အခန်း ၂၁၄

အခန်း(၂၁၄) သူများပစ္စည်း အပိုင်သိမ်းတာ မဟုတ်ဘူး ပစ္စည်းသွားဝယ်တာ

“အရှင့်သား ထက်မြက်လှပါတယ် ၊ ဒီတိုက်ပွဲအတွက် စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ကုဒ်နာမည်တစ်ခု ရှိသင့်ပါတယ်"

“ကောင်းပြီ"

ရှောင်ရှန်းက ပေါင်ကို ပုတ်ကာ မဆိုင်းမတွ ကြေညာလိုက်သည် ။

“ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ကုဒ်နာမည်က ‘ပစ္စည်းသွားဝယ်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်...ဆောင်ပုဒ်ကတော့ 'ဆေးပင်တစ်ရာတောင်ကြားကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ရှင်းထုတ်ပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြည့်တင်းကြစို့' ..."

စူးဝမ်ချင်း : “……”

ချင်ချန်း : “…… အိမ်ရှေ့စံ၊ ဒါက... နည်းနည်းကြီး တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းမနေဘူးလား"

“မင်း နားမလည်ပါဘူး"

ရှောင်ရှန်းက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ နက်နဲသော ဟန်ပန်ဖြင့် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်လိုက်ရင်း ဆိုလေ၏။

“ဒါကို တရားဝင်အကြောင်းပြချက်လို့ ခေါ်တယ်၊ အဓိကအချက်ကို ဦးတည်ထားတော့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့... တက်ကြွမှုကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ကုဒ်နာမည်နှင့် ဆောင်ပုဒ်သည် ဓားပြဂိုဏ်းအလား ထင်မှတ်ရသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း ၊ ရှောင်ရှန်း၏ “အရှိန်အဝါ” အောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုအစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ချန်းသည် အဓိကတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဆေးပင်တစ်သောင်း တောင်ကြား၏ ရှေ့မျက်နှာစာမှနေ၍ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် ဖန်တီးမည်ဖြစ်သည်။ ဆူညံမှုကို တတ်နိုင်သမျှ ကြီးမားအောင် လုပ်ဆောင်ပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၊ ရှောင်ရှန်းသည် စူးဝမ်ချင်းနှင့်အတူ အလကား ကောက်ရထားသော တပည့်သစ်လေး အိမ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော စွန့်ပစ်ထားသည့် ရေလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဆေးပင်တစ်သောင်း တောင်ကြား၏ အတွင်းပိုင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်ယံ မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ဆေးပင်တစ်သောင်း တောင်ကြားထဲတွင် မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ၊ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများနှင့် သတ်ဖြတ်သံများက ကောင်းကင်ယံအထိ ဆူညံနေသည်။ ချင်ချန်း၏ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှုသည် အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ၊ ရှောင်ရှန်း၏ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုသည် လွန်စွာ ချောမွေ့လွန်းသည်။

အိမ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာလေးသည် မှေးမှိန်သော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လူသုံးယောက်ကို ငုံ့လျှိုးပေးထားပြီး မှောင်မိုက်သော ထောင့်စွန်းများကို ကပ်ကာ အသံတိတ် ရွေ့လျားနေသည်။

ရှေ့တွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့သည် လမ်းထောင့်အကွေ့သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရုတ်တရက် ဗိုက်ကိုအုပ်ကာ မျက်နှာပြာနှမ်းသွားပြီး “မရတော့ဘူး၊ မနေ့ညက မှိုတွေမှာ အဆိပ်ပါပုံရတယ်” ဟု ပြောကာ အိမ်သာဆီသို့ ဖင်ပိတ်ပြေးလေ၏။

ကျန်ရှိသောလူများကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း အခြေအနေ သွားကြည့်ကြသည်။

ရှောင်ရှန်းတို့အဖွဲ့သည် အဆိပ်နွယ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထောင်ချောက်ဇုန်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း ၊ ထိုအဆိပ်နွယ်ပင်များသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိုးရွာသွန်းမှု များပြားခဲ့ခြင်းကြောင့် အမြစ်များ ပုပ်သိုးကုန်ကာ အားလုံး ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေကြသည်။

