အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) - ညဉ့်ကုန်ဆုံးခြင်း (၂)

ဖန်းထျန်းရွေ့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သခင်လေးသုံး စိတ်ချပါ... ဖန်းထျန်းရွေ့က တစ်သက်လုံးမှာ ဘယ်အရာကိုမဆို လုပ်ရဲပေမဲ့ ကတိဖျက်ဖို့တော့ လုံးဝမလုပ်ရဲပါဘူး..."

"ကောင်းပြီ..."

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျုပ် ပြန်ပြီးအနားယူလိုက်ဦးမယ်... ဒီနေ့လယ်ကျရင် ရှင်တောက်မြို့ကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်..."

ဖန်းထျန်းရွေ့က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်လေးသုံးရဲ့ သိုင်းပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပါတယ်... မနေ့ညက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ့်ကို အားကျစရာပဲ..."

"ပိုပြီးအရေးကြီးတာက မင်းက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး ကရုဏာစိတ်လည်း ရှိတယ်..."

"သခင်လေးသုံးအနေနဲ့ ငါနဲ့အတူ ပူးပေါင်းပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား..."

"ဖန်းထျန်းရွေ့က သခင်လေးသုံးကို ဒုတိယမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရာထူးပေးချင်ပါတယ်... ရိချီမဟာမိတ်ဂိုဏ်းထဲမှာ ငါကလွဲရင် မင်းက အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်လာမှာ..."

ချူချင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ကျုပ်က ဒီလိုအရာတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး... ခေါင်းဆောင်ဖန်းရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က သူများကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး..."

ဖန်းထျန်းရွေ့က လက်သီးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးသုံး စိတ်ကြိုက်လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချောင်ချိုးဖူကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ရှင်တောက်အန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ချောင်ချိုးဖူက သူ၏အကြည့်များကို ဖန်းထျန်းရွေ့ထံမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချူချင်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"သခင်လေးသုံးက ရိချီမဟာမိတ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ တကယ်ပဲ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ရိချီမဟာမိတ်ဂိုဏ်းက အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာခဲ့တာ... နဂါးလှံဖန်းထျန်းရွေ့ကလည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူပဲ... မနေ့ညက သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရနိုင်တယ်..."

ချူချင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ကျုပ်က သိုင်းလောကထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်လည်သွားလာရတာကို သဘောကျတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်မထားချင်ဘူး..."

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား... မဟုတ်ရင် ဖန်းထျန်းရွေ့က ခင်များကို ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခွန်းမှ မမေးတာလဲ..."

"ဟားဟားဟား..."

ချောင်ချိုးဖူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါ့နာမည်ဆိုးက အပြင်မှာ အရမ်းကျော်ကြားနေလို့ ထင်ပါရဲ့..."

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးရဲ့ နာမည်ဆိုးကိုတော့ ကျုပ်မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကောကိုသာ ဆက်ပြီးမထိန်းရင်တော့ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ပျက်တွေနဲ့ ကျော်ကြားသွားလိမ့်မယ်..."

ချူချင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ချောင်ချိုးဖူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားပြီး ခါးသီးသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီကောင်စုတ်လေးကို ငါလည်း တကယ်ပဲ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..."

"ဒါနဲ့ မနေ့ညက ပိုင်ကောက အဲဒီလင်ဖေးဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ခေါ်သွားတာ... အခု ဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး..."

ချူချင်းက လွတ်လပ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးက အဲဒီမိန်းကလေးကို ဘယ်လိုဆက်လုပ်မှာလဲ..."

ချောင်ချိုးဖူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး သက်ပြင်းအသာချလိုက်၏။

“မင်းက တကယ့်ကို အမြင်စူးရှတာပဲ... ကြည့်ရတာ မင်းလည်း ရိပ်မိနေပြီထင်တယ်..."

"ငါနဲ့ သူက အသိဟောင်းတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ကွဲကွာနေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ... မနေ့ညကလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ..."

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ရည်းစားဟောင်းလား..."

