အခန်း ၂၉၄

အခန်း(၂၉၄)

(စာရေးသူမှတ်ချက်။ ဒီအခန်းမှာ တချို့လူတွေအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေ ပါနိုင်လို့ ကြိုတင်သတိပေးထားပါရစေ။)

အပြင်ဘက်မှာတော့ နေမဝင်သေးဘူး။ ကျောင်းသားတွေကတော့ တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်းတက်ရဖို့ အိပ်မက်တွေနဲ့ စာကြိုးစားနေကြမှာဖြစ်သလို၊ လစာစားဝန်ထမ်းတွေကလည်း လစာထုတ်မယ့်ရက်ကို စောင့်ရင်း အလုပ်တွေနဲ့ လုံးပန်းနေကြမယ့် အချိန်ပေါ့။ ညနေ ၄ နာရီ ရှိနေပြီ။ လူအများစုကတော့ ဘဝကို ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြရမယ့် အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်။

“ဒီလို တစ်ခါတလေ လာကစားရတာ တကယ် စိတ်ကူးယဉ်စရာပဲဗျာ။ ငါ့ရဲ့ ငယ်စဉ်တုန်းကနေ့တွေကို ပြန်သတိရမိတယ်၊ ကောင်းတယ်”

အသက်ငါးဆယ်ကျော် လူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ဖင်ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် လှုပ်ခါနေတာကို ကြည့်ပြီး မန်နေဂျာဟန်က တမ်ဘိုရင်တီးခတ်ရင်း လက်ခုပ်တီးပေးနေရှာတယ်။ ဒီလို အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေကို လုပ်နေတဲ့သူ့အတွက် ရယ်မောပြုံးရွှင်ပေးနေရတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိပေမဲ့ ဒါက ခဏတာပါပဲ။ သူက ဥက္ကဋ္ဌ ချွတ်ချထားတဲ့ နက်ကတိုင်ကို ကောက်ယူပြီး ခေါင်းမှာ ခေါင်းစီးပုဝါလို ပတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် ရမ်းခါပြလိုက်တယ်။

“ဒါမှ လှည့်ကွက် အစစ်ပေါ့”

သူက ဆင်မြူနိုရီရဲ့ ဆန်မို လိုမျိုး အားရပါးရ ကပြနေတယ်။ အခန်းထဲမှာ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ ထရော့ သီချင်းသံတွေ ဆူညံနေပြီး မန်နေဂျာဟန်ကလည်း စည်းချက်အတိုင်း လက်ခုပ်တီးပေးနေတယ်။

“ကဲ... ဒါလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ဦး"

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

“မင်းတို့လည်း သောက်ကြလေ၊ ကောင်မလေးတို့" သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

အဝတ်အစား ဗလာနတ္ထိနဲ့ ကောင်မလေးတွေက ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခွက်ကို လှမ်းယူကြတယ်။ အဲဒီ ဗော့ဒကာတစ်ပုလင်းကို ဝမ် ၁ ဒသမ ၂ သန်းတောင် တန်တာ။ ဥက္ကဋ္ဌကတော့ သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမကြီးသလို ပုလင်းလိုက် မော့သောက်နေတယ်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ကျွန်မတို့ Love shot လုပ်ကြရအောင်လေ"

“Love shot ဟုတ်လား"

“ဟုတ်ပါ့ရှင်"

အသက် ၂၀ အစောပိုင်းအရွယ်လောက် ရှိမယ့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လူရာဝင်ချင်ဇောနဲ့ သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တခြားကောင်မလေးတွေက စားပွဲအောက်က အမှိုက်ပုံးထဲကို ဗော့ဒကာတွေကို သွန်ပစ်လိုက်ကြတယ်။ မန်နေဂျာဟန်က အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပေမဲ့ ဘာမှမပြောပါဘူး။ သူက ကိုယ့်ဝမ်းစာအတွက် ဥက္ကဋ္ဌရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့နေရသလိုပဲ၊ သူတို့ကလည်း အဲဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ ဗော့ဒကာတွေကို သွန်ပစ်နေကြတာလေ။ သွန်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ ဗော့ဒကာတွေနဲ့ အဲဒါကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေကြားမှာ တစ်မျိုးတော့ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ဖြစ်မိသား။ သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြတဲ့ ကောင်မလေးကို လက်လှမ်းပြလိုက်ပြီး မန်နေဂျာဟန်က ဥက္ကဋ္ဌနားကို ချဉ်းကပ်သွားလိုက်တယ်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ အဆင်ပြေရဲ့လားခင်ဗျာ"

