အခန်း ၁၄၇

အပိုင်း(၁၄၇) နေ့စဉ်မှတ်တမ်း

ချန်းရီက ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုတွင် ကြည့်ဖူးခဲ့သော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုကို မှတ်မိနေ၏။

အလွန် ဆိုးရွားကျပ်တည်းသော အခြေအနေမျိုး၌ ဆေးကျောင်းသားတစ်ယောက်က လူနာတစ်ဦးအား စက္ကူဖြတ်ဓားလေး တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ခွဲစိတ်ကုသပေးခဲ့သည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုးကို ရုပ်ရှင်နှင့် ဇာတ်လမ်းတွဲ အမျိုးမျိုးတွင် မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ဒေါက်တာလော်၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသည်က သစ်သီးလှီးဓား တစ်ချောင်းဖြစ်နေသဖြင့် ထိုဇာတ်ဝင်ခန်းနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေပေသည်။

ချန်းရီ ပါးစပ်ဖြင့် အံကြိတ်ကိုက်ထားသော သစ်သားလက်ကိုင် တစ်ဝက်မှာမူ ကြေမွပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤခွဲစိတ်မှု လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တရာ သွေးထွက်သံယို များလွန်းလှသည်။

ဖန်ပုလင်းထဲမှ သွေးမျက်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ မျက်လုံးပေါ်ရှိ သွေးရောင် အာရုံကြောမျှင်များက တီကောင်များအလား တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ရေရောထားသော မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည်က သွေးမျက်လုံး၏ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှုလီနာသည် လက်ထောက်တစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး ဒေါက်တာလော်၏ နဖူးမှ ချွေးများကို မရပ်မနား သုတ်ပေးနေရရာ လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်လုံးပင် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်းရီ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာလည်း ချွေးအေးများဖြင့် အပြည့်အဝ စိုရွှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။

ရှုလီနာမှာ ဆက်လက် မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်ထားလိုက်ရ၏။

သွေးမျက်လုံးကို ဘယ်ဘက် မျက်လုံးအိမ်ထဲသို့ တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ သွေးမျက်လုံးပေါ်ရှိ အာရုံကြောမျှင်များက မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ချန်းရီ အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှုလီနာ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူရွက်လို ဖြူလျော်သွားပြီး ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်၍ အန်ချလိုက်တော့သည်။

ထယ်ရှီးလို လူမျိုးပင်လျှင် မျက်နှာ အတော်လေး ပျက်ယွင်းနေခဲ့၏။

ခွဲစိတ်မှု တစ်ခုလုံးသည် ငါးနာရီကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ခွဲစိတ်မှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဒေါက်တာလော် တစ်ယောက်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ... ဒေါက်တာလော်"

ချန်းရီက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာလော်က ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ ချန်းရီကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

ဒါက လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဆိုတဲ့ လူတွေလား။

ဒီကောင်... လုံးဝကို လူမဟုတ်တော့ဘူးပဲ။

ဤသည်မှာ ယခုအချိန်၌ ဒေါက်တာလော်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

ထယ်ရှီးက ဆီပုံးတစ်ပုံးကို ဆွဲယူလာပြီး ဒေါက်တာလော်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာလော်က ချန်းရီကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ချန်းရီ... မင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချန်းရီက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး အားနည်းနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ခေါင်းပြတ်သွားတာတောင် အသက်ရှင်နိုင်သေးတာပဲ... ငါ့ဒဏ်ရာက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး"

"ငါက တိုက်တန် လမ်းစဉ်ကွ... မင်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး"

ထယ်ရှီး၏ စကားကြောင့် ချန်းရီမှာ မျက်ဖြူလန်သွားရပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ရေပေးစမ်းပါ"

ထယ်ရှီးက ဘေးနားရှိ ရေခွက်ကို အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှုလီနာက ချန်းရီကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့် တာဝန်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တာဝန်ယူလိုက်သည်။

ဤအခွင့်အရေးအတွက် ရှုလီနာ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန် လိုလားနေခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရှုလီနာသည် ချန်းရီနှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမို နီးကပ်လာစေရန် အမြဲ ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသော တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။

ရှုလီနာသည် ချန်းရီအတွက် အဝတ်အစား သစ်လွင်ခြောက်သွေ့မှုများကိုပင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ဤအခွင့်အရေးက အချိန်အကြာကြီး မခံခဲ့ပေ။

