အခန်း ၁၅၈

အပိုင်း(၁၅၈) ထွက်ပြေးခြင်း

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားက ကျောင်းတံခါးဝမှ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲအချိန်လေးတွင် ဖြစ်၏။

မိုးမခကိုင်း တစ်ကိုင်း လှမ်းထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော ရေဘဝဲလက်တံများကို အမြန်ရစ်ပတ်ကာ လျှပ်တစ်ပြက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကြီးသည် ညအမှောင်ထုထဲသို့ ဝုန်းခနဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ကားနောက်ခန်းထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှာ လက်လွတ်သွားပြီး ကားပေါ်မှ အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ကားခဏရပ်ပေးပါဦး... ကယ်"

ကားနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော ထူးဆန်းသည့် အရာများက အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း အသက်ငွေ့ငွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ၏ အသက်ပေးဆပ်လိုက်ရမှုကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားနောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် အကောင်များ အတော်လေး လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားနောက်မှ အဖြစ်အပျက်က ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း...

ယခုအချိန် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကမူ ငရဲခန်းအလား ပို၍ပင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။

ဝူကျန့်ရှန်း သေဆုံးသွားမှုကြောင့် လူအတော်များများမှာ သတိမဝင်နိုင်သေးဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

အချို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ပါးစပ်မှလည်း တစ်တွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုရင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ရှိခိုးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် ထူးဆန်းသည့် အရာများက ခုန်အုပ်ဖမ်းဆီးလိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။

အချို့က ကားပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ရောက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကားပေါ်သို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေသူများက ကားတံခါးများကို အသေအလဲ ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ကားပေါ်တက်ခွင့် မရသူများကလည်း ကားရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ ကားပေါ်မှ လူများကို မျက်လုံးရဲကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ငါ့ကို ကားပေါ် ပေးမတက်ရင် မင်းတို့လည်း ဘယ်မှ သွားစရာမလိုဘူး ဆိုသည့် အမူအရာမျိုးပင်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ကားပေါ်ရှိ လူများ၏ မျက်လုံးများကလည်း နီရဲနေပြီး ခြေအောက်မှ လီဗာကို အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့မချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်က... မင်း ငါ့ကို တကယ်တိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟု တွေးထားသည်။

နောက်တစ်ဖက်ကမူ... မင်း တကယ် မဖယ်ဘဲ နေရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟု တွေးထားလေသည်။

အချို့ကမူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သေမင်းကိုသာ စောင့်ကြိုနေကြတော့သည်။

သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၌ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုများ ရှိကြစမြဲပင်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများက ရေလှိုင်းအလား အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကျောင်းဝင်းထဲရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အိမ်မြှောင်၏ အမြီးပြတ်များသဖွယ် ဖြစ်သွားကာ ထူးဆန်းသည့် အရာ အမြောက်အများကို ဆွဲဆောင်ထားလိုက်ကြသည်။

"စောင့်ပါဦး... ငါ့ကို စောင့်ကြပါဦး"

ဟယ်လောင်စစ်တစ်ယောက် မရဏနတ် ဂိုဏ်းဝင်များကြားမှ တိုးထွက်လာချိန်တွင်မူ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ဟယ်လောင်စစ်သည် ကားခိုးသည့် ပညာရပ်ကို တတ်ကျွမ်းထားသဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကြားတွင် မျက်နှာပန်းလှရုံသာမက မရဏနတ် ဂိုဏ်းမှ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်များ၏ အားထားမှုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်ချူက လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် ဟယ်လောင်စစ်သည် မရဏနတ် ဂိုဏ်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော တာဝန်များကိုပင် ပေးအပ်ခံခဲ့ရသည်။

ယခုအခါတွင်မူ လောင်လီသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ခဲ့သော ထိုခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားကြီးကို မောင်းနှင်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲမှ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေပြီ။

ဟယ်လောင်စစ်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသည့် အရာများ တစ်စတစ်စ များပြားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟယ်လောင်စစ်သည် စာသင်ဆောင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် ပုန်းအောင်းရတော့သည်။

မရဏနတ်သမီး၏ အခြေအနေကမူ...

ဤအလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ထူးဆန်းသည့်အရာသည် ယခုအချိန်ထိ ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ရူးသွပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခြား ထူးဆန်းသည့် အရာများက အသီးသီး ရှောင်ဖယ်ပေးနေကြသည်။

ချန်းရီသည် ကားနောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ချိန် ရခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက် အမူအရာမှ ပေါ်လွင်မနေပေ။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ များလွန်းနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူတိုင်းက မိမိကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက်သာ ဦးစားပေး ရုန်းကန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကယ်တင်ရှင်ဆိုသည်မှာ ဘယ်သောအခါမှ ရှိမလာခဲ့ပေ။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများအတွက် ချန်းရီ နောင်တရနေမည်လား ဆိုလျှင်...

