အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) - ပြဿာဒ်

သူတို့၏ နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှု အစီအစဉ်မစတင်မီ ရက်အနည်းငယ်မျှ လိုသေးလေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်သည် တာဝန်ခံစီနီယာတပည့်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တောင်တန်းများတစ်ဝိုက်တွင် ကင်းလှည့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်လေသည်။

စီနီယာတပည့်သည်လည်း သူ၏ အမြော်အမြင်ရှိမှုကို အလွန်ပင်ကျေးဇူးတင်မိချေသည်။

၎င်းမှာ ထိုဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ကျန်ရှိနေနိုင်သော ရန်သူ့စစ်သည်များကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင်။

စီနီယာတပည့်၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုရရှိပြီးနောက် လင်းဖန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ရှန်းရွေ့ကို လမ်းပြအဖြစ်ထားရှိကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြလေသည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုတောင်တန်းမှာ သာမန်တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

သစ်ပင်များ၊ အင်းဆက်ပိုးမွှားများနှင့် သာမန်သတ္တဝါအချို့သာ ရှိပေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသောအရာဟူ၍ မရှိချေ။

သို့သော် သူတို့ ရေကန်ကြီးတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင်မူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လေထုထဲတွင် သူတို့ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှနေရာများထက် ပိုမိုသိပ်သည်းလှသော ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကျောက်ရွေ့က ထိုဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရေကန်ရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိတာ...”

ဟိုမင်က မေးလိုက်သည်။

“ရေကန်အလယ်မှာလား... အဲဒီကို ငါတို့ ဘယ်လိုသွားကြမလဲ...”

သူသည် ရေကူးတတ်သော်လည်း အကွာအဝေးမှာ အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာအနည်းငယ်ခန့် ရှိပုံရလေသည်။

ထိုမျှလောက် ဝေးကွာသောခရီးကို သူ ရေကူးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် အဖွဲ့ထဲတွင် ရေမကူးတတ်သူ တစ်ဦးဦးသာ ပါဝင်နေလျှင် ထိုနေရာသို့ရောက်ရှိရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရှန်းရွေ့က ကောင်းကင်ယံသို့မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရေကူးစရာလား... မလိုပါဘူး... မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် လမ်းတစ်ခုပေါ်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါတို့ လမ်းလျှောက်သွားကြတာပေါ့...”

လိုင်မင်က ရေကန်အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လမ်း ဟုတ်လား... ငါတော့ ဘာမှမမြင်ရပါလား...”

လမ်းနှင့်တူသောအရာ တစ်ခုတလေကိုမျှ သူ မတွေ့ရချေ။

လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့...”

ကျန်ရှိနေသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြလေသည်။

လင်းဖန်စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရေကန်၏မျက်နှာပြင်မှာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ ပူပေါင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လိုင်မင်သည် နောက်သို့အမြန်ဆုတ်ကာ ခုန်ရှောင်လိုက်ရလေသည်။

လင်းဖန်နှင့် ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သောအန္တရာယ်အတွက် လက်နက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ရေပူဖောင်းများ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်မှာလည်း တုန်ခါလာတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ထိုသို့ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ အရာအားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရေအောက်မှပေါ်ထွက်လာသော ကျောက်တုံးလမ်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ဟိုမင်က ထူးဆန်းအံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နေပါဦး... ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက သိပ်ပြီးတော့လည်း လျှို့ဝှက်မနေပါလား... တခြားလူတွေက အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်လုယက်သွားကြတာမျိုး မရှိဘူးလား...”

ရှန်းရွေ့က သူ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“လူတိုင်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့ကြတာ...”

“ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အထဲကိုဝင်လို့မရဘူး... ပြီးတော့ အခုထိ အထဲကိုဝင်သွားတဲ့သူတွေလည်း ဘယ်သူမှ ပြန်ထွက်မလာနိုင်ကြသေးဘူး...”

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကိုပဲ ရှာဖွေနေတာ...”

လူတိုင်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ကြရင်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိုသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊မရှိကို စတင်တွေးတောနေကြတော့သည်။

“သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေ ဟုတ်လား...”

သူတို့သည် ကျောက်တုံးလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ရေထဲတွင် မျောပါနေသော အရိုးစုများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအရိုးစုများမှာ ယခင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသူများ၏ အရိုးများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ ရေကန်၏အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမစွမ်းအင်လုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

“ရှေ့ကို လှမ်းသွားလိုက်ပါ... မင်းတို့မှာ အရည်အချင်းရှိရင် အထဲကို ဝင်သွားနိုင်လိမ့်မယ်...”

လင်းဖန်က ရှေ့သို့လှမ်းတက်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏စိတ်အာရုံကို တစ်စုံတစ်ခုက ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အမှောင်ထုသက်သက်သာ။

ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ဧရာမကျားကြီးတစ်ကောင်ပေါ်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေပေသည်။

ကျားခေါင်းနှစ်လုံးမှာ လင်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်သံခပ်တိုးတိုး ပြုလုပ်လျက် ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။

အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ...”

လင်းဖန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာ... ကျွန်တော်က ရတနာတွေရှာဖွေဖို့ ရောက်လာတာပါ...”

