အခန်း ၅၆၆

အခန်း (၅၆၆) တောင်တန်းမြစ်ပြင် ရှုခင်းအလှနှင့် ဝက်ခြေထောက်ကင် (အပိုင်း ၂)

ထို့နောက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတိထား၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြရန် မှာကြားလေ၏။ မည်သို့သော ဘေးအန္တရာယ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ ဇီယန်ဂိုဏ်းထံသို့ အချိန်မရွေး လာရောက် အကူအညီ တောင်းခံနိုင်သည်။ ပြဿနာ မည်မျှပင် ကြီးမားနေပါစေ ဇီယန်ဂိုဏ်းက သူတို့အတွက် ဝင်ရောက် တားဆီး ဖြေရှင်းပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။

လမ်းခွဲရမည့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေရာ ဆုမို၏ ရင်ထဲတွင်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် နောင်တစ်ချိန် တုန်းချန်သို့ အာမခံ ခရီးစဉ်များ ထပ်မံ ထွက်ခွာဖြစ်ပါက ရှို့ယန်တောင်သို့ ပြန်လာပြီး ဘိုးဘိုးကြီးနှင့်အတူ သေရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် လာရောက် ပြောဆိုပါမည်ဟုသာ ကတိပေးလိုက်ရသည်။

လီကျန်းယွမ်မှာ ဤစကားများက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသော်ငြားလည်း ရင်ထဲတွင်မူ များစွာ သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ဇီယန်ဂိုဏ်းမှ ထပ်မံ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် ဟူစန်းတောက်၏ မူလ တောင်ပေါ်စခန်းမှ လူများကို သွားရောက် စုစည်းခေါ်ဆောင်ပြီးချိန်ကျမှသာ ဝေဇီယီ တစ်ယောက် သူတို့နောက်သို့ အမီ လိုက်ပါလာနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ခရီးဆက်လာရသဖြင့် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ အတော်လေး နှေးကွေးသွားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟူစန်းတောက်ဘက်မှ လူများမှာ အစုအဖွဲ့လိုက် ရွှေ့ပြောင်း သွားလာရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ကြပြီး အတွေ့အကြုံလည်း ရင့်ကျက်ကြရာ ဆုမို အနေဖြင့် များစွာ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူတို့သည် အမိန့်များကို တိကျစွာ လိုက်နာကြပြီး အလွန်အမင်း လိမ္မာပါးနပ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးဆက်လာခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကျိိယန်ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။ သို့သော် ကျိိယန်ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ပြဿနာသစ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူတို့၏ လူအရေအတွက်မှာ နည်းပါးလှသည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ လူစုခွဲ၍ သွားကြမည် ဆိုပါက ခရီးသည်တင် သင်္ဘောများနှင့် ကုန်သည် သင်္ဘောများပေါ်တွင် သူတို့အတွက် နေရာလွတ် အများအပြား ရှိနိုင်သော်ငြားလည်း အားလုံးကို တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း နေရာချထားပေးရန်မှာမူ အလွန်တရာ ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

သူတို့သည် ကျိိယန်ကူးတို့ဆိပ်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သင့်တော်သော သင်္ဘောတစ်စင်းမျှ မတွေ့ရချေ။ နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့မှူး လီ တစ်ယောက် ဆိပ်ကမ်း၌ လီကျုံးချန်နှင့် သွားရောက် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တာဝန်ခံကျန်း ရဲ့ ကျေးဇူးတွေ အများကြီး တင်သွားပြီဗျာ"

ဆုမိုသည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်၌ ရပ်ကာ တာဝန်ခံကျန်းအား လှိုက်လှဲစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

တာဝန်ခံကျန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု က အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ... အကယ်၍ ခေါင်းဆောင်သာ ဝင်ပြီး မဖြေရှင်းပေးခဲ့ရင် အရင်ကတည်းက ကျွန်တော် မြစ်ပြင်ပေါ်မှာ တားဆီးခံခဲ့ရမှာ အသေအချာပဲ... အခုလို ချောချောမွေ့မွေ့ ခရီးဆက်နိုင်တာက အဲဒီကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါပဲဗျာ"