အကယ်၍ ဝူကျန့်ရှန်းသာ မသေဆုံးခဲ့ပါက သူ့ကိုယ်သူ အပါအဝင် ယနေ့ ဤနေရာရှိ လူအားလုံး အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချန်းရီက သူ လုပ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကို မှားယွင်းသည်ဟု လုံးဝ မခံစားရပေ။

သေဆုံးသွားသည့် အချိန်အထိ သူ၏ လုပ်ရပ်ကို အမှန်ဟု ယူဆသွားခဲ့သော ဝူကျန့်ရှန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လူတစ်စုကို စတေးပြီး အစွမ်းထက်သော ခွန်အားကို ရယူကာ လူသားအားလုံးကို လွတ်မြောက်စေမည်ဟူသော အယူအဆ။

သို့သော် အချို့ကမူ "ကိုယ်တိုင်တောင် အသက်မရှင်နိုင်တော့တာ... လူသားတွေအားလုံး လွတ်မြောက်သွားလည်း ငါနဲ့ ဘာဆိုင်တော့မှာလဲ" ဟု တွေးကြပေလိမ့်မည်။

ချန်းရီက သတ်ဖြတ်မှတ် ရရှိရန်အတွက် လူများကို တမင်သက်သက် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး မိမိ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စများကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ချန်းရီ၌ လုံလောက်သော သတ်ဖြတ်မှတ်များ ရှိလာပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် ခွန်အားများလည်း အလုံအလောက် ရှိလာမည် ဆိုပါက...

လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ် အမြောက်အများကို လဲလှယ်၍ လူတိုင်းကို တစ်ချောင်းစီ ဝေငှပေးကာ ထူးဆန်းသည့် အရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ယခင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားစေရန် သူ လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ယခုအချိန် မဟုတ်သေးပေ။

ချန်းရီက လမ်းစဉ်ဆေးထိုးအပ်များကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖန်တီးနိုင်သည်ဟူသော သတင်းသာ ပြန့်သွားပါက ခေါင်းဆောင်ချူကိုယ်တိုင်ပင် မက်မောသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ခေါင်းဆောင်ချူသည်လည်း သူ မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မြင်သော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

ချန်းရီသည် တင်းတုံကို မမုန်းတီးပါ။

တင်းတုံ၏ ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သူမ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိပေလိမ့်မည်။

သူကိုယ်တိုင် တင်းတုံကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း သူ့အကြောင်းပြချက်နှင့် သူ ဖြစ်သည်။

အမှား၊ အမှန် ဆိုတာ မရှိဘဲ အကျိုးစီးပွားချင်း မတူညီကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ခွန်ရှီးသည် ကားရှေ့မှ အပြေးအလွှား သွားနေပြီး ပြေးဝင်လာသမျှ ထူးဆန်းသည့် အရာအားလုံးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်စင်သွားအောင် ထိုးကြိတ်ပစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးသားစွမ်းအင်များကလည်း ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများအလား အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။

အပြေးအလွှား သွားနေရင်းဖြင့် ခွန်ရှီးသည် ကျောင်းရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောင်းဝင်းထဲ၌ လူတစ်ရာနီးပါးခန့် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

အချို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ အရှုံးပေးလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အချို့က ကားပေါ် မတက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အချို့မှာ အခြေအနေကို သတိမဝင်လိုက်နိုင်၍ ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည့် အရာများက ရေလှိုင်းအလား ကျောင်းဝင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ခွန်ရှီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကရုဏာသက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို အလွန် ကယ်တင်ချင်စိတ် ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သွားပါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့် အကျိုးထူးမျှ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

မီးနဂါးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အနီးနားသို့ ပြေးဝင်လာသော တွားသွားကောင်များကို ပြာကျသွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

ပန်းရောင် ဆံပင်လေးများမှာ ဦးရေပြားတွင် ကပ်နေပြီး ဤကဲ့သို့ အေးခဲလှသော ရာသီဥတုမျိုးတွင်ပင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးမှာ ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် အားအင်များ အလွန် ကုန်ခန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းတံခါးဝမှ ကားအစီးရေ အတော်များများက ညအမှောင်ထုထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက မီးခြစ်ကို ထုတ်ယူကာ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်ငယ်လေးကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပေငါးဆယ်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော မီးလုံးကြီး တစ်လုံးက အလွန်ပူပြင်းသော အပူချိန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်သွားလေသည်။

ထိုမီးလုံးကြီးသည် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၏ မီးနဂါးလောက် အားမပြင်းသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို အရည်ပျော်ကျသွားစေရန်နှင့် တွားသွားကောင်များကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေရန်အတွက်မူ လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။

