အခန်း ၅၆၃

အခန်း (၅၆၃) အလှည့်အပြောင်းများစွာ (အပိုင်း ၂)

“သူရဲကောင်းရွှီ... ခင်ဗျား တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားခဲ့တာပဲ...”

အမှန်တကယ်တွင် လင်ယွဲ့နန်းဆောင်၌ ရှိနေစဉ်ကတည်းက ယန်ရှောင်ယွင်သည် လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဆက်သွယ်ရေးသိန်းငှက်ကို အသုံးပြုကာ သတင်းပေးပို့ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပါ၏။ ထိုသတင်းစကားထဲတွင် နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်သည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုလည်း ထည့်သွင်းထားခဲ့သေးသည်။

‘ပျံသန်းလာသော တောငန်းရိုင်းဟာ တောင်ဘက်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဦးတည်နေတယ်.. ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ ရှင် ပြန်အလာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြိုနေပါမယ်…

(ရွှီလုရဲ့ ကျင်းဟုန်ဖေးရွှယ်- လန့်ဖျတ်သွားသော ငန်းနှင့် ပျံသန်းနေသော နှင်းပွင့်)

ထိုအချိန်ကတည်းက ရွှီလု လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ဆုမို သိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဇီယန်အာမခံဌာနမှသည် ဇီယန်ဂိုဏ်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ထျန်းချူမြို့အထိ တစ်လမ်းလုံး မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ဤခရီးလမ်းအတွင်း အလှည့်အပြောင်းများ ဤမျှအထိ များပြားနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါ့မည်နည်း။

ရွှီလုသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း...

“ပင်ပန်းတာထက်... ဒါက... ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ...”

သူသည် ဆုမိုနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှစ၍ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့ကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်သော်လည်း၊ ဤသို့ ပြောလိုက်ပါက ဆုမိုကို အပြစ်တင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ယနေ့တွင် သူ ကြားသိခဲ့ရသည့် သတင်းများအရ တုန်းဟွမ်နယ်မြေကို အနှစ် (၂၀) ကျော် စိုးမိုးခဲ့သည့် ညသခင်ကိုပင် ဆုမိုက လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သွေးအိုင်ထဲ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထာဝရညတောင်ကြားမှ အရိပ်တမန်များမှာလည်း ဆုမိုကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ငိုကြွေးနေကြရသည်လေ။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို အပြစ်တင်စကား ပြောမိခြင်းမှာ သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းအပေါ် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မကျေနပ်မှုများ ပိုမို တိုးပွားလာတော့၏။ မထိပါးသင့်သောသူကို ရန်စမိအောင် သူတို့က သူ့ကို ခိုင်းစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ရွှီလုသည် ဤအကြောင်းကို ထပ်မံ ထုတ်မပြောဝံ့တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ရှိနေသော လူများကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဆုမိုအား ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။

ဆုမိုက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ခေတ္တလောက် အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်ပေးကြပါဦး...”

“ကောင်းပါပြီ...”

ဝေဇီယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ရွှီလု၏ ခက်ခဲလှသော ခရီးလမ်းကြောင်းကို နားထောင်ပြီးကတည်းက သူသည် ဤစာ‌လိပ်ကို ဆုမိုထံသို့သာ တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သူမ သိရှိနေခဲ့ပြီပင်။ ဤစာထဲတွင် တခြားသူများကို မသိစေလိုသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေသည်မှာ သေချာလှပါ၏။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အရင်ဆုံး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဖုဟန်ယွမ်နှင့် ဟူစန်းတောက်တို့သည်လည်း ဆုမိုအား အရိုအသေပေးကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး တံခါးကိုပါ ပြန်လည် ပိတ်ပေးလိုက်ကြ၏။ ထိုအခါမှသာ ဆုမိုက ရွှီလုကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရွှီလုသည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာ‌လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဆုမိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပါတော့သည်။

“အာမခံခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါက ဝမ်ရှန်းလင် ဆိုတဲ့သူက ခင်ဗျားဆီ ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ... သူတို့ကလည်း သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ကို စုံစမ်းနေကြပုံပါပဲ...”

ထို့နောက် သူသည် ဇီယန်အာမခံဌာနတွင် ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် ပြောဆိုခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် တင်ပြလိုက်၏။ အကြောင်းစုံကို ကြားသိရသောအခါ ဆုမို၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ရှန်းလင်...။

၎င်းမှာ ယွီလင်းရှင်းက သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် လျှို့ဝှက်ယန္တရားကို အသုံးချကာ ဖန်တီးထားသော အမည်ဝှက် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါ၏။ ယခုတော့ ယန်ရီဇီက ဤအမည်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ စာ‌လိပ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်မြင်သွားတော့၏။ ထို့နောက် သူက လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စာ‌လိပ်မှာ အလွန်အမင်း ရှည်လျားခြင်း မရှိသော်လည်း ရေးသားထားသော စကားလုံးများမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ရွှီလုအနေဖြင့် လမ်းခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤစာ‌လိပ်မှာ ရန်သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရိပ်ဖမ်းသံဖမ်းသာ ရေးသားထားခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပါ၏။

သို့သော်လည်း စာထဲရှိ ဖော်ပြချက်တိုင်းမှာ ဝူရှန်းခန်းမ ကိုသာ ဦးတည်နေတော့သည်။ ယန်ရီဇီက ဤစာ‌လိပ်မှတစ်ဆင့် ပြောပြလိုသည်မှာ ဝူရှန်းခန်းမ အတွင်း၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည် ဆိုသည့် အချက်ပင်။