“ငါ နည်းနည်း များသွားပြီ ထင်တယ်။ ခေါင်းထဲ မူးနောက်နောက် ဖြစ်လာပြီ"

“ဒါလေး သောက်လိုက်ပါဦး"

သူက အမူးပြေစေမယ့် အအေးတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံပြီး သောက်လိုက်တယ်။

“ဒီလို လူငယ်တွေနဲ့ တစ်ခါတလေ ကစားရတာ တကယ် စိတ်ချမ်းသာဖို့ကောင်းတယ်။ နောက်လည်း ခဏခဏ လာရမယ်"

“အို... ဥက္ကဋ္ဌက ဒီအရွယ်မှာ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ထက် မနိမ့်ပါဘူး။ တခြားအရာတွေကိုလည်း ထပ်စမ်းကြည့်သင့်တာပေါ့"

“မင်း တကယ် ထင်လို့လား"

ဥက္ကဋ္ဌက တဟားဟားရယ်ရင်း ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးရဲ့ ရင်သားကြားထဲကို သူ့လက်ကို ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးကလည်း ကလူသလိုမြူသလိုလုပ်ရင်း သူ့ကိုယ်လုံးကို ကပ်ထားလိုက်တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌက အဲဒီကောင်မလေးကို သဘောကျသွားပုံရတယ်။ မန်နေဂျာဟန်က အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ဒီက မာဒမ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

“အတွင်းက ကောင်မလေးတွေ ဒုတိယဆက်ရှင်လိုက်လို့ရလား"

“ဘယ်သူက အလိုရှိလို့လဲ"

“YM ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဥက္ကဋ္ဌပါ"

“ငြင်းလို့မရတဲ့ ပုံစံပဲ။ ဒီအနားတင် ဟိုတယ်တစ်ခု ကြိုတင်မှာပေးထားမယ်၊ အဲဒီကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ဟိုက ဦးလေးကြီးက အားလုံးကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်"

“ကျေးဇူးပဲ"

မန်နေဂျာဟန်က ခေါင်းငြိတ်ပြပြီး အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ မရှိတဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ဥက္ကဋ္ဌက ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးရဲ့ ဝမ်းပိစ်ဂါဝန်ကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထိုးအပ်ထားပြီးပြီ။ ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေက အကုန်လုံး သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ မန်နေဂျာဟန်က သူတို့ကို အပြင်ထွက်သွားလို့ရပြီလို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ကျွန်တော် အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးထားပါတယ်၊ လမ်းပြပါရစေ"

“အခန်း ဟုတ်လား"

“ဟုတ်ကဲ့"

“ဟေ့၊ ဟေ့။ မန်နေဂျာဟန်။ ငါက ဘယ်နေရာမဆို လိမ့်နေမယ့်လူ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါက ဒီတောသူမလေးနဲ့ ကစားနေတုန်း ယင်ကောင်တွေ ငါ့ဆီ လာနားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးက တောသူမဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားတော့ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး ‘အိုပါး၊ ဒါက နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်’ လို့ ကနွဲ့ကယျ ပြောရှာတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌက ကောင်မလေးရဲ့ ရင်သားတွေကို ဆွဲဆုတ်ကိုင်ရင်း ထိုင်နေပြီး ထမယ့်ပုံလည်း မရှိတာကြောင့် မန်နေဂျာဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်တယ်။

“မန်နေဂျာဟန်"

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

“ငါ့ကို ကွန်ဒုံးတစ်ခု ပေးစမ်း။ ဒီမှာတင် လုပ်လိုက်တော့မယ်"

မန်နေဂျာဟန်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ဥက္ကဋ္ဌကို ပြောပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ မာဒမ်က အခြေအနေကို ကြားတော့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တယ်။

“ကျွန်မတို့ ဒီလိုဝန်ဆောင်မှုမျိုး မလုပ်ဘူးဆိုတာ သိတယ်မလား"

