အခန်း ၁၄၉

အခန်း - ၁၄၉

ဂျင်းယာဥယျာဉ်၊ အဆောက်အအုံ နံပါတ် ၇၊ အခန်းအမှတ် ၇၀၂။

ရှီလဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး လှပသော ရဲမေလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အတူနေထိုင်ခြင်းဘဝကို မျှဝေခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် စံနှုန်းများ သွေဖည်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ရှီလဲ့ တစ်ယောက် အိမ်ပြောင်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တံခါးဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်စဉ် ရှီလဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုသဲ့သဲ့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အိုးရန်ရှန်း၏ လက်ရာကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထပ်မံ၍ မြည်းစမ်းခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

အိုးရန်ရှန်းက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ဆင်ယင်ထားသည်။ သူမက ရှီလဲ့ကို ကြည့်ကာ -

“ရောက်လာပြီလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီလဲ့က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ကိုင်ဆောင်လာသည့် ‘အလက်ဇန္ဒား’ ဆံထိုးလေးကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အိုးရန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ကျင်းချန်မြို့ကို သွားတုန်းက မင်းအတွက် ဝယ်လာခဲ့တဲ့ ဆံထိုးလေးပါ” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်းက ဆံထိုးလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး -

“အထဲဝင်လေ” ဟု ဆိုသည်။

“မင်း တော်တော် မြန်တာပဲ ကြက်ဥကြော်နဲ့ နွားနို့က မအေးသေးဘူး ပူတုန်းလေး စားလိုက်ဦး”

ရှီလဲ့ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး သစ်သားစားပွဲဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် တူကိုကောက်ကိုင်ကာ စတင်စားသောက်ရင်း -

“အိုးရန်... မင်းရဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာကတော့ အမြဲတမ်း ပြစ်ချက်မရှိအောင် ကောင်းနေတုန်းပဲနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်းက အလက်ဇန္ဒား ဆံထိုးလေးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အပြာနုရောင် ဆံထိုးလေးတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ဆံထိုးလေးကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ကာ -

“ရှီလဲ့... ဒီဆံထိုးက မနည်းဘူး မဟုတ်လား မင်းရဲ့ အတန်းဖော် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါ့ကိုပေးလိုက်တာ သိသွားရင် သူတို့ သဝန်တိုကြမှာကို မကြောက်ဘူးလား”

ရှီလဲ့သည် နွားနို့သောက်နေစဉ် အိုးရန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သီးပြီး ပြန်အန်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်”

နွားနို့ သီးသွားခြင်းကြောင့် ရှီလဲ့ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ရှီလဲ့၏ အိုးတိုးအန်းတန်းဖြစ်သွားသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ အိုးရန်ရှန်းသည် ရှားရှားပါးပါး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဆံထိုးလေးကို သူမ၏ ဆံပင်များအကြား ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ရှီလဲ့ဘက်သို့ လှည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း... လှရဲ့လားလို့”

ရှီလဲ့က ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြကာ -

“လှတယ်”

“တကယ်ကို လှပါတယ်”

“ဟွန်း... လုံးဝ မရိုးသားဘူး” အိုးရန်ရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

“စားလို့ ပြီးပြီလား သွားကြစို့လေ ရွှမ်းဟူခရိုင်ကနေ မြို့တော်ရဲဌာနအထိက လမ်းခရီး တော်တော်ဝေးတယ်”

ရှီလဲ့က တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။

“ရွှမ်းဟူခရိုင် ရဲစခန်းက ငါတို့ကို လာကြိုမယ့်လူ မလွှတ်ဘူးလား”

“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့” အိုးရန်ရှန်းက သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ တကယ့်ကို ချစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူမက

“မင်းကိုယ်မင်း ရဲချုပ်ရဲ့ ဆွေမျိုးလို့ ထင်နေတာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်း၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရှီလဲ့ ခဏမျှ မှင်တက်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ အလှပြင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား” အိုးရန်ရှန်းက စနောက်ဟန်ဖြင့် မာန်မဲလိုက်ပြီး -

“အမြန်သွားကြစို့”

