အခန်း ၁၄၇
Vol. 15 Ch. 147
အခန်း - ၁၄၇
လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် လူရူးသည် ရှီလဲ့၏ရှေ့၌ ရပ်နေရင်း ရုတ်တရက် ခါးကို ညွတ်ကာ အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”
ရှီလဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုဦးညွှတ်မှုကို ခံယူလိုက်ပြီး လူရူး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း
“ထပါ၊ မင်းကို ဒီနေ့ည အထူးခွင့်ပေးမယ် အမေ့ကို အရင်သွားကြည့်ပြီး ပြုစုနိုင်ဖို့ ငါနဲ့အတူ ရွှမ်းဟူခရိုင်ကို အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့ မနက်ဖြန်မနက် ရှစ်နာရီကျရင်တော့ ငါနဲ့အတူ ဒီကို ပြန်လာခဲ့ရမယ်”
လူရူးသည် ဦးညွှတ်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဆက်ရှိနေပြီး -
“အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျွန်တော် လီဇီဖုန်းက အခုကစပြီး အစ်ကို့အပေါ်မှာပဲ သစ္စာစောင့်သိသွားပါတော့မယ်” ဟု ထပ်မံ အဓိဋ္ဌာန်ပြုလိုက်သည်။
ရှီလဲ့က လူရူးကို ကျိုးချန်ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျိုးချန်... ခဏနေရင် အဖွဲ့တွေခွဲတဲ့အခါ လူရူးအတွက်ပါ ဖဲချပ် ကူနှိုက်ပေးလိုက်ဦး ငါ သူ့ကိုခေါ်ပြီး အရင်သွားနှင့်တော့မယ်”
“နားလည်ပါပြီ သူဌေး” ကျိုးချန်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ရှီလဲ့သည် အော်ဒီကားကို မောင်းနှင်ကာ ဘေးတွဲထိုင်ခုံတွင် လူရူးကို ထိုင်စေလျက် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။
နားကပ်တစ်ဖက်က သက်ပြင်းချရင်း
“လူရူးက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲဗျာ ကံကောင်းလို့ အစ်ကိုကြီးရှီနဲ့ တွေ့ရလို့၊ သူ ဒုက္ခတွင်းကနေ နောက်ဆုံးတော့ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ”
ကျိုးချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -
“ကဲ... အားလုံး စုကြစမ်း ငါတို့ အဖွဲ့တွေ စခွဲမယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။
အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော အော်ဒီ ကားလေးပေါ်တွင်တော့ လူရူးသည် ဘေးတွဲထိုင်ခုံ၌ ပျာပျာသလဲ ထိုင်နေပြီး ကား၏ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို ပေရေသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင်သာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်ထားရှာသည်။
“လူရူး... မင်းအိမ်က ဘယ်နားမှာလဲ”
ရွှမ်းဟူခရိုင်ထဲသို့ ဝင်ခါနီးတွင် ရှီလဲ့က လှည့်မေးလိုက်သည်။
လူရူးက -
“အစ်ကိုကြီးရှီ... ကျွန်တော့်ကို အနောက်လမ်းမှာပဲ ချပေးခဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် ဘာသာပြန်လိုက်ပါ့မယ် အစ်ကို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကိုသာ သွားလုပ်ပါဗျာ”
ရှီလဲ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး -
“လူရူး... မင်းက အခု ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ တရားဝင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပဲဥစ္စာ မင်းရဲ့ သူဌေးဖြစ်တဲ့ငါက မင်းအိမ်ကို လိုက်လည်လို့ မရဘူးလား”
လူရူး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာစကားမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ လေသံကို ပြောင်းကာ
“သူဌေး... ကျွန်တော့်အိမ်က ဆွေ့ဟူ အနောက်ဘက်မှာပါ လမ်းသိရဲလား”
ဆွေ့ဟူ အနောက်ဘက်ရပ်ကွက် ဆိုသည်မှာ ရွှမ်းဟူခရိုင်အတွင်း ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းဟူခရိုင်၏ ‘မြို့ပြကျေးရွာ’ ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ဆွေ့ဟူရေကန်၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူ လူဦးရေ တစ်သောင်းမှ နှစ်သောင်းဝန်းကျင်ခန့် စုဝေးနေထိုင်ကြသည့် နေရာဖြစ်သည်။
အဖြူရောင်ကားလေးသည် ဆွေ့ဟူ အနောက်ဘက်ရပ်ကွက်ထဲသို့ မောင်းဝင်လာပြီး မညီမညာဖြစ်နေသော လမ်းအဖုအထစ်များကြောင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ လူရူးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်မံပြောရှာသည်။
“သူဌေး... လမ်းက မကောင်းဘူး ကျွန်တော့်ကို လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့”
ရှီလဲ့က သူ၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ မညီမညာဖြစ်နေသော လမ်းကြမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြေသားလမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူရူး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ငါးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံအိုကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
ဤငါးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံကြီးမှာ တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် ပုံစံရှိသည်။ အရှေ့ဘက် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အဝတ်အထည် အမြောက်အမြားကို လှန်းထားကြပြီး အထွေထွေ အိမ်သုံးပစ္စည်းမျိုးစုံကိုလည်း ပြိုကျလုမတတ် ပုံစံဖြင့် စုပုံထားကြသည်။
“ဒီနေရာပဲလား” ရှီလဲ့က သူ၏နှာခေါင်းပေါ်ရှိ မျက်မှန်ကို အသာပင့်တင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” လူရူး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။
ရှီလဲ့က ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်ပြီး အဆောက်အအုံဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ လူရူးလည်း အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါခဲ့ရသည်။ ရှီလဲ့က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လူရူး... ဒီလိုနေရာမှာ နေရလို့ စိတ်အားငယ်မနေနဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်... အနာဂတ်ကျရင် မင်းရဲ့အမေကို အိမ်အသစ်စက်စက်ကြီးပေါ်မှာ စိတ်ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ခွင့်ရအောင် မင်း လုပ်ပေးနိုင်ရမယ်”
လူရူး၏ အသက်ရှူသံများ တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်း ပြတ်သားလာခဲ့သည်။ သူက အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်ပြကာ -
“သူဌေး... ကျွန်တော် ဒါကို ရင်ထဲမှာ စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားပါ့မယ်”
“လမ်းပြဦး”
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး လိုက်ပါလျက် ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာထားရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စင်္ကြံလမ်းရှိ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများကို ကျိုချက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများ၏ ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“အမေ... အဆင်ပြေရဲ့လား” လူရူးက ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်သည်နှင့် အနားသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။
အမေဖြစ်သူ လျူမေကတော့ လူရူးကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -
“လီဇီဖုန်း... မင်းက အိမ်ပြန်ဖို့ သတိရသေးတာပဲကိုး”
ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲမှနေ၍ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား” ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး အခန်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အသွင်အပြင်အရ အသက် ၁၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၇ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။
လီဇီဖုန်းက ရှီလဲ့ကို အားနာတကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -
“အမေ... သား မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ဒါက”
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ မင်းရဲ့ အလေအလွင့် သူငယ်ချင်းတွေကို ငါ မသိချင်ဘူး မင်း အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတာ တော်ပြီ၊ အိမ်ကို အဲဒီလို အပေါင်းအသင်းတွေကို ခေါ်မလာနဲ့ အိမ်က ကျဉ်းကျဉ်းလေးနဲ့ ရှုပ်ပွပြီး နေရထိုင်ရတာ တော်တော် ခက်တယ်... အဟွတ်... အဟွတ်” စကားများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အများကြီး ပြောလိုက်ရခြင်းကြောင့် ထင်သည် အမေဖြစ်သူ လျူမေသည် ပြင်းထန်စွာ ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးတော့သည်။
ရှီလဲ့က အမေဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ အန်တီ ကျွန်တော့်နာမည် ရှီလဲ့ ပါ အန်တီ တစ်ခုခု အထင်လွဲနေပုံရပါတယ်... ကျွန်တော်က JSSL လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီရဲ့ တာဝန်ခံပါ၊ ဇီဖုန်းက အခု ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပါပြီ”
လီဇီဖုန်းကလည်း ကမူးရှူးထိုး ဝင်ပြောရှာသည်။
“အမေ... ဒါ သားရဲ့ သူဌေးပါ”
အမေဖြစ်သူ လျူမေသည် ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးမှ အားနာတကြီး ပြုံးလျက် -
