အခန်း ၁၁၇၂

အခန်း ၁၁၇၂ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းများ

လုံချန်းသည် ပလ္လင်ထက်တွင် ထိုင်နေလျက် ကုဝမ်ကိုသာ မတ်တပ်ရပ်ခွင့် ပေးထားသည်။ သူသည် ယခင်က အားနည်းသူ ဘဝတွင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသမျှကို ယခုအခါ၌ ပြန်လည် ပေးဆပ်လိုနေသည်။ အဝေးတွင် ဒူးထောက်နေကြရသော ကုမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာလည်း ထရပ်ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေကြသော်လည်း လုံချန်းကမူ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

​သူသည် ကုမျိုးနွယ်စုအား အထူးအခွင့်အရေး ပေးခြင်းဖြင့် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပျက်ပြားစေလိုခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ သူသာ ကုမျိုးနွယ်စုကို ထရပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါက အခြားသူများက ကုမျိုးနွယ်စု၏ အကြံအစည်ဟု ထင်မြင်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် ကုလင်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ကုဝမ်ကိုသာ မတ်တပ်ရပ်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ သူနှင့် ကုလင်တို့ ရင်းနှီးမှုကြောင့်ဟုသာ လူအများက ယူဆသွားကြပေမည်။

​"ကုဝမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်သခင်ကို ငါ့အတွက် စကားပြောပေးပါဦး။ ငါ မှားခဲ့ပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပေးပါ" ဘုရင်က ကုဝမ်ကို အကူအညီတောင်းသည်။

​"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်လိုက်တာပါပဲ။ သူ ဒီလို အထင်သေးခံရတာကို သည်းခံပေးထားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ" ကုဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ကုဝမ်သည် လုံချန်းထံ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် လုံချန်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ၁၀ မိနစ် မပြည့်မချင်း ဘယ်သူမှ မထရဘူး"

​လုံချန်းက ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ ကုဝမ်မှာ စိတ်ပျက်ဟန် ဆောင်လိုက်ရသည်။ အမှန်တကယ်သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ ယခုဆိုလျှင် ဘုရင်သည် သူ့နေရာကို သိသွားပြီဖြစ်ပြီး ကုမျိုးနွယ်စုအား ကြောက်ရွံ့လာမည် ဖြစ်သည်။ လုံချန်း ရှိနေခြင်းက ကုမျိုးနွယ်စုအတွက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အကာအကွယ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

​၁၀ မိနစ် ပြည့်မြောက်သွားသောအခါ လုံချန်းသည် ပလ္လင်ထက်၌ အေးဆေးစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "၁၀ မိနစ် ပြည့်ပြီ၊ ထလို့ရပြီ"

​အားလုံးမှာ သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဘုရင်သည်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာကို မငဲ့တော့ဘဲ လုံချန်းကို အရိုအသေပေးကာ ဆိုလေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်"

​"နောက်တစ်ခါ မမှားပါစေနဲ့။ ခင်ဗျား ထိုင်ခုံမှာ သွားထိုင်တော့" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။

​"မဖြစ်ပါဘူး၊ အရှင်သခင် ရှိနေတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရဲပါ့မလဲ။ အရှင်သခင်သာ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဒီပွဲကို အနားယူ ကြည့်ရှုပါ" ဘုရင်က လုံချန်းဘေးရှိ ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။

​"ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပေါ့" လုံချန်းက ဆိုကာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဘုရင်မှာမူ လုံချန်း၏ ညာဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်သည်။

​ထိုအခါ အခြားမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကလည်း လုံချန်းကို သူတို့ဆီ လာလည်ရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။ အားလုံးက လုံချန်းကို သူတို့ထံတွင် ခေတ္တတည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။

​အဝေးတွင် ရပ်နေသော ကုဝမ်မှာမူ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။ "သူတို့ ဖိတ်တာကို သူ ငြင်းပယ်ပါ့မလား" ထိုသို့ တွေးနေစဉ် လုံချန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

​"မရပါဘူး။ ကျွန်တော် မသွားနိုင်ပါဘူး။ ကုမျိုးနွယ်စုမှာပဲ တည်းခိုမှာမို့လို့ အခြား ဖိတ်ခေါ်မှုတွေကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

​ကုဝမ်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အစီအစဉ်အတိုင်း အရာရာ ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မဖိတ်ခေါ်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးတွေက အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပါတယ်" ဘုရင်က ပြောသည်။

​ထို့နောက် ပွဲကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုတွင် ဟန်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က လုံချန်းဘေးတွင် ထိုင်ရန် ပြင်သော်လည်း ဘုရင်က တားလိုက်သည်။ "ကုဝမ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ရမယ်" သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​ကုဝမ်သည် လုံချန်းဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "သမီးက သူ့ကို စွဲလမ်းအောင် လုပ်နိုင်ရမယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို လက်လွှတ်မခံဘူး။ သူက ငါ့သမီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူဖြစ်လာရမယ်" ကုဝမ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

​