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ သူက ငါ့အိပ်မက်ထဲကို ခဏခဏ ရောက်လာတတ်တယ်..."

ချောင်ချိုးဖူက ဤစကားကို အလွန်ပင် ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီနှစ်တွေထဲမှာ သူလည်း ဒုက္ခအများကြီး ခံစားခဲ့ရပုံပဲ..."

"ဒါဆိုရင် ချောင်သိုင်းသမားကြီးက ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ..."

"ငါလည်း မသိသေးပါဘူး... လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေကြည့်ပြီး လုပ်ရမှာပဲ..."

ချောင်ချိုးဖူက ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးပုံရချေသည်။

ချူချင်းက နှုတ်ခမ်းကို အသာစေ့လိုက်၏။ ငယ်စဉ်က ချစ်ခင်ခဲ့ကြသော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးက ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်၌ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ချောင်သိုင်းသမားကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးနေမည်မှာ သေချာသော်လည်း သူထုတ်မပြောပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် တခြားသူများက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်သဖြင့် ချူချင်းက လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ ချောင်သိုင်းသမားကြီး အလှလေးဆီ သွားဖို့ကို ကျုပ်အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး... ဒီမှာတင်ပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."

"ငါ့ကို နောက်ပြန်ပြီ..."

ချောင်ချိုးဖူက သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

ချောင်ချိုးဖူနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ချူချင်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ယနေ့တွင် တည်းခိုခန်းက အနည်းငယ်ခြောက်ကပ်နေပြီး မနေ့ကလည်း ပျက်စီးမှုအချို့ ရှိခဲ့ချေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က အခန်းထဲတွင် သိုင်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူအချို့ နေထိုင်နေကြသဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း စားပွဲအချို့နှင့် တံခါးမကြီးသာ ပျက်စီးသွားခဲ့၏။

ချူချင်းက တည်းခိုခန်းတံခါးကို ဝင်လာစဉ် ဟင်းပွဲများ သယ်ဆောင်လာသော စားပွဲထိုးလေးသည် သူ့ကိုကြည့်လိုက်မိပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားလေသည်။

အဓိကမှာ လက်ရှိချူချင်း၏ ပုံစံက တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။

သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း လူကိုထိတ်လန့်စေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် သူက သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက သာမန်လူတစ်ဦးကို ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မက်ဆိုးမက်စေသည်အထိ ခြောက်လှန့်နိုင်ပေသည်။

ချူချင်းက မိမိ၏ပုံစံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်သွား၏။ စားပွဲထိုးလေး၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူက ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲရန်အတွက် ရေနွေးအချို့ ပို့ပေးရန် မှာကြားခဲ့လေသည်။

စားပွဲထိုးလေးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်၏။ ချူချင်းက အပေါ်ထပ်သို့ တကယ်တက်သွားပြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်ခြင်းမပြုသည်ကို မြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ပန်းကန်ထဲရှိ ဟင်းပွဲများက ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူက မီးဖိုချောင်ကို အသစ်ပြန်လုပ်ခိုင်းလိုက်ရ၏။

သူကိုယ်တိုင်မူ ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ချူချင်းက အခန်းထဲမှ ပြန်လည်ထွက်လာချိန်တွင် အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ယခင်ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူက ဝမ်ရို၏ အခန်းတံခါးရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ အသာအယာခေါက်လိုက်၏။ ဝမ်ရိုက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ချူချင်းကို မြင်သောအခါ သမ်းဝေကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုသုံး ပြန်လာပြီလား..."

ချူချင်းက သူမ၏အမူအရာအရ မိမိကို ဝင်ခွင့်ပြုသည်ဟု ယူဆကာ နောက်မှလိုက်ဝင်သွား၏။

စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်စဉ် ဝမ်ရိုက သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

"အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ... ရှင်တောက်အန်းကတော့ နောက်ပိုင်း ဖန်းမျိုးရိုးပိုင် ဖြစ်သွားပြီ..."

"မနေ့ညက အဲဒီဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားတဲ့သူတွေက ကျွန်မဆီကိုပဲ ထပ်ပစ်မှတ်ထားကြတာလား..."