“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ"

“အခန်းအတွက် နှစ်ဆ ပေးရမယ်ဆိုတာ သိထားပါဦး"

“အထဲက အဖိုးကြီးကပဲ ရှင်းမှာပါ"

မန်နေဂျာဟန်က မာဒမ်ပေးလိုက်တဲ့ ကွန်ဒုံးကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ အတွင်းခံပဲ ဝတ်ထားတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးနဲ့ အောက်ပိုင်း ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုံးထွေးနေကြပြီ။ ဥက္ကဋ္ဌက သူမရဲ့ အတွင်းခံကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲချဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ မန်နေဂျာဟန်က ကွန်ဒုံးကို သူ့လက်ထဲကို တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး"

“အို... မန်နေဂျာဟန်။ မင်းက အလုပ်လုပ်တာ သပ်ရပ်တာပဲ"

“ဟာဟာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"

မန်နေဂျာဟန်က မထွက်သွားခင် ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေတဲ့ မျက်နှာရှိပေမဲ့ ဒီလူကြီးက သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း သိနေတာကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အလိုအတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို ပစ်ထားလိုက်ရှာတယ်။

မန်နေဂျာဟန်က တံခါးကို ငြင်သာစွာ ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အခန်းက အသံလုံစနစ် အပြည့်အဝရှိတာကြောင့် အပြင်ဘက်ကနေ ဘာသံမှ မကြားရဘူး။ မှောင်မည်းနေတဲ့ စင်္ကြံကို ခဏလောက် ငေးကြည့်ပြီးမှ မန်နေဂျာဟန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။

“မန်နေဂျာဟန်"

သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။

“ဆရာ၊ ဆရာက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရဲတာပဲလား"

“ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေစရာ မလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မာဒမ်ရဲ့ ကရုဏာကြောင့် အခန်းလွတ်တစ်ခု ရခဲ့ကြတယ်။ ရေအေးအေး တစ်ခွက်သောက်လိုက်ပြီးမှ မန်နေဂျာဟန်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။

“သူ ဘာဖြစ်သွားလဲ"

“သူ အခုလောက်ဆို သူ့ဖင်ကို လှုပ်ခါနေလောက်ပြီပေါ့"

“ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ဆင်းရဲတဲ့သူတွေထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ အား။ ကြော်ငြာကော ဘယ်လိုလဲ"

“သူ မူးနေတော့ အပြည့်အဝတော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ‘စဉ်းစားပေးမယ်’ ဆိုတဲ့ အဖြေတော့ ရခဲ့တယ်"

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

မန်နေဂျာဟန်က သူ့ရှေ့က အစေ့အဆန်အချို့ကို ဝါးစားနေတယ်။ ကြော်ငြာကုမ္ပဏီက ဥက္ကဋ္ဌကို ကြေမွသွားတဲ့ အပိုင်းအစတွေလို သဘောထားလိုက်တဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲ ပိုသက်သာသွားသလိုပဲ။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။ သူက YM ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့လည်း။ ဂျူဟယွန်း ကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ပါဦး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဂျူဟယွန်းကို အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဂျူဟယွန်းက သူ့ကို ဘာလုပ်ပစ်မလဲ မသိနိုင်လို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အဲဒီလောက်အထိ ဖားဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်တော်တို့လည်း Yellow Star ပဲလေ"

တောင်ကိုရီးယားမှာ ဧရာမ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီး သုံးခု ရှိတယ်။ DK၊ SC နဲ့ YM ပေါ့။ သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ရောက်လာတာကြောင့် သူတို့က အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံပေးနေရတာကတော့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Yellow Star ကလည်း ကိုရီးယားမှာ ထိပ်တန်း အနုပညာ အေဂျင်စီ ကုမ္ပဏီ သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲလေ။

“မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ စုစုပေါင်း ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ငါတို့ထက် ဘယ်လောက်တောင် များလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား"

“ကျွန်တော် ညည်းတွားခွင့်တောင် မရှိဘူးလား"

“မင်းရဲ့ သွေးထဲမှာ အရက်တွေ ရှိနေလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို ငါမြင်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စကားကို ဆင်ခြင်ပါ။ ပြီးတော့ ငါတို့က သူ YM ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေလို့တင် ဖားနေတာ မဟုတ်ဘူး"

