အခန်း ၂၉၃

အခန်း(၂၉၃)

“ခဏလေးပါ ဂျူဟယွန်း ရယ်၊ ကူညီစမ်းပါ။ ခေါင်းလျှော်ရည် ကြော်ငြာလေးတစ်ခုလောက် ရိုက်ပေးပါဦး။ ဘယ်လိုခေါင်းလျှော်ရည်လဲဆိုတော့ ဟိုလေ Ella တဲ့။ မင်းလည်း Ella ကို သိတယ်မလား။ သူတို့က စာချုပ်ခကို သန်းနဲ့ချီပြီး ပေးမှာနော်။ ပြီးတော့ သူတို့က မင်းကိုပဲ အလိုရှိတာတဲ့။ မင်းက အသက် ၂၀၊ ၃၀ အရွယ် အမျိုးသမီးထုကြားမှာ အိုင်ဒေါဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတုန်းက မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေ လေထဲမှာ ဝဲခါသွားတာကိုကြည့်ပြီး လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ငေးမောသွားရလဲ ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား... ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့”

မန်နေဂျာဟန် က နားနေခန်း ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဂျူဟယွန်း အပြင်ထွက်မသွားအောင် တားလိုက်တယ်။

“အိုပါး... မဟုတ်ဘူး၊ မန်နေဂျာဟန်။ ရှင် အဆော်ခံချင်လို့လား”

ဂျူဟယွန်းက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ မန်နေဂျာဟန် တစ်ယောက် ချက်ချင်းပဲ ဒူးနှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အောက်ပိုင်းကို လက်နဲ့ အုပ်ထားလိုက်တယ်။ ဂျူဟယွန်းက ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးလေ။ ကြိုတင်သတိထားတာ ဘာမှ အပိုမရှိပါဘူး။

“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဂျူဟယွန်းရဲ့။ ဒါက Ella အကြောင်း ပြောနေတာလေ။ မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေက ဘယ်တုန်းကထက်မဆို ပိုပြီး ကျော့ရှင်းနေတာ၊ အဲဒီ Ella ကွ။ သူတို့က ကြော်ငြာအတွက် ဘယ်သူ့ကို သုံးမယ်ဆိုတာ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ဆုံးဖြတ်တတ်တာ။ အခုတော့ မင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီလေ။ ဟောဒီ ကုမ္ပဏီက တခြားမိန်းကလေးတွေဆို ဒါမျိုး လုပ်ချင်လို့ တောင်းတနေကြတာ။ မင်းကျမှ ရောက်လာတဲ့ အခွင့်အရေးကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ကန်ထုတ်ပစ်ရလား။ ဒီအခွင့်အရေးက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ တဆိတ်လောက်တော့ ကြည့်ဦးမှပေါ့”

“ကျွန်မက ဒါတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါနဲ့... ဒီကြော်ငြာကို ကျွန်မအတွက် ဘယ်သူက လာကမ်းလှမ်းတာလဲ”

“အင်... ဘာလဲ။ မင်းက ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ”

“မန်နေဂျာဟန်”

“...အေးပါ”

“ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် ခင်ပါတယ် မန်နေဂျာဟန်။ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာလည်း သိတယ်။ ကုမ္ပဏီ လည်ပတ်နိုင်အောင် ရှင် နေ့ရောညပါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာကိုလည်း နားလည်သလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လူသစ်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာကိုလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို သိတယ်မလား။ ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ အနုပညာလောကထဲကို ဝင်လာခဲ့လဲဆိုတာ ရှင် သိသားပဲ”

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘာတုန်လှုပ်မှုမှမရှိဘဲ ပြတ်သားလွန်းနေတယ်။ ဟန်ဂွမ်ဂျွန် လို့ အမည်ရတဲ့ မန်နေဂျာဟန် ကတော့ သူ့ရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိတော့တယ်။

“ဂျူဟယွန်းရယ်၊ မင်း သိလား။ မင်း ငါ့ကို ဒီလို လေသံမျိုးနဲ့ ပြောရင် ငါ တကယ် ကြောက်တယ်”

“ဒါကို ရှင်က အမြဲတမ်း ဒါမျိုးတွေ လာကမ်းလှမ်းနေသေးတယ်ပေါ့”

“ဟူး... မင်း ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ အပေါ် တကယ် အကြွေးတင်သွားပြီ”