ချူချင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။ မနေ့ညက ထျန်းရှန်းမျှော်စင်တွင် ကြားခဲ့ရသော စကားများကို သတိရသွားပြီး ဝမ်ရိုကို ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သွားခေါ်လိုက်... ငါ မင်းတို့ကို ပြောစရာရှိလို့..."

ဝမ်ရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လူခေါ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ချူချင်းတစ်ဦးတည်းသာ ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူက လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဤသည်မှာ ဝမ်ရို၏ အခန်းဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

သူမက အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိမိကဲ့သို့ လူပျိုတစ်ဦးက သူမ၏အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခြင်းမှာ မသင့်တော်လှပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အပြင်ထွက်၍ စောင့်ဆိုင်းနေပါက ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

ချူချင်းက ခေတ္တမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ရာ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ စောင်အောက်တွင် အနီရောင်အဝတ်စတစ်ခု ဝှက်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက မသိစိတ်အရ သေချာကြည့်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သတိဝင်လာခဲ့ပေသည်။

သူက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စောင်က ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကျဲသွားပြီး ထိုအဝတ်စကို ဖုံးအုပ်သွားလေသည်။

ချူချင်းက သက်ပြင်းအသာချလိုက်စဉ် တံခါးဝဆီသို့ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဝမ်ရိုသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပျန်းချန်က သူ့ကို အပေါ်အောက်ကြည့်ရှုနေပြီး ဒဏ်ရာရရှိထားခြင်း ရှိမရှိကို စစ်ဆေးနေပုံရချေသည်။ အမြဲအေးစက်တည်ငြိမ်လှသော မော့တူရှင်းပင်လျှင် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ချူချင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ သူတို့ကို ထိုင်ရန် ပြောလိုက်၏။

"တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ..."

"မနေ့ညက တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင် အခုထိ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ... မင်းရဲ့ အတွင်းအားက ကုန်ဆုံးသွားတယ်လို့ကို မရှိဘူးလား..."

ချူချင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ငါ့အကြောင်းက ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး... မနေ့ညက ငါ ထျန်းရှန်းမျှော်စင်မှာ ရှိနေတုန်း လူနှစ်ယောက် ဆွေးနွေးနေကြတာကို ကြားခဲ့ရတယ်..."

"ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ..."

"ပုရိကောင်းကင်စာလိပ်အကြောင်းပဲ..."

ချူချင်းက မနေ့ညက ကြားခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်ရာ စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွား၏။

သူပြောပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် သွေးကြောပိတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ပျန်းချန်က ပထမဆုံးထခုန်လိုက်သူ ဖြစ်၏။

"မြေကမ္ဘာစာလိပ်ရဲ့ သတင်းကို ရပြီလား... ဒါတင်မကဘဲ ဝမ်မိသားစုနဲ့ပါ ပတ်သက်နေတာလား..."

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါ အခုပဲ သွားပြီး စုံစမ်းလိုက်ဦးမယ်..."

"ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

ပျန်းချန်က အလျင်အမြန်လိုက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချူချင်းကို သတိရသွားပြီး လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်လေးသုံး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းဆီက သတင်းပို့ထားတာ ရှိမရှိ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ချူချင်းက ဂိုဏ်းကိုယ်စီတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သတင်းပေးပို့နည်းလမ်းများ ရှိကြသော်လည်း အခြားသူများ သိရှိသွားပြီး သတင်းတုများ ပေးပို့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားကြသည်ကို ချူချင်း ကောင်းစွာနားလည်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆယ်မိုင်အကွာ နေရပ်မျှော်မဏ္ဍပ်၌ ဝူချန်းဟွမ် ချန်ထားခဲ့သော ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ သူသည် ရှင်တောက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ သူမထံသို့ စာတစ်စောင်မျှ မပို့ရသေးပေ။

မိမိဘက်တွင် အ‌ဆင်ပြေချောမွေ့နေကြောင်းကို သူမထံသို့ စာတစ်စောင်ရေးပြီး အသိပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။