မမေးနဲ့၊ အဖြေက အမြဲ နန်းတွင်း ရဲမက်တွေ ဖြစ်နေမှာပဲ (၁)

“ငါကိုယ်တော်မြတ်က ဒီကြေးအကြွေစေ့တစ်ပြားကို လိုအပ်နေတဲ့သူနဲ့ တူလို့လား”

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခြေထောက်ကိုမြှောက် စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးကို လှမ်းကန်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ကန်ချက်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးမှာမူ တမင်သက်သက်ပင် လဲကျ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ် စိတ်ကြည်လင်စေရန်အတွက် လူရွှင်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်၌ ပျာပျာသလဲ ဟန်ဆောင် ပြသလိုက်တော့သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ ရှုရန်မြောင်၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကိုသာ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

“အနည်းဆုံးတော့ … အနည်းဆုံးတော့ …”

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူ ထပ်မံ၍ ကြိုးစားပြန်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ရှေ့စံ မလာခဲ့ဘူးပဲ …”

ရှုရန်မြောင်က မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေသည်။

[အာ … အိမ်ရှေ့စံ၊ ငါ သူ့ကို မေ့တော့မလို့ …]

ရှုရန်မြောင်က နတ်ဘုရား ပစ္စည်းနှင့် ထပ်မံ၍ အဆက်အသွယ်ပြုလုပ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာပြင်မှာ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိတော့သည့်အလား ချက်ချင်း တောင့်တင်း သွားခဲ့ရသည်။

*တော်လောက်ပြီ၊ အခုအချိန် အိမ်ရှေ့စံ ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူ့အသွင် ရုပ်ဖျက်နေလဲ ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မသိချင်တော့ဘူး*

သူသည် ရှုရန်မြောင်၏ ပုခုံးကို အားတင်းထားရသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး ရပ်နေရတာလဲ၊ ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို သွားပြီး ကြည့်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီနေ့တော့ ငါကိုယ်တော် မင်း စိတ်တိုင်းကျ ဝဝလင်လင် ကြည့်ရှုခွင့် ပေးလိုက်မယ်”

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ရသော ယန်ရှီခရိုင် ဝန်ကြီးမှာမူ ဤစကားကြောင့် အံ့ဩလွန်းလှသဖြင့် မေးရိုးပင် ပြုတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သူသည် အစောပိုင်းကတင် မြို့တော်မှ ရောက်ရှိလာကြသည့် နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများ၏ ဆန်းပြားလှသော ကလေး ကလား လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်တင် အပြင်းအထန် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်ခဲ့ ရပြီးသား ဖြစ်သည်။

*ကယ်ကြပါဦး၊ ဘာဖြစ်လို့ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတွေက ငါ ထင်ထားတာနဲ့ တခြားစီ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ သူတို့က နဂါးတွေနဲ့ ကျားတွေလို ခန့်ခန့်ညားညား ချီတက်ကြပြီး နှုတ်ထွက်စကားလုံးတိုင်းက တိုင်းပြည်ရေးရာတွေးကိုပဲ ဆွေးနွေးပြီး အပြုံးတိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆိုးကြီးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား*

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပိုမို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။ ဤလူငယ်လေးတွင် ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားချက်များ ရှိနေရသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးပြီး ဤမျှလောက်အထိ ရင်းရင်းနှီးနှီး လှမ်း၍ မိန့်ကြားနေရပါသနည်း။

ရှုရန်မြောင်ကမူ ၎င်းအချက်ကို အလေးအနက် တွေးတောမနေခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဧကရာဇ် အိုကြီးသည် မိမိ၏အနားတွင် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးဖြင့်သာ ပြုမူတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်အာရုံသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံမှတစ်ဆင့် ကျောက်စာတိုင်ရှိရာဆီသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ ရောက်ရှိ သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏အကြည့်အစုံမှာ ထိုဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တော့သည်။