လူတိုင်းက မိမိတို့ တတ်စွမ်းသမျှ အစွမ်းများကို ထုတ်သုံးနေကြခြင်းပင်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကြီးက တောက်လျှောက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ကားရှေ့ပိုင်းတွင် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နှင်းထိုးစက်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို နှစ်ခြမ်းခွဲကာ ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ချန်းရီသည် မီးခိုးငွေ့များကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အခြေအနေက သိပ်မလွယ်ကူလှပေ။

ချန်းရီက ထူးဆန်းသည့် အရာများ၏ အာရုံကို လွှဲရန်အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အောက်သို့ တမင်သက်သက် ပစ်မချခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ကားနောက်ခန်းထဲရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဆီမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရဆဲပင်။

လမ်းပိတ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အရာများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချန်းရီက လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းချကာ ကားခေါင်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်သည်။

အသူရာ သွေးမျက်လုံး ကိုပင် လွင့်စင်သွားအောင် တိုက်နိုင်ခဲ့သော ကားကြီးအတွက် ဤကဲ့သို့သော အကောင်ငယ်လေးများကို ရှင်းလင်းရသည်မှာ သိပ်တော့ မခက်ခဲလှပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ထူးဆန်းသည့် အရာ အများစုသည် ရုံမြို့ အမှတ် (၂) မူလတန်းကျောင်းဆီသို့ အာရုံရောက်နေကြသဖြင့် သူတို့၏ နယ်မြေအသီးသီးသို့ ပြန်မရောက်ကြသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်းနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် လမ်းပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသည့် အရာများမှာ သိသိသာသာ နည်းပါးသွားတော့သည်။

ဤအချက်က ချန်းရီကို သက်ပြင်းချနိုင်သွားစေသည်။

ထို့နောက် ချန်းရီသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် "ချန်းရီ" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးက တောက်ပနေ၏။

၎င်းမှာ ခေါင်းဆောင်ချူက ချန်းရီကို ပေးထားသော အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။

အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုတိုင်းတွင် ချန်းရီဟူသော နာမည်ပါသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်ချူက သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို ပြန်လည်ရှာဖွေရာတွင် ပို၍ လွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကားနောက်ခန်းထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို ချန်းရီ သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသလို ချန်းရီကလည်း ကားရှေ့ခန်းသို့ လာထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုစိတ် မရှိပေ။

ကားလေးက ပုံမှန်အရှိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် မောင်းနှင်နေသည်။

ဖုန်းလည်း မရှိသလို မြေပုံလည်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ခေါင်းဆောင်ချူလည်း မရှိပေ။

ဤလမ်းက မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်မည်ကို ချန်းရီ လုံးဝ မသိရှိပါ။

အကွာအဝေး တစ်ခုသို့ ရောက်တိုင်း ချန်းရီသည် ခေါင်းဆောင်ချူ ပေးထားသော အိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ လမ်းပေါ်သို့ ပစ်ချနေခဲ့သည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် တောက်ပနေသော ထိုအမှတ်အသားများက ညအမှောင်ထုထဲတွင် အလွန် သိသာ ထင်ရှားနေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူ သို့မဟုတ် အခြား အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ယောက်သာ မြင်တွေ့သွားပါက ဤနေရာသို့ လာရောက် ပူးပေါင်းကြမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။

သို့သော် ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေခြင်းကလည်း အဖြေ မဟုတ်ပေ။

ဤအတိုင်း ဆက်ပြေးနေပါက တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် သေချာပေါက် ပြန်ဆုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) မျှသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ့ထက် အစွမ်းထက်သော ထူးဆန်းသည့် အရာများ ဆိုသည်မှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်အောင် များပြားနေသေးသည်။

နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး စောင့်နေခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ခေါင်းဆောင်ချူကလည်း အန္တရာယ်မှ လွတ်သည်နှင့် သေချာပေါက် ရပ်တန့်မည် ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်းရီသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ကားရပ်လိုက်ကာ ဟွာဇီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များကို တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုမီးခိုးငွေ့များသည် ပတ်လည် ပေသုံးရာခန့် အကွာအဝေးအထိ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ယခင်က ချန်းရီ၏ မီးခိုးငွေ့ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်မှုသည် အများဆုံး ပေငါးဆယ်ခန့် သို့မဟုတ် ပေတစ်ရာကျော် အကွာအဝေးကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းစဉ် အဆင့် (၂) သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များကို ပေသုံးရာခန့် အကွာအဝေးအထိ လွှမ်းခြုံနိုင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခု မီးခိုးမြူများ၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူသံများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော ထိုအစွမ်းသည် သက်ရှိလူသားများ၏ အသက်ရှူသံ အားလုံးကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးထားနိုင်ပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ဤအစွမ်းကို အသုံးပြုခြင်းမှာ အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဆက်ရန်...