“ဒါဆို ဘာလို့လဲ"

“အဲဒီလူက The Daily Sunghwa ရဲ့ သမက်ပဲလေ"

“တောက်"

သူ ဝါးနေတဲ့ မြေပဲစေ့တစ်စေ့က သွားကြားထဲ ညှပ်သွားတယ်။ The Daily Sunghwa ဆိုတာ။ Hangook နဲ့ Jungil တို့နဲ့အတူ တောင်ကိုရီးယားမှာ ထိပ်တန်း သတင်းဌာနကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ။

“ဂျူဟယွန်း က လူကြိုက်များတယ်။ အဲဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ နောက်ကြောင်းပြန်မကြည့်တမ်း လုပ်ရပ်တွေကို အားကျတဲ့ မိန်းမတွေ ရှိနေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းသမီးလောကမှာတော့ ထိပ်တန်း ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် မဟုတ်သေးဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်ရှုနှုန်း ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလား။ ဒါပေမဲ့ လူပြောများခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲက ၅၄ ရာခိုင်နှုန်းအထိ အထွက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရုပ်ရှင်တွေကျတော့လည်း သူ အလိုရှိတဲ့အရာတွေကိုပဲ ရွေးချယ်တတ်တော့ အကျိုးအမြတ်နဲ့ ဝေးကွာနေတယ်။ သူ့မှာ လူကြိုက်များမှု ရှိပေမဲ့ အဲဒီလူကြိုက်များမှုက တည်တံ့မလား မတည်တံ့ဘူးလားဆိုတာ ငါတို့မသိဘူး။ အလုပ်ကောင်းကောင်းမရှိတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ မေ့လျော့ခံရမှာပဲ"

ဥက္ကဋ္ဌက စီကရက်ကို မီးညှိပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်တယ်။

“ကိုရီးယားလှိုင်းကြောင့် မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကြားမှာ ပြောင်းလဲမှု လှိုင်းလုံးတွေ ရှိနေပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ပြည်တွင်းမှာ သတင်းမီဒီယာတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက အမြင့်ဆုံးပဲ။ ထိပ်ဆုံးကို တက်လှမ်းဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ ဂျူဟယွန်း က အခုချိန်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ညှိုးနွမ်းသွားတယ်ပဲ ထားပါတော့။ တခြား မင်းသမီးဆိုရင်တော့ အံကြိတ်ပြီး သည်းခံကြမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဂျူဟယွန်း က အဲဒီလို မိန်းမမျိုးလား။ သူမက တစ်ခုခုကို မကြိုက်ရင် အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်ပစ်မယ့် လူစားမျိုး။ သူဌေးကြီးတစ်ဦးနဲ့ စကားပြောနေရင်တောင် သူ့ စိတ်ထဲရှိတာကို အတိအလင်း ပြောမယ့်သူ။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ စာချုပ်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကြော်ငြာတွေကော။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ချုပ်ထားတဲ့ စာချုပ်ကော။ မင်းသိလား။ ကိုရီးယားက မင်းသမီးတွေမှာ တကယ်ပဲ အာဏာမရှိဘူး။ သူတို့ ချစ်တဲ့သူနဲ့တောင် တွဲခွင့်မရှိသလို အိမ်ထောင်လည်း ပြုခွင့်မရှိဘူး။ ဂျူဟယွန်း က အဲဒီလို လူတန်းစားထဲ ဝင်သွားပြီ။ သူက သရုပ်ဆောင်မှုကနေတစ်ဆင့် ကြီးကျယ်လာမယ့်သူ။ ဒါကြောင့် သူ ဘာမှ အမှားမလုပ်မိအောင် ငါတို့ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုတယ်"

“ဆရာ့အတွက် ငွေက အရေးကြီးသလား၊ ဥက္ကဋ္ဌ"

“နောက်ဆုံးတော့ အရာအားလုံးက ငွေဆီပဲ ရောက်သွားတာပါပဲ။ ငါတို့ အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလည်း ငွေကြောင့်ပဲလေ"