[ဧကရာဇ်အိုကြီးက ကြက်ကို သတ်ပြီး မျောက်ကို ခြောက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လေနဲ့ ဟန့်တားလိုက်တာပဲ၊ ငါကတော့ ဒီကိစ္စကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ရမှာပဲ၊ စိတ်ကို လျှော့ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကြီးကိုပဲ သွားကြည့်လိုက်တာပေါ့]

ဤကဲ့သို့သော အတွေးကြောင့် ရှုရန်မြောင်သည် စိတ်အေးသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် သန်မာပြီး ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိလာခဲ့ကာ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေကြသော နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများ၏ အလယ်မှ ဖြတ်သန်းလျက် ‘ကလေးရစေ’ ကျောက်စာတိုင် ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ချက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

ထို့နောက် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

မြေပေါ်၌ လဲကျနေခဲ့သော စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးသည်လည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသော ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာမှု နှင့်အတူ ဟန်ဆောင်ဒဏ်ရာများ ရရှိနေသည့်ကြားမှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ငုံ့လိုက်ပြီး မြေပေါ်က ကြေးအကြွေစေ့ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလျက် ဖုန်မှုန့်များကို သေသေချာချာ သုတ်သင်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းရေးရာ ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း ဆီးသီးယိုတုတ်များ စိုက်ထူထားသော သူ၏ ထမ်းပိုးကြီးကို ပုခုံးပေါ်သို့ ပြန်လည် တင်ဆောင်လိုက်ရပြီး ရင်ထဲ၌ ဈေးသည်အသွင်ဖြင့် ဖောက်သည်များကို ဆက်လက် မခေါ်ယူရဲ တော့သည့်အတွက် နှမြောတသဖြစ်မှုကို အောင့်အည်း သည်းခံလိုက်ရရှာသည်။

စစ်မက်ရေးရာ ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း သူ၏ နားရွက်နောက်တွင် ထိုးစိုက်ထားခဲ့သော ပန်းပွင့်ကို အသာအယာ ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ပန်းတောင်းထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းတောင်းကို လက်မောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲလျက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတရုတ်နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယ မြောက်နေ့တွင် ဤမျှလောက် များပြားလှသော ပန်းပွင့်များကို စုံလင်အောင် ရှာဖွေစုဆောင်းခဲ့ရသည်မှာ သူ့အတွက် လုံးဝမလွယ်ကူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တရားရေးရာ ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း မိမိ၏ ဗေဒင်ဟောစင်ကြီးပေါ်က တံခွန်ကြီးကို သေသေချာချာ လိပ်သိမ်း လိုက်ပြီး ဝါးကုလားထိုင်ကြီးကိုမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ကို ဤနေရာ၌ ထားရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ တကယ်၍ မိမိတို့ ပြန်လာသည့်အချိန်အထိ ဤနေရာ၌ ရှိနေသေးလျှင် ပြန်ယူမည်ဖြစ်ပြီး မရှိတော့လျှင်လည်း ကံတရားအတိုင်းသာ ဖြစ်ပါစေတော့ဟု တွေးတောနေခဲ့လေသည်။

အခြားသော နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ လှည့်ကွက်များကို ကမန်းကတန်း သိမ်းဆည်း လိုက်ကြပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ကွယ်မှ နာခံစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ‘ကလေးရစေ’ ကျောက်စာတိုင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည့်အခါတွင်မူ အမျိုးသား တစ်ဦးသည် ကျောက်စာတိုင်အနား၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းလျက် ၎င်းကျောက်စာတိုင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးဆွ ပွတ်သပ်နေသည်ကို အားလုံးက လှမ်း၍ တွေ့မြင်လိုက်ကြရတော့သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို အံ့ဖွယ်နည်းနဲ့ ကလေးရစေတာလား၊ ငါ မယုံဘူး၊ ငါ ထပ်ထိုးကြည့်မယ်၊ ထပ်ထိုးကြည့်မယ်ကွာ”

သူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသူမှာ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား၏ ကိုယ်ရံတော်အရာရှိလေးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တည်တင်း အလေးအနက် ရှိလှသော မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ရှိနေခဲ့ရှာသည်။ သူသည် ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ သော်လည်း မိမိ၏ သခင်ကို မည်သို့နည်းဖြင့် တားဆီးရမှန်း မသိခဲ့ရှာဘဲ လေသံခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့်သာ လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုနေမိတော့သည်။

“အရှင် …”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လှည့်ပင် မကြည့်ချေ။

“အာ… ငါ့ကို လာမခေါ်နဲ့၊ ငါ ဒီကွမ်ယင် ရုပ်တုက သားသမီးဆုတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပေးသနားတာလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ စူးစမ်းလေ့လာနေတာ”

“ဒါဆို… သဘောပေါက်သွားပြီလား ဘုရား”

“မပေါက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်စာတိုင်ပေါ်က လက်ရေးလက်သားတွေကတော့ တကယ့်ကို လက်ရာ မြောက်တယ်…”

ထိုအခိုက်တွင် အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အမြဲတမ်း သစ်သားတုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းပြီး ရိုသေလွန်းလှသော မိမိ၏ ကိုယ်ရံတော်က ယနေ့တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား ရဲဝံ့စွန့်စားစွာဖြင့် မိမိ၏အင်္ကျီလက်စကို လှမ်း၍ ဆွဲယမ်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်ခဏတွင်မူ ဧကရာဇ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ်ကြီး တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနိုင်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုက်ရှာတော့သည်။

“ခမည်းတော်”

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလို့ နေခဲ့သည်။

“မင်းက ဒီနေရာကို တော်တော့်ကို မြန်မြန်လေး ရောက်နေတာပဲ”

အိမ်ရှေ့မင်းသားက ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက ဘာရုပ်ဖျက်မှုမှ မလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့တာမို့လို့ ပိုပြီးတော့ ခရီးတွင်သွားတာပါ”

နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများ: “…”

*ဒါဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံက ငါတို့ ရုပ်ဖျက်တာတွေကို သိနေခဲ့ပြီးသားလား*

*ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ သူ သိသွားတော့လဲ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးသား မဟုတ်တော့ ပေါ်တင် လာကြည့်ဖို့ မရဲဘူးလေ*

ထိုအခိုက်တွင် ရှုရန်မြောင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

[တော်သေးတာပေါ့၊ တခြားလူတွေအားလုံး ရုပ်ဖျက်ထားကြတဲ့အချိန်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ပေါ်တင် သွားလာနေလို့ ငါ့ကိုယ်ငါ အူကြောင်ကြောင် နိုင်တယ်လို့ ခံစားနေရတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု အိမ်ရှေ့စံလဲ ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ လာတာကို သိလိုက်ရပြီ]

နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြရပြန်သည်။

သူတို့သည် ရင်ထဲ၌ ပြန်လည် ချေပချင်နေကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အချစ်ဆုံး သားတော် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ရာထူးပြုတ်သွားမည့်အရေးကို လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ရဲဝံ့စွာ ပြုမူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ပြန်လည် စဉ်းစား ကြည့်ပြန်လျှင် ရှုရန်မြောင်သည်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ထူးခြားလှသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိ ထားပုံရသည် ဖြစ်ရာ … ဘာမှ ဆက်မပြောတော့သည်ကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသတည်း။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် လူအပေါင်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားခိုင်းလိုက်သည်။ တော်ဝင်ရဲမတ်အချို့သည် ချက်ချင်းပင် ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်စီ၌ တန်းနှစ်တန်း စနစ်တကျစီလျက် မီးတုတ်များကို ထွန်းညှိလိုက်ကြသဖြင့် ‘ကလေးရစေ’ ကျောက်စာတိုင်ကြီးတစ်ခုလုံး မီးရောင်အောက်တွင် ကွက်ကွင်းကွင်း ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက် လာခဲ့ရတော့သည်။