ချန်းရီက အဆင့်မြှင့်တင် သန့်စင်ထားသော မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည်ကို သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်သက်သာလာသည့် နှုန်းမှာ တွေးထင်ထားသည်ထက် ပိုမို မြန်ဆန်လွန်းနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်းရီက ရှုလီနာကို နှင်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ချန်းရီသည် သဘာဝလွန် အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ သွေးမျက်လုံးအား လှုံ့ဆော်သက်ဝင်စေရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ရဲတော့သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ယခင် မျက်လုံး အစားထိုးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ထက် ပို၍ အန္တရာယ် များလှသည်။

စနစ်က ပေးထားသော ရှင်းလင်းချက်အရ သွေးမျက်လုံးထဲတွင် အသူရာ သွေးမျက်လုံး၏ ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် စွမ်းအင်အချို့ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ညဉ့်နက်သည်အထိ နာရီပေါင်းများစွာကြာ လှုံ့ဆော်ထိတွေ့မှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်...

ချန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

လပေါင်းများစွာ အကြာတွင် ချန်းရီသည် ဘယ်ဘက် မျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင် ဘယ်ဘက် မျက်လုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်လာပြီး အမြင်အာရုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ချန်းရီ၏ ဘယ်ဘက် မျက်လုံးသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူကို ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ဖြစ်စေနိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ အသူရာ သွေးမျက်လုံး၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော စွမ်းအားများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ယခု သွေးရောင် ဘယ်ဘက် မျက်လုံးသည် ညာဘက် မျက်လုံးထက် ပို၍ သွက်လက်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး အကြည့်များကလည်း ပိုမို ထက်မြက်စူးရှနေသည်။

သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဤမျက်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက ချက်ချင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။

ပြန်လည် သက်သာလာမှု နှုန်းမှာ ချန်းရီ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်မြှင့်တင် သန့်စင်ထားသော မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည်၏ အံ့မခန်း အာနိသင်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ခွဲစိတ်မှု ပြီးခါစ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ...

ချန်းရီသည် ညဘက် လေ့ကျင့်မှုများကို လက်လျှော့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ချန်းရီက စာသင်ဆောင် ခေါင်မိုးထပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တင်းတုံလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

တင်းတုံသည် ချန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နေကာမျက်မှန်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်..."

"စတိုင်ကျအောင်တပ်ထားတာ... အထူးအဆန်း လုပ်မနေနဲ့"

တင်းတုံ "......"

......

တစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။

ချန်းရီက ဘယ်ဘက် မျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ စာသင်ခုံပေါ်ရှိ တစ်ရှူးထုပ် တစ်ထုပ်ကို စမ်းသပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုတစ်ရှူးထုပ်မှာ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။

ဤစွမ်းရည်သည် ယခင်က မရဏနတ်ကို ရင်ဆိုင်စဉ် သွေးမျက်လုံး အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ချန်းရီ အသုံးပြုလိုက်သော ဤစွမ်းရည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အသူရာ သွေးမျက်လုံး၏ စွမ်းရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်က အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သို့တိုင်အောင် ချန်းရီကတော့ အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တစ်ရက်တည်း အချိန်အတွင်း ဤအဆင့်အထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းကပင် ချန်းရီကို အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ဤစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ဘယ်ဘက် မျက်လုံးမှ ရဲရဲနီသော သွေးအချို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

......

ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လေထုက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင်တိုင်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

အားလုံးက နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် ပြုလုပ်မည့် ပူဇော်ပွဲအတွက် ဝမ်းသာအားရ မျှော်လင့်နေကြပုံ ရသည်။

ယခင်က ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး ပြောခဲ့သော သုံးရက်ဆိုသည်မှာ ၂၀၃၀ ခုနှစ်၏ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညနှင့် အတိအကျ တိုက်ဆိုင်နေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူအများစုမှာ နှစ်သစ်ကူး ဆိုသည့် ကိစ္စကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူကျန့်ရှန်း တစ်ယောက် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင်များ ပြောစကားအရ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် စားစရာများစွာနှင့် အရက်များပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ရိက္ခာ သိုလှောင်ခန်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးပြီး အားလုံးကို အဝစားစေမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော အရာများက တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ များပြားလာသည်။

