အခန်း ၁၄၂
Vol. 15 Ch. 142
အခန်း - ၁၄၂
ရှီလဲ့သည် ထိုအသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ ထိုသူ၏မျက်နှာမှာ ကြည့်လေလေ ပို၍ ရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏အမည်ကိုမူ ရှီလဲ့ လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးပေ။
“ဒါနဲ့ ညီလေး... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ငါကြည့်ရတာ မင်းမျက်နှာက တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
ထိုအမျိုးသားကြီးက ရှီလဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ရှီလဲ့က သွားဖြဲပြလိုက်၏။ သူ စဉ်းစားနေသည့် မေးခွန်းနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ဖြစ်မနေပါလား။
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်နာမည်က ရှီလဲ့ပါ ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး မြင်ဖူးသလိုလို ရှိနေတာ အစ်ကိုကြီး နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ရှီလဲ့က သူ၏အမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုအခါ အမျိုးသားကြီး၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ရှီလဲ့ကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများထဲတွင် စနောက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ငါ့နာမည်က ပိုင်ချန် တဲ့ ဪ... မင်းက ရှီလဲ့ကိုး ဒါကြောင့်မို့လို့ ရင်းနှီးနေတာ”
ရှီလဲ့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ ပိုင်ချန်၏ လေသံအရ သူသည် မိမိကို သိရှိထားကြောင်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။
‘ဒီပိုင်ချန်က ဘယ်သူလဲ ငါ့အသိထဲမှာ ဒီလိုလူမျိုး မရှိပါဘူး အာ... နေဦး၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီလူများလား...’
ရှီလဲ့သည် အံ့သြသွားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပိုင်ချန်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက ရွှမ်ချင်းမြို့တော် ရဲဌာနက ဗိုလ်ချုပ်ချန်လား”
ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“မင်းကလည်း ရွှမ်ဟူခရိုင် က ရှီလဲ့ မဟုတ်လား”
ဟု ပြန်မေး၏။
ရှီလဲ့သည် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့်
“အစ်ကိုကြီး... အခုလို အခြေအနေက ရဲနဲ့ သူခိုး အတူတူ ခရီးသွားနေကြသလို ဖြစ်မနေဘူးလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ ရှီလဲ့... မင်းက တော်တော်လေး ပွင့်လင်းတာပဲ”
ပိုင်ချန်သည် အမှန်စင်စစ် ရွှမ်ချင်းမြို့တော် ရဲဌာန၏ ရဲချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော တည်ကြည်သည့် အမျိုးသားကြီးမှာမူ မြို့တော်ရဲဌာန၏ ဒုတိယရဲချုပ် ကျင်းဆန် ဖြစ်သည်။
“ရှီလဲ့... မင်း ရွှမ်းဟူခရိုင်ထဲမှာ ငါတို့ရဲစနစ်တစ်ခုလုံးကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လိုက်လုပ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်နော်”
ရှီလဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ရဲချုပ်ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ စနောက်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက လုံးဝကို အသုံးမကျလွန်းလို့ပါ”
ပိုင်ချန်က ပြုံးစစဖြင့်
“ရှီလဲ့... မင်းက တော်တော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရက်သားနဲ့တောင် ‘အစ်ကိုကြီး’ လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်”
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ယောက်ျားတွေကြားထဲမှာ အခိုင်မာဆုံး သံမဏိဆက်ဆံရေး ၄ မျိုး ရှိတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်လေ အခု ငါတို့လည်း ဂျပန်ကို ‘အဲဒီကိစ္စ’ အတွက် အတူတူ သွားခဲ့ကြတာဆိုတော့ ဒါကလည်း သံမဏိဆက်ဆံရေးလို့ ပြောလို့ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ရှီလဲ့က စနောက်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... အခု ငါတို့က သံမဏိမိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ၊ သတ္တိရှိတာ မရှိတာတွေ ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား”
ကျင်းဆန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“ရှီလဲ့... မင်းကို ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ သတိထားပြီး နေပါ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ငါတို့ဆီမှာ သက်သေမရှိသေးပေမယ့် ကောင်းကင်ကြီးက ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပါတယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ အမှန်တရားက ပေါ်လာမှာပါ”
ရှီလဲ့သည် ဒေါသထွက်ရမည့်အစား ရယ်မောလိုက်ပြီး
