အခန်း ၁၁၆၇
Vol. 111 Ch. 1167
အခန်း ၁၁၆၇ ညဉ့်နက်ပိုင်း ဝင်ရောက်လာခြင်း
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ" ကျိရှန် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကုမျိုးနွယ်စုက ရူးသွားပြီလော။ သူတို့ကို ဖျော်ဖြေဖို့ အမျိုးသမီးများ ပို့လိုက်ရသည်လော။
"ထွက်သွားကြ! မင်းတို့ကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်တယ်။ မင်းတို့ကို ပို့တဲ့သူကို ငါ ဘာဝန်ဆောင်မှုမှ မလိုဘူးလို့ သွားပြောလိုက်" ကျိရှန်က အစေခံ မိန်းကလေးများကို ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး..."
"ဘာမှ မပေမဲ့နဲ့၊ ထွက်သွားကြ" ကျိရှန်က တံခါးဝကို ညွှန်ပြရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ သွားပါ့မယ်" အစေခံ မိန်းကလေးများက လေးစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အခန်းအပြင် ရောက်မှသာ သူတို့က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ဆဲဆိုကြသည်။
"သူ့ကိုယ်သူ ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ။ အဆင့်နိမ့် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးပဲ ရှိတာကို။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ"
"သူ့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မလဲ။ အဲဒီ အစွမ်းထက်တဲ့ သူရဲ့ သူငယ်ချင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ့ဆီ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး" အစေခံတစ်ယောက်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်။
ထိုစဉ် အဝေးမှ ကုလင် ရောက်လာသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ အဲဒီလူရဲ့ အခန်းထဲမှာ မရှိနေကြတာလဲ"
"သူက ထွက်သွားခိုင်းလို့ပါ။ သူက မိန်းကလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားပုံရတယ်။ စာဖတ်နေတယ်လေ" အစေခံများက ဖြေသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ သွားကြတော့" ကုလင်က အစေခံများကို လွှတ်လိုက်သည်။
'သူ စာဖတ်နေမှာ စိုးရိမ်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ငါ ပေးဆပ်ရတော့မှာပဲ။ ငြင်းလိုက်ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ' ထိုသို့ တွေးရင်း ကုလင်သည် လုံချန်း၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် တံခါးကို မခေါက်တော့ဘဲ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
...
လုံချန်းသည် တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ကျင့်ကြံနေခြင်းကို ရပ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံး မဖွင့်သေးပေ။ ထိုသူက မည်သူမှန်း သိချင်သလို မည်သည့် ကိစ္စကြောင့် လာမှန်းလည်း စူးစမ်းချင်နေသည်။ သူသည် အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကုလင် အခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ လုံချန်း အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် လုံချန်းအား နှိုးချင်သော်လည်း သူမ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိစေရန်အတွက် ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် နှိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
'ဒီကစားပွဲမှာ ငါ အဆုံးထိ သွားပြမယ်' ထိုသို့ တွေးရင်း ကုလင်သည် လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ လုံချန်း၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမ လက်များအား ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချလိုက်ပြီး သူ့ညီလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
'ဘာလဲဟ၊ ငါ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဒီကောင်မလေးက ပါးစပ်နဲ့ လုပ်ပေးတော့မှာလား' လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ် ရွှင်းက တားလိုက်သည်။
"စောင့်ဦး။ အလျင်စလို မလုပ်နဲ့။ သူ လုပ်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်" ရွှင်းက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောသည်။
'သူ လုပ်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးရမှာလား။ ငါ့ရဲ့ အမြူတေ ပျက်စီးတော့မှာလေ' လုံချန်း ပြန်ပြောသည်။
"ဒီလောက်နဲ့ မပျက်စီးပါဘူး။ အမှန်တကယ် ဆက်ဆံတာမျိုး မဟုတ်ရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးနဲ့ဆိုရင် နင့်ရဲ့ အလွန်အ သန်မာနေတဲ့ ယန်စွမ်းအင်တွေ ပြေလျော့သွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
'အေးလေ၊ ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ ဘာလို့ အစကတည်းက မပြောတာလဲ။ ငါ အားလုံးကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်ပြီး သည်းခံနေခဲ့ရတာ' လုံချန်း အပြစ်တင်သည်။
"အဲဒီလိုသာ ပြောပြရင် နင် အဲဒီလို ခံစားနေရတာကို ငါ ဘယ်လိုကြည့်ရမလဲ။ နင်က ငါ့ကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်နေတာ။ အခုချိန်မှာ ပျော်လိုက်စမ်းပါ" ရွှင်းက ပြောပြီး စကားဖြတ်လိုက်သည်။
ကုလင်သည် လုံချန်း၏ ညီလေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ လုံချန်း၏ ညီလေးမှာ တောင့်တင်းလာသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
...
အွတ်...
အခန်းထဲတွင် စုပ်ယူသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လုံချန်း မျက်လုံး မဖွင့်သေးပေ။ ယခုချိန်တွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပါက သူမကို ငြင်းပယ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ယင်းက သူမအား စိတ်ထိခိုက်စေနိုင်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ရှုပ်ရမည်။ သူသည် သူမ ပြီးဆုံးသွားသည့် အချိန်ထိ စောင့်ပြီးမှသာ ငြင်းပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသွားသည်။ ကုလင် ခေါင်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ "သူက ဘာလို့ မနိုးသေးတာလဲ။ သူက အိပ်ပျော်နေတဲ့ နတ်ဘုရားများလား"
သူမသည် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။ နောက်ထပ် ငါးမိနစ် အကြာတွင် လုံချန်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်း မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။
"ကုလင်... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းလက်... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ" လုံချန်း မသိဟန်ဆောင်ကာ မေးသည်။
"ကျွန်မ လုပ်ချင်တာ လုပ်လိုက်တာပါ။ ဒီကစားပွဲမှာ ကျွန်မ အဆုံးထိ သွားချင်တယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး လုပ်သင့်တာကို လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်မ ရှင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ချင်တယ်" ကုလင်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောလိုက်သည်။