ညအချိန် ရောက်လာသည်နှင့် ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် ရေတွက်မရသော ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး လောဘရမ္မက်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးအစုံများက ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ လူများကို စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သက်ရှိလူသား အငွေ့အသက်များသည် ထိုထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကောင်းဆုံးသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာများပင် ဖြစ်သည်။

နေ့ဘက် အခြေအနေများကလည်း ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသည့် အရာများသည် နေ့ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာလိမ့်မည်ဟု ခေါင်းဆောင်ချူက ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက အကြောင်းပြချက်များစွာကို ပြောပြခဲ့သော်လည်း မည်သည့် အကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါစေ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက ခြေရှစ်ချောင်း လူမျက်နှာကောင်သည် နေ့ဘက် ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်လာတတ်သည်ကို အကြိမ်များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

အငြိုးအတေး ကြီးမားလှသော ထိုမျက်လုံး ရှစ်စုံက ချန်းရီနှင့် မကြာခဏဆိုသလို အကြည့်ချင်း ဆုံမိတတ်ကြသည်။

ချန်းရီသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အဖြူရောင် တွားသွားကောင်များကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အရေအတွက်မှာ ယခင်တစ်ကြိမ်ထက် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကမူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ မပေါ်ကြပေ။

မြေညီထပ်မှ ငါးလွှာအထိ စင်္ကြံလမ်းများ အားလုံးကို ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

လူအများစုမှာ လောဘရမ္မက် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးအစုံများနှင့် ခန့်မှန်းရခက်သော အရိပ်များကို မမြင်တွေ့ရကြပေ။

သို့တည်းမဟုတ် သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကပင် လုံးဝ မကြည့်ချင်ကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ဤကဲ့သို့သော ဘဝနေထိုင်မှုမျိုးကို အံ့သြဖွယ်ရာ အသားကျလာကြသည်။

လူသားများ၏ အသားကျနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် အားကောင်းလှသည်ဟု ဝန်ခံရမည်ပင်။

သို့သော်... လူတိုင်းက ထိုကဲ့သို့ အပူအပင်ကင်းနေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ချွဲဆိုအွန်းသည် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ချန်းရီ၊ ခေါင်းဆောင်ချူတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့နှင့် မည်သည့် အဆက်အသွယ်မျှ မလုပ်ခဲ့တော့ပေ။

ထိုနေ့က ကိစ္စမှာ သေးငယ်သော ကြားညှပ် ဇာတ်လမ်းတိုလေး တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချန်းရီနှင့် ခေါင်းဆောင်ချူကလည်း ဤကဲ့သို့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ကို အရေးတယူ လုပ်မနေကြပေ။

ဤအမျိုးသမီးမှာ နိုင်ငံခြားသူ အငွေ့အသက်များ အပြည့်ရှိနေသော်ငြားလည်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။

သို့ရာတွင် ချွဲဆိုအွန်းမှာမူ ရေနွေးအိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်လို ပြာယာခတ်နေခဲ့သည်။

"ရွှီနန်"

အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော အသံနေအသံထားတစ်ခုက စင်္ကြံလမ်းရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကျောင်းပြင်ပသို့ ငေးကြည့်နေသော ရွှီနန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရာနှင့်ချီသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲသူမှာ ရွှီနန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ကျောင်းပြင်ပရှိ ထူးဆန်းသော အရာများနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေး ရှောင်နေချင်ကြသည်။

မည်သူက သွားကြည့်ရဲမည်နည်း။

ရွှီနန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး သူက ကျောင်းပြင်ပရှိ ထူးဆန်းသော အရာများကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရသည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ချွဲဆိုအွန်း၏ လှပသေသပ်သော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ဤအမျိုးသမီးကို သိသည်။ မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အတော်လေး ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"အမချွဲ... ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား"

ချွဲဆိုအွန်းက ဘယ်ညာ ဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန် သတိထားကာ အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်၍ အနက်ရောင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သာမန် အနက်ရောင် သားရေပျော့ မျက်နှာဖုံးပါသော မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်ပေါ်တွင် ညိုမည်းနေသော သွေးကွက်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်သန်းဖူးသူများကတော့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအရာများက ဘာဆိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်နိုင်ပေသည်။