“သူဌေးရှီ... အန်တီ တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်၊ အခုနက စကားတွေက သူဌေးကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်”
ရှီလဲ့က လက်ဝေ့ယမ်းပြကာ -
“ရပါတယ် အန်တီ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး”
လီဇီဖုန်းက ဆက်လက်မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“သူဌေး... ဒါကတော့ ကျွန်တော့်အမေ လျူမေပါ၊ ဟိုဘက်ကတော့ အထက်တန်းကျောင်းတက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ညီမလေး လီကျင်းမြှောင်ပါ”
လျူမေက -
“သူဌေးရှီ... အထဲကို ကြွပါဦး၊ ထိုင်ပါဦးရှင် မြှောင်မြှောင်... သူဌေးရှီအတွက် ရေနွေးကြမ်း ချက်ချင်း သွားဖျော်ဦး”
ရှီလဲ့က လက်မြှောက်ကာ တားမြစ်လိုက်ပြီး -
“မလိုပါဘူး အန်တီ၊ အားမနာပါနဲ့ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်တော့မှာပါ ဒီနေ့ အဓိက လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အန်တီတို့ကို အသိပေးချင်လို့ပါ ဇီဖုန်းက အခု ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက အထူးပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ် သူက ကုမ္ပဏီရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ သင်တန်းဆင်းရမှာဖြစ်လို့ တစ်လကို တစ်ရက်ပဲ အိမ်ပြန်ခွင့်ရမှာပါ ဒါကို အန်တီတို့ စိတ်မပူရအောင် ကြိုတင်လာပြောပြတာပါ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် သူ၏ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအထပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယွမ်တစ်ရာတန် အချပ် နှစ်ဆယ်ကို ရေတွက်ကာ လူရူး၏ လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကတော့ ကုမ္ပဏီကနေ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေထဲကနေ မင်းကို ယွမ် ၂,၀၀၀ ချေးပေးတာ ဖြစ်ပြီး နောက်မှ မင်းရဲ့ လစာထဲကနေ ပြန်နှုတ်သွားမယ် ကဲ... ငါ သွားတော့မယ် မင်းတို့ မိသားစု ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တွေ့ကြပါဦး မနက်ဖြန်မနက် ရှစ်နာရီ တိတိကျရင် အနောက်လမ်းထိပ်က လမ်းဆုံမှာ ငါ့ကို အမီ လာစောင့်နေပါ”
လူရူးက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြရင်း -
“သူဌေး... ကျွန်တော် သေချာပေါက် အချိန်မှန် ရောက်နေပါ့မယ်”
“အင်း” ရှီလဲ့ လှည့်ထွက်ကာ လှေကားအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံ၏ ဝင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ခွာကာ အဖြူရောင်ကားလေးကို မောင်းထွက်ခဲ့တော့သည်။
ဒုတိယထပ်တွင်တော့ အမေဖြစ်သူ လျူမေသည် ရှီလဲ့ မောင်းထွက်သွားသည်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဇီဖုန်း... မင်းရဲ့ သူဌေးမောင်းတဲ့ ကားက တော်တော် ဈေးကြီးမယ့်ပုံပဲနော် ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ငယ်နေရတာလဲ”
လူရူးက -
“အမေ... အဲဒီကားက ယွမ် သုံးသိန်းလောက် တန်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ် သူဌေးက ဘာလို့ ဒီလောက်ငယ်နေရလဲဆိုတာတော့ သားလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ ကဲ... ဒီ ယွမ် ၂,၀၀၀ ကို ယူထားလိုက်ပါ၊ ဆေးကိုလည်း အချိန်မှန် သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော် သား မနက်ဖြန်ကျရင် ကုမ္ပဏီရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို သွားရတော့မှာဆိုတော့ နောက်လမှပဲ အိမ်ပြန်လာလို့ ရတော့မယ်”
အမေဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် -
“မင်းလုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက ဘယ်လိုကုမ္ပဏီမျိုးလဲ မတရားတဲ့ အလုပ်တွေတော့ သွားမလုပ်မိစေနဲ့ဦးနော်”
“အမေကလည်း... သားတို့ကုမ္ပဏီက တရားဝင် လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီပါဗျာ၊ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အလုပ်ခန့်အပ်မှု စာချုပ်တွေတောင် လက်မှတ်ထိုးကြတော့မှာ ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက ရှုအန်းကျေးရွာမှာ ရှိတာဆိုတော့ အိမ်နဲ့ မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ပဲ မောင်းရတာ” လူရူးက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။
လီကျင်းမြှောင်ကလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်
“အစ်ကို... လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီနဲ့ သက်တော်စောင့်ကုမ္ပဏီက ဘာကွာလို့လဲဟင်”
လူရူး ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး
“ညီမလေးရာ... အဲဒါကို ငါလည်း ဘယ်လိုလုပ် သိပါ့မလဲ ဒါပေမဲ့ သူတို့ နာမည်ချင်းမှ မတူတာ၊ တစ်ခုခုတော့ ကွာခြားမှု ရှိမှာပေါ့”
အမေဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲက အပူလုံးကြီး ငြိမ်းအေးသွားခဲ့ပြီး ဆက်လက်မေးမြန်းပြန်သည်။
“ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ သူဌေးက တစ်လကို လစာ ဘယ်လောက်ပေးလဲကွ”
“အမေ... ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး” လူရူးက လေသံကို အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အကဲစမ်းလိုက်သည်။
“ယွမ် တစ်ထောင်လား” အမေဖြစ်သူက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ယွမ် တစ်ထောင့်ငါးရာဗျာ ပြီးတော့ အစားအသောက်နဲ့ နေစရာပါ အလကားရတယ် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ သားတို့ရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်က လေ့ကျင့်ရေးဆင်းဖို့ပဲ ရှိတာ၊ ပြီးတော့ အပြင်ကိုလည်း ယာယီ ထွက်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတော့ တစ်လလုံးနေလို့ တစ်ပြားမှတောင် သုံးစရာ မလိုဘူး” လူရူးက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
လီကျင်းမြှောင်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“အစ်ကို... ဝမ်းသာပါတယ်၊ အစ်ကိုတော့ ချမ်းသာတော့မှာပဲဟေ့”
ရွှမ်းဟူခရိုင်၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင်တော့ ရှီလဲ့သည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ လီကျစ်ယွဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“ကျစ်ယွဲ့”
“အင်း” လီကျစ်ယွဲ့က စိတ်နဲ့လူနဲ့မကပ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။
“ရှီလဲ့... တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား”
“ကျစ်ယွဲ့... မနက်ဖြန် စနေနေ့လေ မင်းတို့အိမ်ကို ငါ လာလည်ရင် အဆင်ပြေမလားဟင်” ရှီလဲ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အချစ်ရဆုံးသော လူသားမှာ လီကျစ်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဤအချစ်မှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဆန်းပြားခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခိုင်မြဲနေမည့် အချစ်မျိုး ဖြစ်၏။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ရှီလဲ့နှင့် လီကျစ်ယွဲ့တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမှီသဟဲပြုရာ အချစ်တော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ရေကဲ့သို့ အေးမြတည်ငြိမ်သော ဆက်ဆံရေးမျိုးဖြင့် စစ်မှန်စွာ တည်ရှိခဲ့ကြသည်။
လီကျစ်ယွဲ့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ -
“မင်း ဘာလာလုပ်မလို့လဲ”
ရှီလဲ့ သူမကို ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကယ်တင်ပေးခဲ့ကတည်းက သူ၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဖျောက်ဖျက်မရဘဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု၊ အသက်အရွယ်နှင့် မိသားစု အကြောင်းပြချက်များကြောင့် လီကျစ်ယွဲ့သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျစ်ယွဲ့... ငါ မင်းကို တွေ့ချင်လို့ပါ” ရှီလဲ့၏ လေသံမှာ ရိုးသားဖြူစင်မှုများနှင့်အတူ ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသော ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေသည်။
လီကျစ်ယွဲ့က ဖျော့တော့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ မင်း ငါ့အဖေရဲ့ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တော့ လာခဲ့လေ”
ရှီလဲ့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး -
“စိတ်ချပါ၊ မင်းအဖေရဲ့ အတားအဆီးကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်”
‘ေရှာင်လီ... အိုး... ရှောင်လီ၊ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် မင်း ကြံ့ကြံ့ခံပေးရမယ်နော်’ ရှီလဲ့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လီချိုင်အား စက်သေနတ်ဒဏ်ကို ခံရန်နှင့် ဆေးသေတ္တာများ သယ်ပိုးရန်အတွက် ရှေ့တန်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုတင်ရောင်းစားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြန်လည်မြည်လာပြန်သည်။ ရှီလဲ့သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ လီကျစ်ယွဲ့ဆီမှ ထပ်မံခေါ်ဆိုခြင်းဟု ထင်မှတ်ကာ ဖုန်းလက်ခံခလုတ်ကို တိုက်ရိုက်နှိပ်လိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျစ်ယွဲ့... ငါ့ကို လွမ်းနေပြီလား”
