အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀) - စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း (၂)

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က စတင်ခဲ့ပုံရတယ်... အရင်တုန်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ မြေကမ္ဘာစာလိပ်ကို သိုင်းလောကက လူထူးဆန်းတစ်ယောက် ရသွားခဲ့တယ်လို့ သတင်းတွေ ထွက်လာတယ်..."

"အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ 'ထျန်းကျီးရသေ့'လို့ ခေါ်တယ်... သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ဘယ်သူမှ သေချာမသိကြဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက မြေကမ္ဘာစာလိပ်ကို ရပြီးတဲ့နောက် ထိုက်ရိဂိုဏ်းကို ပြန်မပေးခဲ့ဘူး..."

"သူ့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ်ပဲ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့တယ်..."

"ထျန်းကျီးရသေ့..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့သဖြင့် သိုင်းလောက၏ အကြောင်းအရာများကို များစွာ သိရှိထားသော်လည်း ဤထျန်းကျီးရသေ့အကြောင်းကိုမူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။

သူမသည် ဇောင်ဝန်ချွမ်းအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဲဒီထျန်းကျီးရသေ့က မြေကမ္ဘာစာလိပ်ကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားတာလဲ..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက သက်ပြင်းချကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး..."

"အစ်ကို တောင်အောက်ဆင်းရတာလည်း ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ..."

"သတင်းတွေအရ ထျန်းကျီးရသေ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်းမြင့်မားတယ်လို့ သိရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူက တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့တာမို့ သိုင်းလောကက လူတွေက သူ့အကြောင်းကို သိပ်မသိကြဘူး..."

"ပြီးတော့ သူက အသက်ကြီးတဲ့အထိ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ သိုင်းကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံရင်း သွေးရူးသွပ်သွားခဲ့တာ သိုင်းလောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ လျှောက်သွားနေခဲ့တယ်..."

"နောက်ဆုံးမှာတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ခံခဲ့ရတယ်..."

"အဲဒီလူက သူ့ကို အရမ်းဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ထျန်းကျီးရသေ့က မသေဆုံးခင်မှာ စိတ်ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့တယ်..."

"ပြီးတော့ အဲဒီလူကို 'ထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြား' တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး 'ဒီထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင် ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တယ်'လို့ ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူတစ်သက်လုံး သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်ရင်း ရရှိခဲ့တဲ့ ရတနာတွေအားလုံးက အဲဒီတောင်ကြားထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်..."

"သူ့ရဲ့သက်တမ်းတစ်ဝက်က အထီးကျန်ခဲ့ပြီး ဘဝတစ်ဝက်က တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာမို့ ထျန်းကျီးတောင်ကြားထဲက အရာအားလုံးကို သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးခဲ့တာ…"

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် ဤနေရာအထိ ကြားရသောအခါ ထိုသူမှာ အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ပေသည်။

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ၁၂၈မိုင် လော့ချန်အိမ်တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဝမ်ထျန်းဟန်ပဲ..."

"၁၂၈ မိုင် လော့ချန်အိမ်တော်..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိ၏။ သူမသည် ချူချင်း၏ သိုင်းလောက ခရီးစဉ်တွင် ပထမဆုံး ရောက်ရှိမည့် နေရာမှာ လော့ချန်အိမ်တော် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။

သို့သော် ဇောင်ဝန်ချွမ်း ပြောပြသော ဤသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက လော့ချန်အိမ်တော်မှာ ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ်များပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူမမော့ကြည့်ကာ ဇောင်ဝန်ချွမ်းအား မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဇောင်က ဒီတစ်ခေါက် လော့ချန်အိမ်တော်ကို သွားမလို့လား..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီကိစ္စက အရမ်းကြီးမားတယ်... ထိုက်ရိဂိုဏ်းရဲ့ မြေကမ္ဘာစာလိပ်တင် မကဘူး... ထျန်းကျီးရသေ့ရဲ့ ရတနာတွေနဲ့ အမွေအနှစ်တွေလည်း ပါဝင်နေတာမို့ သိုင်းလောကက လူတွေအားလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေကြပြီ..."

"အစ်ကို့ဆရာက ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တခြားလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမှာ စိုးရိမ်လို့ အစ်ကို့ကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တာ..."

ဝူချန်းဟွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာမှ ပြန်ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဇောင်... ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူး... တစ်ယောက်တည်း သွားရမှာဆိုတော့ အထူးသတိထားပါ..."