မန်နေဂျာဟန် က စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာနဲ့ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဥက္ကဋ္ဌဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ သူ ရင်ထဲမှာ လိပ်တက်နေသလို ခံစားနေရပေမဲ့လည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ဟိုလေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စူပါမင်းသမီးကြီးကို မေးခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကတော့... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မပြောရသေးပါဘူး။ ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒါလေ။ အဲဒါကြောင့် အန်တီ အန်း... မဟုတ်ပါဘူး၊ မန်းသမီး အန်း က ဒီကြော်ငြာကို လက်ခံရင် အရှုံးပေါ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ သူက ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဗီလိန်နေရာက သရုပ်ဆောင်ထားရတာ မဟုတ်လား။ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးက တီဗီပေါ်မှာ ‘ဟောဒီ ဆံပင်လေးအတွက်’ ဆိုပြီး စကားလုံးတွေ ပြောနေရင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်မနေဘူးလားခင်ဗျာ။ ဗျာ... ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှာ သူမက တက်ကြွတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာက ပါထားလို့ အဆင်ပြေတယ် ဟုတ်လား။ ဩော်... ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဥက္ကဋ္ဌကြီးခင်ဗျာ။ မင်းသမီး အန်း က ဆံပင် နည်းနည်း ပျက်စီးနေတယ် ထင်တယ်ဗျ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ကြော်ငြာရိုက်ဖို့ ဆံပင်ကို သုံးနာရီလောက် ဆီလူးထားရတာ ဥက္ကဋ္ဌကြီးလည်း သိသားပဲ မဟုတ်လား”

မန်နေဂျာဟန် က ဖုန်းကို နားကနေ ခဏလောက် ခွာလိုက်တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် သူ ခေါင်းတွေတောင် မူးနောက်သွားရတယ်။ သူ ကူညီပေးဖို့ ဂျူဟယွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူမကတော့ လက်ပိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြနေရုံပဲ။ သူကတော့ ဂျူဟယွန်းနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကြားမှာ အပြစ်မဲ့ ဓားစာခံ ဖြစ်နေရတဲ့ သဘောပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ အသံကြီးက တဖြည်းဖြည်း တိုးတိတ်သွားတယ်။ မန်နေဂျာဟန် က ဒီကိစ္စပြီးရင် ဆေးခန်းကို တဆိတ် သွားပြဦးမှပဲလို့ တွေးရင်း ဖုန်းကို နားမှာ ပြန်ကပ်လိုက်တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ မင်းသမီး အန်း က မင်းသမီးတွေထဲမှာ ဘယ်လို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိလဲဆိုတာ ဥက္ကဋ္ဌကြီး သိတယ်မလား။ တကယ်လို့ သူမက အခုလို ကြော်ငြာမော်ဒယ် အလုပ်တွေကိုပဲ ဆက်တိုက် လက်ခံနေရင် သူမရဲ့ တန်ဖိုးက ကျဆင်းလာလိမ့်မယ်။ နောက်မှ ပိုပြီး ကြီးကျယ်တဲ့အရာတစ်ခုခုကို ပေးလုပ်ကြရအောင်ဗျာ။ အခုလည်း ဇာတ်လမ်းတွဲတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်တွေမှာ အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဟုတ်ကဲ့။ ရုပ်ရှင်က ပိုက်ဆံမရလို့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက Yellow Star ရဲ့ ထိပ်တန်းမင်းသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ သူမကို တဆိတ်လောက် ပိုပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးခင်ဗျာ။ ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ကောင်းကောင်း အနားယူပါဦး”

ဖုန်းချပြီးနောက် မန်နေဂျာဟန် တစ်ယောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ ခေါင်းတွေလည်း မူးနောက်နေပြီ။

“ဂျူဟယွန်းရယ်၊ မင်း ငါ့ ကို သတ်နေတာပဲ။ ငါ မကြာခင် အသက် ၄၀ ပြည့်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆံပင်တွေကတော့ ရူးချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျွတ်နေပြီ။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ငါ ဝိတ်တွေကျ၊ ဆံပင်တွေကျ၊ ပြီးတော့ မကျသင့်တာတွေပါ ကျပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ကြီး ဖြစ်တော့မယ်”

“မန်နေဂျာဟန်။ လူဆိုတာ အဲဒီလောက်နဲ့ မသေပါဘူး။ ကျွန်မကို ကြည့်စမ်း၊ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ”