ယန်ရီဇီသည် ရွှီလုနှင့် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ဆုမို မသိရှိသော်ငြား၊ ယန်ရီဇီသည် ယခင်က ရွှမ်ဟူ မျှော်စင် သို့ သွားရောက်ခဲ့သေး၏။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဝူရှန်းခန်းမ သို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်တံခါးသခင် ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သိရှိခဲ့သောကြောင့်များ ဖြစ်လေမလား။

၎င်းသာမက ဆုမိုသည် သူ၏ ဖခင် ဆုထျန်းယန် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်းမှ မှတ်တမ်းများကိုလည်း ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။ လီစီယွန်း မိသားစု၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူမှာ အနောက်ဘက် အရပ်ဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု ယန်ရီဇီကလည်း ထိုအရပ်ဆီသို့ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ...။

‘ဒါဆိုရင်... အဲဒီလူက ဝူရှန်းခန်းမ ထဲမှာ ရှိနေတာလား...’

ဆုမို၏ ရင်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော ကောက်ချက်တစ်ခုကို သဘာဝကျကျပင် ချမှတ်လိုက်မိသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိပြန်၏။ စာထဲရှိ အနေအထားအရ ဆိုပါက ဝူရှန်းခန်းမ အတွင်းရှိ အခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေဟန် တူပါ၏။

ယန်ရီဇီ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ မည်သူနည်း ဆိုသည်ကို အတိအကျ မခွဲခြားနိုင်သေးပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဆုမိုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွင် ကူညီပေးရန် စာပို့၍ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ သိုင်းပညာနှင့် ယွီလင်းရှင်း၊ လင်းဟုန်ရှ နှင့် ချီလင် တို့၏ အကူအညီသာ ရှိပါက ဝူရှန်းခန်းမ ထဲမှ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်ရန်မှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါချေ။

အခြေအနေများမှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိခြင်း၊ ရည်မှန်းချက် ပစ်မှတ် ပျောက်ဆုံးနေခြင်း နှင့် ဝူရှန်းခန်းမ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သင့်တော်သော အခြေအနေ မရှိခြင်းတို့ကြောင့်သာ သူသည် ဇီယန်အာမခံဌာန သို့ စာပို့ကာ ဆုမိုကို ဤခရီးကို လာခဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ယခုခဏတွင် ဆုမိုသည် ဝူရှန်းခန်းမ အတွင်းသို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်နှင့် မသင်္ကာမှု မဖြစ်ဘဲ မည်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်ကို တွေးတောနေမိ၏။ သူသည် အာမခံဌာန တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ဝူရှန်းခန်းမ ထံသို့ အာမခံပစ္စည်း တစ်ခုခု ပို့ဆောင်ပေးရန်သာ ဖြစ်ပါတော့သည်။

သို့သော်ငြား... သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ယခင်နှင့် မတူညီတော့ချေ။ ထျန်းချူမြို့နှင့် လျူယင်မြို့တို့ရှိ တိုက်ပွဲများအပြီးတွင် သူသည် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သလို၊ ထာဝရညမိစ္ဆာသခင်ကိုလည်း အနိုင်ယူခဲ့သည် ဆိုသည့် သတင်းများမှာ တစ်လောကလုံးသို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေလေပြီ။

၎င်းသာမက ဆုမို ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤသတင်းများကို တမင်တကာပင် လွှင့်ထားခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဆက်သွယ်ရေး ချိုးငှက်များက ဤသတင်းကို အရပ်ရပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြတော့၏။ သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် ကောင်းကင်တိုင်အောင် မြင့်တက်သွားခဲ့ရပါတော့သည်။

ယနေ့မှစ၍ ဇီယန်အာမခံဌာန ဆိုသည်မှာ အရေးမပါသော အာမခံဌာနလေးတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။ ဆုမို မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ၊ အရပ်ရပ်မှ အာရုံစိုက်မှုများကို သေချာပေါက် ရရှိနေမည်သာ ဖြစ်ပါ၏။ ဝူရှန်းခန်းမ သို့ သူကိုယ်တိုင် အာမခံပစ္စည်း သွားပို့မည် ဆိုပါက ထိုဂိုဏ်းက မသင်္ကာဘဲ နေမည် မဟုတ်ပါချေ။ သူတို့သာ သတိထားသွားပါက စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်မှာ ပိုမို ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

၎င်းသာမက ဝူရှန်းခန်းမ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ရမည့် အာမခံပစ္စည်းမျိုးကလည်း လက်ရှိတွင် အဆင်သင့် မရှိနိုင်ပါချေ။ သို့သော် ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုမို၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

‘ဝူရှန်းခန်းမ ကို သွားဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်က အဆင်သင့် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား...’

ဝူမင် ၏ တပည့် ဝမ်ချန်ရှင်း သည် ဝူရှန်းခန်းမ ၏ မင်းသမီးလေးနှင့် ချစ်ကြိုက်မိခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စကြောင့် ဝမ်ယွီထန် သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ရပြီး ဝမ်ချန်ရှင်း ၏ ဦးခေါင်းကို ရရှိရန်အတွက် ‘သေမိန့်’ ကိုပင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသေမိန့် ထွက်လာပြီ ဆိုပါက အသက်ရှင်ခွင့် မရှိတော့ချေ။ ဝမ်ချန်ရှင်း ကို သတ်နိုင်သူ မည်သူမဆို ဝူရှန်းခန်းမ ထံမှ ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်များကို တောင်းခံနိုင်စွမ်း ရှိပါ၏။

ပြီးတော့... သူ၊ ဆုမို သည် တရားဝင်ဂိုဏ်းများနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ မျက်စေ့ရှေ့မှာတင် ဝမ်ချန်ရှင်း ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ရိုက်သတ်ခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

--