"အခု ခေါင်းဆောင်ဆု အခက်အခဲလေး နည်းနည်း ကြုံနေရတဲ့ အချိန်မှာ... ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အနေအထားလေး ရှိနေလို့ ကူညီပေးရုံပါ... နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို ထပ်ပြီး အားနာစကား မပြောပါနဲ့တော့... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးလို့ပဲ ယူဆရလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမိုသည် သဘောတူသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်ရတော့၏။

တိုက်ဆိုင်မှု ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသည်။ ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် တာဝန်ခံကျန်း၏ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ရပြီး ယခု အပြန်လမ်းတွင်လည်း သူနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့် ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆုမို တွေးတောမိလိုက်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အလွယ်တကူ ဆုံစည်းနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လှပေ။

တာဝန်ခံကျန်းမှာမူ ဆုမိုနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ ခရီးသည် အများအပြားကို တင်ဆောင်လာခဲ့ရတယ်... မကြာသေးခင်က သူတို့ အားလုံး ပြောနေကြတာက ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ အကြောင်းတွေချည်းပဲဗျ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု က ထျန်းချွီမြို့ မှာ ယူချွမ် ဂိုဏ်းချုပ်ကို လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့တယ် ဆို"

"ပြီးတော့ လျူယင်မြို့ မှာလည်း ထာဝရည တောင်ကြားက မိစ္ဆာသခင်ကြီးကို လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသေသတ်ခဲ့တယ် ဆိုတာရော"

"အဲဒါတွေက တကယ်ပဲလား"

"တကယ်ပါပဲ"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားလို့ပါ... တာဝန်ခံကျန်း က အရမ်း မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ"

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဗျာ"

တာဝန်ခံကျန်းက အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အဲဒီ နှစ်ယောက် အကြောင်းကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်... သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက လူတွေကို ဒုက္ခ အများကြီး ပေးခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာကြီးတွေလေ... အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု က တရားမျှတမှု အတွက် ကိုယ်စားပြု လှုပ်ရှားပေးခဲ့တာပဲ... တကယ့်ကို လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူး ဝမ်းမြောက်စရာ ပါပဲဗျာ"

ဤကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက် ချီးကျူးခံရခြင်းမှာ ဆုမိုအတွက် အနည်းငယ် အနေရခက်စေခဲ့သည်။

စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ဆုမိုသည် တာဝန်ခံကျန်း၏ စီးပွားရေး ကိစ္စရပ်များဆီသို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တော့သည်။

ထိုအကြောင်းအရာသို့ ရောက်သောအခါ တာဝန်ခံကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များက အထင်းသား ပေါ်လွင်လာတော့၏။ သူသည် ဤခရီးစဉ်၏ အကျိုးအမြတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အားရပါးရ ပြောဆိုလာသည်။ တုန်းဟွမ်မှ အလွန်တရာ လက်ရာမြောက်လှသော အဖိုးတန် ရတနာ အများအပြားကို စုဆောင်းရရှိထားပြီး တောင်ပိုင်း ပင်လယ်ပြင် သို့ ရောက်ရှိပါက ကြီးမားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကြီး တစ်ခုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြောင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုသည်။

ထို့ပြင် အနာဂတ်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ခရီးစဉ်မျိုး အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် အစီအစဉ် ရှိကြောင်းနှင့် ထိုအချိန်ကျလျှင် လော့ရှားမြို့ရှိ ဆုမိုထံသို့ အလည်အပတ် လာရောက်မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်း ပြောဆိုသွား၏။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် မြှောက်ပင့် ချီးကျူးသည့် အခြေအနေသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေသဖြင့် တာဝန်ခံကျန်းက ခွင့်တောင်းကာ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွား၏။

ဆုမိုကလည်း သင်္ဘောပေါ်တွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ပြဿနာများ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သဖြင့် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော် မပြောဆိုရန် သူ့ကို အကြံပြု မှာကြားလိုက်၏။ တာဝန်ခံကျန်းက လိုလိုလားလားပင် သဘောတူ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုမို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး အဖွဲ့မှူး လီ ကို ခေါ်ယူကာ လီကျုံးချန် နှင့် မည်သို့မည်ပုံ သွားရောက် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြောင်းကို အသေးစိတ် မေးမြန်းလိုက်၏။

အဖွဲ့မှူး လီ မှာ အစပိုင်းတွင် ဤခရီးစဉ်၌ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပြီဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဆုမိုက စိတ်မပူရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်မှုက အရမ်း ကြီးမားလွန်းနေတော့ လူကို အလိုအလျောက် အတွေးလွန်သွားစေရုံ သက်သက်ပါ... အဖွဲ့မှူး လီ လည်း စိတ်ထဲ သိပ်မထားပါနဲ့"

အဖွဲ့မှူး လီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မှ ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားတော့၏။ အသွားရော အပြန်ပါ သင်္ဘောတစ်စင်းတည်းကိုပင် ပြန်လည် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် လွန်ကဲလှသော တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူလည်း တွေးတောမိသည်။

သို့သော် ဤနေရာအထိ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိခဲ့ဘဲ ချောမွေ့ခဲ့သည်။ မြစ်ပြင်ပေါ်ရှိ မငြိမ်မသက်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှု အချို့သာ ရှိခဲ့ပေရာ သူတို့၏ အပြန်လမ်းတွင်လည်း ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာနိုင်ဖွယ် မပေါ်ချေ။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဆုမိုကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ရှိစေရန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

အမှန်တကယ်ပင် ထိုအချိန်မှစ၍ သင်္ဘောဖြင့် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာသော ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး၌ မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရခြင်း မရှိတော့ချေ။

ရွှီလု ပင်လျှင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ဤနေရာမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ မြစ်ပြင် အာဏာပိုင်များက သူ၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အထူး သတိထားပြီး ရက်အနည်းငယ်ခန့် တင်းကြပ်စွာ စစ်ဆေးခဲ့ကြသော်ငြားလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုလုပ်ရပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ထူးခြားသော တိုးတက်မှုများ မရှိတော့သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူ၏ ကိစ္စအပေါ် အချိန်ပို ဖြုန်းတီးနေကြမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်ငြားလည်း ဤကိစ္စရပ်များကို အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်း အနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ဆုမိုသည် ရွှီလုကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထူးတလည် ဝင်ရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ထို နားလည်မှု လွဲမှားနေခြင်းကို ထိရောက်စွာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤလုပ်ရပ်က ရွှီလုအား ဆုမို၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်မှု အတိုင်းအတာကို နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြန်၏။

သိုင်းလောက အတွင်း၌ လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားနေရုံမျှဖြင့် အခြားသူများက ထိုသူကို တကယ်တမ်း လေးစားလေ့ မရှိကြချေ။ ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားလိုသဖြင့် အပြင်ပန်းတွင် လေးစားဟန် ပြသကောင်း ပြသနိုင်သော်ငြားလည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူ အရှုံးပေး ဦးညွှတ်လေ့ မရှိကြပေ။

သို့သော် ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်းမှူး က ဆုမိုအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာမူ မြေပြင်ပေါ် ဝပ်ကျ၍ပင် ဂါရဝပြုလိုနေသည့် အလားပင်။ ဆုမို၏ နှုတ်ဖျားမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်နှင့် မိမိ၏ အသက်ကိုပင် စတေး၍ ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည့် အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

နားလည်မှု လွဲမှားမှုများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရွှမ်လုံ ရေတပ်စခန်းမှူး သည် ရွှီလုအား အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် တောင်းပန်စကားများ ဆိုနေခဲ့ရာ ရွှီလု တစ်ယောက် ဆွံ့အ မှင်သက်သွားရတော့၏။

ဤအဖြစ်အပျက်မှ တစ်ဆင့် ရွှီလု သည်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်အတွက် စတင် တွေးတောလာခဲ့တော့သည်။

--