပိုမိုသန်မာလာအောင် အလိုအလျောက် လေ့ကျင့်ပေးနေသလို ဖြစ်နေလို့ပဲ”

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် အမတ်များ အနားယူချိန် ရရှိခဲ့သည်။ ယန်ရှီခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန် မင်းကြီးကတော့ ခြွင်းချက်ပင်။