“အေးပါ၊ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်း ခံရသလောက် ဆဲဆိုတာတွေကို ငါသာ ခံရရင် ဒီလောကထဲကနေ ထွက်သွားတာ ကြာလှပြီ။ အဲဒါထက် မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။ အခု မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အနားယူဖို့ အိမ်ပြန်မလို့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ကျွန်မ မောင်လေးနဲ့ သွားတွေ့မလို့”

“မောင်လေး ဟုတ်လား။ ဩော်... ဘန်ဂျူး လား။ သူ အခု အလယ်တန်းတက်နေတာ မဟုတ်လား”

“သူ အထက်တန်း ပထမနှစ် ရောက်နေပြီလေ”

“ဩော်... ဟုတ်လား”

မန်နေဂျာဟန် က အရင်က တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတဲ့ ကောင်လေးကို ပြန်တွေးမိလိုက်တယ်။ သူက အရပ်ပုပုလေး၊ ဒါပေမဲ့ အသံကတော့ တော်တော်လေး တက်ကြွလွန်းတယ်။

“ဒါဆိုလည်း လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားဦး။ ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မမောင်းနဲ့"

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

မန်နေဂျာဟန် က နားနေခန်းထဲကနေ ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့ ကုမ္ပဏီ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက အတင်း ဇွတ်ပြုံးရင်း လိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မန်နေဂျာဟန် က ကိစ္စတွေတော့ အဆင်မပြေတော့ဘူးလို့ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်။ အရေးအကြောင်းတွေ အများကြီးနဲ့ ဒီလူက Ella က ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ သူက ရာထူးလည်း ကြီးမယ့်ပုံပဲ။

“ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော PR မန်နေဂျာချုပ်က သူ့အလုပ်ကို သေချာမလုပ်လို့ ငါကိုယ်တိုင် လာခဲ့ရတယ်။ ကဲ... ဟုတ်ပါပြီ။ နေကောင်းလား၊ မင်းက မင်းသမီး အန်းဂျူဟယွန်း မဟုတ်လား”

အဲဒီလူက နားနေခန်းကို သူ့အိမ်လို သဘောထားပြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ မန်နေဂျာဟန် က ဂျူဟယွန်းရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ရိုးရိုးပုံမှန်လူဆိုရင်တော့ သူမကို သဘောကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလို့ ထင်စရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာဟန် ကတော့ ပြောင်းပြန် ခံစားနေရတယ်။ အဲဒါက သူမရဲ့ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ပြသနေတဲ့ ပုံစံဆိုတာ သူ သိနေလို့ပဲ။

“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ဟန်ဂွမ်ဂျွန် ပါ။ လူကြီးမင်းကို အဝေးကနေ တစ်ခါ မြင်ဖူးပါတယ်”

“အာ... ဟုတ်လား။ ဟန်ဂွမ်ဂျွန်... ဟန်ဂွမ်ဂျွန် ဟုတ်လား။ ဩော်... မင်းက တာဝန်ခံပေါ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

“တောက်... မင်း ဘယ်လို အလုပ်အကျွေးမျိုး လုပ်ခဲ့လို့ သူမက အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်နေရတာလဲ။ အခြေအနေတွေက အဆင်မပြေတာနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် လာကြည့်ရတယ်။ ငါက သူနဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားဖို့ ရောက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲလေ”

အဲဒီအသက်လတ်ပိုင်းလူက ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့ ဂျူဟယွန်း ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူက ဂျူဟယွန်းရဲ့ မျက်နှာကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးတော့ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဘာမျက်နှာအမူအရာမှ မပျက်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို မန်နေဂျာဟန် မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ဒီလူက အန်းဂျူဟယွန်း ဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို တကယ် မသိသေးတာပဲ။

“ဥ... ဥက္ကဋ္ဌကြီး။ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဘာတွေတွေးပြီး သူ့ကို ဒီခေါ်လာတာလဲဗျာ”

“မမေးနဲ့တော့။ သူက ကြော်ငြာကိစ္စကြောင့် အတူတူ ညစာစားကြရအောင်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ ထွက်ခွာခါနီးမှာပဲ ဇွတ်အတင်း ဝင်လာခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက သူ့ကို ဒီမခေါ်လာသင့်ဘူးလေဗျာ”