သို့သော်လည်း ဖုန်းစပီကာဆီမှနေ၍ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟွတ်... ဟွတ်... ညီလေးရှီ၊ ငါ ပိုင်ချန် ပါ”
“အာ” ရှီလဲ့၏ အရေထူသော မျက်နှာအသား အရေပင်လျှင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး -
“အစ်ကိုပိုင်... ဘာလို့ အစ်ကို ဖြစ်နေရတာလဲ”
ပိုင်ချန်က စနောက်လိုသော လေသံဖြင့် -
“ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ”
“အစ်ကိုပိုင်... တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့လား” ရှီလဲ့သည် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည့် ယခင်အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မဆွေးနွေးချင်တော့သဖြင့် လမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသာ လူပြိန်းကြီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
“ညီလေးရှီ... မနက်ဖြန် စနေနေ့ဆိုတော့ မင်းတို့ကျောင်းက အားလပ်ရက် မဟုတ်လား အစ်ကို့ကို မြို့တော်ရဲဌာနဆီ လာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် မြို့တော်ပြတိုက်ရဲ့ ခိုးမှုကိစ္စက နောက်ထပ် နှောင့်နှေးနေလို့ မရတော့ဘူး အခုလောလောဆယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း နှစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားပြီ... အကယ်၍ နောက်ထပ် ခိုးမှုတစ်ခုသာ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်တော် ရဲချုပ်အဖြစ် ရပ်တည်ဖို့ တော်တော် ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်” ပိုင်ချန်က သနားစရာကောင်းသော လေသံဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ရှီလဲ့ ကောင်းကောင်းသိသည်မှာ မြို့တော်ပြတိုက်တွင် နောက်ထပ် ခိုးမှုတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားလျှင်ပင် အပြစ်ပုံချခံရမည့် အသုံးတော်ခံ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်သာ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ချင်းမြို့၏ ဂုဏ်သရေရှိ ရဲချုပ်ကြီးဖြစ်သော ပိုင်ချန်အတွက်တော့ ဘာမှ ထိခိုက်စရာ မရှိချေ။
ရှီလဲ့ ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး
“အစ်ကိုပိုင်... မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အလုပ်ကိစ္စတွေ အများကြီး... အများကြီး ရှိနေတယ်ဗျ”
မနက်ဖြန်မနက်တွင် ရှီလဲ့အနေဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ထိုလူမိုက်များနှင့် တရားဝင် အလုပ်ခန့်အပ်မှု စာချုပ်များကို လက်မှတ်ရေးထိုးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လီကျစ်ယွဲ့တို့အိမ်သို့ နေ့လယ်စာ သွားရောက်စားသောက်ကာ နေ့လယ်ခင်းအချိန်ကို လီကျစ်ယွဲ့နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးစေလျက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် ကြိုးပမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ချန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ညီလေးရှီ... ရဲတပ်ဖွဲ့စနစ်ကနေ ရဲမေ အိုးရန် ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ထားပြီးပါပြီ၊ မနက်ဖြန် အစ်ကို့ကို ရဲဌာနဆီ ခေါ်ဆောင်လာဖို့ သူမကို ညွှန်ကြားထားပါတယ် ညီလေးအနေနဲ့ သူမကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်”
ရှီလဲ့ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး -
“အစ်ကိုပိုင်... အစ်ကိုတို့ကတော့ တကယ်ကို လူလည်ကျလွန်းပါတယ်ဗျာ”
ပိုင်ချန်ကတော့ အရှက်ရခြင်းမရှိသည့်အပြင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ လေသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ညီလေးရှီ... မနက်ဖြန် လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ ညစာ ကောင်းကောင်း ကျွေးပါ့မယ်”
“ဟွန်း” ရှီလဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အသံပြုလိုက်သည်မှာ သဘောတူညီလိုက်သည့် သဘောပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မြို့တော်ပြတိုက်မှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ခိုးယူသွားသည့် ထိုသူခိုးအပေါ် ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
‘သောက်သူခိုး... မင်းကတော့ ကံဆိုးပြီသာမှတ် အစ်ကိုကြီးရှီ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေပြီ၊ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကတော့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်လိမ့်မယ်’