ရှီလဲ့သည် နွားနို့ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အိုးရန်ရှန်း၏ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအပြောင်းအလဲအပေါ် သူက ခါးသက်သက်သာ ပြုံးနိုင်တော့ပြီး အချစ်အကြွေးတစ်ခု ထပ်မံတင်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါကသာ ရှေးခေတ်က ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ မယားကြီးတစ်ယောက်၊ မယားငယ် သုံးလေးယောက်က တရားဝင်ပြီး စနစ်တကျ ရှိနေမှာ ငါ အဲဒီမိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံးကို သေချာပေါက် ယူပစ်မှာ သောက် အိမ်ထောင်ရေးဥပဒေ... မင်းကို ငါ တကယ်မုန်းတယ်’ ရှီလဲ့ စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် အိုးရန်ရှန်း၏ အနောက်မှနေ၍ လှေကားအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

အောက်ထပ်တွင်တော့ ရှီလဲ့၏ အဖြူရောင် အော်ဒီကားလေးသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်တန့်ထားသည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲက ကားသော့ကို နှိပ်ကာ အခိုးခံရမှု ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ကပ်စေးနှဲတဲ့ ရဲစခန်းပဲ၊ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းတာတောင် ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတဲ့ သဘောထားမျိုး ရှိနေသေးတယ်”

အိုးရန်ရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး

“ရှီလဲ့... မင်း ကားဝယ်လိုက်တာလား အော်ဒီလား”

“ဟဲဟဲ... မိန်းကလေးရာ... မင်း အံ့သြသွားပြီ မဟုတ်လား မင်းက တော်တော်လေးလည်း လှပပြီး ချက်ပြုတ်တာလည်း တော်တယ်ဆိုတော့... ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးရမလား” ရှီလဲ့က စလိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သဖြင့် ရှီလဲ့က အလျင်အမြန် အားနာတကြီး ပြုံးပြလိုက်ကာ -

“လှပတဲ့ မိန်းကလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကားပေါ်တက်ပါခင်ဗျာ”

သူသည် လူကြီးလူကောင်းပီသစွာဖြင့် အိုးရန်ရှန်းအတွက် ဘေးတွဲထိုင်ခုံ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ထိုင်ပြီးသွားသောအခါ ရှီလဲ့သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဘက်သို့ ပတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အိုးရန်ရှန်းဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ သူမအတွက် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ကူညီပတ်ပေးချင်သော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်တော့ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်များကို မလုပ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော အခွင့်အရေးယူရန် ကြိုးပမ်းမှုမျိုးက အိုးရန်ရှန်းကို သူ့အပေါ် မုန်းတီးသွားစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ပေယွီခရိုင်ရှိ မြို့တော်ရဲဌာနဆီသို့ စနစ်တကျ မောင်းနှင်လာခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးသား ပိုင်ချန်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ချန်၏ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ရှီလဲ့သည် ဆိုဖာပေါ်၌ ပျင်းရိပျော့ခွေစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုပိုင်... ဘယ်ပုံရိပ်တွေလဲ ကျွန်တော့်ကို ပြစမ်းပါဦး”

ပိုင်ချန်က သူ၏စာပွဲပေါ်မှ လပ်တော့ပ် ကွန်ပျူတာကို ကောက်ကိုင်ကာ ရှီလဲ့၏ရှေ့ရှိ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ လပ်တော့ပ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှုန်ဝါးနေသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယို၏ ဖမ်းယူထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပြသနေသည်။ ရိုက်ကူးထားသည့် အကွာအဝေးက ဝေးလွန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ သို့မဟုတ် အလင်းရောင်က အလွန်နည်းပါးလွန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဖမ်းယူထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် မထင်မရှား ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။

ရှီလဲ့ ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -

“အစ်ကိုပိုင်... ဒီအမှုရဲ့ အမှုတွဲဖိုင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ယူလာပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်း ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး

“ရှီလဲ့... အဲဒါက စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်တာပဲ ငါတို့ မင်းကို ပုံရိပ်တွေ ပြုပြင်ဖို့အတွက် ရုံးခန်းဆီ ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ပဲလေ”

“အိုးရန်... ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရဆိုရင် ငါက ရဲတပ်ဖွဲ့စနစ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဝက်လို့ သတ်မှတ်လို့မရဘူးလား” ရှီလဲ့က အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ ပိုးပန်းလိုက်ရာ အိုးရန်ရှန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိကာ ပိုင်ချန်ကိုပင် မကြည့်ဝံ့ရှာတော့ချေ။