ယန်ရှီ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်လွန်းလှသဖြင့် အတွေးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ဝင်ရောက်လာကာ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ဒလဟော စီးကျလို့နေခဲ့ရှာသည်။

သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီးကမူ စိတ်လောခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းကျောက်စာတိုင်ကြီးကို အချိန်ယူကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှု လေ့လာနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် လူတစ်ရပ်ခွဲခန့် မြင့်မားသော ကလေးရစေ ဟူသည့် အက္ခရာအကြီးကြီး တစ်လုံးတည်းကို ထုဆစ် ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အောက်ခြေတွင် ကျောက်ကုန်းနှီးပလ္လင်တစ်ခုနှင့် ခိုင်မာစွာ ချိတ်ဆက်ထားပေသည်။

ကျောက်စာပေါ်က လက်ရေးလက်သားမှာမူ သေချာပေါက် မိမိကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ဖူးသော တော်ဝင် လက်ရေး တော်စစ်စစ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျောက်စာတိုင်၏ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် အရောင်အဆင်း မှောင်မည်း ညိုညစ်လို့ နေခဲ့ရသည်။ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် အတွေ့အကြုံ မြောက်မြားစွာ ရှိခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ၎င်းအမည်းကွက် များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမွှေးတိုင်မီးခိုးများ သင့်ရိုက်မိခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် သားသမီးဆုပန်လိုကြသော မရေတွက်နိုင်သည့် ပြည်သူလူထုကြီး၏ လက်ဖဝါးများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ် တို့ထိခြင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက် လာရသည့် အစွန်းအထင်းများဖြစ်မှန်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

သားသမီးဆု ပေးသနားသည့် ကွမ်ယင်မယ်တော်ကြီးထံမှ ကောင်းချီးပေးမှုများကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤကျောက်စာ တိုင်ကြီးအား လာရောက်ပွတ်သပ် ဆုတောင်းခဲ့ကြသည့် ပြည်သူလူထု အရေအတွက် မည်မျှ လောက်အထိ မြောက်မြားလှသနည်းဟူသော အချက်ကိုမူ ဧကရာဇ်အိုကြီးအနေဖြင့် စိတ်ကူးထဲ၌ပင် ထည့်သွင်း တွေးတောချင်စိတ် မရှိတော့ချေ။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ရှီ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း အသာတိုးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို စိုက်ထူပြီးကတည်းက အိမ်နီးနားချင်း ခရိုင်အသီးသီးမှ ပြည်သူလူထု များစွာကလည်း လာကြပါတယ် ဘုရား၊ ဒီအကျိုးဆက်ကြောင့် ခရိုင်ရဲ့ ကုန်သွယ်လုပ်ငန်းခွန် ရရှိမှုဟာလဲ ယခင်ကထက် ရာခိုင်နှုန်းဝက် (0.5%) ခန့်အထိ တိုးတက် ရရှိလာခဲ့ပါတယ် ဘုရား”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရာသည် ဧကရာဇ်၏ တော်ဝင်လက်ရေးတော်စစ်စစ် မဟုတ်ပါလား။

ဤသတင်းစကားသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပျော့ကွက်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန် သွားခဲ့ရသည်။

ကျောက်စာတိုင် တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ခရိုင်တစ်ခု၏ အခွန်ဘဏ္ဍာငွေကို ရာခိုင်နှုန်းဝက်မျှ တိုးတက်စေနိုင်ပါလျှင် အင်ပါယာ နိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ ခရိုင်တိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုစီ စိုက်ထူပေးလိုက်မည် ဆိုပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။ နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး၏ အခွန်ဘဏ္ဍာငွေများမှာ အဆမတန် မြင့်မား ပျံတက် သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ဤကဲ့သို့သော ရွှေရောင်လွှမ်းမည့် အနာဂတ် စီးပွားရေးပုံရိပ်ကြီးကို စိတ်ကူးယဉ် ကြည့်မိလိုက်သည့် ခဏတွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ရင်ထဲ၌ ဖြစ်ခဲလှသော လှိုက်လှဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကမန်းကတန်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိပြန်သည်။

