အခန်း ၁၅၀

အပိုင်း(၁၅၀) ခွင့်လွှတ်ပါ ခေါင်းဆောင်ချူ

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ချန်းရီ... ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေ၏။ အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက်နိုင်လှသော တင်းတုံ၏ မျက်နှာကလည်း အလွန်တရာ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွား၏။ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ထင်းခုတ်ဓားမ၏ လက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်ကာ ချူချယ်၏ ကျောဘက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ချူချယ်ကိုသာ အားကိုးတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖမ်းထားသည်။

ချူချယ်က ထိုနှစ်ယောက်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

စွန်းချန်းချန်း ဖြစ်စေ၊ တင်းတုံ ဖြစ်စေ သူ ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

စွန်းချန်းချန်းနှင့် တင်းတုံ နှစ်ယောက်စလုံးက ယာဉ်တန်းထဲတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ လမ်းပြသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ၏ အနေအထားဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အရေးပေါ် သုံးရန် ဖွက်ထားသော အစွမ်းအချို့ ရှိနေလျှင်ပင် ရာနှုန်းပြည့် အနိုင်ရမည်ဟု အာမခံချက် မရှိချေ။

"ချန်းချန်း... တင်းတုံ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

"ခေါင်းဆောင်... အားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားကြရင် မကောင်းဘူးလား... ရှင်က ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရတာလဲ... အာဏာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လား"

"အားလုံးက အသက်ရှင်ဖို့လောက်ပဲ တွေးနေကြတာ... ရှင် ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

"ဘာကိုလဲ"

ချူချယ်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာ ဘာကြီးလဲ"

ထိုအခါမှသာ ချူချယ်က မှတ်စုစာအုပ်နှင့် စာအိတ်တို့သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေမှန်း မသိကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်က ချန်းရီကို အပြစ်တင်ပြောဆိုနေရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

"ချန်းချန်း... မင်းရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲက အရင်က မင်းရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို မင်း မတွေးမိဘူးလား... မင်း..."

ချူချယ်က မှတ်စုစာအုပ်နှင့် စာအိတ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖွင့်ပြောပြရန် ရည်ရွယ်သည်။ သို့သော် စွန်းချန်းချန်းက ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလာသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့... ရှင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး ဦးလေးဝမ်းကွဲကို သွားတွေ့ရအောင်... ကျွန်မ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်... အဲဒါပြီးရင်... အဲဒါပြီးရင်..."

စွန်းချန်းချန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက အလွန်တရာ နာကျင်နေပုံရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ချန်းရီကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အဆင့်အထိ မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးပေ။

တစ်ဖက်တွင်က အသက်နှင့်ရင်း၍ အတူဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်ကမူ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဤတစ်ခုတည်းသော ဆွေမျိုးကို ပြန်လည် တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်းက စွန်းချန်းချန်းအတွက် အလွန် အရေးပါလှသည်။

အကယ်၍ စွန်းချန်းချန်းသာ အစက စွန်းချန်းချန်း ဖြစ်နေသေးပြီး ဖေဖေ၊ မေမေ၊ ဖိုးဖိုး၊ ဖွားဖွားတို့ အားလုံး ရှိနေသေးမည်ဆိုလျှင်၊ ဝူကျန့်ရှန်းသည် ထိုမျှလောက် အရေးပါမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ဖြစ်နေ၏။ ဝူကျန့်ရှန်း၏ အရေးပါမှုက ပို၍ပင် ကြီးမားနေတော့သည်။

ဆုံးရှုံးဖူးသူများမှသာ ပြန်လည်ရရှိခြင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

စောစောက ဦးလေးဝမ်းကွဲက သူမကို ချူချယ်နှင့် ချန်းရီတို့သည် မရဏနတ် ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် အာဏာကို လုယူရန် လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သဖြင့် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ဝူကျန့်ရှန်း၏ မူလ စကားမှာ ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးအား ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက လုံးဝ မလုပ်ရက်နိုင်ခဲ့ပေ။

တင်းတုံ အနေဖြင့်လည်း ယာဉ်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း အသက်နှင့်ရင်း၍ အတူတကွ ဖြတ်သန်းဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် ချူချယ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက ချူချယ်ကို မတိုက်ခိုက်လိုပေ။

ထို့ကြောင့် တင်းတုံ၏ အကြည့်များက ချန်းရီထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ဤချန်းရီက ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။

ချန်းရီက တင်းတုံ၏ အကြည့်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ဖက်တွင် စွန်းချန်းချန်းနှင့် တင်းတုံ နှစ်ယောက်လုံး ရှိနေသည်။

တင်းတုံကို အသာထား၊ စွန်းချန်းချန်း တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သူက ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