လင်းဖန်၏ ပွင့်လင်းလှသောအဖြေကြောင့် အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ယခင်က ရောက်ရှိလာသူ အများစုမှာမူ အလွန်ပင် နားမခံသာစရာကောင်းသော အဖြေများဖြင့် လိမ်ညာရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြဖူးသည်။

လောကကြီးကို ကယ်တင်ရန်ဟူ၍လည်းကောင်း။

သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော မိဘများ သို့မဟုတ် သားသမီးများကို ကူညီရန်ဟူ၍လည်းကောင်း။

ထိုသူအားလုံးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် လိမ်ညာနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖန်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရတနာတွေကို လိုချင်ရတာလဲ...”

လင်းဖန်က ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ပြကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ချမ်းသာပြီး အစွမ်းထက်ချင်လို့ပေါ့...”

၎င်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင်ရှင်းလင်းလှသော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးအိုက ပြောကြားပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းက မင်းရဲ့ တာအိုအပေါ်မှာ ရိုးသားမှုရှိတာကို ငါ မြင်ရတယ်... မင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်နိုင်ပြီ...”

ထို့နောက် စားပွဲခင်းတစ်ခုကို ဆွဲဖယ်လိုက်သကဲ့သို့ အမှောင်ထုကြီးမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားချေသည်။

လင်းဖန် နောက်ထပ်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခုနစ်ထပ်ရှိသော ပြဿာဒ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဟိုမင်က လင်းဖန်ကို မြင်သည်နှင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“လင်းဖန်...”

လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“မင်း စောစောက ဘာတွေမြင်ခဲ့လဲ...”

ဟိုမင်က ပခုံးတွန့်ပြကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ငါ့အဖေနဲ့ တူတဲ့လူတစ်ယောက်ကို မြင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မြင်မြင်ချင်းပဲ အဲဒါ ငါ့အဖေမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိလိုက်တယ်...”

လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ဟိုမင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အဖေက ငါ့ကိုတွေ့ရင် ‘နေကောင်းလား ငါ့သား...’ ဆိုပြီး ဘယ်တော့မှ စကားစမှာမဟုတ်လို့ပဲ...”

ဟိုမင်၏ အဖြေကြောင့် လင်းဖန်မှာ ခေါင်းခါမိသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးလည်း သူ့အနီးသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းရွေ့ပင်လျှင် အထဲသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လင်းဖန်သည် ရှန်းရွေ့၏ စမ်းသပ်မှုအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြဿာဒ်ကြီး၏ တံခါးမကြီးများမှာ ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

ကျောက်ရွေ့က မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ သွားကြမလား...”

သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ရတနာများကိုရယူရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပေသည်။

လူတိုင်းက မိမိတို့၏ လက်နက်များကိုထုတ်ယူကာ ပြဿာဒ်ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ပြဿာဒ်၏ အတွင်းပိုင်းတွင်မူ မျက်နှာကြက်နှင့် ကြွေပြားခင်းထားသော ကြမ်းပြင်မှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှမရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင်မူ နောက်တစ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် လှေကားတစ်ခု ရှိနေချေသည်။

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို မသိရှိနိုင်သဖြင့် သူတို့သည် လှေကားဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

လှေကား၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ အရာအားလုံးမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေပြားအချို့မှာ တုန်ခါလာပြီး မြေအောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ကြွေပြားများ လစ်ဟာသွားသော စတုရန်းပုံ အပေါက်များထဲမှ မီးခိုးငွေ့များ ပန်းထွက်လာလေသည်။

လင်းဖန်က အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။

“ပါးစပ်တွေကို ပိတ်ထားကြ...”

ဤမီးခိုးငွေ့များမှာ အဆိပ်ငွေ့များဖြစ်ရန် အလွန်ပင် သေချာလှပေသည်။

ဟိုမင်သည် အဆိပ်ငွေ့များကို သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ လွင့်စင်သွားစေရန် လေပွေတိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသူများကလည်း သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်များကိုထုတ်လွှတ်ကာ အဆိပ်ငွေ့များရန်မှ ကာကွယ်ရန် အဖြူရောင်အလင်းတန်း အကာအကွယ်များကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အဆိပ်ငွေ့အချို့ကို ရှူသွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူသည် ချီကိုဝါးမျို၍ အဆိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုကာ အဆိပ်များကို သူ၏ အဆိပ်ဂလင်းအတွင်းသို့ လမ်းကြောင်းလွှဲပို့လိုက်လေသည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ၎င်းနည်းစနစ်က အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ယခင်က အဆိပ်များကို တော်တော်များများအသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အဆိပ်ငွေ့များကို ပိုမို၍လျင်မြန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်တော့သည်။

အဆိပ်ငွေ့များ ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာတော့သေအခါ လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ထိခိုက်သွားသေးလဲ...”

လူတိုင်းက ခေါင်းခါပြကြသည်။

ဟိုမင်နှင့် လင်းဖန်တို့၏ လျင်မြန်လှသောတုံ့ပြန်မှုကြောင့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့သည် ခရီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြရာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် ထပ်မံ၍ ရပ်တန့်သွားရပြန်သည်။

အကြောင်းမှာ စတုရန်းပုံ အပေါက်များထဲမှ မြွေအုပ်ကြီးများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးထွက်လာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။