အခန်း ၁၁၆၈
Vol. 111 Ch. 1168
အခန်း ၁၁၆၈ ငြင်းဆိုခြင်း
"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက သူမ၏ နူးညံ့သော တောင်များပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားရင်း ပြန်ဖြေသည်။
သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များအား ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် သူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ နောက်ထပ် ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။
"ဒါပေမဲ့..."
"ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့တော့။ အခုလောလောဆယ်မှာ ဒါကို ငါ တကယ် မလုပ်ချင်သေးဘူး။ မင်း မလှလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက တကယ် လှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စတင်ဖို့ ငါ မပြင်ဆင်ရသေးဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ" လုံချန်းက ပြောသည်။
ကုလင်မှာ စိတ်ပျက်သွားဟန် ရှိသော်လည်း လုံချန်းကို အတင်းအကျပ် မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမ အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
"ရှင် မပြင်ဆင်ရသေးဘူးဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" သူမက မေးသည်။
"အနာဂတ်ကို ငါ မမြင်ရသေးတော့ ဘာမှ မပြောတတ်ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ဟုတ်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်နော်" ကုလင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများကို သေချာ ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်း အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျန်ခဲ့သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ သက်သာရာရပြီ။ ရွှင်း... နင်က တကယ်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ အစကတည်းကသာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရင် ငါ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး"
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ မှားမှန်း သိပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
...
ညဉ့်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မနက်ခင်းသို့ ရောက်လာသည်။ လုံချန်းကို ညစာစားပွဲသို့ ထပ်မံ ဖိတ်ကြားခံရပြန်သည်။ သူ့ကို လာခေါ်သူမှာ ကုလင်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုံချန်းသည် ကျိရှန်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်ကာ အတူတူ ခေါ်သွားသည်။
"ငါ စာတွေ ထပ်ဖတ်ချင်သေးတယ်။ ညစာကို နောက်မှ စားလို့ရပါတယ်" ကျိရှန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
"နောက်မှလည်း စာဖတ်လို့ ရတာပါပဲ။ ဘယ်သူမှ ပြေးမသွားပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ပြီးရင် ပွဲတော်ကို သွားကြည့်မယ်။ မင်း သဘောကျမှာပါ" လုံချန်းက ပြောသည်။
"အေးပါ၊ လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါနဲ့လေ... မင်းအခန်းထဲကိုရော လူဝင်လာသေးလား" ကျိရှန်က မေးသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"မနေ့ညကလေ။ မိန်းကလေးအချို့ ငါ့အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ ပို့လိုက်တာလို့ ပြောတယ်" ကျိရှန်က ပြောသည်။ "မင်းအခန်းထဲကိုရော လူဝင်လာသေးလား"
"အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား" လုံချန်းက ကုလင်ကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သူတို့ ဝန်ဆောင်မှု လိုအပ်မလားလို့ အစေခံတချို့ ပို့လိုက်တာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်" ကုလင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ရပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ တကယ်တော့ သူက မိန်းကလေးတွေနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေချင်တာပါ" လုံချန်းက အမျက်ဒေါသ မပါဘဲ ပြောသည်။
သူသည် ကျိရှန်ကို မေးစရာပင် မလိုပေ။ ကျိရှန်သာလျှင် ထိုမိန်းကလေးများကို အခန်းထဲမှ အတင်း မောင်းထုတ်ခဲ့လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်သွားကာ နံနက်စာ စားကြသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်အချိန် ထွက်မှာလဲ" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို လုံချန်း မေးသည်။
"နောက် နှစ်နာရီနေရင် ထွက်ပါမယ်" ကုဝမ်က ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ ထွက်ခါနီးရင် လာပြောပေးပါ" လုံချန်းက ပြောပြီး ကျိရှန်နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။
လုံချန်းတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကုဝမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။
"သူ လိုက်လာပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကောင်းတဲ့နေ့ တစ်နေ့ ဖြစ်လာမှာပဲ။ အပြင်ရောက်ရင် သူ့ဘေးနားကပ်ပြီးပဲ နေပါ။ ဒါမှ လူတွေက သမီးနဲ့ သူနဲ့ ကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ထင်မှာ။ အဲဒီအခါမှ သူတို့က ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက သမီးဖြစ်သူကို မှာကြားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ" ကုလင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ညက ဘယ်လိုလဲ။ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လား" ကုဝမ်က မေးရာ ကုလင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သူက လူကြီးလူကောင်းပါပဲ။ အခုလောလောဆယ် မလုပ်နိုင်သေးဘူးတဲ့။ သူက တဏှာစိတ်ထက် အချစ်စိတ်ကို အရင် လိုချင်နေတာ ထင်တယ်"
"ဒါဆိုရင် သူ လိုချင်တာ ပေးလိုက်ပါ။ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် ငါ့သမက် ဖြစ်လာရမယ်" ကုဝမ်က ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။
"သမီးလည်း သူ့ကို လင်ယောက်ျားအဖြစ် လိုချင်တာပါ။ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပါ့မယ်" ကုလင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
...
နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ကုလင်က လုံချန်းတို့ အခန်းသို့ လာရောက် အကြောင်းကြားသည်။ သူတို့ သုံးဦး လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကုရမ် ရောက်လာသည်။
"အစ်မလင်၊ အစ်မကို အကြာကြီး ရှာနေတာ။ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။ မနေ့က အစ်မ သူနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်သွားတယ် ဆိုတာ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်၊ ပျော်ဖို့လည်း ကောင်းတယ်" ကုလင်က ဖြေသည်။
ကုရမ် စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူကြားခဲ့ရသည့် သတင်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေသည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ တည့်တည့်သာ ပြောပါ။ အဖေတို့ စောင့်နေလိမ့်မယ်" ကုလင်က သတိပေးသည်။
"ဪ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သွားကြရအောင်" ကုရမ်လည်း စကားရပ်လိုက်သည်။
...
လုံချန်းတို့ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ တန်းစီရပ်နေသော မိုးပျံ သိမ်းငှက်ကြီး များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဪ... ရောက်လာကြပြီလား။ သွားကြရအောင်။ လာပါ၊ ငါ့ရဲ့ သိမ်းငှက်ပေါ်မှာ အတူစီးသွားမယ်။ မင်းအတွက်လည်း တစ်ကောင် စီစဉ်ပေးထားတယ်" ကုဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"သူကော" လုံချန်းက ကျိရှန်ကို ညွှန်ပြကာ မေးသည်။
"သူက မင်းနဲ့ပဲ စီးရမှာပါ။ သိမ်းငှက်တွေက သူတို့ထက် အစွမ်းနည်းတဲ့ သူတွေကို မတင်ဘူး။ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ လိုတယ်" ကုဝမ်က ရှင်းပြသည်။
"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဘာသာပဲ လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့ပဲ အရင်သွားနှင့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်"
"မင်းရဲ့ သားရဲက ဘယ်ဟာလဲ" ကုဝမ်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။
လုံချန်းသည် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသော မြွေဘုရင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန်နှင့် အကြီးမားဆုံး ပုံစံဖြင့် ပြသရန် မှာကြားထားသည်။ မြွေဘုရင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြို့တော်၏ ကောင်းကင်တစ်ဝက်လောက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ဘာ... ဘာလဲ" မြွေဘုရင်ကို မြင်လိုက်ရသော ကုဝမ်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ဟောင်းလောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။