“ငါကော ခေါ်လာချင်ပါ့မလား။ သူက ဌာနခွဲရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလေ။ အေး... ဟုတ်တယ်။ စီအီးအို ပေါ့”

“သူက စီအီးအို ဟုတ်လား”

“ဒါဆို မင်းက သူ့ကို ဘယ်သူလို့ ထင်လို့လဲ”

“ဌာနမှူး ရာထူးလောက်ပဲ ရှိတဲ့သူလို့ ထင်တာ”

“အဲဒီလို ရာထူးမျိုးနဲ့ တခြားကုမ္ပဏီကို ဇွတ်အတင်း ဝင်ရဲလောက်အောင် ရူးနေတဲ့သူ ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လား”

“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလိုလူက ဒီရောက်နေရတာလဲ”

“ဘာလို့ ဖြစ်ရမှာလဲ”

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်တော် တွေးနေတဲ့အတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရုံပဲ”

သူက ဥက္ကဋ္ဌကြီးနဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ Ella က လူက ဂျူဟယွန်းဆီကို ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့တယ်။ ဒါက သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်တာမို့လို့ တော်တော်လေး နီးကပ်လွန်းနေပြီ။ မန်နေဂျာဟန် ရဲ့ ကျောပြင်မှာ ချမ်းစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက အန္တရာယ်ဇုန်ထဲကို အတော်လေး နီးကပ်သွားပြီလေ။ ပြီးတော့ သူ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဂျူဟယွန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မန်နေဂျာဟန် က သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ လိပ်တက်နေတာတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး အပ်တွေနဲ့ ထိုးဆွခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆေးခန်းသွားရုံနဲ့ တင် မလုံလောက်တော့ဘူးလို့ သူ တွေးမိတယ်။ ပြီးတော့ သူ ဂျူဟယွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အသည်းအသန် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ တဆိတ်လောက် အောင့်အီးထားပါဦး။ ဒါပေမဲ့ ဂျူဟယွန်းကတော့ ဆက်ပြီး ပြုံးနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက တော်တော်လေး သွယ်လျပြီး မော်ဒယ်အများစု အားကျရတဲ့ ခြေထောက်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခြေထောက်တွေက သေချာ လေ့ကျင့်ထားတာ ဖြစ်တယ်။ သူမက ကစ်ဘောက်ဆင် ကစားတာလေ။ ဝိတ်ကျဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဝင်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ တကယ်ကို လေ့ကျင့်ထားတာ။ တကယ်လို့ အဲဒီခြေထောက်ကသာ အဲဒီလူရဲ့ ခြေသလုံးကို ကန်ပစ်လိုက်ရင်... ရလဒ်ကတော့ စဉ်းစားရဲစရာတောင် မရှိဘူး။

အမှန်တော့ ဂျူဟယွန်းက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမက ပုံမှန်ဆို ဆဲဆိုတာမျိုးလည်း လုံးဝမလုပ်ဘူး။ သူမကို ဒေါသကြီးတဲ့ မိန်းမလို့ သိကြတာကတော့ လူတွေက သူမအပေါ် မပြောရက်စရာ ကိစ္စတွေ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ လူတွေ့မေးမြန်းခန်း အချို့ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။ အမှန်တော့ ဂျူဟယွန်းက လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းကြီး ဆဲဆိုတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမမှာ အလိုက်ကန်းဆိုးသိတတ်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်၊ သည်းခံတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေအပေါ်မှာလည်း အတော်လေး နားလည်ပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကိစ္စတစ်ခုမှာတော့ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်တတ်ဘူး။ အဲဒါကတော့ တခြား မဟုတ်ပါဘူး၊ ယောက်ျားတွေက သူမကို ကာမရာဂစိတ်နဲ့ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါမျိုးပဲ။

မန်နေဂျာဟန် က ဂျူဟယွန်းတစ်ယောက် စားပွဲတစ်ခုမှာ ဇာတ်လမ်းတွဲ ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ လက်ကောက်ဝတ်ကို လိမ်ချိုးပစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ အဲဒီလူက ရယ်မောပြီးပဲ ဘာမှ သဘောမထားခဲ့ပေမဲ့ အခု သူ့ရှေ့က လူကတော့ ‘ဘာမှ သဘောမထားဘဲ’ နေမယ့် လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်တာ သိသာလှတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခေါင်းမာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရတယ်။ သူက မိန်းမတွေဆိုတာ ယောက်ျားတွေအတွက်ပဲ ရှိနေတာလို့ တွေးတတ်တဲ့ ယောက်ျားမျိုး။ သူ့ရဲ့ ရုန့်ရင်းတဲ့ စိုက်ကြည့်ပုံကနေ ဒါကို အထင်အရှား သိနိုင်ပါတယ်။