‘ဒီရှီလဲ့က တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ ရဲချုပ်ပိုင်ရဲ့ ရှေ့မှာ အဲဒီလို စကားမျိုးကို သူက ဘယ်လိုလုပ် ပြောဝံ့ရတာလဲ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ရှီလဲ့က ရဲချုပ်ပိုင်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ...’ အိုးရန်ရှန်း ခေါင်းငုံ့ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ သူမသည် ရှီလဲ့၏ စကားများကို မုန်းတီးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ပိုင်ချန်က ရှီလဲ့နှင့် အိုးရန်ရှန်းတို့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အမှုတွဲဖိုင်ကို ရှီလဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ရှင်းပြသည်။

“အိုးရန်.. ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ အမှုတွဲဖိုင်ကို ညီလေးရှီ လေ့လာဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ရှုထောင့်တစ်ခုကနေ ကြည့်ရင် အသစ်အဆန်း တွေ့ရှိမှုတွေဆီ ဦးတည်သွားနိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်လေ”

ရှီလဲ့က မကျေမနပ်ဖြင့် -

“အစ်ကိုပိုင်... အဲဒီစကားက ဘာသဘောလဲ အစ်ကိုတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ရှုထောင့်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှုထောင့်ကြားမှာ ကွာခြားမှုတွေ ရှိနေလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က ရယ်မောလျက် -

“ညီလေးရှီ... စကားအမှားပါသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ အရင်ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားတာနဲ့ နေ့လယ်စာ ကောင်းကောင်း ကျွေးပါ့မယ်”

ရှီလဲ့ အမှုတွဲဖိုင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။ မြို့တော်ပြတိုက်ရှိ ဝန်ထမ်း ၅၂ ဦးအနက် ပြတိုက်မှူးနှင့် ဒုတိယပြတိုက်မှူး တို့သာ ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် အခြားမြို့သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့သည် သံသယရှိသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အခြားလူတိုင်းမှာတော့ နည်းနည်း သို့မဟုတ် များများ သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေများ ရှိနေကြသည်။

မြို့တော်ပြတိုက်မှ ပထမဆုံး ခိုးယူခံရသည့် ပစ္စည်းမှာ တရုတ်ရိုးရာ ပန်းချီကားတစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး ခန့်မှန်းတန်ဖိုး ယွမ် တစ်သန်း ခန့် ရှိသည်။ ဤပန်းချီကားသည် လွန်ခဲ့သော ၁၂ ရက်ကဖြစ်သည့် အောက်တိုဘာ ၃၀ ရက်နေ့တွင် ခိုးယူခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နိုဝင်ဘာ ၈ ရက်နေ့တွင်တော့ ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်းဖြစ်သည့် အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဟု ဆိုကြသော ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ခိုးယူခံခဲ့ရပြန်ပြီး ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ် သုံးသန်းခန့် ရှိသည်။ အမှုနှစ်ခုစလုံးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ ယွမ် လေးသန်းကျော်အထိ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ခိုးမှုအမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှီလဲ့သည် ပထမဆုံး ခိုးမှုအတွက် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ မှတ်တမ်းများကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြတိုက်ဝန်ထမ်း ၅၀ အနက် ၃၈ ဦးတွင် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများ တိုက်ရိုက် ရှိနေကြပြီး ကျန်ရှိသော ၁၂ ဦးအနက် ၁၀ ဦးတွင်လည်း သွယ်ဝိုက်သော သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေကြသည်။ လူနှစ်ဦးသာ သက်သေအထောက်အထား မပြသနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။သူတို့မှာ ပြတိုက်၏ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် အိမ်ထောင်မရှိသေးသော အမျိုးသမီး စီမံခန့်ခွဲရေးစာရေး ကျန်းလီ နှင့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်ခန်းမှ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ် အိမ်ထောင်မရှိသေးသော အမျိုးသား နည်းပညာအကဲဖြတ်မှူး လျူလုံတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သက်သေအထောက်အထား မပြသနိုင်ခြင်းကြောင့် သူတို့အား ရဲတပ်ဖွဲ့က အဓိက သံသယရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီလဲ့သည် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ စက္ကူအလွတ်တစ်ရွက်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအနေဖြင့် အချိန်လိုင်း တစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ သူ သံသယရှိသည်ဟု ယူဆသော လူများကို ထိုအပေါ်တွင် မှတ်သားလိုက်သည်။ အချိန်လိုင်း ရေးဆွဲပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် ဒုတိယမြောက် ခိုးမှု၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဖိုင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆက်လက်လေ့လာတော့သည်။