ချူချယ်က လမ်းပြသူ ဖြစ်ပြီး သူ ဖွက်ထားသော အစွမ်းများမှာလည်း အများအားဖြင့် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ အခြေအနေက စွန်းချန်းချန်းနှင့် တင်းတုံ နှစ်ယောက်ပေါင်း၍ သူ့တစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းတိုက်ကြမည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

မနိုင်လျှင် ထွက်ပြေးရမည်။ ဤသည်မှာ ဟန်လောင်မို၏ ပြဿနာ ဖြေရှင်းသည့် မူဝါဒပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထွက်ပြေးချင်လျှင်ပင် ပြေး၍ရမည် မဟုတ်ပေ။

ထယ်ရှီး အနေဖြင့်မူ၊ ဤကောင်က ယခုအချိန်အထိ နိုးမလာသေးပေ။ အိပ်စက်ခြင်း အရည်အသွေးက ဤမျှလောက်တောင် ကောင်းမွန်နေရသလား။

ယနေ့ အခြေအနေက အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝူကျန့်ရှန်းက စွန်းချန်းချန်းနှင့် တင်းတုံတို့ကို လှည့်စားကာ သူနှင့် ချူချယ်တို့ အာဏာလုရန် လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေသည်ဟု ပြောထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် မည်မျှပင် ရှင်းပြနေစေကာမူ အသုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူနှင့် ချူချယ်တို့၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဤမိန်းကလေးနှစ်ယောက်အား အရင်းနှီးဆုံး လူဖြစ်သည့် "ဦးလေးဝမ်းကွဲ နှင့် ဦးလေးဝူ" တို့ကို မယုံကြည်ဘဲ ပြင်ပလူ နှစ်ယောက်ကို လာရောက် ယုံကြည်စေမည်ဟု ချန်းရီက လွန်ကဲစွာ တွေးထင်မထားပေ။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ပို၍ ရင်းနှီးသူကိုသာ ပထမဆုံး အချိန်တွင် ယုံကြည်မိမည် ဖြစ်သည်။

နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရန် ဆိုသည်ကမူ... အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သင်္ချိုင်းကုန်းမှ မြက်ပင်များပင် သုံးပေခန့် မြင့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘာပြောပြော ဆင်ခြေပေးနေသည်ဟုသာ ထင်ကြလိမ့်မည်။ ဝူကျန့်ရှန်းဘက်မှ ကြိုတင် ကာကွယ်မှုများ လုပ်ဆောင်ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်ရာ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တော့ဘဲ။

ခေါင်းဆောင်... မင်းပဲ အနစ်နာခံလိုက်ပါတော့။ မင်း အနစ်နာခံရတာက ငါ အနစ်နာခံရတာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့။

"ချန်းရီ... ရှင်က အလွန် ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ လူပဲ... ရှင့်ရဲ့ အကြံအစည်လေးလောက်နဲ့ လူတိုင်းကို လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ ရှင် တကယ် ထင်နေတာလား"

"ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲက ရှင့်ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာတောင် အလကားဖြစ်သွားတာပဲ"

စွန်းချန်းချန်းက ချန်းရီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေသည်။

ချန်းရီက ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့ကာ ချူချယ်၏ ဘေးမှ အရင် ခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအများ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာများကြားတွင် တင်းတုံနှင့် စွန်းချန်းချန်းတို့ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရပ်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

စွန်းချန်းချန်းက ဓားလက်ကိုင်ကို ဖိကိုင်ထားသည်။ တင်းတုံ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွား၏။ ချူချယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေး တစ်ချက် မျိုချသည်။

ချန်းရီက ထင်းခုတ်ဓားမကို ဆွဲထုတ်ကာ လူတိုင်း၏ သတိထားနေသော အကြည့်များကြားတွင် ဓားထိပ်ဖြင့် ချူချယ်ကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ငါ့ကို သစ္စာမရှိဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့... မင်း ဒီလိုလုပ်တာက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်"

"ငါတို့ ဒီကိုရောက်လာတော့ ငါ့ ညီအစ်ကို ဝူကျန့် ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရတာ... သူက မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုလည်း ဖြစ်တယ်... စွန်းချန်းချန်းရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲ၊ ထယ်ရှီးရဲ့ ဘထွေး... တင်းတုံရဲ့ ဦးလေးဝူလည်း ဖြစ်တယ်"

"ချန်းချန်း... တင်းတုံ... ညီမတို့ ရောက်လာလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒီလူ့ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရတော့မလို့"

"တကယ်တော့ ငါက အမြဲတမ်း ညီမတို့ဘက်မှာ ရပ်တည်နေတာပါ"

"ငါ တိုင်တယ်... ချူချယ်က သက်သေအထောက်အထားတွေ အတုလုပ်ပြီး မရဏနတ် ဂိုဏ်းကို ဖြုတ်ချဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... တရားမျှတရေး ဂိုဏ်းကို ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ် လုပ်ချင်နေတာလို့ ငါ တိုင်တယ်"

"ငါက သက်သေပဲ... သူ့လက်ထဲက မှတ်စုစာအုပ်နဲ့ စာအိတ်က သက်သေခံ ပစ္စည်းတွေပဲ"

ကျောဘက်ရှိ မရဏနတ် ဂိုဏ်းသားများအားလုံး မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူး ဖြစ်ကုန်ကြပြီး အခြေအနေက မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှန်း သိပ်နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

စွန်းချန်းချန်း "..."

တင်းတုံ "..."

ချူချယ် "..."

ပထမဆုံး သတိဝင်လာသူမှာ ခေါင်းဆောင်ချူ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ မျက်နှာအရောင်က ဖြူလျော့နေရာမှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း ခရမ်းပုပ်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

စွန်းချန်းချန်းက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။ တင်းတုံအနေဖြင့်မူ ဤအချိန်တွင် မည်ကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာမျိုး လုပ်ပြရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။

"ချန်းရီ... ရှင်... ရှင့်ရဲ့ အသိစိတ်ကရော... မရှိတော့ဘူးလား"

......

သူတို့အုပ်စု စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင်...

ထယ်ရှီးကမူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဟောက်သံသဲ့သဲ့ပင် ထွက်ပေါ်နေသေး၏။

ဤကောင်၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ချန်းရီ တကယ်ကို အားကျမိသည်။

လူတွေက ဦးနှောက်ရှင်းလေလေ တွေးစရာ နည်းလေလေ ဖြစ်ပြီး အိပ်မပျော်တဲ့ ဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးလေလေလို့ ပြောကြတာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်နေပုံရသည်။

စွန်းချန်းချန်းက ချန်းရီနှင့် ချူချယ်ကို ဝူကျန့်ရှန်းထံသို့ ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

တင်းတုံက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ နှစ်ယောက်က အလယ်တွင် ဖြစ်ပြီး စွန်းချန်းချန်းက နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသည်။

ယခင်က ချန်းရီ၏ ရပ်တည်ချက် ပြသမှုကြောင့် မရဏနတ် ဂိုဏ်းသားများက ချန်းရီအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်းရီက လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချန်းရီက ထို မရဏနတ် ဂိုဏ်းသားများ၏ သဘောထားကို ဂရုမစိုက်သော်လည်းပေါ့။

စွန်းချန်းချန်းနှင့် တင်းတုံ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ခဏတာမျှ ချန်းရီကို မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို မသိဖြစ်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ချန်းရီ၊ တင်းတုံနှင့် စွန်းချန်းချန်းတို့က ခေါင်းဆောင်ချူကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် စွန်းချန်းချန်း၏ မျက်နှာက အလွန် ဆိုးရွားနေ၏။ ဤငတုံးမလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် ပြတ်သားတတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ပေါ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

စွန်းချန်းချန်းက ခဏနေလျှင် ဦးလေးဝမ်းကွဲရှေ့ရောက်ပါက ထိုနှစ်ယောက်အတွက် အကောင်းပြောပေးရန် စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် အစီအစဉ်ဆွဲထားသည်။

ချန်းရီ စာသင်ခန်းတံခါးမှ အထွက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

ကျောင်းကွင်းပြင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းတစ်လောင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းရီက နေကာမျက်မှန် တပ်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအလောင်းမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားသည်။

ထိုအနက်ရောင် ဝတ်ရုံ၊ အချိုးအစားကျနလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားသည့် ထိုအနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်။ ထို့အပြင် ထို သေသပ်လှပသော မျက်နှာလေး။

နိုင်ငံတော်အဆင့် အဆိုတော်မလေး ချွဲဆိုအွန်းပင်။

နှင်းဖွေးဖွေးများ ကျဆင်းနေမှုအောက်တွင် ချွဲဆိုအွန်း၏ အလောင်းပေါ်၌ နှင်းပွင့်များ အတော်များများ တင်ကျန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားက စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ချွဲဆိုအွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုနေကြသည်။ ဤမိန်းမက ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ကျောင်းပြင်ပတွင်မူ ထူးဆန်းသော သွေးရောင် မျက်လုံးများက ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ပုံပန်းပျက်ယွင်းနေသော သို့မဟုတ် ယုတ်မာရက်စက်သော အရိပ်များက အမှောင်ထုထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူကျန့်ရှန်းက မနက်ဖြန်တွင် ပူဇော်ပသမှု အခမ်းအနားကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက ဝူကျန့်ရှန်း၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင်... အလွန် ပျင်းစရာ ကောင်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

ဆက်ရန်...