သူတောင် ဒါကို သတိထားမိနေတာပဲ၊ ဒါဆို အဲဒီအကြည့်တွေကို ခံနေရတဲ့ ဂျူဟယွန်းက မသိဘဲ နေပါ့မလား။ တကယ်လို့ ဂျူဟယွန်းကသာ သူ့ကို အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။ Yellow Star အတွက်တော့ လုံးဝ ကောင်းမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။

ငါ ခွင့်တိုင်စာ တင်ရတော့မယ့်ပုံပဲ... မန်နေဂျာဟန် က စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲကို ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။

“ဥက္ကဋ္ဌကြီး”

“ဘာ... ဘာလဲ”

“ကျွန်တော် လူကြီးမင်းကို ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပါရစေ”

“ဘာလဲ”

“အခုလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လူကြီးမင်းကို ဒီလိုမျိုး မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းထားတာ မလျော်ကန်ဘူးလို့ ကြားဖူးလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးခွင့် ပြုပါဦး” သူက ပြောရင်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။

သူ မြင်လိုက်ရတာကတော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး စီးထားတဲ့ တောက်ပနေတဲ့ ဖိနပ်တွေပဲ။ အဲဒါတွေက သူ့ရဲ့ လစာနဲ့ဆို ဘယ်တော့မှ မဝယ်နိုင်တဲ့ တံဆိပ်အကောင်းစား ဈေးကြီးပေးရတဲ့ ဖိနပ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ တခြားသူတွေကို ခေါင်းငုံ့ရတာနဲ့ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရတာကတော့ သူ အခု တော်တော်လေး အသားကျနေပြီမို့လို့ ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး။ သူကတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားမှာကိုပဲ လုံးဝ ရှောင်လွှဲချင်တာ။

“ဒီကောင်လေးကတော့ အကွက်မြင်သားပဲ”

ဥက္ကဋ္ဌကြီးက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။

“မင်းက စကားအပြောအဆို တတ်ပုံရတယ်”

“ကျွန်တော် ဒါမျိုးကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မလုပ်ပါဘူး ခင်ဗျာ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးနဲ့အတူ ကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ အရက်ကလေး ဘာလေး သောက်ကြရအောင်လား။ နေ့လယ်ဘက် သောက်ရတာ အကောင်းဆုံး အတွေ့အကြုံလို့ ပြောကြတယ်လေ”

“ဟုတ်လား။ မင်းသမီး အန်း ကော တို့နဲ့ အတူတူ လိုက်မှာလား”

“ကျွန်မ မလိုက်ပါဘူး”

“ဟမ်း... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့”

ဥက္ကဋ္ဌကြီးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဂျူဟယွန်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

မန်နေဂျာဟန် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သက်ပြင်းအထပ်ထပ် ချလိုက်မိတယ်။

ငါ ဒီတစ်ခါတော့ ဆဲဆိုတာတွေကို အများကြီး ခံရတော့မယ့်ပုံပဲ။

မန်နေဂျာဟန် က သူ့ခြေထောက်ကို သူ ခလုတ်တိုက်မိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌကြီးဆီကို လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လဲမကျသွားအောင်တော့ ထိန်းလိုက်ရသေးတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ရင်းနဲ့ သူက အဲဒီလူကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရအောင် နည်းနည်းလေး တွန်းပစ်လိုက်တယ်။

“တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ခုတလော သွေးအားနည်းနေလို့ပါ”

“ဟွန်း။ မင်းက မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့စာရင် တော်တော်လေး အားနည်းတာပဲ”

“လူကြီးမင်းက တကယ်ကို သန်မာလွန်းလို့ပါဗျာ။ ကျွန်တော် လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လူကြီးမင်းက အခုလို ကျန်းမာနေအောင် ဘယ်လို လေ့ကျင့်ခန်းမျိုးတွေ လုပ်တာလဲ ခင်ဗျာ”

“ငါက ကျောက်ဆောင်ကြီးလို ဟုတ်လား။ ဟားဟား... ဒီကောင်လေး။ ဒါကတော့ သိသာတယ်။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက လက်ဝှေ့ ထိုးခဲ့တာလေ”