မြှားထောင်ချောက်များ ရှိရာ လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝဖြိုးသော ကြွက်တစ်ကောင်က ထောင်ချောက်၏ ကွက်လပ်ကြားထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားရင်း ယန္တရားရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် ညှစ်ဝင်သွားကာ ထောင်ချောက်တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

စူးဝမ်ချင်းသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ရေခဲပြင်ပါးပေါ်တွင် လျှောက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကြိုတင်တွေးဆထားသော အန္တရာယ်တိုင်းသည် ထူးဆန်းသော မတော်တဆများဖြစ်ရပ်များဖြင့် ကြုံတွေ့ကာ အလိုအလျောက် ပြေလည်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် အရှေ့ဆုံးမှနေ၍ မိမိ အိမ်နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ သွားလာနေသော ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

ဤအိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင် ၊ မထိတွေ့နိုင်သော “ကံကောင်းခြင်း” ဟူသည့် အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သုံးယောက်သား မည်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှုမျှ မလုပ်လိုက်ရဘဲ မြေပုံ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်တံခါးကြီးကို သံနက်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော စက်ယန္တရားသော့သုံးဆင့် ခတ်ထားသည်။

စူးဝမ်ချင်းမှ သော့ကို မည်သို့ဖျက်ရမည်ကို စူးစမ်းလေ့လာနေစဉ် ၊ ရှောင်ရှန်းတစ်ယောက် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး တွေ့ရာ သော့ပေါက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ လုပ်ကြံသူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ နှိုက်ယူလာခဲ့သော ကင်းမြီးကောက်နက် တံဆိပ်ပြားကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“ကလစ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ သော့သုံးဆင့်စလုံး အလိုအလျောက် ပွင့်သွားခဲ့လေ၏။စူးဝမ်ချင်း တစ်ယောက် တစ်ဖန် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ဆေးရနံ့များ သင်းပျံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ စင်များပေါ်တွင် ပြင်ပလောက၌ တွေ့ရခဲသော အဖိုးတန် အဆိပ်မြက်များနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အရိုးပုပ်ပန်း”၊ “ဝိညာဉ်ခွဲမြက်” နှင့် အဆိပ်ပြင်းသော “ခုနစ်လှမ်းမြွေရည်ကျောက်” များလည်း ရှိနေသည်။ စူးဝမ်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး ၊ ဤအရာများသည် သူမ၏ ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာ လေ့လာမှုအတွက် အတိုင်းအဆမရှိ တန်ဖိုးရှိသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းလက်ငင်း ကောက်ယူသိမ်းဆည်းလေတော့၏။

ရှောင်ရှန်းသည် ဤပုလင်းများနှင့် ဆေးပင်များကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ၏ ပန်းတိုင်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ မိမိအသက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသော “နဂါးသွေးကြောအမြစ်” သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် စင်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် “အမြစ်” နှင့် တူသော မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မထင်မရှားသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ရွှေချည်မျှင်နံသာသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ သေတ္တာကြီး တစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ၊ ရင်ထဲကို အေးမြသွားစေမည့် အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သေတ္တာထဲတွင် ဆေးလုံးများ နှင့် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများမရှိဘဲ ကြည်လင်တောက်ပကာ အဖြူရောင် အခိုးများ ထောင်းထောင်းထနေသည့် ကုတင်အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

အိပ်ယာဘောင်၊ ခေါင်းအုံးတစ်ခုပင် ပါဝင်ကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ရေခဲကျောက်စိမ်းတုံးကြီး တစ်တုံးတည်းကနေ ထွင်းထုထား၏။

ရှောင်ရှန်းသည် လက်ဖြင့် တစ်ချက် တို့ထိလိုက်ရာ နွေးထွေးပြီး အေးမြသော ခံစားချက်သည် လက်ဖျားမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မိမိတွင်ရှိသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အားလုံးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆေးကြောပေးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ဤအအေးဓာတ်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး ကြည်လင်လာသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

' ဒါ... ဒါက အိပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နတ်ဘုရားလက်နက်ကြီးပဲ'

ရှောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တောက်ပသွားသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် စူးဝမ်ချင်း အဖိုးတန်အပင်များကို မြင်တွေ့ရစဉ်ကထက် အဆပေါင်းရာချီ ပို၍ ပူပြင်းတောက်လောင်သည်။

သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။