ဒုတိယအကြိမ် ခိုးမှုဖြစ်ပွားစဉ်အတွင်း ဝန်ထမ်းစုစုပေါင်း ၄၅ ဦးတွင် တိုက်ရိုက် သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေကြပြီး ဝန်ထမ်း ၃ ဦးတွင် သွယ်ဝိုက်သော သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေကြသည်။ သက်သေအထောက်အထား လုံးဝမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေသေးသူ လူနှစ်ဦးမှာ ထူးဆန်းစွာပင် ကျန်းလီ နှင့် လျူလုံ တို့သာ ထပ်မံဖြစ်နေပြန်သည်။

ရှီလဲ့ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး -

“အစ်ကိုပိုင်... ကျန်းလီ နဲ့ လျူလုံ တို့က တော်တော်လေး သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတာပဲ အစ်ကိုတို့ သူတို့ကို သီးခြားစီ မစစ်ဆေးရသေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က မတတ်နိုင်သည့် လေသံဖြင့် -

“ငါတို့ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ သူတို့အပေါ် သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေက မြင့်မားနေပေမယ့် အခြေအနေက သူတို့အတွက်တော့ ဆိုးရွားမနေဘူး ပထမအချက်က ကျန်းလီ နဲ့ လျူလုံ တို့ဟာ ပြတိုက်ရဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တည်နေရာတွေကို မသိကြဘူး”

ပြတိုက်၏ စောင့်ကြည့်ကင်မရာစနစ်တွင် စုစုပေါင်း အစုံသုံးစုံ ရှိသည်။ ပထမအစုံမှာ သာမန်လူများကို ဟန့်တားရန်အတွက် အလွန်ထင်ရှားစွာ တပ်ဆင်ထားသည်။ ဒုတိယအစုံမှာတော့ ဖုံးကွယ်ထားသည့် သေးငယ်သော လျှို့ဝှက်ကင်မရာများ ဖြစ်ကြပြီး ပြတိုက်၏ အတွင်းပိုင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများသာ သိရှိပြီး ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ နောက်ဆုံးအစုံမှာတော့ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် ကင်မရာစနစ် ဖြစ်ပြီး ပြတိုက်မှူး နှစ်ဦးကလွဲ၍ မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ တိကျသော တည်နေရာကို မသိရှိကြချေ၊ ထို့ပြင် ထိုကင်မရာများကိုယ်တိုင်က အထူးထောက်လှမ်းရေးအဆင့်သုံး အပ်ပေါက်ကင်မရာများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းလီ နှင့် လျူလုံ တို့မှာ စာရေးမတစ်ဦးနှင့် နည်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြသဖြင့် ဒုတိယနှင့် တတိယ မြောက် စောင့်ကြည့်ကင်မရာစနစ်များကို မသိရှိနိုင်ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့က ဒုတိယ စောင့်ကြည့်ကင်မရာစနစ်အကြောင်းကို လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများထံမှ စူးစမ်းမေးမြန်းခဲ့မည်ဆိုပါက လုံခြုံရေးအစောင့်များက သူတို့ကို သေချာပေါက် တိုင်ကြားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးအစောင့်များကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း မဟုတ်လျှင်ပေါ့။

ရှီလဲ့က သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်ရာ ပိုင်ချန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး -

“ငါတို့ လုံခြုံရေးအစောင့်အားလုံးကို သီးခြားစီ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးပြီ ဘယ်သူမှ ကျန်းလီ ဒါမှမဟုတ် လျူလုံ တို့ကို ဒုတိယအစုံရဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တည်နေရာတွေကို မပြောပြခဲ့ကြပါဘူး အကယ်၍ ကျန်းလီ ဒါမှမဟုတ် လျူလုံ တို့က ဒုတိယအစုံရဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တည်နေရာတွေကို သိနေခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့မှာ မှန်လုံပြခန်းတွေကို ဖွင့်ဖို့ သော့ မရှိကြဘူး”

“ဘာ” ရှီလဲ့၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး -

“အစ်ကိုပိုင်... အဲဒီပစ္စည်းတွေကို မှန်လုံပြခန်းတွေထဲမှာ သော့ခတ်ထားတာလို့ ပြောတာလား ဒါဆိုရင် သူခိုးက အချက်ပေးစနစ် ကို မမြည်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖွင့်သွားတာလဲဗျ”

