အခန်း ၁၁၇၆
Vol. 111 Ch. 1176
အခန်း ၁၁၇၆ တရားမျှတသော လုံချန်း
လုံချန်းသည် ဆေးလုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြစ်အနာအဆာ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် သူ မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ပြောဆိုသူအဖြစ် မပေါက်ကွဲလိုပေ။
"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ စမ်းသပ်ပွဲလေ။ ခင်ဗျားပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးရမှာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ကြည့်ပဲ ကြည့်နေပါ့မယ်" လုံချန်းက ဘုရင်ကို ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရှင်သခင်..."
"ဘာမှ ပြောမနေနဲ့တော့။ ခင်ဗျားပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။ ကျွန်တော်က ဘက်လိုက်တယ်လို့ အပြောမခံချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားပဲ တရား မျှမျှတတ ဆုံးဖြတ်ပါ" လုံချန်းက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ... အရှင်သခင် အလိုအတိုင်းပါပဲ" ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုပေ။ ဘုရင်သည် ဆေးလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
"မင်း လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းပါတယ်။ အညစ်အကြေး နည်းနည်းပဲ တွေ့ရတယ်။ သားရဲသွေဖယ် ဆေးလုံးနဲ့ အတော်လေး နီးစပ်ပါတယ်။ မဆိုးပါဘူး" ဘုရင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျန်သူများကို ဆက်တိုက် ဝေဖန်သည်။ ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်မှလွဲလျှင် အားလုံးသည် ဘုရင်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အချိန်တန်၍ ကုရန်၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူသည် ဆေးလုံးကို မီးလောင်အောင် ဖော်စပ်မိသဖြင့် ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဘုရင်သည် ဆေးလုံးအား ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွန့်သွားသော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။
'ငါ သည်းခံရမယ်။ သူက လူမိုက်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လုံချန်းနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ။ သူ့ကို ဆူလို့ မဖြစ်ဘူး။ လုံချန်း စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ရမယ်' ဘုရင်က တွေးလိုက်သည်။
"လူငယ်လေး... မင်း ဒါလေးကို မီးနည်းနည်း လောင်မိသွားတာပါ။ ဟားဟား၊ သာမန်အမှားပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ လူတိုင်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်၊ သွားတော့" ဘုရင်က ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ကုရန်နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရင်၏ အပြုအမူ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ယင်းသည် မိမိကြောင့်မှန်း သူ သိလိုက်သည်။ အခြားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များလည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး သူတို့ အနိုင်ရတော့မည် မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ကြသည်။ ကုလင်သာ ဆေးလုံးကို ဖျက်ဆီးမပစ်မိပါက သူမ အနိုင်ရတော့မည်မှာ သေချာသည်။
ကုလင်၏ အလှည့်ရောက်သည်။ သူမသည် ဆေးလုံး တစ်လုံးအား လုံချန်းထံ၊ တစ်လုံးကို ဘုရင်ထံ ပေးသည်။
ဘုရင်သည် ဆေးလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အသွင်အပြင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အနံ့မထွက်သဖြင့် သားရဲများကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ 'သူက ဒီလောက်လေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ငါ သူ့ကို အနိုင်ပေးချင်ပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံးရှေ့မှာ မတရားသဖြင့် အနိုင်ပေးရတော့မှာလား' သူ တွေးနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ကုလင်... မင်း ဖော်စပ်တဲ့ ဒီဆေးလုံးက အရောင်နဲ့ ပုံစံတော့ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အလကားပါပဲ။ သားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့် အနံ့ မပါဘူး။ အရွက်တွေကို ထည့်တဲ့ နေရာမှာ အလျင်စလို ဖြစ်သွားပုံပဲ။ ဒါက စံနှုန်းမမီဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ် ဂရုစိုက်လို့ ပြောတာပါ။ နောက်တစ်ခါ ကြိုးစားပြီး အနိုင်ယူပါ"
ဘုရင်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မုသားမသုံးဘဲ တရားမျှတစွာ ဝေဖန်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ထူးချွန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဘုရင် သဘောပေါက်သွားပြီး ပိုမိုလေးစားသွားသည်။ အခြားမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များလည်း လုံချန်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် လေးစားမှု ပိုမိုရှိလာသည်။
အဝေးတွင် ရှိနေသော ကုရန်ကမူ လုံချန်းသည် ကုလင်ကို အရှက်ခွဲလိုက်သည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာနေသည်။ 'ကောင်းလိုက်တာ၊ အခုတော့ သူမလည်း သူ့ကို မကြိုက်တော့လောက်ဘူး။ ငါ့အခွင့်အရေး ပိုများလာပြီ' သူ တွေးလိုက်သည်။
ကုလင်နှင့် ကုဝမ်တို့မှာမူ လုံချန်း အနိုင်မပေးသည့်အတွက် ဝမ်းမနည်းကြပေ။ သူသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် သူမကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်မှာ မြေနေရာတစ်ကွက် ရသည်ထက် ပိုမို တန်ဖိုးရှိနေသည်။