အခန်း ၅၆၇

အခန်း (၅၆၇) တောင်တန်းမြစ်ပြင် ရှုခင်းအလှနှင့် ဝက်ခြေထောက်ကင် (အပိုင်း ၃)

'ဓားပြ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင်... ခေါင်းဆောင် နေရာကို ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်... တခြားသူတွေဆီကနေ ဒီလို လေးစားမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ...'

'ဆုမို ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းလွန်းတယ်... ယူချွမ် ဂိုဏ်းချုပ် ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထာဝရညဉ့် မိစ္ဆာသခင် ကိုပါ အနိုင်ယူခဲ့တာ ဆိုတော့... အခုဆို တုန်းဟွမ် တစ်ခွင်မှာ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို တရားဝင် မဟုတ်တောင် အခိုင်အမာ ရရှိနေခဲ့ပြီလေ...'

'အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိနေတာတောင် သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကို နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတာပဲ... အပြုံးနောက်ကွယ်မှာ ဓားဝှက်ထားတယ် ဆိုတဲ့ စကား ရှိပေမဲ့... သူနဲ့ ဆက်ဆံရတာက နွေဦးလေပြေလေးလို လန်းဆန်းပြီး နည်းနည်းလေးတောင် နေရခက်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး မပေးဘူး...'

'ဒီခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ဒီလို ဆက်ဆံတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်... သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေတင် မကဘူး... ဟူစန်းတောက် ခေါ်လာတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ အားနည်းတဲ့ သူတွေကိုတောင် အမြဲတမ်း အပြုံးနဲ့ပဲ နှုတ်ဆက်တတ်တယ်...'

'သိုင်းပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ မောက်မာမှုမျိုး နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး... အဲဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးလွန်းလှပါတယ်... တစ်ခဏလောက်တော့... ဆုမို ရဲ့ လက်အောက်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုချင်စိတ်တွေတောင် တကယ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဓားပြဘဝ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတော့ ရှက်ရွံ့စိတ်တွေနဲ့အတူ ရင်ထဲမှာ အတော်လေးကို လေးလံ မွန်းကြပ်သွားရတယ်...'

ဆုမို အတွက်မူ ရွှီလု ၏ ကိစ္စရပ်မှာ စကားထဲ ထည့်သွင်း ပြောဆိုနေရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ သူ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တစ်ခုမျှသာ။

ထိုအဖြစ်အပျက် အပြီးတွင် သင်္ဘောခရီးစဉ်မှာ အလွန်တရာ ချောမွေ့သွားခဲ့လေ၏။

ယနေ့တွင် သင်္ဘောခန်း အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် ဆုမို တစ်ယောက် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်လာသည်။ မည်သည့် ကုန်ပစ္စည်းကိုမျှ စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန် မရှိသဖြင့် လေညင်းခံရန် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။ မြစ်ပြင် တစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများကို ခံစား ကြည့်ရှုရန်ပင်။

သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝေဇီယီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သင်္ဘော လက်ရန်းကို မှီကာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဆံကေသာ ရှည်ကြီးများမှာ လေနုအေးတွင် လွင့်ဝဲနေလေ၏။ ဆုမို၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်၍ထင်၏။ သူမက အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားသောအခါ ဝေဇီယီ က အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

"နင်လည်း အပြင်ထွက်လာတာလား..."

"လေညင်းခံ ထွက်လာတာပါ... သခင်မလေးဝေ ကို ဒီလို အေးအေးလူလူ အနားယူနေတာ မြင်ရခဲလှချည်လား..."

ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဝေဇီယီ ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

ဝေဇီယီ က သက်ပြင်း သဲ့သဲ့လေး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဒီခရီးစဉ် ပြီးသွားရင် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ကိစ္စတွေကြားထဲမှာ အနားရချိန် မရှိဘဲ ထပ်ပြီး လုံးပန်းနေရဦးမှာလေ... ရာသီဥတုကလည်း ကောင်းနေတော့ ဒီလို အဆုံးအစမရှိတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ခံစားဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲပေါ့..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမက ဆုမို ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"နင်လည်း အိမ်ကို မြန်မြန် ပြန်ရောက်ချင်နေပြီ မဟုတ်လား..."