အရာခပ်သိမ်းသည် ရှားမှသာလျှင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ အကယ်၍ ခရိုင်တိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ရှိနေခဲ့ပါလျှင် ၎င်း၏ ထူးခြားလှသော အဓိပ္ပာယ်မှာလည်း ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ တစ်ခုတည်းတွင်သာ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် ထားရှိခြင်းက ပိုမို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ‘ကလေးရစေ’ ကျောက်စာတိုင်ကြီးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်းက ရင်ထဲ၌ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ မိန့်ကြား လိုက်တော့သည်။

“ပြည်သူလူထုက ဒီလောက် မြတ်နိုးကြတယ်ဆိုမှတော့ ဒီကျောက်စာတိုင်ကို ဆက်ထားလိုက်”

အသက်ကြီးရင့်လှပြီဖြစ်သော နန်းတွင်းရာဇဝတ်အရာရှိကြီးကလည်း အခွင့်ကောင်းကို လက်လွတ်မခံဘဲ ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို ပြည်သူလူထုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုများကို ကိုယ်ချင်းစာ နားလည်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလှပါပေတယ် ဘုရာ။”

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် စိတ်ကြည်လင်စွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရယ်သံကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှုရန်မြောင် ရှိရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အချိန် အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် ရှုရန်မြောင်လေးခမျာ မိမိအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းမိသွား ခဲ့လေပြီလားဟုပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် စိတ်အေးသွားခဲ့ပုံရပြီး ဆက်လက်၍ ရယ်မောနေသည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိအနေဖြင့် စိတ်ကြည်လင်ဝမ်းမြောက်နေသည့် ထိုခဏ၌ပင် ရှုရန်မြောင်က တစ်စုံတစ်ရာသော အတွင်း သတင်းဆိုးများကို ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ စိတ်အဆင်ပြေမှုကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို စိုးရိမ် နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုကောင်စုတ်ကလေးသည် စနစ်တကျ ငြိမ်သက် နေခဲ့သောကြောင့် ဧကရာဇ်အနေဖြင့် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှမရှိဘဲ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ရယ်မောခြင်း အရသာကို ခံစားခွင့် ရရှိသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းလှသော စိတ်သက်သာ ရာရမှုကြီးကိုပင် ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်သည် ဖြစ်ခဲလှသော ကရုဏာတော်ဖြင့် ရှုရန်မြောင်အား လှမ်း၍ မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

“ရှုရန်မြောင်၊ မင်း ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူတော့ မနက်ဖြန်ရောက်ရင် ငါတို့ ဆက်ပြီး ခရီးထွက်ကြမယ်”

နောက်တစ်နေ့တွင် ဧကရာဇ်၏ တော်ဝင် သင်္ဘောကြီးသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန် ကျမှသာ ယန်ရှီ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီး သည်လည်း ရင်ထဲက အပူကြီးတစ်လုံး ကျသွားသည့်အလား အသက်ကို ဝဝရှူကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူသည် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ ကျူးလွန်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဧကရာဇ်သည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှု နယ်မြေအတွင်း နားနေသည့် ကာလပတ်လုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို အမြဲတစေ ခံစားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းကသာ ၎င်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

တော်ဝင်သင်္ဘောသည် ကုန်းခရိုင်ဆီသို့ ဆက်လက်ရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် နေ့ဝက်ခန့်မျှ ဆိုက်ကပ် နားနေခဲ့ပြီးနောက် စီရွှေခရိုင်ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အချို့သောသူများသည် စီရွှေခရိုင်ဟူသော အမည်နာမကို ကောင်းစွာသိရှိကြမည် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းနှင့် အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော ဟူလောင် ခံတပ်၏ အမည်မှာမူ တစ်လောကလုံးတွင် အလွန်အမင်း ကျော်ကြားလှပေသည်။