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ဒီဘက်က အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲ”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ချန်က မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“ဒါက ဒုတိယရဲချုပ် ကျင်းဆန်တဲ့၊ ရွှမ်းဟူခရိုင်ရဲ့ ရဲမှူးဟောင်းလည်း ဟုတ်တယ် မင်းကောင်လေး သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
“ဪ... ရဲမှူးကျင်းကိုး” ရှီလဲ့က
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှန်တရား ပေါ်မပေါ်တော့ ကျွန်တော်မသိဘူး ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ ရဲဌာနက ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းလိုင်းကို ကြားဖြတ်နားထောင်နေတာကတော့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဥပဒေအရ နိုင်ငံသားတစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံခွင့်ကို ချိုးဖောက်တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်၏။
ကျင်းဆန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။
“မင်းက ရာဇဝတ်မှု သံသယရှိသူ ဖြစ်နေလို့လေ”
“သံသယရှိသူလည်း လူပဲဗျ အခြေခံ နိုင်ငံသားအခွင့်အရေး ရှိတာပဲ ဒါပေမယ့် ဥပဒေလိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ရဲတွေ ငါ့ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်နေတာကို ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး”
ရှီလဲ့က ရယ်မောရင်း
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... သက်သေ ရှာမတွေ့ရင်လည်း အဲဒီစောင့်ကြည့်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့ဗျာ ငါ့ဖုန်းကို တစ်ချိန်လုံး ကြားဖြတ်နားထောင်နေတာက တကယ့်ကို နေရထိုင်ရ ခက်လွန်းလို့ပါ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
“ပြဿနာမရှိပါဘူး... ရွှမ်ချင်းမြို့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့ ရွှမ်းဟူခရိုင်ရဲစခန်းက ရဲမှူး လဲ့လျန်လင်းဆီ ငါကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ပေးမယ် ဒါနဲ့ ရှီလဲ့... မင်း ရဲမှူးလဲ့ရဲ့ တူကိုကော လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား”
ဟု မေးလိုက်၏။
ရှီလဲ့ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ “ခင်ဗျားပြောတာ ချန်းမင်ကိုလား... သူက လဲ့လျန်လင်းရဲ့ တူကိုး”
ရှီလဲ့က ပိုင်ချန်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် မြို့တော်ရဲဌာနရဲ့ ပထမဒုတိယရဲချုပ် တိုက်ကွမ်ဟွာက ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ဘူးလေ.. အဲဒီ လဲ့လျန်လင်း ဆိုတဲ့ကောင်က တိုက်ကွမ်ဟွာရဲ့ လူ ဖြစ်ရမယ် ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ကူညီပေးချင်ရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်တော့သည်။
ပိုင်ချန်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်မိသည်။ ရှီလဲ့အနေဖြင့် ရဲဗျူရိုအတွင်းပိုင်း အကွဲအပြဲ ဇာတ်လမ်းများကို ဤမျှအထိ အသေးစိတ် သိရှိထားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်က ရှီလဲ့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
“ရှီလဲ့... မင်းက မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါတာထက်တောင် ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့ကောင်ပဲကိုး... မင်း ငါတို့ရဲတွေအကြောင်းကို ဒီလောက်အထိ နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားမိဘူး”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှီလဲ့က ကလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းကို ကုပ်လိုက်ရင်း အူကြောင်ကြောင် ပုံစံဖမ်းကာ
“ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတယ်လေ... ‘ရန်သူ့အကြောင်းကို သိ၊ ကိုယ့်အကြောင်းကို သိရင်... ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး’ တဲ့”
ဟု ဆိုလိုက်၏။
“ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းတယ်”
ရှီလဲ့၏ အရူးလုပ်၍ စနောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ပိုင်ချန်က ဒေါသမထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
“ရှီလဲ့... ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာ သိတာပေါ့”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှီလဲ့က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ဒါဆို အခု ငါတို့က မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလား”
ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။
“မိတ်ဆွေ”
ပိုင်ချန်က
“ဘယ်လိုမျိုး မိတ်ဆွေလဲ”
ဟု ထပ်ဆင့်မေးလိုက်သည်။
ရှီလဲ့က အလေးအနက် လေသံဖြင့်
“တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ မိတ်ဆွေမျိုးပေါ့”
ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။
ပိုင်ချန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှီလဲ့၏လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး
“ကောင်းပြီ မင်းလို မိတ်ဆွေမျိုးကို ငါ သဘောကျတယ်”
ဟု ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ဥပဒေလိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြချင်တာကတော့... ဘယ်လို ရာဇဝတ်ကောင်မျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ သူတို့မှာ ဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေရင်တောင် ချွင်းချက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဟု ရှီလဲ့က အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပိုငါချန် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် မိမိတို့ လိုအပ်ချက်ကို အသီးသီး ရရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့သည် ပိုင်ချန်ထံမှ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နောက်ခံအကာအကွယ်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ပိုင်ချန်ကမူ ရှီလဲ့ထံမှ ကတိတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ အခွင့်အရေး ရလာပါက သူသည် ချန်းမင်ကို အသုံးချကာ လဲ့လျန်လင်းကို ရာထူးမှ ဆွဲချပေးမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်နှင့် မြေခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်တို့သည် မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို အသီးသီး အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားကြပြီးနောက် ၎င်းတို့ကြားရှိ လေထုမှာ အလွန် သဟဇာတဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းလာခဲ့သည့် မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးများကဲ့သို့ပင် အပြန်အလှန် ညီအစ်ကိုတမျှ ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။
အောနီပွန်လေကြောင်းလိုင်း လေယာဉ်သည် ရှနိုင်ငံ၏ ဝေဟင်ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ပိုင်ချန်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။ “ညီလေးရှီ... မင်းရဲ့ ကွန်ပျူတာနည်းပညာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်လို့ ငါ ကြားမိတယ်နော်”
ရှီလဲ့က အင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် လည်ချောင်းသံ ပြုလိုက်၏။
“ညီလေးရှီ... မကြာသေးခင်က ငါတို့ မြို့တော်ဗျူရိုမှာ တော်တော်လေး လက်ဝင်တဲ့ အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားထားလို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်”
ပိုင်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း တကယ့်ကို စိတ်ညစ်နေသည့် ပုံစံဖမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ့်ကို ပီပြင်လှပေသည်။
ရှီလဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်
“ဘာအမှုလဲ... ပြောပြပါဦး”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ချန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မြို့တော်ပြတိုက်ထဲကနေ ရှနိုင်ငံရဲ့ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတစ်ချပ် ခိုးယူခံလိုက်ရတယ် အဲဒီသူခိုးက ပြတိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေရဲ့ တည်နေရာကို အလွန် နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိထားပုံရတယ် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ရှိတဲ့နေရာမှန်သမျှကို သူက လုံးဝ ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် ဝှက်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ကင်မရာတစ်လုံးကတော့ ထိုသူခိုးရဲ့ ပုံစံကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ညအချိန်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဓာတ်ပုံက လုံးဝကို မပြတ်သားဘူး ငါတို့က မင်းကို အဲဒီစောင့်ကြည့်ဗီဒီယိုရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည်လင်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးစေချင်တာပါ”
“ဪ... အစ်ကိုကြီးပိုင်၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲဗျာ အဲဒီတရားခံက ပြတိုက်ရဲ့ ကင်မရာတွေကို ဒီလောက် သိနေတယ်ဆိုကတည်းက ဒါက အတွင်းလူရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ် အတွင်းဝန်ထမ်းတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်စစ်ဆေးရင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလား”
ရှီလဲ့က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ချန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ပြတိုက်တစ်ခုလုံးမှာ ဝန်ထမ်း ၅၀ ကျော် ရှိတာ အဲဒီထဲက ၁၀ ယောက်က အခင်းဖြစ်ချိန်မှာ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတဲ့ အပြစ်မရှိကြောင်းသက်သေမပြနိုင်ကြဘူး ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက အဲဒီနားတင်တင် ရပ်တန့်နေလို့”