"ဒါပေါ့..."

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိမ်နဲ့ ကင်းကွာနေတာ အချိန်အတော် ကြာနေပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ လွမ်းမိတာပေါ့..."

"နင် တကယ်ပဲ အိမ်ကို လွမ်းနေတာလား..."

ဝေဇီယီ က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်၏။

"တကယ်တော့ နင်က အစ်မယန် ကို လွမ်းနေတာ မဟုတ်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမို မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခေါင်းကိုသာ ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ လွမ်းနေတာပါ..."

ဝေဇီယီ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြရခက်သော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက် တစ်ခုက ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ သို့သော် သေချာစွာ ပြန်လည် တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

တစ်ခါတစ်ရံ ဆုမို ကို မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် သူ၏ မျက်နှာကို အမြင်ကပ်လာပြီး ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဒေါသထွက်ချင်စိတ်များ တဖွဖွ ပေါ်လာတတ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဆုံးတွင် သူမသည် သာမန် မိန်းမငယ်လေးများကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပိတ်ထားလိုက်၏။

ထို့အစား သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဆုမို အနေနဲ့ ယန်ရှောင်ယွင် ကို လွမ်းဆွတ်နေတာက သဘာဝကျပြီး ယုတ္တိရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ... ငါက ဘာကိစ္စ ဒေါသထွက်နေရမှာလဲ...'

အကြောင်းရင်းကို သေချာစွာ စဉ်းစား သုံးသပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကောက်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

'ဒါက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကို လာရာလမ်းမှာ လူတိုင်းက ငါ့ကို ဆုမို နဲ့ လက်ထပ်စေချင်နေကြတာလေ... ငါကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘိုးဘိုးကြီး နဲ့ ဆရာ့ ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာဖို့ ဆန္ဒရှိနေပြီး ဆုမို ကို လက်ထပ်ရမှာကို မလိုလားအပ်တဲ့ ကိစ္စလို့ မတွေးခဲ့ဘူး... သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားမှာ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်လေး နည်းနည်းလေးတောင် ရှိမနေခဲ့ဘူး ဆိုတာပါပဲ...'

'ဆုမို ကတော့ ဒီအကြံအစည်ကို ပိုပြီးတောင် သဘောမကျသေးတယ်... မြွေတွေ ကင်းမြီးကောက်တွေကို ရှောင်နေသလိုမျိုး တိတိကျကျကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒါနဲ့ သိပ်တော့ မကွာလှဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက မမှန်ကန်ဘူးလို့တော့ ငါ မထင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆုမို ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကို အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် ခံနေရတော့... ရွှံ့ရုပ်လေး တစ်ရုပ်တောင် ဒေါသထွက်လာနိုင်သေးတာပဲ... ငါ့လို လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ...'

'ငါက အစ်မယန် ထက် တကယ်ပဲ နိမ့်ကျနေလို့လား... သိုင်းပညာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရုပ်အဆင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် အစ်မယန်နဲ့ တန်းတူ ရှိသင့်တာပေါ့...'

ယခုအခါ သူက ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများက လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်လာတော့၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း ဝေဇီယီ မှာ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"အစ်မယန် က တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နင်တို့ နှစ်ယောက် သဟဇာတဖြစ်ဖြစ် အတူတူ နေထိုင်သွားပြီး သက်ဆုံးတိုင် ပေါင်းဖက်ရမှာပေါ့... နင် သူမကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ရဘူးနော်..."

"ငါ..."