ဥက္ကဋ္ဌက စီကရက်ပြာကို ပြာခွက်ထဲ ခါချလိုက်တယ်။

“အဓိကကတော့ ဂျူဟယွန်း က ဒီနှစ်မှာ အသက် ၃၃ နှစ် ရှိပြီ။ ငါတို့ ရှိနေတဲ့ ခေတ်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ မအိုသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငယ်တော့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့အရွယ် တခြား ထိပ်တန်း မင်းသမီးတွေမှာတော့ ရုပ်ရှင်မှတ်တမ်း ရှည်ကြီးတွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့ထဲမှာ ပြောင်မြောက်တဲ့ လက်ရာလို့ ခေါ်ရမယ့် ရုပ်ရှင်တစ်ကား အမြဲ ရှိတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ထိပ်တန်း ကြယ်ပွင့်တွေလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂျူဟယွန်း မှာတော့ အဲဒါမျိုး မရှိဘူး။ သူ အခု လုပ်နေတာတောင် ဇာတ်ပို့ သက်သက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကိုတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ မြင်ရမှာ သေချာပေမဲ့ လူကြိုက်များမှုကော ဘယ်လိုလဲ။ ကြယ်ပွင့်ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ လူကြိုက်များမှုပါပဲ။ မမီနိုင်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်က ပန်းတစ်ပွင့်ကတော့ တကယ်ကို လှပတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဒေသတွင်း ပန်းဆိုင်ဆီသွားပြီး ဈေးပေါတဲ့ နှင်းဆီပန်းကိုပဲ ဝယ်ကြမှာပဲ"

“တောက်။ ဟန်မီဂျူးက သရုပ်ဆောင်တာ ဆိုးရွားလှပေမဲ့ သူကတော့ အဆင်ပြေနေဆဲပဲ မဟုတ်လား"

“သူက ထူးထူးခြားခြား လှပလွန်းလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်တွေက သူ့ကို ဇာတ်ကောင်နေရာ ပေးတာကို မင်းမြင်ဖူးလား။ သူ ပေါ်လာတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာက ကြော်ငြာတွေပဲ။ ပြီးတော့ သူက ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ နှင်းဆီပန်းပဲလေ။ သူ့ကို နေရာတိုင်းလိုလိုမှာ မြင်နိုင်တယ်"

“ဂျူဟယွန်း ကလည်း လှတာပါပဲ"

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ထူးခြားစွာ လှတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူ့ ဆံပင်ကို ခရမ်းရောင် ဆိုးလိုက်တုန်းက ငါ... အား၊ ဒါကို မပြောဘဲ ထားလိုက်ရအောင်"

မန်နေဂျာဟန်က ကုလားထိုင်ပေါ်ကို ပြန်မှီချလိုက်တယ်။ သူက ကိုယ်လုံးတီး လုံးထွေးနေကြမယ့် ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးနဲ့ ကြော်ငြာကုမ္ပဏီက ဥက္ကဋ္ဌတို့ကို စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီလို နေရာမျိုးကို ဖန်တီးခဲ့တာက သူကိုယ်တိုင်ပဲလေ။ တကယ်လို့ ဒါကို သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ပြောပြရင် သူတို့က သူ့ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတယ်လို့ လက်ညှိုးထိုးကြမှာပဲ။ အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ သူကလည်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုမှုကို ဝေစုရမှာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အနုပညာ အေဂျင်စီ ကုမ္ပဏီတွေက မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေ အလုပ်လုပ်တာနဲ့တင် အသက်မရှင်နိုင်ဘူး။ ထိပ်တန်း မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေက တကယ်တော့ ငွေရှာပေးတဲ့ နွားမကြီးတွေ မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့က အဆုံးမရှိတဲ့ ငွေပမာဏကို စုပ်ယူနေတဲ့ တွင်းနက်ကြီးတွေပဲ။ ငွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာက မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ ကြော်ငြာရှင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေပဲ။ အနုပညာ အေဂျင်စီ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရှင်သခင်တွေကတော့ အဲဒီ ထိပ်တန်း မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ ငွေတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေကြတဲ့ လူတွေပါပဲ။

‘ဒါကြောင့် ငါတို့က သူတို့ကို ဖားရုံကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။’