“ကျွန်တော် ထင်သားပဲဗျာ။ လူကြီးမင်းရဲ့ ပုခုံးနဲ့ ခြေထောက် အနေအထားက သာမန်လူတွေရဲ့ အမူအရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို လက်သီးချက်လေးတွေ တဆိတ်လောက် ပြပေးပါဦးလား”

မန်နေဂျာဟန် က သူ့ရဲ့ လက်သီးချက်တွေကို လက်ခံဖို့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပေးလိုက်တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ရယ်မောပြီးနောက် လက်ဝှေ့ထိုးတဲ့ ပုံစံဖမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးပြတယ်။ ‘ချွတ်၊ ချွတ်’ ဆိုပြီး သူ့ပါးစပ်ကနေ အသံတွေ ထွက်လာပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးပြပေမဲ့ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကသိကအောက် ဖြစ်နေတယ်။ လမ်းဘေးက သာမန် လူမိုက်တစ်ယောက်ကတောင် သူ့ထက် ပိုပြီး တော်ဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို အပြင်ထုတ်ပြီး ပြောလို့တော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

“ဟာ... မဟုတ်တာ၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီးရယ်။ လူကြီးမင်းက ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ထိုးနေရင် ကျွန်တော့် လက်တွေ ကျိုးကြေကုန်တော့မယ် ထင်တယ်။ လူကြီးမင်းက စီးပွားရေးလုပ်မယ့်အစား ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သင့်တာဗျာ”

“မင်း တကယ် ထင်လို့လား”

“ထင်တာပေါ့ ခင်ဗျာ။ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး”

သူ့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကလည်း သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး လက်မ ထောင်ပြလိုက်တယ်။ လူတွေက မြှောက်ပင့်တာကို သတိထားဖို့ ပြောကြတာ အကြောင်းရှိတယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို ထိရောက်လွန်းလို့လေ။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးလည်း စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး အပြင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက် ထွက်သွားတော့တယ်။

“ကျွန်တော် ပစ္စည်းလေးတွေ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်”

သူက ထွက်သွားတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းကို ပြန်မော့လိုက်တယ်။ သူ ဒါကို လုပ်ဖို့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ဝက်လောက်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ရတာ။ ဆရာဝန်က သူ့ကို စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အစာအိမ်ရောင်ရောဂါ ရှိနေတယ်လို့ ပြောမယ့် ပုံရိပ်ကို သူ မျက်စိထဲ မြင်နေရပြီ။

“မင်းလည်း ဒီအခွင့်အရေးမှာ ချက်ချင်း သွားတော့။ မင်းမှာ အိမ်က ကိစ္စ အရေးကြီးတာ ရှိလာလို့လို့ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်မယ်”

“မန်နေဂျာဟန်... မဟုတ်ဘူး၊ အိုပါး”

“တော်စမ်း။ မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ချက်ချင်းသာ သွားတော့”

“ရှင် ဒီလိုမျိုးပဲ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရင် နောင်တရလိမ့်မယ်”

“ငါ အဲဒါကို သိပါတယ်။ ငါ နောင်တရရင်လည်း ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းက မင်းလိုမျိုး ဘဝမှာ ပြတ်ပြတ်သားသား နေနိုင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ ငါက ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကန်ထုတ်ပစ်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အခုထိ ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လား”

“ဒါဆို ကျွန်မ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်မယ်လေ”

“မလုပ်နဲ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါပဲ လုပ်ပါရစေ”

“သူက နောက်တစ်ခါကျရင်လည်း ဒီလို ရုန့်ရင်းတာတွေကို ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဂျူဟယွန်းရယ်၊ စကားလုံးကောင်းကောင်း တဆိတ် သုံးစမ်းပါ။ ငါ စကားနည်းနည်း လျှောက်လဲလိုက်ရင် သူ့ကို ပြန်လွှတ်လို့ ရပါတယ်။ ကြော်ငြာကို တခြားသူဆီ ပေးလိုက်ရရင် ပေးလိုက်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ကိုတော့ ထိခိုက်မှု မရှိစေရဘူး။ မင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ ထိပ်တန်းကြယ်ပွင့်ဆိုတာ ညည်း သိတယ်မလား။ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်သွားတာကို ငါ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”