“လူတစ်ယောက်က လှံတစ်ချက်ကို ကိုင်စွဲထားရုံဖြင့် လူပေါင်းရာချီကို တားဆီးနိုင်သည်” ဟူသော ဆိုရိုးစကားသည် ဟူလောင် ခံတပ်၏ စစ်မက်ရေးရာအရ မဟာဗျူဟာကျလှပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ် များလှသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အခြေအနေကို ချီးမွမ်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြွေအရံအဖွဲ့ကြီးသည် ထိုနေရာ၌ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရပ်နားခဲ့ကြသည်။ တော်ဝင်ရုံးစိုက်ရာ အဖွဲ့ကြီး ရှေ့ဆက်မချီတက်မီအတွင်း ဆောက်လုပ်ရေး ဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိကြီးများသည် ဟူလောင်ခံ တပ်၏ ကြံ့ခိုင်မှု အခြေအနေများကို စေ့စပ်သေချာစွာ စစ်ဆေးလျက် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အပိုင်းအစကိုမူ သင်္ဘောဖြင့် ဆက်လက် သွားရောက်မည့်အစား ရထားလုံးများကို အသုံးပြု၍ ကုန်းကြောင်းခရီးဖြင့်သာ ချီတက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေသခံ အရာရှိငယ်များသည်လည်း အချင်းချင်းအကြား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

“သူတို့ ဘယ်နေရာကို ဦးတည်နေကြတာလဲ မသိဘူး”

ဟူလောင်ခံတပ်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသော ကျန်းကျိုးခရိုင်ကိုမူ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင် တက်ကြွနေတတ်သော ဘုရင်ခံ တစ်ဦးက အုပ်ချုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်မှတစ်ဆင့် လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မိမိ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော ရှင်းယန်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ လှမ်း၍ ပြောဆို လိုက်တော့သည်။

“လျန့်ကျိုက်၊ ငါ မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခု ရှာပေးထားတယ်ဟေ့၊ အဲဒီအတွက် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ”

ရှင်းယန် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးသည် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အလမ်းကောင်းမျိုးလဲ”

“ဒီလိုကွ”

ဘုရင်ခံကြီးက မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်အားရနေသည့် လေသံကြီးဖြင့် စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ဟိုးတုန်းက အတိတ်သမိုင်းကြောင်း နည်းနည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက အတိတ်က အကြောင်းအရာဟောင်းတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်တော်မူတဲ့အချိန်မှာ ငါက မင်းရဲ့ အကြောင်းကိုပါ သေချာ ထည့်ပြောခဲ့တာ၊ မင်းရဲ့ဇနီးသည်က တကယ့်ကို ထူးခြား ဆန်းပြားပြီး အရသာ ရှိလှတဲ့ ဂျုံလိပ်ဟင်းချို တစ်ခွက်ကို ချက်ပြုတ်နိုင်တယ်လို့ မင်းပဲ ငါ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ ဧကရာဇ်က အဲ့ဒီဟင်းလျာကို တကယ့်ကို အထူးတလည် နှစ်သက်တော်မူတာကွ”

“ဒါတင် မကသေးဘူး၊ မင်းက ပြည်သူလူထုနဲ့ အလွန်အမင်း နီးကပ်တဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပါ ငါက ထပ်ပြီးတော့ ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်၊ မင်းက ခရိုင်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေတာတောင်မှ ဘယ်တော့မှ အပိုအဖြုန်းတွေ၊ သုံးဖြုန်းမှုတွေကို မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ၊ မင်း ရာထူးရယူပြီးကတည်းက ဒီခရိုင်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ မျှမျှတတ အုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်၊ လုပ်ငန်း တာဝန်တွေကိုလဲ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ပြီး ပြည်သူလူထုအပေါ်မှာလဲ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်လို့ပေါ့”

“အစတုန်းကတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ တော်ဝင်ခရီးစဉ်ကြီးမှာ ရှင်းယန်ခရိုင်ဆီသို့ ကြွချီဖို့ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းရဲ့အကြောင်းနဲ့ မင်းဇနီးသည်ရဲ့ လက်ရာအကြောင်းတွေကို သေသေချာချာ တင်ပြလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားတာပဲ၊ သူတို့က ရှင်းယန် ခရိုင်ကို လာနေပြီ … မင်းမိန်းမရဲ့ လယ်တောဟန် ဂျုံလိပ်ဟင်းချို စစ်စစ်တစ်ခွက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့အတွက်သက်သက်နဲ့ကွ”

“ဘယ်လိုလဲဟေ့၊ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား၊ ဒါ တော်ဝင် မျက်နှာသာပေးမှုပဲကွ”

“လျန့်ကျိုက်၊ လျန့်ကျိုက်၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ လုံးဝ ပြုံးမနေရတာလဲ”

ရှင်းယန်ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးသည် ခပ်တောင်တောင့်ဖြင့် အကြည့်လွှဲ၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဘုရင်ခံမင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်ပါ … ကျွန်တော်မျိုးကတော့ သေးငယ်လှတဲ့ ရာထူးနိမ့် အရာရှိ ငယ်လေးတစ်ဦးပါ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သိမ်ငယ်လှတဲ့ အိမ်ဂေဟာဆီသို့ ကြွချီလာတော့မယ် ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေရော၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေပါ တပြိုင်နက်တည်း ရောပြွမ်းနေလို့ပါ၊ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာကြီးကို ဘယ်လိုမျိုး မျက်နှာပေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှန်းတောင် လုံးဝ မသိတော့ပါဘူး”

ကျန်းကျိုး ဘုရင်ခံကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ဟားဟားပဟားဟား သဘောကျရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“လျန့်ကျိုက်ရာ၊ စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆိုတာ မင်း ထင်သလောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက အရည်အချင်းရှိပြီး သစ္စာရှိဖြောင့်မတ်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့ ချိုသာ မြှောက်ပင့်တဲ့ စကားလုံးတွေမှ သုံးမနေရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တော်ဝင် မျက်နှာသာပေးမှုကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မှာပါ”

“ဟိုယန်ရှီခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးကိုပဲ နမူနာကြည့်လေ၊ သူဆိုရင် အဲ့ဒီ ‘ကလေးရစေ’ ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို လုပ်ပြီးတော့ လှည့်ကွက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့တာတင်မကဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တော်ဝင်အမည်နာမကိုပါ သုံးပြီးတော့ စီးပွားရေး စျေးကွက် ရှာဖွေခဲ့သေးတာလေ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အဲ့ဒီအရာက ခရိုင်အတွက် အခွန် ဘဏ္ဍာငွေတွေ တိုးပွားစေတယ်လို့ ကြားသိလိုက်ရတဲ့အခါ အပြစ်ရှိကြောင်း ခြေရာခံပြီး အရေးယူဖို့ နေနေသာသာ ဘာမှတောင် ဆက်ပြီးတော့ အပြစ်မရှာတော့ဘူး မဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေက အဲ့လူနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”

ရှင်းယန် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးသည် ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ တော်ဝင်ခရီးစဉ်အဖွဲ့ကြီး ရှင်းယန်ခရိုင်သို့ ရပ်နား စိုက်ကပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ကြောက်ရွံ့ ပူပန်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော နုံးချည့်ပင်ပန်းမှုများကို ကွက်ကွင်းကွင်း ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

“မင်းရဲ့ဇနီးသည်က အရာရှိ မျိုးရိုး အသိုင်းအဝိုင်းက ဆင်းသက်လာတာလား”

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခရိုင်ဝန်မင်းကြီး၏ စံအိမ်၌ ထိုင်ကာ စူးစမ်းချင်စိတ်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နန်းတွင်းအရာရှိကြီးရဲ့ သမီးပျိုတစ်ယောက်က ဒီဂျုံလိပ်ဟင်းချိုကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ချက်ပြုတ်နိုင်တာလား”

၎င်းဟင်းချိုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးကုန်း အသိုင်းအဝိုင်းများက ဆောင်းရာသီအတွင်း အဆန်းအပြား အဖြစ် သောက်သုံးလေ့ ရှိကြသည့် ဝက်ရိုး၊ လတ်ဆတ်သော ငါး သို့မဟုတ် နံရိုးများဖြင့် အသားဟင်းရည် ချက်ထားသော အမျိုးအစားမျိုး မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော အိမ်ထောင်စုများက ရိုးရှင်းလှသည့် ဂျုံမှုန့်တုံးလေးများ၊ တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ဆားတစ်ဆုပ်စာမျှကိုသာ အသုံးပြု၍ ထမင်းအဖြစ်ကော ဟင်းရည်အဖြစ်ပါ တွဲဖက်စားသုံးကြရသည့် သာမန်အရပ်သား ဆင်းရဲသားတို့၏ ဟင်းလျာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

သူ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီလား။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှင်းယန်ခရိုင်ဝန်မင်းကြီးသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် တည်ငြိမ် ရင့်ကျက် လှသော အမူအရာကို ပြသလျက်ရှိနေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး…”

သီးသန့်နေရာမျိုး ဖြစ်သဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရန်မလိုဘဲ ၎င်းတော်ဝင်ဘွဲ့အမည်ကို သုံးစွဲ၍ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင်လဲ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ဇနီးသည်ရဲ့ ဂျုံလိပ်ဟင်းချိုက ဒီလောက် အထူးတလည် အရသာ ရှိနေရလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ မသိရပါဘူး ဘုရား၊ သူမမှာ အတွေ့အကြုံတစ်ချို့ ရှိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီးက ထိုဟင်းလျာကို နှစ်သက်တော်မူတယ်လို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာ သူမက အလွန် အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး အဝတ်အစားတောင် မလဲနိုင်ဘဲ မီးဖိုချောင်ကို ပြေးသွားခဲ့ပါတယ် ဘုရား”

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရယ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော် စောင့်နေမယ်”

အတွင်းခြံဝင်းအတွင်း၌ ခရိုင်ဝန်မင်းကြီး၏ ဇနီးသည်သည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မျက်လုံးအိမ် တုန်ခါနေသည်။

“ငါ့ယောက်ျားက ငါ့ကို ဂျုံလိပ်ဟင်းချင် လုပ်ခိုင်းတာတဲ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ … ငါ ဘယ်လိုချက်ရမလဲ မသိဘူး”

သူမတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ ဘဝကို မေ့ပျောက်ခြင်း မရှိကြောင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား ပြသချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ ဤသည်က နည်းနည်းလေး လွန်မနေလေဘူးလား။

ခရိုင်ဝန်မင်းကြီး၏ ဇနီးသည် တစ်ခါမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့လဲ ငါ့ယောက်ျားက အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အရမ်း အလေးအနက် ထားခဲ့မယ်လို့ မထင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”

သို့သော် သူမသည် ဂျုံလိပ်ဟင်းချိုကို တကယ်ကိုပဲ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မျှ ချက်ပြုတ်တတ်ခြင်း မရှိတာပဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ ကြားသိထားရသည်မှာ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်သည့် အဆင့်တိုင်း၊ အခြေအနေတိုင်းကိုလည်း မလိုလား အပ်သော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် လုပ်ကြံမှုများ မပေါ်ပေါက်စေရန်အတွက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ရံတော် ကျင်းယီဝေ ရဲမတ်များက အနီးကပ် မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှု စစ်ဆေးနေကြမည်ဖြစ်ရာ ဤလုပ်ငန်း တာဝန်ကို အခြားသော အိမ်စေ သို့မဟုတ် မိန်းမစိုးများထံသို့ လွှဲပြောင်းခိုင်းစေရန်လည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။