ဆုမို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် အဘိုးအို တစ်ဦး ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအဘိုးအို၏ လက်ထဲတွင် အလွန်တရာ စားချင်စရာ ကောင်းပြီး အရည်ရွှမ်းနေသော ဝက်ခြေထောက်ကင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ထိုင်ရန် ဟန်ပြင်နေလေ၏။

အဘိုးအိုက မော်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆုမိုနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် အနေရခက်သွားဟန်ဖြင့် အရှက်တကွဲ ပြုံးကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ကုန်းပတ်ပေါ်ကနေ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးရဲ့ အလှအပကို ခံစားရင်း ဒီ ဝက်ခြေထောက်ကင် ကို စားမလို့ပါကွာ... ဒီနေရာမှာ လူငယ်စုံတွဲလေး ကြည်နူးနေကြတယ် ဆိုတာ သတိမထားမိလိုက်ဘူး..."

"ဒီလောက် လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကို လက်လွှတ်ရမှာက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်သလို... မင်းတို့ လူငယ်တွေရဲ့ သီးသန့် အချိန်လေးတွေကိုလည်း ငါ မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး... အဲဒါကြောင့်... တိတ်တိတ်လေး ခိုးလာခဲ့ရတာပါ... ငါတို့ အချင်းချင်း မနှောင့်ယှက်ကြေးပေါ့... ငါက ရှုခင်းကြည့်ရင်း ဝက်ခြေထောက်ကင် ကို စားမယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း ဆက်ပြီး လုပ်စရာ ရှိတာကိုသာ လုပ်ကြပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ လုံးဝ ခိုးမကြည့်သလို ခိုးလည်း နားမထောင်ပါဘူးကွာ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မကြားချင်ယောင် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်မည့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသလိုသည့်အလား ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့ကို ချက်ချင်းပင် ကျောခိုင်း၍ လှည့်ထိုင်လိုက်တော့၏။

ဝေဇီယီ မှာ အစပိုင်းတွင် ထိုအဘိုးအိုကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဤအဘိုးအိုသည် ဝေဇီယီ ၏ သတိထား အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကို ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခြင်းက တစ်ပိုင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဆုမို အနေဖြင့် ဤမျှ နီးကပ်လာမှသာ သူ့ကို သတိပြုမိသွားခြင်းက မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဆုမို၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ ဆုမိုသည် ဝေဇီယီကို အရင်ဆုံး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ကာ အပြုံးဖြင့် စကားဆိုလိုက်၏။

"အဘိုး ရဲ့ အနားယူချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိတာက တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေပါ..."

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆုမိုကို အလိုအလျောက်ပင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

'ငါတို့ ဒီမှာ ကြည်နူးနေကြတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ ဘာလို့ မရှင်းပြရတာလဲ... ဒီအချက်ကို သူ လုံးဝ အလေးပေး မပြောဘူးပဲ... တကယ်လို့ လူတွေက အထင်လွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...'

သို့ရာတွင် ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မူလက ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒေါသတရားများမှာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် အဘိုးအိုကမူ ဆုမို၏ စကားကို ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ပြင်ကျယ်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်ခြေထောက်ကင်ကိုသာ အားရပါးရ ဝါးစားနေလေ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း အရသာခံနေသည့်အလား ခေါင်းကို ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။

ဆုမိုက မျက်ခုံး တစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော အရိပ်ကြောင့် အဘိုးအိုမှာ များစွာ သဘောကျဟန် မပေါ်ပေ။ သူက မျက်ခုံးကြုတ်ကာ ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းတို့ ကြည်နူးစရာ ရှိရင် သွားကြည်နူးကြလေ... ငါ့ကို နေရောင် ဘာလို့ လာကွယ်ထားရတာလဲ... ဒီလောက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ငါ မခံစားရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီကွ..."

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။

"အဘိုး တော်တော်လေး သဘောကျနေတဲ့ ပုံပဲ... တောင်တန်းတွေရဲ့ အလှအပကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာနဲ့ တွဲဖက်လိုက်တော့... အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ..."

"မင်း သိချင်လို့လား..."

အဘိုးအိုက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေဟန် ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါ့ဆီက ကြက်ကင်ကို လှည့်စားပြီး ယူဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့... အဲဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

--