“ကျွန်မမှာ ထိခိုက်စရာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း မရှိပါဘူး”

ဂျူဟယွန်းက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမက တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ထဲရှိတာ အကုန်ပြောတတ်တဲ့ မိန်းမလို့ သိကြပေမဲ့၊ သူမကသာ တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလူမျိုးဆိုရင် အဲဒီလူကို အစောကြီးကတည်းက ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ။

“မင်းသမီး အန်း။ တဆိတ်လောက် ထပ်ပြီး သည်းခံပေးပါဦး။ မင်းက နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ အထက်ကို တက်ဖို့ လိုတော့တာ။ မင်း ဒါကို သိတယ်မလား။ မင်း ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလိုလူမျိုးတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း လုပ်ချင်တဲ့ ကြော်ငြာကို မင်း စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်လို့ ရပြီ။ ငါ မင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးမယ်၊ မင်းကတော့ ငါလုပ်ပေးတဲ့ လမ်းအတိုင်း ဘေးမချော်ဘဲ လျှောက်လှမ်းရုံပဲ”

တောင်ကိုရီးယားမှာတော့ အနုပညာရှင်တွေက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေထက် ဘယ်တော့မှ အထက်မှာ မရှိပါဘူး။ သူတို့က မီးမောင်းထိုးပြခံရပြီး အထက်တန်းကျနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေပေမဲ့၊ တကယ်ပဲ မိမိစိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်တဲ့ မင်းသား မင်းသမီးတွေဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်။ အချိန်အများစုမှာတော့ အနုပညာရှင်တွေက ကုမ္ပဏီတွေကြားထဲမှာ ဒုက္ခရောက်ကြရတာပါ။ အခုအချိန်မှာ ဂျူဟယွန်းက အကူးအပြောင်း ကာလကို ရောက်နေတာ။ သူမက လူငယ်ကြယ်ပွင့်အနေနဲ့ နာမည်ကြီးလာခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် အနုပညာလောကကနေ ထွက်ခွာခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကမှ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နေရတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတာ။

မန်နေဂျာဟန် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဂျူဟယွန်းက ဘယ်အနုပညာကုမ္ပဏီမှ မထိရဲတဲ့ ပထမတန်းစား မင်းသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာဖို့ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ အနုပညာသက်တမ်းမှာ လစ်ဟာမှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နာမည်ကြီးလာတာက ဒါကို သက်သေပြနေတာပဲ။

သူမမှာ လိုအပ်နေတာကတော့ လူမှုဆက်ဆံရေးကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အရည်အချင်းပဲ။ မန်နေဂျာဟန် က သူမကို ကြော်ငြာရှင်တွေကို ပြုံးပြဖို့နဲ့ သူမရဲ့ ရင်သားတွေကို ဖော်ပြပြီး အရက်ငှဲ့ပေးဖို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ ဂျူဟယွန်းက အဲဒီလိုအရာတွေ လုပ်ဖို့ထက် အများကြီး ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်။

ဘယ်သူမှ မထိရဲတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်။ မန်နေဂျာဟန် က ဂျူဟယွန်းကို အဲဒီအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးချင်တာ။

“တကယ်လို့ အဲဒီလူက ဒါမျိုး ရုန့်ရင်းတာတွေကို ထပ်လုပ်ရင်၊ သူ့ကို ပိုက်ဆံလျော်ရရင်တောင် သူ့ရဲ့ အစေ့ကို ကန်ပစ်မယ်”

“ဘုရားရေ... ဂျူဟယွန်းရယ်။ အဲဒီလို လှပတဲ့ ပါးစပ်လေးနဲ့ ‘အစေ့’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မပြောစမ်းပါနဲ့။ ဒါကို ငါ အဆင်ပြေအောင် လုပ်လိုက်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းက မောင်လေးဆီကိုပဲ သွားပြီး ကောင်းကောင်း ညစာ စားလိုက်ပါ။ ဟုတ်ပြီလား”

ဂျူဟယွန်းကို အတင်း ဇွတ်လွှတ်ပြီးနောက် မန်နေဂျာဟန် က သူ့နေရာမှာ ခဏလောက် ထိုင်နေမိတယ်။

“ါ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမယ့် ဆေးတွေကို ရှာကြည့်ဦးမှပဲ”

မန်နေဂျာဟန် က သူ့ကို စောင့်နေမယ့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို တွေးရင်း နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * * *