အခန်း ၁၅၂

အပိုင်း(၁၅၂) မသေစေနဲ့

မနက်ဖြန်က နောက်ဆုံးနေ့။

ပူဇော်ပွဲကို ညဘက်တွင် ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် တစ္ဆေအရိပ်အယောင်များ ထပ်တလဲလဲ ရှိနေသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အဆိုအရ မနက်ဖြန် ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပပြီးနောက် မရဏနတ်သမီးသည် ထပ်မံ၍ ပိုမို အစွမ်းကြီးမားလာမည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကျောင်းဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ထိုထူးဆန်းသောအရာများ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် မရဏနတ်သမီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်းသာမက ရုံမြို့နယ် တစ်ခုလုံး ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ရုံမြို့နယ် တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ခုမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခါ လူသားများသည် ယခင်က ဘဝမျိုးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ သဘာဝလွန် အကြားအာရုံဖြင့် ဘေးခန်းမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေသံများကို ကြားနေရသည်။

ဘေးနားရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသူမှာ ချူချယ် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စများ ရှိနေကြသည်။

ချန်းရီက ဝူကျန့်ရှန်း ပြောသော ထို အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ဟွာဇီးကို ယူလို့ရပေမဲ့ စကားကိုတော့ နားယောင်လို့ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဝူကျန့်ရှန်းသာ လမ်းစဉ် အဆင့် (၄) သို့ တက်သွားပြီး တင်းတုံနှင့် စွန်းချန်းချန်း ဟူသော အရူးမနှစ်ယောက် ပါလာပါက ထိုအချိန်တွင် သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ အသားတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ချန်းရီက လုံးဝ အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ချူချယ်၏ လက်ရှိ အတွေးကလည်း သူနှင့် သိပ်မကွာလှ။

ထယ်ရှီး တစ်ယောက်ကတော့ ညစာစားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အခုတော့ အိပ်ပျော်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာမှ မရှိတာ၊ မအိပ်ဘဲ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

ဒါက ထယ်ရှီး၏ မူလစကားပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက စာသင်ခန်း တံခါးပေါက်တွင် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ကင်းလှည့်နေသော မရဏနတ်သမီး ဂိုဏ်းသားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

စာသင်ခန်း တံခါးပေါက်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားတိုင်း သူတို့က ဓာတ်မီးဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းထိုးကြည့်ကြပြီး ချန်းရီနှင့် ချူချယ်တို့ အိပ်၊ မအိပ် ကို စောင့်ကြည့်နေပုံရသည်။

ဒါက ဝူကျန့်ရှန်း လွှတ်လိုက်သော သူလျှိုများမှန်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်ထားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... အိမ်သာ သွားချင်လား"

"နည်းနည်း သွားချင်တယ်"

"ဒါဆို... အတူတူ သွားကြမလား"

"ရတယ်လေ"

စကားဆုံးသည်နှင့် မရဏနတ်သမီး ဂိုဏ်းသားများ လေးကြိမ်မြောက် ဓာတ်မီး လာထိုးချိန်တွင် ချန်းရီနှင့် ချူချယ် နှစ်ဦးစလုံး ပြတင်းပေါက်နေရာ၌ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ကုတင်ပေါ်တွင်မူ စောင်ခြုံပြီး အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေသော နေရာလေးများ အသီးသီး ရှိနေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ဒါက"

"အရေးမစိုက်နဲ့... ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်းရီက မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လှေကားထစ်များကို နင်းကာ အမှောင်ထုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချူချယ်ကမူ ပြတင်းပေါက်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို စောစောကတည်းက ချည်နှောင် ချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

အောက်ထပ် ပြတင်းပေါက်ဆီမှ ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်လာရာ ယာဉ်တန်း လက်ထောက် ရှောင်ဝမ် ဖြစ်နေပြီး၊ ရွှီနန် နှင့် ရှုလီနာ တို့လည်း ပါဝင်သည်။

ကျောင်းဂိတ်တံခါး၏ မှောင်မိုက်သော နေရာ။

တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရိပ်တစ်ခုက သွေးရောင်လမင်းအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

ထိုသူ ပေါ်လာမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသောအရာများကြားတွင် ချက်ချင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"မင်းတို့ လူစကား နားလည်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... တာဝန်ခံနိုင်တဲ့ကောင် တစ်ကောင် ထွက်ခဲ့"

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဆွေးနေသော အရိပ်တစ်ခုက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ထို ဖြူဆွေးနေသော အရိပ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဖြူရောင် လွှမ်းနေပြီး နှင်းလိုဖြူသော ဆံပင်ရှည်ကြီးက ဖနောင့်အထိ ကျဆင်းနေသည်။ သွေးရောင် လမင်း၏ ဖျော့တော့တော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် မျက်နှာပေါက်ရှိသော ကလေးရုပ်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ဖြူဆွေးနေသော အရိပ်က အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို ဖြူဆွေးနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ အရိပ်က ထင်ဟပ်နေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်က ထို ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝတ်ရုံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

"ဟီး... ဟီး... ဟီး... လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်နဲ့ ဒါက ဘယ်သူလဲ... သူများမသိအောင် လုပ်စရာ ကိစ္စတွေများ ရှိနေလို့လား"

ဧရာမ ရေဘဝဲကြီး တစ်ကောင်က အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာပြီး နှင်းပွင့် တစ်ပွင့်ကိုမျှပင် မတုန်လှုပ်စေခဲ့ပေ။

"ဟူး... ဟူး"

ဧရာမ ဝံပုလွေမျက်နှာကြီးက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံနှင့် (၄) လက်မမျှပင် မကွာတော့သော နေရာ၌ ရှိနေသည်။

ညှီစော်နံနေသော လေပြင်းများက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်နေသော်လည်း ဝတ်ရုံရှင်က လုံးဝ သတိမထားမိသကဲ့သို့ နေသည်။

"သက်ရှိလူသားပဲ... မွှေးလိုက်တာ... တကယ် မွှေးတာပဲ"

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူ့ရှေ့ရှိ ဝံပုလွေ မျက်နှာကြီး လုံးဝ မရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

"မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ပဲ... ဝူကျန့်ရှန်းက ပူဇော်ပွဲ တစ်ခု ကျင်းပလိမ့်မယ်... ဒါက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ"

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ယခင်က ဆူညံနေသော အမှောင်ထုသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သို့သော် အမှောင်ထုထဲတွင် နောက်ထပ် မျက်လုံးများစွာ လင်းလက်လာပြီး၊ အချို့က နီရဲနေကာ၊ အချို့က စိမ်းလဲ့နေပြီး၊ အချို့ကမူ ဝါကြန့်ကြန့် ဖြစ်နေသည်။

မျက်လုံးတစ်လုံးစီက ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှင်က တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အရိပ်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အမှောင်ထုထဲမှ အလွန် အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "လမ်းစဉ် အဆင့် (၄) ဆိုပါလား... အဆင့် (၄) လေးနဲ့တင် ဝူကျန့်ရှန်းက ဒီလောက်တောင် ရောင့်တက်နေတာလား"

"အဲ့လို ပြောလို့မရဘူး... အရင်က ဝူကျန့်ရှန်းက အဲဒီ မိန်းမကို လမ်းပြသူ လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို စားခိုင်းလိုက်တော့ အဲဒီ မိန်းမရဲ့ အစွမ်းက အများကြီး တက်သွားတာ... အခုဆိုရင် အစွမ်းပိုင်ရှင် (၅) ယောက်တောင် ရှိနေတာ... အဲဒီ မိန်းမကိုသာ အကုန် စားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့တော့ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်"

"ဘယ်တော့ စလုပ်ကြမလဲ"

"စောစောလုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်... အမြန်ဆုံး စကြတာပေါ့"

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ငါတို့ကို လာပြောပြနေရတာလဲ"

"မသိဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ လူသားတွေက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်"

"ရှုပ်ထွေးတာ ပိုကောင်းတာပေါ့... ဟီး... ဟီး... ဟီး... ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီညပဲ စလိုက်ကြတာ ပိုမကောင်းဘူးလား"

"အဲဒီလူဆီက အငွေ့အသက်က... နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခု။

ချန်းရီက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်သော မရဏနတ်သမီး၏ သွေးမျက်ရည်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ပုလင်းဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းက သိပ်တော့ မတိကျလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်းရီက နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော သွေးမျက်ရည် အားလုံးကို ဤပုလင်းငယ်လေးထဲသို့ လောင်းထည့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုလင်းငယ်လေး၏ အောက်ခြေတွင် သွေးမျက်ရည်များ အလွှာပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ သွေးမျက်ရည်များသည် အသက်ရှိနေသည့်အလား ပုလင်းငယ်လေးထဲတွင် ဘယ်ညာ တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းရီက သူ၏ သတ်ဖြတ်မှတ် အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဤ သွေးမျက်ရည် ပုလင်းကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

အမြင့်ဆုံး အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ သတ်ဖြတ်မှတ် တစ်မှတ်မျှ မချန်ထားဘဲ အားလုံးကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ယခုလေးတင်မှ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း၏ အချိန်မှတ်က (ဝ) သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) နှင့် ယခုအခါ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာသာ ကွာဟတော့သည်။

ထို ပြတင်းပေါက်စက္ကူကို ဖောက်ထွင်းနိုင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အောင်မြင်သွားမည်ဟု ခံစားနေရသည်။

အခု အောင်မြင်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ဒီညပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့သည်။

သွေးမျက်ရည်၏ နောက်ခံသမိုင်းကို နားလည်သွားပြီးနောက် ချန်းရီသည် ဤ သွေးမျက်ရည်အပေါ် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

သို့သော် အခုက အရေးကြီးသော အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ အစွမ်းကိုသာ မမြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပါက မနက်ဖြန်တွင် မည်သို့ သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ချန်းရီက နောက်ဆုံးကျန်သော သွေးမျက်ရည် အားလုံးကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အစက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်ရာ သွေးမျက်ရည် ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသော အလွန် အားကောင်းသည့် စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ချန်းရီ ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းစဉ် အဆင့် (၁) နှင့် လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) ကြားတွင် တည်ရှိနေသော အတားအဆီး ကြီးထံမှ ကွဲကြေသွားသည့် အသံများ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

ချန်းရီက စတုတ္ထနှစ် အခန်း (၃) သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ကွက်တိပင် ခေါင်းဆောင်ချူ ချူချယ်လည်း စောစော ပြန်ရောက်နေသည်နှင့် တိုးလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်မှုဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်၍ ဘာသွားလုပ်ခဲ့သည်ကို မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောကြပေ။

ချန်းရီ အိပ်တော့မည်ဟု ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ချူချယ်က အိတ်တစ်လုံး ကမ်းပေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်းရီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအိတ်၏ အထက်တွင် ဧရာမ စာလုံးကြီး နှစ်လုံးက လွင့်ဝဲနေသည်။ "ချန်းရီ"

ထို စာလုံးကြီး နှစ်လုံးမှာ ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးလင်းဆိုင်းဘုတ် ကြီးများကဲ့သို့ မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး မျက်စိပင် အနည်းငယ် ကျိန်းစေသည်။

ဒါက... လမ်းပြသူ လမ်းစဉ်ရဲ့ အမှတ်အသားပြုခြင်း အစွမ်းပဲ။

"ဒီ ကျောက်ခဲတွေကို ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့... အချိန်တစ်ခု ကြာတိုင်း တစ်လုံးစီ ချထားခဲ့... ငါ မြင်နိုင်တယ်"

လမ်းပြသူ လမ်းစဉ်၏ အမှတ်အသားပြုခြင်း အစွမ်းသည် မည်သည့် ပစ္စည်းပေါ်တွင်မဆို အမှတ်အသား ပြုလုပ်နိုင်ပြီး၊ ထို အမှတ်အသားများကို သူမြင်စေချင်သူ မည်သူ့ကိုမဆို မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။

ထို့အတူ သူ မမြင်စေချင်သူများကိုလည်း မမြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဒါက လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ပို့စ်တင်သည့်အခါ သူငယ်ချင်းများကို အုပ်စုခွဲပြီး ပြသနိုင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် တူညီသည်။

ချူချယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်က အလွန် ရှင်းလင်းသည်။ ချန်းရီကို အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... မင်း"

"မင်းနဲ့ ငါ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းနေတာပဲ... စကားများမနေနဲ့"

"ဒီတစ်ခေါက်တော့... အားလုံး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ခွဲပြီး ထွက်ပြေးကြတာပေါ့... အသက်ရှင်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှင်ကြတာပေါ့"

"ဒီ ကျောက်ခဲတွေ ရှိနေရင်... အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းတို့ကို ပြန်ရှာတွေ့နိုင်တယ်"

"မှတ်ထားနော်... ငါ မင်းတို့ကို မရှာတွေ့ခင်အထိ... မင်းတို့... မသေစေနဲ့"

ချန်းရီက ထယ်ရှီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ဧရာမ မီးလင်းစာလုံးကြီး နှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ထယ်ရှီး"

သိသာစွာပင် ချူချယ်က စောစောကတည်းက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

ချန်းရီနှင့် ချူချယ် နှစ်ဦးစလုံး ကျောင်းဂိတ်တံခါး ရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် လူကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စေသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရှိနေသည်။

တစ်ယောက်ယောက် ကျောင်းထဲကို ဝင်လာပြီ...

အိပ်မောကျနေသော ထယ်ရှီး ပင်လျှင် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး၊ ခွန်ရှီး ၏ မျက်လုံးများကလည်း တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လာကြသည်။

ထိုမျှမက တတိယထပ်တွင် အနားယူနေသော စွန်းချန်းချန်း နှင့် တင်းတုံ တို့လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကျောင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စတုတ္ထနှစ် အခန်း (၁) မှ ဝူကျန့်ရှန်း သည် နဂိုက တရားထိုင်ကာ တွေးတောနေသော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာက အလွန် ဆိုးရွားသွားသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးမှာလည်း ဤအချိန်တွင် လန့်နိုးသွားကြသည်။

ပုပ်ပွနေသော ခြေထောက်တစ်ဖက်က ကျောင်း၏ ဂိတ်တံခါးကို ကျော်ဖြတ်လာပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဆက်ရန်...