အခန်း ၂၂၁

အခန်း(၂၂၁) လရောင်ကွယ်နေတယ်

စင်ကြယ်သော အမှောင်ထုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤမိစ္ဆာလက်သည်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်နှင့် အသံအားလုံး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။

အာကာသတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားဟန်ရပြီး၊ လူတိုင်းကို အထဲတွင် ပိတ်မိနေစေကာ ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ်များကိုပင် နှေးကွေးသွားစေခဲ့သည်။

ယဲ့လင်ရွှမ်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူမ အမြဲတစေ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော အစောင့်အရှောက် ‌ဓား၏ အရှိန်အဝါသည် ထိုမိစ္ဆာလက်သည်း၏ ဖိအားအောက်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ကာ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်သည့်အလား တကျွီကျွီ မြည်တမ်းနေ၏။

ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ၊ သူမ၏ ဓားဆန္ဒသည် သဲတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သေးငယ်လွန်းသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိခဲ့သလို ၊ ရှောင်စရာလမ်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။

“ဟမ်”

ယဲ့လင်ရွှမ်းသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက သူမ၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ သွေးအနှစ်သာရကို လောင်ကျွမ်းကာ ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်အတတ်ကို အသက်သွင်းရန် ‌‌ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ သေရမည်ဆိုတောင် ဤမိစ္ဆာကောင်ပေါ်တွင် လောကီဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ အမာရွတ်တစ်ခုကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ရမည်။

သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ၊ စူးဝမ်ချင်းသည် ကျိုးရှင်းယွမ်ကို ကျောက်တိုင် တစ်ခု၏ နောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပြီး ကာကွယ်ရေး မန္တန်ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ညှစ်ခြေကာ အားနည်းသော အလင်းအကာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ညာဘက်လက်ထဲတွင် အသက်ပျောက်စေမည့် ပြင်းထန်သော အဆိပ်လူးထားသော

" သားအမိဝိညာဉ်ရှာ အပ်” သုံးချောင်းကို အသင့်ပြင်ထားသည်။

ဤနည်းလမ်းများသည် တစ်ဖက်လူကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း ၊ သူမ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်အပြင်ဘက်တွင် စစ်သူကြီး ချင်ချန်းသည် လူကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော ဖိအားကို ခံစားမိကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ချုပ်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော်လည်း ၊ ထိုစွမ်းအင်၏ အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားလွန်းသည်။ သူ့အနေဖြင့် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အိမ်ရှေ့စံ"

သို့သော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု၏ အဓိက ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော ရှောင်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။

သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသော ခံစားချက်သာ ရှိသည်။

ဤအမည်းရောင် မိစ္ဆာလက်သည်းကြီးသည် မိုးနှင့်မြေကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ ကျိုးပဲ့နေသော အမိုးခုံပေါ်မှ ဖြာကျလာသည့် မူလကပင် သိပ်မရှိလှသော လရောင်ခြည်ကို လုံးဝ ကွယ်ပစ်ခဲ့သည်။

သူသည် မျက်နှာပေါ်သို့ လရောင်အသာအယာ ကျရောက်ပြီး အနေတော် အေးမြမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာလေးသည် စိတ်အေးလက်အေး အိပ်စက်အနားယူရန် အလွန်ပင် သင့်တော်သည်။

ယခု အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ချေပြီ။

အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်သွားရုံသာမက အနည်းငယ်ပင် ချမ်းစိမ့်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့ဖြစ်၍ လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ရှန်း တစ်ယောက် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်တိမ်းလိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် အလွန် သဘာဝကျကျပင် တင်ပါးကို အနည်းငယ်ရွှေ့ကာ နေရာပြောင်းလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းကုတင်၏ ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်သို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလက်ဝါးကြီး၏ အစွန်းမှ လွတ်ထွက်လာသော အေးမြသည့် လရောင်ခြည်အောက်သို့ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှလည်း တတွတ်တွတ်နှင့် ရေရွတ်လိုက်သေးသည်။ အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

“နည်းနည်းလောက် ဖယ်စမ်းကွာ ၊ ငါ လရောင်လှုံနေတာကို လာကွယ်နေတယ်”

ဤသည်မှာ မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်စစ်စင် ' ငပျင်းတစ်ကောင်၏ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရေး" အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လူတိုင်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့မည့် ဆန်းကြယ်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးစေနိုင်သော အဖျက်စွမ်းအားများကို ဆောင်ကျဉ်းလျက် ရှောင်ရှန်းပေါ်သို့ ပစ်မှတ်ထားနေသော ထိုမိစ္ဆာလက်သည်းကြီးသည် အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၊

အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာသော မြင်းရထားတစ်စီးက ထောင်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိ ဆီများဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသော ဆပ်ပြာခဲတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ချော်ထွက်သွားသည်။

“ကျွိီ——”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပွတ်တိုက်မှုဖြစ်ကာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းလွတ်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပစ်မှတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်လာသင့်သည့် မိစ္ဆာလက်သည်းကြီးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူများနှင့် စွမ်းအင်နိယာမတရားကို ဆန့်ကျင်လျက် ရှောင်ရှန်း၏ အင်္ကျီစလေးနှင့် သီသီလေး လွဲချော်သွားကာ ယဇ်ပူဇော်စင်မြင့်ရှိရာ နေရာနားက ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချမိသွားသည်။

ဝုန်း—

မြေငလျင်လှုပ်ခတ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံသည် ယခင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသော တုန်ခါမှုအားလုံးထက် အဆပေါင်းရာချီ ပြင်းထန်သည်။

မာကျောသော ကျောက်နံရံသည် စာရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ အတွင်းပိုင်းတွင် ဝှက်ထားသော ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးသည့် မြေအောက် လိုဏ်ဂူအပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆန်းကြယ်သော အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည့် အစီအရင်များသည် လူသားတို့၏ သွေးကြောများနှင့် အကြောများကဲ့သို့ လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး၏ အတွင်းနံရံတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုမိစ္ဆာလက်သည်းကြီး ရိုက်မိသွားသော နေရာသည် နဂါးသွေးကြောများ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းရန်၊ လမ်းညွှန်ရန်နှင့် ပြောင်းလဲရန် အသုံးပြုသည့် အခြေခံကျသော "သွေးကြော" ကွန်ရက်၏ အဓိကဗဟိုချက် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။