ဇောင်ဝန်ချွမ်းက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အောင်မြင်တာ ရှုံးနိမ့်တာတွေက ကံတရားအတိုင်းပါပဲ... ဂိုဏ်းတူညီမလေးစိုးရိမ်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူသည် ပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ချေသည်။

သူ ပြောပြလိုသော သတင်းမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပြီး မထွက်ခွာမီ ဆရာမကြီးနှင့် ဤဂိုဏ်းတူညီမလေးအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ဝူချန်းဟွမ်သည် လမျှော်မဏ္ဍပ်တွင် တရားကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံမပို့ဆောင်နိုင်တော့ဘဲ မဏ္ဍပ်ထဲမှသာ သူ့အား လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ဇောင်ဝန်ချွမ်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမသည် လှပသော မျက်ခုံးတန်းလေးများကို တွန့်ချိုးလိုက်မိ၏။

စောစောက ပထမဆုံး ပေါ်လာသော အတွေးမှာ တောင်အောက်သို့ ချက်ချင်းဆင်းကာ လော့ချန်အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် စိတ်အေးအေးထားလိုက်၏။

ချူချင်း၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး မိမိထက် များစွာသာလွန်ပေသည်။

သူမ သွားခဲ့လျှင်ပင် ချူချင်းအတွက် မည်သည့်အကူအညီမျှ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်သွားနိုင်ချေသည်။

ဝူချန်းဟွမ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မာနကြီးသူဖြစ်ပြီး ချူချင်းအား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုချေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာမှာ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ချူချင်းအား ပြဿနာရှာရန် မဟုတ်ဘဲ ဤလညွှန်နတ်သိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်ကြံရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနတ်သိုင်း အောင်မြင်သွားမှသာ ချူချင်း၏ဘေးတွင် ရပ်တည်နိုင်ပြီး သူနှင့်အတူ ရန်သူအားလုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူကာ အိမ်သို့ စာရေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဇောင်ဝန်ချွမ်း အစောပိုင်းက ပြောပြခဲ့သော အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူမသည် အသေးစိတ် ပြန်လည်ရေးသားလိုက်ချေသည်။

သူမသည် အစအဆုံး သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးပြီးနောက် အသေးစိတ် အချက်အလက်များအားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း သေချာမှသာ စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ချိပ်ပိတ်ပြီး လူလွှတ်၍ ပေးပို့စေလိုက်၏။

သို့သော် လက်ထဲမှ စုတ်တံနှင့် ရှေ့မှ စက္ကူဖြူကို ကြည့်ကာ သူမသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စက္ကူပေါ်တွင် ထပ်မံရေးသားလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်သို့ ရေးသောစာ မဟုတ်ချေ။

ချူချင်းထံသို့ ရေးသားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ စာလုံးများကို စတင်ရေးသားလိုက်ပြီး အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် သတိထားရေးသားနေသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ရေးသားမိတော့သည်။

အထီးကျန်လမင်းတောင်ပေါ်တွင် မိမိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများကို စက္ကူပေါ်တွင် အစီအစဉ်မရှိ ရေးသားလိုက်ချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ‘ချူချင်းတစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား၊ သိုင်းပညာများ ပိုမိုတိုးတက်လာပြီလား’ စသည်ဖြင့် မေးမြန်းထား၏။

သူမ သိလိုသောအရာများမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် စက္ကူချပ် အတော်များများတွင် စာလုံးများ ပြည့်နှက်သွားချေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများမှာ စာရေးနေစဉ်အတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ထိုစာများကို ငေးကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံးများစွာ ရေးသားထားသော်လည်း အနှစ်ချုပ်လိုက်လျှင် စကားလုံးနှစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

‘လွမ်းဆွတ်ခြင်း…’

သို့သော် လွမ်းဆွတ်နေသော်လည်း မတွေ့ဆုံနိုင်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကို ကြံကြံခံကာ နတ်သိုင်းကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံမှသာ ချူချင်း ကြုံတွေ့နေရသော ဘေးအန္တရာယ်များကို သူနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် ချူချင်းလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါကလည်း သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ဖြင့် သူမ၏ ဂိုဏ်းသို့ လာရောက်သည့် ခရီးစဉ်ကို မဖြုန်းတီးရာ ရောက်သကဲ့သို့ ဆရာမကြီး၏ သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးမှု ကျေးဇူးကိုလည်း မစော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ရေးသားထားသော စက္ကူများကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထို့နောက် လညွှန်နတ်သိုင်းကျမ်းစာကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ လျော့နည်းသွားသောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖတ်ရှုသောအခါ မူလက နားလည်ရခက်ခဲလှသော အကြောင်းအရာများမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သူမသည် တဖြည်းဖြည်း အာရုံစိုက်သွားပြီး စကားလည်းမပြော၊ လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိတော့ပေ။

တောင်တက်လမ်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာမကြီးယဲ့ထန်သည် မဏ္ဍပ်ထဲရှိ ဝူချန်းဟွမ်အား ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေချေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"အမိတ္တာဗုဒ္ဓ..."

သူမသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ညအချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်၌ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေငြိမ်နေချေသည်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးထဲတွင် ချူချင်းနှင့် လူစုသည် မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြ၏။

ပျန်းချန်သည် လက်ထဲမှ သစ်သားချောင်းကို လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို ကင်နေကာ ဘေးနားရှိ ဝမ်ရို၏ အိုးငယ်လေးထဲတွင်မူ ရေနွေးများမှာ တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေပြီး မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ထိုအိုးထဲမှ မွှေးပျံ့သော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

မော့တူရှင်းသည် ထိုင်မနေဘဲ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးဝတွင်ရပ်လျက် ညအမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေပြီး မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ချူချင်းကမူ သမ်းဝေလိုက်ပြီး မီးတောက်များကို ငေးမောနေမိတော့သည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ယန်ယွီမျှော်စင်မှ တုဟန်ယန်နှင့် လူစုအား နှုတ်ဆက်ကာ ရှင်တောက်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ညနေစောင်းမှသာ တည်းခိုရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။

"ကျန်းရှန်တောက် သေသွားတာ တကယ်ပဲ သက်သာလွန်းတယ်..."

ပျန်းချန်သည် မုန့်ပြားကင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ဦး... သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်ခဲ့တာ ဒီလောက်ကြာပြီဖြစ်လို့ ကြေကွဲစရာ ကိစ္စတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ ရှင်တောက်အန်းရဲ့ နယ်မြေထဲကလို ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတာမျိုးတော့ တွေ့ရခဲတယ်..."

"ငါတို့တွေမှာ ပိုက်ဆံရှိပေမဲ့ သုံးစရာနေရာမရှိဘူး... တည်းခိုခန်းမှာ တည်းချင်တာတောင် တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှ မရှိဘူး..."

"တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ..."

ချူချင်းသည် မျက်ခွံများကို ပင့်တင်ကာ သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ညည်းတွားမှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှင်တောက်အန်းတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် သိရှိပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် အချို့သော နေရာများမှာ သူ့အား စိတ်ဝင်စားစေဆဲဖြစ်၏။

ချူချင်းအတွက် အနားမလည်နိုင်ဆုံးအရာမှာ တုန်ရှင်းကျီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူသည် မိမိ၏လက်ထဲတွင် အမှန်တကယ် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချူချင်း နားမလည်သည်မှာ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး ပြဿနာများ ဖန်တီးနိုင်ရသနည်း ဟူသောအချက် ဖြစ်၏။

သူသည် ဤကိစ္စမှာ တုန်ရှင်းကျီ ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သံသယဝင်မိပြီး ထိုစဉ်က ချင်းရှီးရွာတွင် တွေ့ရှိခဲ့သောလူမှာ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသူသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ချေသည်။

ဝမ်ရိုပင်လျှင် ထိုသူ၏ အနံ့အသက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

မနေ့က ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံတွင် 'ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်း' ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ထိုသူ၏လက်ချက် ဖြစ်ရပေမည်။

ယခုအခါ ဤသတင်းမှာ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မည်သို့သောမုန်တိုင်းများ ထပ်မံတိုက်ခတ်လာဦးမည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ရှင်တောက်မြို့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယနေ့ သူတို့ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ထိုစကားနည်းလှသော သုဘရာဇာများသည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားလာကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ပိုင်ရှင်မဲ့အလောင်းများကို သယ်ဆောင်ကာ မြှုပ်နှံပေးနေကြ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ပျန်းချန်တို့ ယူဆောင်လာသော သတင်းများမှာ ချူချင်း မနေ့ညက ကြားခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေချေသည်။

အနှစ်ချုပ်ရသော် ဤအရာအားလုံးမှာ လော့ချန်အိမ်တော်၏ ထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြားကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ထိုက်ရိဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် မူလက တောင်ပေါ်သို့ပြန်ကာ သတင်းပို့ရမည့် ပျန်းချန်နှင့် မော့တူရှင်းတို့သည်လည်း ချူချင်း၊ ဝမ်ရိုတို့နှင့်အတူ လော့ချန်အိမ်တော်သို့ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။