အခန်း ၁၁၇၁
Vol. 111 Ch. 1171
အခန်း ၁၁၇၁ အတင်းအကျပ် ဒူးထောက်စေခြင်း
မြွေဘုရင် စကားပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုဝမ် အံ့ဩသွားသည်။ ဤသတ္တဝါက စကားပြောနိုင်ရုံသာမက အလွန်အမင်း စကားများကြောင်း ကုလင် တစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။
"ဟုတ်ပြီလေ။ မင်းကို ပြန်ပို့ဖို့ မေ့သွားတာ။ ဒီကို လာခဲ့" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒီနေ့တော့ အသံမထွက်ဘဲ နေပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ အပြင်မှာပဲ နေပါရစေ" မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို တောင်းပန်သည်။
"ကတိပေးတယ်နော်"
"အင်း၊ ကတိပေးပါတယ်"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုံချန်းသည် ရွှေကြိုးကြာများ ဆီသို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်သည်။ ဘုရင်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာပြီး ဘယ်ဘက်တွင် သားတော်၊ ညာဘက်တွင် သမီးတော်တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ သားတော်မှာ လုံချန်းကဲ့သို့ ကျစ်လျစ်သန်မာသော်လည်း ဘုရင်နှင့် သမီးတော်တို့မှာမူ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဖြစ်ကြသည်။
ထိုကြိုးကြာ ရာပေါင်းများစွာ ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ အခြား မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး ဘုရင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ကုမျိုးနွယ်စုလည်း အတူတူ လျှောက်သွားကြသည်။
မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များသာ ဘုရင်နှင့် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံခွင့် ရှိသဖြင့် ကျန်သူများ နောက်တွင် ကျန်ခဲ့ကြသည်။ ကုဝမ်သည် လုံချန်းကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းကို မြင်သောအခါ အခြားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
"ကုဝမ်၊ မင်း ရူးနေတာလား။ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို မေ့သွားပြီလား။ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဘုရင်နဲ့ တွေ့ဖို့ ခေါ်လာရဲတယ်ပေါ့" သူတို့ အော်ဟစ်ကြသည်။
"ကုဝမ်၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ မင်း ဘာတွေ မေ့သွားတာလဲ" ဘုရင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကုဝမ်ကို ဆူပူလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်ပါဘူး..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခေါ်လာလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဘုရင်က ကုဝမ်ကို စကားပင် ဆက်မပြောခိုင်းတော့ဘဲ ဒေါသထွက်နေသည်။
သူသည် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဟေ့ကောင်၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားစမ်း"
လုံချန်းက အေးဆေးစွာပင် ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ဒီလို အသံမျိုးနဲ့ မပြောဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်"
ကုဝမ်မှာ ချွေးပြန်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဘုရင်ကမူ ဒေါသအလျောက် လုံချန်းကို ပါးရိုက်ရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"လုံလောက်ပြီ။ ဒူးထောက်"
လုံချန်းသည် နတ်ဘုရား သူတော်စင် ဧကရာဇ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါသည် ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားစေသည်။ ဘုရင်ပင်လျှင် ဒူးထောက်ကျသွားရသည်။
အခြား မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များနှင့် ကုဝမ်တို့လည်း ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားကြသည်။ ကုလင်၊ ကျိရှန် နှင့် မြွေဘုရင်တို့သာ လွတ်မြောက်သည်။
"ဒါ ဒုတိယအကြိမ်ပဲ" ကုရမ်လည်း ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားရသည်။
"အရှင်သခင်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ" ကုဝမ်က တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူသည် ကုလင်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လုံချန်းက တကယ်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း ယခုအခါတွင် သေချာသွားလေပြီ။
ဘုရင်မှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်သည်။ "အရှင်သခင်... ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် မသိဘဲနဲ့ မှားယွင်းမိတာပါ။ အသက်ချမ်းသာပေးပါ"
လုံချန်းသည် ထိုဘုရင်ကို ရယ်မောစွာ ကြည့်နေသည်။ "ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာပေါ့လေ" လုံချန်းက ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် အရှင်သခင်။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဘုရင်က တောင်းပန်သည်။
"၁၀ မိနစ်လောက် ဒီအတိုင်း ဒူးထောက်နေစမ်း။ အဲဒီအခါမှ ငါ ခွင့်လွှတ်မယ်။ ၁၀ မိနစ်မပြည့်ခင် ထရပ်တဲ့ သူရဲ့ ခေါင်းကို မြေပြင်မှာ လှိမ့်ပေးမယ်" လုံချန်းက ပြောကာ ဘုရင်၏ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"အဖေ့ကို ထခွင့်ပြုပါလား အရှင်သခင်" ကုလင်က လာရောက် တောင်းပန်သည်။
"ရတယ်။ သူ့ကို ထခွင့်ပေးလိုက်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဒူးထောက်နေကြ" လုံချန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။