“အဲဒါကပဲ ငါတို့ကို ခေါင်းခဲစေတာပေါ့” ပိုင်ချန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မှန်လုံပြခန်းတွေမှာ လုံခြုံရေးစနစ် နှစ်ထပ် ပါတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သော့က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆီမှာ ရှိပြီး အီလက်ထရွန်းနစ် ကုဒ်နံပါတ်ကတော့ ပြတိုက်မှူး ဆီမှာ ရှိတာ မှန်လုံပြခန်းကို ဖွင့်နိုင်ဖို့အတွက် အဲဒီလုံခြုံရေး နှစ်ခုစလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုရမှာ မဟုတ်ရင်တော့ အချက်ပေးစနစ်က သေချာပေါက် မြည်လာလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ သူခိုးက ဒါကို သိနေတဲ့ပုံစံနဲ့ အချက်ပေးစနစ်ကို လုံးဝ မမြည်အောင် လုပ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်”

ရှီလဲ့ စက္ကူဖြူပေါ်တွင် မှတ်စုတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ချရေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။

“အစ်ကိုပိုင်... တတိယမြောက် ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်ကင်မရာစနစ်က မူရင်းဗီဒီယိုကောဗျာ သူခိုးက သော့ဖွင့်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရိုက်ကူးမိထားတာ မရှိဘူးလား”

ပိုင်ချန်က ခေါင်းခါပြကာ

“ညီလေးရှီ... မှန်လုံပြခန်းရဲ့ သော့ခလောက်က အောက်ခြေမှာ ရှိတာ၊ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် ကင်မရာက အဲဒါကို မမြင်ရဘူး ဒါက သူခိုး မြေပြင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး မှန်လုံပြခန်းကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူသွားတဲ့ ပုံရိပ်ကိုပဲ ဖမ်းယူမိထားတာ”

“ခင်းကျင်းပြသတဲ့ နေရာမှာ ခြေရာတွေ၊ ဆံပင်တွေ၊ အဝတ်အထည် အမျှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် လက်ဗွေရာတွေ စတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုလေးတောင် ကျန်မနေခဲ့ဘူးလား” ရှီလဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မရှိဘူး” ပိုင်ချန်က စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ဆိုသည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါတို့က ညီလေးရှီကို အဲဒီမှုန်ဝါးနေတဲ့ ဗီဒီယိုပုံရိပ်ကို ပြုပြင်ပေးဖို့နဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းရတာပေါ့”

ရှီလဲ့ သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိပြီး ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ ဒါက ရဲတပ်ဖွဲ့ပဲ၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ကို နိမ့်လွန်းလှပေသည်။ ဒီလောက်အထိ စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီးတာတောင် သဲလွန်စ တစ်ခုမှ မရှိသေးချေ။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုပိုင်... ကျွန်တော်က တာဝန်ရှောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလပ်တော့ပ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ကို ညံ့လွန်းလို့ ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ရှီလဲ့ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ သူ၏ မတတ်နိုင်မှုကို ပြသလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး -

“ညီလေးရှီ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ နည်းပညာဌာနဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်၊ အဲဒီမှာ မင်း လိုအပ်တဲ့ ကွန်ပျူတာ ရှိတယ်”

ရှီလဲ့ အိုးရန်ရှန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှီလဲ့ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အမှုတွဲဖိုင်နှင့် လပ်တော့ပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အနောက်မှ လိုက်ပါခဲ့တော့သည်။

အိုးရန်ရှန်းက ပြုံးလျက် ရှီလဲ့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး -

“ရှီလဲ့... အဲဒီသူခိုးကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒီနေ့ညစာကို ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျွေးပါ့မယ် ကိုယ်တိုင် ရှင့်အတွက် ချက်ကျွေးမှာနော်”

ရှီလဲ့ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ အိုးရန်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း -

“တကယ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မှန်တာပေါ့” အိုးရန်ရှန်းက ခေါင်းလေးစောင်းလျက်၊ ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ထက်မြက်သော အမူအရာမျိုးဖြင့် ရှီလဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“သဘောတူပြီ” ရှီလဲ့သည် လပ်တော့ပ်နှင့် အမှုတွဲဖိုင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စိတ်ထဲကနေ ကြုံးဝါးလိုက်သည် ‘သောက်သူခိုး... မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သေသေချာချာ သိအောင်လုပ်ရမယ်’