"ရွှီနန်... မှတ်ထားနော်... ဒီစာအုပ်ကို ခေါင်းဆောင်ချူနဲ့ ဆရာချန်းဆီကို သွားပေးပါ... မဖြစ်မနေ မှတ်ထားပေးနော်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ချွဲဆိုအွန်းက လှည့်ထွက်သွားပြီး ခေတ္တမျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ရွှီနန်က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ မှတ်စုစာအုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ဘေးဘီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိသည်ကို တွေ့မှသာ ခပ်အေးအေး လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ရွှီနန်... ဘယ်သွားမလို့လဲ"

အိမ်သာတက်ပြီးကာစ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက စာသင်ခန်းဘက်သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ သူက စကားပြောရင်း ထွက်ခွာသွားသော ချွဲဆိုအွန်းကိုလည်း အံ့သြစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သေး၏။

ဤလူမှာ ယခင်က ယာဉ်တန်းထဲမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသည်နှင့် မရဏနတ် ဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူကလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ရွှီနန်က ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဆရာချန်းဆီကို သွားရှာမလို့"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီနန်... မင်းလည်း ဆရာချန်းနဲ့ ခေါင်းဆောင်ချူတို့ကို နည်းနည်း တိုက်တွန်းပါဦး... အခု အားလုံးက မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင်တွေ ဖြစ်နေကြပြီလေ... သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာ"

"ဒီလိုကြီး တောင့်ခံနေတာကလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး မဟုတ်လား"

"မရဏနတ် ဂိုဏ်းထဲ ဝင်တာလည်း ကောင်းတာပဲလေ... မင်း ကြည့်ကြည့်စမ်း... ငါတို့ အခု စားစရာ သောက်စရာ မလိုတော့ဘူး... မရဏနတ်ကြီး အားလပ်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် ကျောင်းပြင်ပက ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေလည်း ဝေးဝေးကို ထွက်ပြေးရတော့မှာ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့အတွက် နေ့ကောင်းရက်သာလေးတွေ ရောက်လာတော့မှာကွ... မင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို နည်းနည်း တိုက်တွန်းပေးပါဦး"

"ဖြန်း"

ရွှီနန်က သူ့ကို အားကုန် ပါးချလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသား၏ ဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

အမျိုးသား ထမလာနိုင်ခင်မှာပင် ရွှီနန်က သူ၏ ခေါင်းကို ခြေဖြင့် တက်နင်းလိုက်ရာ ရုပ်ဆိုးဆိုး မျက်နှာကြီးမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ဆရာချန်းနဲ့ ခေါင်းဆောင်ချူတို့ကို မင်းက ကွယ်ရာမှာ ပါးစပ်အရသာခံ ပြောလို့ရတဲ့ သူတွေများ မှတ်နေလား"

"သူတို့သာ မရှိရင် မင်းတို့တွေ စောစောစီးစီး သေကုန်ပြီကွ"

"ရွှီနန်... မင်း..."

အမျိုးသားမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ရွှီနန်ကို မော့ကြည့်နေသည်။

ရွှီနန်က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မယုံဘူးလား... မင်း အခု ပြောတဲ့စကားတွေကို ဆရာချန်းဆီကို ငါ ပြန်ပြောပြလိုက်မယ်... သူ မင်းကို ဘယ်လို စီစဉ်ပေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

"မင်း..."

အမျိုးသားမှာ ဘာစကားမျှ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

ချန်းရီ ဆိုသည့် နာမည်မှာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးအလား သူ၏ ရင်ထဲသို့ ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီဘက်မှ ဆူညံသံများက စာသင်ခန်းထဲရှိ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အာရုံစိုက်မိသွားစေသည်။

စာသင်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရွှီနန်က အမျိုးသား တစ်ဦးကို ခြေဖြင့် နင်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အချို့က ဝင်ရောက် ကူညီဖြေရှင်းပေးချင်ကြသော်လည်း ရွှီနန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

အရူးပင်ဖြစ်နေပါစေ ရွှီနန် လက်ပါရခြင်းမှာ ချန်းရီနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ကို သိနိုင်သဖြင့် မည်သူကမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ရဲကြချေ။

ရွှီနန်က အမျိုးသားထံသို့ တံတွေး တစ်ချက် ထွေးချလိုက်ပြီးနောက် လေးလွှာသို့ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားက ရွှီနန်ကို အငြိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ရွှီနန်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ချင်နေပုံ ရသည်။

သို့သော်လည်း သူက လုံးဝ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ပေ။

"ဒီ ရွှီနန်ကတော့... တကယ်ပါပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ခင်မင်မှုလေးတော့ ရှိကြတာပဲဟာကို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ"

"ဒါပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတော့ ဒီ ရွှီနန်က ဆရာချန်းရီနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပိုတူလာသလိုပဲ ခံစားရတယ်"

"ဟေ့... ရွှီနန်က ဆရာချန်းကို အတုခိုးနေတာလေ... ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ခန့်မှန်းသည်မှာ မမှားပေ။ ရွှီနန်က ချန်းရီကို အတုခိုး သင်ယူနေခြင်းပင်။

ချန်းရီ၏ ရက်စက်မှု၊ အေးစက်မှုနှင့် ကရုဏာကင်းမဲ့မှုများကို သင်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့်သာ အခြားသူများက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ ရိုသေကြမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ညီမလေးကို ပြန်လည် ရှာတွေ့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ရွှီနန် ယုံကြည်နေသည်။

ရွှီနန်က ချောကလက်နှင့် ယုန်ဖြူကြီး နို့သကြားလုံး အချို့ကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင် ဘဲမွေး ကုတ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကိုပင် ရရှိထားသေး၏။

ညီမလေးက အသားဖြူသဖြင့် အဖြူရောင် ဘဲမွေး ကုတ်အင်္ကျီနှင့်ဆိုလျှင် အလွန် လိုက်ဖက်လှပနေပေလိမ့်မည်။

ဤပစ္စည်းများသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် ပရိသတ် သန်းချီရှိသော နာမည်ကြီး အွန်လိုင်းဆယ်လီ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရွှီနန်အတွက် အလွန် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ရွှီနန်ပင်လျှင် ခွန်အားများစွာ စိုက်ထုတ်၍ ခက်ခဲစွာ ရှာဖွေထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီနန်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူကာ စတုတ္ထနှစ် အခန်း (၃) သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာချန်း... ခေါင်းဆောင်ချူ"

"ဝင်ခဲ့"

စာသင်ခန်းထဲမှ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စောစောစီးစီးတွင် ခေါင်းဆောင်ချူက လျှို့ဝှက်ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်မသွားသေးသလို ချန်းရီလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ချန်းရီကလည်း အဆင့်မြှင့်တင် သန့်စင်ထားသော မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည် တစ်ပုလင်းကို ယခုလေးတင် အသုံးပြုပြီးခါစ ဖြစ်သည်။

ဤရက်ပိုင်း အတွင်းမှာပင် သူ အဆင့်တက်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို မနက်ဖြန် မနက်တွင်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်းရီသည် သတ်ဖြတ်မှတ်များနှင့် မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည် ကုန်ဆုံးသွားခြင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ရွှီနန်က ချန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နေကာမျက်မှန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ရွှီနန်က ဘာစကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

ထယ်ရှီးမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဟောက်သံပေးကာ အိပ်မောကျနေလေသည်။

"ဆရာချန်း... ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒါက ချွဲဆိုအွန်းက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ဆီကို ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

ရွှီနန်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ ချန်းရီထံသို့ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ခေါင်းဆောင်ချူကလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက အားလုံး၏ အခြေအနေများကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက် ရွှီနန်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က စာသင်ခန်းထဲရှိ တစ်တိုင်တည်းသော ဖယောင်းတိုင်ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားကြသည်။

ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် လျှပ်စစ်မီး မရှိသဖြင့် လူများက ရိက္ခာရှာဖွေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဖယောင်းတိုင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချွဲဆိုအွန်းက ငါတို့ကို ပေးတာလား"

ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် မှတ်မှတ်ရရ အချို့ ရှိနေသေးပြီး ဤအမျိုးသမီးက အခြားသူများ မသိသော လျှို့ဝှက်ချက် များစွာကို သိရှိထားပုံ ရသည်။

မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ် တစ်အုပ် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိလိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး စာမျက်နှာ၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတု အခြေအနေကို ရေးသားထားသည်။ "၂၀၃၀ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၇ ရက်။ ရာသီဥတု - နှင်းအလွန်ကျ"

သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်...

နှစ်ယောက်လုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားကြသည်။

ထိုစာကြောင်းတွင် ရေးသားထားသည်မှာ "ရွှီချင်း သေသွားပြီ" ဟူ၍။

ဆက်ရန်...