မန်နေဂျာဟန်က ခါးသက်သက် သက်ပြင်း ချလိုက်မိတယ်။

နာမည်ကြီး အနုပညာရှင် ဟုတ်လား။ အဲဒီလူတွေက အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ချောက်နက်ကြီးထဲကို ကျဆင်းသွားကြတာ။ သူတို့ ရှာထားတဲ့ ငွေတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မဟုတ်လို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်တော့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေမဲ့ အနုပညာလောကထဲက သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းကတော့ ကုန်ဆုံးသွားမှာပဲ။

The Daily Sunghwa က အနုပညာလောကတင်မကဘဲ နိုင်ငံရေးလောကနဲ့ပါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွှယ်နေတယ်။ အဲဒီလို နေရာမျိုးနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတဲ့သူတစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင် ဒီလောကထဲမှာ အလုပ်ဆက်လုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းတွဲထဲက မင်းသမီးက လှတယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ ဟိုရုပ်ရှင်ထဲက လူငယ်လေးကို ငါသဘောကျတယ်၊ သူမက ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ဒီကောင်မလေးက ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ဟိုကောင်မလေးက ဆက်ဆီကျတယ်။ အဲဒီလို စကားလုံးတွေရဲ့ အနောက်မှာတော့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပဲ လိုက်လာတတ်တယ်။

ငါ့ကို သူနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးပါ။

‘ဘယ်သူ၊ ဘယ်ဝါ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ မြေးဖြစ်သူ ကျင်းပတဲ့ ပါတီမှာ နာမည်ကြီး မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေ အကုန်လုံးကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်’ လို့ ပြောကြတဲ့အခါ အဲဒါက မုသာဝါဒ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှ မလိုမရှိတဲ့ အဲဒီလို မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေက ဘာလို့ အဲဒီလို နေရာတွေကို သွားကြတာလဲ။ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ လိုအပ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ဇာတ်လိုက်ကြီးတွေကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ သွားကြတာ သက်သက်ပဲ။ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရဖို့ပဲလေ။ အတိအကျ ပြောရရင် သူတို့ ဘေးနားက လူတွေကို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်စေဖို့ပဲ။

အနုပညာရှင်တွေက ပြည်သူတွေရဲ့ အချစ်နဲ့ အသက်ရှင်ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါ တကယ်လား။ ဒါဆိုရင် အဲဒီလို အနုပညာရှင်တွေက ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာကြလဲ။ တီဗီ အစီအစဉ်တွေမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကြော်ငြာတွေမှာလည်း ပါတယ်။ တီဗီ အစီအစဉ်တွေ၊ ကြော်ငြာတွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေ။ အဲဒါတွေအားလုံးက ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ရှိနေတဲ့ နေရာတွေဖြစ်ပြီး အဲဒီ ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကတော့ ဧရာမ ဘဏ္ဍာရေး အာဏာကို ကြွားဝါနေတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေဆီကနေ သဘာဝအတိုင်း လာတာပဲ။

ရုပ်ရှင်တွေကို ကြည့်ရင်လည်း ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ ရုပ်ရှင်ဖြစ်ပါစေ၊ ဧရာမ အာဏာရှိတဲ့ ဖြန့်ချိသူက အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်သမျှကို မကျေနပ်ရင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမှာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ ရုပ်ရှင်ရုံ အနည်းငယ်မှာပဲ ပြသရင် ကြည့်မယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အကျိုးအမြတ် နည်းပါးရင် အခွင့်အရေးလည်း နည်းပါးသွားတယ်။ နောင်တရတာက အဲဒီအချိန်မှာ ဘာမှ လုပ်မရတော့ဘူး။

ငွေက မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကို ဖန်တီးတယ်။

အဲဒါက ဒီလောကထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားတွေထဲက တစ်ခုပဲ။

“ဂျူဟယွန်း က အနုပညာလောကကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားမှု ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ" ဥက္ကဋ္ဌက မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဆရာက သူ့ကို လူတွေအတွက် ဝိုင်နဲ့ ဗော့ဒကာတွေကို ငှဲ့ပေးစေချင်တာလား"

“ဒါက အခြေခံပဲလေ။ ဒီဘက်ခေတ် လူတွေလိုမျိုးပေါ့"