ဟု ဆိုလိုက်၏။
ရှီလဲ့ မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး
“ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် အချိန်ရရင် ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးပါ့မယ်”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေးရှီ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”
ပိုင်ချန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ တိုးလာရင်လည်း ခင်ဗျားဘက်က ကူညီပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ရှီလဲ့က သတိပေးလိုက်၏။ သူနှင့် ပိုင်ချန်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အပြန်အလှန် အကျိုးစီးပွားပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်သတ် အကူအညီတောင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
ပိုင်ချန်သည် သူ၏ လိပ်စာကတ်ကို ထုတ်ယူကာ ရှီလဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး
“ညီလေးရှီ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းနံပါတ်ပါ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ ရှိရင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်”
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ရှီလဲ့က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ကျွန်တော့်မှာတော့ လိပ်စာကတ် မရှိဘူးဗျာ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ ခင်ဗျားဆီ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ပါ့မယ်”
ဟု ပြောလိုက်၏။
၆ နာရီကျော်ကြာ ရှည်လျားစွာ ပျံသန်းပြီးနောက် အောနီပွန်လေကြောင်းလိုင်း လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ချင်းမြို့၊ ပေယွီခရိုင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်သို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့တော့သည်။
ပိုင်ချန်၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရှီလဲ့သည်လည်း VIP လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် လေဆိပ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ VIP လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာရင်းမှ ရှီလဲ့ သိလိုက်ရသည်မှာ ပိုင်ချန်နှင့် ကျင်းဆန်တို့ နှစ်ဦးတည်း လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရဲအရာရှိ ၁၀ ဦးခန့် ပါဝင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီးနောက် ပိုင်ချန်နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ VIP လမ်းကြောင်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အရပ်ဝတ်ရဲအရာရှိ အများအပြားက ပိုင်ချန်ကို လာရောက်ကြိုဆိုနေကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ရွှမ်းဟူခရိုင် ရဲစခန်း၏ ရဲမှူး လဲ့လျန်လင်းနှင့် ဒုတိယရဲမှူး ရှန့်ယန်ချွမ်း တို့လည်း ပါဝင်နေကြသည်။
ရှန့်ယန်ချွမ်းသည် ဗိုလ်ချန်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှီလဲ့ကို မြင်သောအခါ အံ့သြမှင်တက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ‘ဒီကောင် ရှီလဲ့က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရဲချုပ်နဲ့ တတွဲတွဲ ဖြစ်နေရတာလဲ’
လဲ့လျန်လင်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မှေးကျဉ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏တူကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သော ဤကောင်လေးကို လဲ့လျန်လင်းအနေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းလင်းပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှီလဲ့၏ နည်းလမ်းများကို သူက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရသည်။
‘ဒီကောင် ရှီလဲ့က ရဲချုပ်ရဲ့ လူများ ဖြစ်နေတာလား’
မြို့တော်ဗျူရို၏ ရဲချုပ် တိုက်ကွမ်ဟွာသည်လည်း ရှီလဲ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ကြီးစိုးသွားခဲ့ရသည်။ ရွှမ်းဟူခရိုင်၏ အခြေအနေများကို အကဲခတ်ရသလောက်ဆိုလျှင် အကယ်၍ ရှီလဲ့သာ ပိုင်ချန်၏ နယ်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေပါက သူသည် ကစားကွက်တစ်ခု ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တိုက်ကွမ်ဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် အရိပ်မည်း ကြီးစိုးနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာမူ တောက်ပလန်းဆန်းနေဆဲဖြစ်ကာ
“ရဲချုပ်ပိုင်၊ ဒုတိယရဲချုပ်ကျင်း... ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်”
ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး
“ရှောင်တိုက်... ငါ မရှိတဲ့ အတောအတွင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်၏။
“ဟူး”
