အခန်း ၁၁၇၀
Vol. 111 Ch. 1170
အခန်း ၁၁၇၀ ထုံးတမ်းစဉ်လာ
ခဏတာ အတူရှိပြီးနောက် ကုလင်သည် သူမ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အရာအား မျိုချလိုက်သည်။ လုံချန်းလည်း သူ့ဘောင်းဘီကို ပြန်လည် ပြင်ဆင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ့စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် သူ သက်သာရာရသွားသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး အကျိုးရှိသည့် ယင်ယန်ကျင့်စဉ် အသေးစားလေးနှင့် ဆင်တူနေသည်။
"အရင်အတိုင်းပဲ ကောင်းပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံလာမယ့်အချိန်အထိ ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဒီကစားပွဲတွေကို ကျွန်မ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆက်ကစားသွားမှာပါ" ကုလင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မင်း ကစားချင်သလို ကစားပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေတော့ အများကြီး မထားနဲ့" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျင့်ကြံရန် မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အလွန်အမင်း သက်သာရာရနေပြီး အတိတ်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်သည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
...
ခရီးမှာ တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် မြွေဘုရင်သည် သိမ်းငှက်များနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လုံချန်းနှင့် ကုလင်တို့လည်း ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် လူအုပ်စုများစွာက စုဝေးစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လုံချန်း ဆင်းလာသည်နှင့် ကုရမ် ရောက်လာသည်။ "အစ်မလင်... အစ်မ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ" ကုလင်က ပြုံးရင်း မေးသည်။ "ငါ့ခရီးစဉ်က အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်"
ကုရမ်သည် ကုလင်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် အရာတစ်ခု ပေနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူက မည်သို့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မှန်းဆမိသော်လည်း မယုံချင်ပေ။
"အစ်မလင်... အစ်မ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ခုခုပေနေတယ်" သူက ထောက်ပြသည်။ ကုလင်လည်း သူမ နှုတ်ခမ်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ချောင်းဖြင့် နှုတ်ခမ်းအား သုတ်လိုက်ပြီး ထိုလက်ချောင်းကိုပင် ပြန်လျက်လိုက်သည်။
"အစ်... အစ်မလင်... အဲဒါ ဘာလဲ" ကုရမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။
"အဲဒါလား... အဲဒါက ဆရာချန်းရဲ့ နယ်မြေက လာတဲ့ အစားအစာတစ်ခုလေ။ ခရီးသွားရင်း အတူစားဖြစ်တာ။ အရမ်းချိုပြီး ငန်သလိုပဲ။ အရမ်း အရသာရှိတယ်" ကုလင်က ရယ်မောရင်း လိမ်ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... ကျွန်တော်လည်း စားကြည့်လို့ ရမလား။ ကျွန်တော်လည်း အရသာခံကြည့်ချင်တယ်" ကုရမ်က တောင်းဆိုသည်။
လုံချန်းကမူ ထိုလူကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒါ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အသုတ်ပဲ" ကုလင်က အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကုဝမ်က အဝေးမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဆရာချန်း၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ လာခဲ့ပါဦး"
လုံချန်းလည်း ကုရမ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကုဝမ်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
"လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးဝေးမှာ နေရာယူထားကြတာလဲ" လုံချန်းက မေးသည်။
"တော်ဝင်မိသားစု လာဖို့ စောင့်နေတာပါ။ ဒါက ထုံးတမ်းစဉ်လာပဲ။ တစ်မျိုးနွယ်စီက တစ်ဖက်စီ နေရာယူထားကြပြီး ဘုရင်ကို စောင့်ကြရတာ" ဂူဝမ်က ရှင်းပြသည်။
"ဘုရင်က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလို့လဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။
"ဘုရင်လား၊ ငါ့ထက် နှစ်ဆလောက် ပိုသန်မာမယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ကုဝမ်က ဖြေသည်။
'ခင်ဗျားထက် နှစ်ဆပဲလား။ အဲဒီလောက်ဆိုရင်တော့ အားနည်းလွန်းပါတယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။
"ဆရာချန်း... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလား" ကုဝမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကို နာရီပိုင်းအတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ပေါ့။ အဲဒီလောက် သိရင် ရပါပြီ" လုံချန်းက တိုတိုပြတ်ပြတ် ဖြေလိုက်သည်။
"ဪ... ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါပြီ" ကုဝမ်လည်း ထပ်မမေးရဲတော့ပေ။
ထိုစဉ် ရွှေသားရဲ ကြိုးကြာများပေါ်တွင် စီးနင်းလာကြသော လူအုပ်စုတစ်စု ရောက်လာသည်။ "အဲဒီ သားရဲတွေက လှသားပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဘာက လှတာလဲ။ ငါ့အရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး" သူ့နောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ မြွေဘုရင်က လုံချန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေသည်။
"ဒီမြွေက စကားပြောတတ်တာလား" ကုဝမ် အံ့ဩစွာ အော်လိုက်သည်။