“ဆရာ ကျွန်တော့်ကို သတ်ရင်တောင် အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး"

“ဟေ့"

“ဗျာ"

“မင်း သူ့ကို သဘောကျနေတာလား"

“ဟာဟာ၊ ကျွန်တော်လား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်းသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် အဆင်ပြေသွားတာ မင်းမြင်ဖူးလဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပြည့်စုံတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကိုပဲ မွေးထုတ်ချင်တာပါ။ ဆိုလိုတာက သူ့မှာ အလားအလာ ရှိနေတာပဲလေ"

ဥက္ကဋ္ဌက အပြုံးနဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဖိုးကြီးကို သွားခေါ်ရအောင်။ သူ သွားနိုင်တုန်း အိမ်ပြန်ပို့ရမယ်"

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ သေချာတာပေါ့"

“ဘာလဲ"

“ဆရာက ဘာလို့ ဂျူဟယွန်း ကို အဲဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်လည်း ပစ်လိုက်ရုံပဲလေ။ ဆရာ လုပ်နေကျအတိုင်း မဟုတ်ဘူးလား"

ဥက္ကဋ္ဌက ကိုယ်ချင်းစာသလို အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်တာကတော့၊

“နာမည်မရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး မင်းသမီးအတွက် ပူဇော်တဲ့ ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်ပေါ့"

“ဗျာ"

“အဲဒါမျိုး ရှိတယ်ကွ"

ဥက္ကဋ္ဌက သူ့ကျောကို ပုတ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မန်နေဂျာဟန်က ဇဝေဇဝါနဲ့ ခေါင်းကို စောင်းရင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *

မာရူး က ဖုန်းလာတာကြောင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ဂျူဟယွန်း က သူမ ရောက်ခါနီးပြီမို့ ထွက်လာခဲ့ဖို့ ဖုန်းဆက်တာလေ။ သူက ဆိုင်ခန်းတွေရှိတဲ့ လမ်းထဲကနေ လမ်းမကြီးဆီ ထွက်လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“ဒီမှာဗျာ"

သူက အဲဒီဆီကို လျှောက်သွားရင်း လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ ဂျူဟယွန်း က ခေါင်းငြိတ်ပြပြီး လမ်းဘေးမှာ ကားကို ရပ်လိုက်တယ်။

“အဲဒီနေရာက ကားမရပ်ရ ဇုန်နော်"

“ဒါဆို ငါ့ကားရဲ့ အရှေ့နဲ့ အနောက်က ကားတွေကော ဘာလဲ"

ဂျူဟယွန်း က ကားထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ မာရူး က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။ ဒီရပ်ကွက်က ကားရပ်နားရန် နေရာ အကြီးအကျယ် လိုအပ်နေတာကြောင့် လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားတွေကို သူတို့ မဆွဲကြပါဘူး။ ကားရပ်နားခ လက်မှတ် ထုတ်ပေးတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ အဲဒါက တရားမဝင်ပေမဲ့ အပြန်အလှန် နားလည်မှု သဘောတူညီချက်တစ်ခုပဲလေ။

“အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်လို့ အံ့ဩသွားတာပဲ။ အစ်မရဲ့ မောင်လေးကို ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ"

“ငါ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်တဲ့သူကပဲ အပြင်ထွက်လာသင့်တာပေါ့"

“အာ... သေချာတာပေါ့"

မာရူး က ဂျူဟယွန်း ရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက တစ်ခုခုကို စိတ်ဆိုးနေတဲ့ ပုံပဲ။

“အစ်မ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလို့လား"

“ငါလား။ အို... ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လာလို့ပါ"

“အစ်မ အဲဒီလူကို ဆဲဆိုလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

“မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ အဆင်အခြင်မဲ့တယ်လို့ ထင်လို့လား"

“အစ်မရဲ့ အင်တာဗျူးက ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တာ။ အစ်မက ပထမဆုံး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ"

သူက အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့ ဂျူဟယွန်း က တခိခိ ရယ်ရှာတယ်။

“ဟေ့၊ ငါတို့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားပြီ ထင်တယ်"

“အစ်မ အဲဒီလို ထင်လို့လား"

“ငါ မင်းရဲ့ သဘောထားကို သဘောကျတယ်"

* * * * * * * * *