တိုက်ကွမ်ဟွာက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချရင်း
“ရဲချုပ်ပိုင်... မြို့တော်ပြတိုက်က ထပ်ပြီး ခိုးယူခံလိုက်ရပြန်ပြီဗျာ တရားခံက ကင်မရာအားလုံးကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့ပြီး ဝေဝါးတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်ခဲ့တယ် ဒါဟာ အရင်တစ်ခေါက်က လူရဲ့ လက်ချက်ပဲလို့ ကျွန်တော်တို့ သံသယရှိပါတယ်”
ဟု အစီရင်ခံလိုက်သည်။
ထိုအခါ ရှီလဲ့က လည်ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး၊ လဲ့လျန်လင်းနှင့် ရှန့်ယန်ချွမ်းတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှမ်းကြည့်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့်
“အစ်ကိုကြီးပိုင်... ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ်ဗျာ ရဲတွေ အများကြီး မြင်ရတာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ... ခင်ဗျားတို့ အစည်းအဝေးကိုပဲ ဆက်လုပ်ကြပါတော့”
ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။
ပိုင်ချန်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရှီလဲ့၏ ‘အစ်ကိုကြီးပိုင်’ ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းမှာ အခြားသူများ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ချန် သေချာပေါက် သိရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပိုင်ချန်အနေဖြင့် တိုက်ကွမ်ဟွာနှင့် လဲ့လျန်လင်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားမှုကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
“ညီလေးရှီ... ငါ့ကို ကတိပေးထားတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်”
ပိုင်ချန်က အနက်အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွပါသော လေသံဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အခွင့်အရေးရပါက လဲ့လျန်လင်းကို ဆွဲချရန်နှင့် မြို့တော်ဗျူရိုသို့ လာရောက်ကာ ပြတိုက်ခိုးမှုမှ စောင့်ကြည့်ဗီဒီယို ဓာတ်ပုံများကို ပြုပြင်ပေးရန် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှီလဲ့သည် ပိုင်ချန်ကို ကျောခိုင်းထားရင်း သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“သိပါပြီ၊ သိပါပြီ၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါတယ်”
လေဆိပ်စောင့်ဆိုင်းခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် တက္ကစီတစ်စီးကို စီးနင်းကာ ရွှမ်းဟူခရိုင်ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ တက္ကစီပေါ်တွင် ရှီလဲ့သည် လင်းယွီမော့ထံသို့ ဖုန်းဆက်ချင်သော်လည်း ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဖုန်းမှာ ဘက်ထရီ လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ လျှပ်စစ်ဗို့အားမှာ ရှနိုင်ငံနှင့် မတူပေ။ ရှာနိုင်ငံက 220V ကို အသုံးပြုပြီး ဂျပန်နိုင်ငံက 110V ကိုသာ အသုံးပြုကာ ပလပ်ပေါက်စနစ်များလည်း ကွာခြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဂျပန်တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ရှီလဲ့၏ဖုန်းကို အားသွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှီလဲ့ ဝယ်ယူခဲ့သော လပ်တော့ပ်မှာ ဗို့အားအများအပြားကို အသုံးပြုနိုင်သော အမျိုးအစားဖြစ်သဖြင့်သာ ပြည်တွင်းသို့ ပြန်သယ်လာချိန်တွင် အသုံးမဝင်သော အရုပ်အိုကြီးတစ်ရုပ် မဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တက္ကစီဖြင့် ဂျင်းယာဥယျာဉ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် သူ၏ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာ အားသွင်းလိုက်ပြီး အားသွင်းနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။ ဖုန်းပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မက်ဆေ့ခ်ျဝင်သည့် အချက်ပေးသံများမှာ စက်သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့ တဒေါင်ဒေါင်နှင့် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ရှီလဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျများကို လိုက်လံစစ်ဆေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ လင်းယွီမော့ထံမှ ပေးပို့ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာမူ နားကွပ်တစ်ဖက်ထံမှ ပေးပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီလဲ့သည် နားကပ်တစ်ဖက်၏ မက်ဆေ့ခ်ျများကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နားကပ်တစ်ဖက်၏ ဖုန်းနံပါတ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
“ဟယ်လို... နားကပ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ မင်း ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက လုံးဝကို ဝေဝါးလွန်းလို့ ဘာမှ နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေတယ်”