အခန်း ၁၁၆၉

အခန်း ၁၁၆၉ ရွေးချယ်စရာ မရှိခြင်း

"နဂါးလား" ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဧရာမ သားရဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုဝမ် အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"အတိအကျ ပြောရရင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြွေဘုရင်ပါ။ နဂါးထက် ပိုသာတဲ့ သားရဲပေါ့" လုံချန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"အဟမ်း... သူက ကြီးလွန်းမနေဘူးလား။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုလိုက်တောင် သူတစ်ကောင်တည်း သယ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သားရဲကြီးနဲ့ သွားရင် အဆင်မပြေဘူးလေ။ ငါးပုံတစ်ပုံလောက် သေးသွားရင် ပိုကောင်းမယ်" ကုဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့ လိုက်ချင်ရင်တော့ ငါ မငြင်းပါဘူး"

​"ငါးပုံတစ်ပုံလောက် သေးသွားရမှာပေါ့" လုံချန်းက ပြောပြီး တီးတိုး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မြွေလေးရေ၊ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေးသွားလိုက်စမ်း"

​မြွေဘုရင်သည် ပြန်လည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ အရွယ်အစား ကျုံ့သွားသည်။ အခြား သားရဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်တော့ ကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ဧရာမကြီးတော့ မဟုတ်တော့ပေ။

​"အခုဆိုရင် အဆင်ပြေပြီလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"သူက ဒီလောက်အထိ သေးသွားနိုင်တာလား။ ဒါက နတ်ဘုရား သားရဲများလား" ကုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။

​'နတ်ဘုရား သားရဲ ဟုတ်လား။ မြွေဘုရင်က ရှားပါးမှန်း သိပေမယ့် ဒီလောက်တောင် မသိနားမလည်စရာ ဖြစ်နေတာလား။ သူတော်စင် ဘုရင်ကတော့ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှာ ဒီလိုကောင်တွေကို အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

​'ဒီတိုင်းပြည်က နောက်ကျကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါလောက်တော့ သိသင့်တာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မြွေဘုရင် မျိုးနွယ်တွေက အရင်ကတည်းက မျိုးတုံးသွားပြီး လူတွေ မေ့လျော့သွားကြတာလား'

​"ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သာမန် သားရဲပါပဲ။ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲ မသိလို့ ခင်ဗျားပဲ လမ်းပြပေးပါ။ ကျွန်တော် နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်" လုံချန်းက ပြောသည်။

​"သဘောပါ၊ ငါပဲ ရှေ့က သွားပါ့မယ်"

​ကုဝမ်သည် ရှေ့ဆုံးမှ သိမ်းငှက်ကြီးပေါ်သို့ တက်ကာ လမ်းပြလိုက်သည်။ လုံချန်း ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကုလင်က သူ့လက်ကို ဆွဲထားသည်။

​"ဘာလို့လဲ" လုံချန်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"ဒီ နတ်ဘုရား သားရဲပေါ်မှာ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်စီးလို့ ရမလား" ကုလင်က ချွဲနွဲ့စွာ မေးသည်။

​"ဒါပေမဲ့ အစ်မလင်၊ ဒီနေ့ အစ်မ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်မယ်ဆို" ကုရမ်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

​"ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် သိမ်းငှက် တစ်ကောင်တည်း စီးသွားလို့ ရတာပဲ။ ငါတော့ သူ့နဲ့ပဲ လိုက်မယ်။ ဒီလို သားရဲမျိုးကို စီးဖို့ အခွင့်အရေးက နေ့တိုင်း ရတာမှ မဟုတ်တာ" ကုလင်က ပြန်ပြောသည်။

​"ဒါပေမဲ့..."

​"ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့။ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ နင်လည်း အဖေနဲ့အတူ စီးသွားလို့ ရတာပဲ" ကုလင်က ကုရမ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... လိုက်စီးလို့ ရပြီပေါ့နော်"

​"ကောင်းပြီ၊ လိုက်ခဲ့ပါ" လုံချန်း ပြောပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ကျိရှန်နှင့် ကုလင်တို့လည်း လိုက်ပါသွားကြသည်။

​ကုရမ်မှာမူ ကုလင်နှင့် အတူစီးရန် စီစဉ်ထားသည့် သိမ်းငှက်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့်သာ လိုက်ပါသွားရသည်။

​မြွေဘုရင်သည် ကုဝမ်၏ နောက်မှ ပျံသန်းသည်။ ကျိရှန်က နောက်ကျောတွင် ထိုင်ကာ လုံချန်း ပေးထားသည့် စာအုပ်ကို ဖတ်နေသည်။ ကုလင်ကမူ နေရာအကျယ်ကြီး ရှိနေသော်လည်း လုံချန်း ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်နေသည်။ သူမ ပခုံးက လုံချန်း၏ ပခုံးနှင့် ထိကပ်နေသည်။

​"ဒီနေရာက တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရသလိုပဲ။ နူးညံ့ပြီး ကျယ်ဝန်းတယ်။ လမင်းကြီးအောက်မှာ ဒီသားရဲပေါ် စီးရင်း စိတ်ကူးယဉ် ဆန်ဆန် နေလို့ရမှာပဲ" ကုလင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"သူ အရင်က ဒီလိုမျိုး မကြိုးစားခဲ့ဖူးဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး" လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ဘယ်သူလဲ" ကုလင် အံ့ဩစွာ အော်လိုက်သည်။

​"မြွေလေး၊ အသံမထွက်နဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

​"တော်စမ်းပါ၊ ငါ့ကို နာရီပေါင်း များစွာ တိတ်တိတ်နေခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်မနေပါနဲ့။ မင်းက ကံကောင်းလို့ ငါ အရင်က ဘာမှ မပြောခဲ့တာ။ အဲဒါကိုပဲ ကျေနပ်လိုက်စမ်းပါ" မြွေဘုရင်က ပြန်ပြောသည်။

​"ဒါ... ဒါ မြွေက စကားပြောတာလား" ကုလင် အံ့ဩသွားသည်။

​"ဟုတ်တယ်။ မင်း နတ်ဘုရား သားရဲလို့ ခေါ်နေတာက စကားတတ်တဲ့ ရွဲ့ပြောတတ်တဲ့ကောင်ပါ။ သူက ငါ့ရဲ့ လက်တွဲဖော်လည်း ဖြစ်တယ်။ မင်း မေ့သွားပုံရတယ်။ မနေ့က ငါတို့ကို ရေကန်ထဲမှာ တွေ့တုန်းက သူလည်း ရှိနေတာလေ" လုံချန်းက ဖြေသည်။

​"ဪ... ဒါဆို သူ ပြောသွားတာက အရင်ကလည်း မိန်းကလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီလို ခေါ်လာပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် နေခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာလား"

​"ဟုတ်တယ်။ ငါက အိမ်ထောင်ကျပြီးသား။ ဇနီးခြောက်ယောက် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မနေ့ညက မင်းကို ငါ ရှောင်နေခဲ့တာ" လုံချန်းက ဖြောင့်ချက်ပေးသည်။

​"ဒါလောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ရှင်ရဲ့ သတ္တမမြောက် ဇနီးဖြစ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ" ကုလင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "ရှင်က ဒါကို စိုးရိမ်နေတာလား၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အခုတော့ ကျွန်မကို ရှင် ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ခွင့်ပေးပါ"

​ကုလင် ပြောရင်း လုံချန်း၏ ပေါင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

​"အဟမ်း၊ အဟမ်း၊ မမလေးရေ... ကျွန်တော်လည်း ရှိနေတယ်ဆိုတာ မေ့နေပြီလား။ နောက်ပြီး သူက မင်းကို လက်ခံမလားဆိုတာထက် သူ့ဇနီးတွေက သူ့ကို သတ်မှာကို ပိုစိုးရိမ်နေတာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား လုံချန်း" ကျိရှန်က ကြားဖြတ် ပြောသည်။

​"အဟမ်း၊ ဟုတ်တယ်။ ငါ ပြောသလိုပဲ၊ ငါ အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ မစတင်နိုင်သေးဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"သေချာရဲ့လား" ကုလင်က လုံချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ဘောင်းဘီထဲသို့ လက်သွင်းကာ သူ့ညီလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

​"ငါ့ကို ကောင်းကောင်း နားထောင်။ မင်း ဒါတွေ လုပ်တာကို ငါ မတားဘူး။ ငါလည်း ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးတော့ မျှော်လင့်မနေနဲ့" လုံချန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

​မြွေဘုရင်က အမြင့်တွင် ပျံသန်းနေသဖြင့် ကျိရှန်မှလွဲ၍ အခြားသူများ မမြင်နိုင်ပေ။ ကျိရှန်လည်း စိတ်ဝင်စားသည့်ဟန် မပြတော့ဘဲ ကိုယ့်စာကိုယ်သာ ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ တကယ် လုပ်ချင်လို့ပါ။ ကျန်တာ ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး" ကုလင်က ပြောပြီး လုံချန်း၏ ညီလေးကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ သတိပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမကသာ ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးချင်နေလေရာ သူ မတားတော့ပေ။

​