အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) သံလုံးနှစ်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်ခြင်း၊ မည်သူ့ဒူးများ ကျိုးကြေသွားသနည်း

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ဘေးဘက်နန်းဆောင်။

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်ငြား ဘေးဘက်နန်းဆောင်အတွင်း၌မူ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေဆဲပင်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲငယ်တစ်ခုအနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး နွေးထွေးသော ရေတစ်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်သုံးနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ဝမ်ကျန့်ကော် ရပ်နေသည်။

"ထိုင်လေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ဆီမှာ အဲ့လောက်အကျည်းတန်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိပါဘူး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ဤဒဏ္ဍာရီလာ ပထမဆုံးဧကရာဇ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပေါင်းသင်းခဲ့ရသဖြင့် အတော်အတန် နားလည်မှုရှိလာပြီဟု ထင်ရသော်လည်း သူတစ်ဦးတည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရတိုင်း သူ၏ ထူးခြားသော မင်းအာဏာကို အမြဲပင် ခံစားနေရဆဲဖြစ်၏။

"ဆရာဝမ်... ဒီကနေ့ သင်ခန်းစာက ဘယ်လိုလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရေခွက်ကို ချလိုက်ရင်း သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုသဖွယ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လျှောက်တင်ရရင် အဆင်ပြေပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... အစပိုင်းမှာ ကျောင်းသားတွေက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကြပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ အယူအဆအသစ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြပါပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက လုံးတယ်လို့ မင်း ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးတွေ ချက်ချင်း မျက်ရည်ကျကုန်တယ်ဆိုတာ ငါ ကြားလိုက်ရတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကုန်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပညာရှိကြီးတစ်ဦးက ကောင်းကင်က လုံးပြီး မြေကြီးက လေးထောင့်ဖြစ်တယ်၊ ဤသည်မှာ ပညာရှိကြီးတွေရဲ့ စကားပဲလို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေပါတယ်... ကမ္ဘာကြီးက လုံးတယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တာနဲ့ သူက မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ပြီး သူက ဘိုးဘေးတွေကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီလို့ ငိုယိုနေပါတော့တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်မှာ မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ စမ်းသပ်ချက်အထောက်အထားတွေကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့တွေ ငိုနေဦးမလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

"စမ်းသပ်ချက် အထောက်အထားလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ နားမလည်နိုင်စွာ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဝေးရှိ ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ တစ်ခုလုပ်ခိုင်းချင်တယ်..."

"ဘာများလဲ အရှင်မင်းကြီး..."

"စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု လုပ်ရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိတွေရဲ့သာမန်အသိကို အပြီးသတ် ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်မယ့် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပေါ့..."

"ပီဆာမျှော်စင်စောင်းမှာ ဂါလီလီယို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးလား..." (ယနေ့ထိတိုင် အီတလီနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ စောင်းနေတဲ့မျှော်စင်ကိုပြောတာပါ)

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဂါလီလီယို... သူက ဘယ်သူလဲ..."

"အာ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ခေတ်က ပညာရှိတစ်ဦးပါ... သူက လေဟာနယ်ထဲမှာ လေးလံတဲ့အရာနဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့အရာတွေဟာ တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျရောက်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့တဲ့သူပါ..."

"တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျတယ်ပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... မင်း ပြောချင်တာက ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲကို အမြင့်တစ်ခုတည်းကနေ ပစ်ချရင် တစ်ချိန်တည်းမှာ မြေပေါ်ရောက်မယ်ဆိုတာလား..."

"သီအိုရီအရဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ လေရဲ့ခုခံမှုကြောင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနိုင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စားပွဲကို ပုတ်လိုက်ရင်း ထလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်မှာ မင်း အဲ့စမ်းသပ်ချက်ကို လုပ်ရမယ်... နေရာက ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်မှာ... ပရိသတ်ကတော့ ကမ္ဘာကြီးက လုံးသလားလို့ သံသယဖြစ်နေတဲ့ အဲ့ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိတွေပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲ့တာက အရမ်းအစွန်းရောက်မနေဘူးလား... သူတို့ လက်မခံနိုင်ရင်..."

"သူတို့ လက်မခံနိုင်ရင်လည်းနေပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သူတို့ကို လေ့လာဖို့အခွင့်အရေး ပေးနေတာ... သူတို့ကပဲ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အယူအဆတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

"မှတ်ထား ဝမ်ကျန့်ကော်... မဟာချင်အင်ပါယာအတွက် လိုအပ်တာက ဆရာပြောတာနဲ့ ကဗျာလင်္ကာကျမ်းကိုပဲ ရွတ်ဆိုနေတဲ့ စာအုပ်ပိုးကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောကကို နားလည်ပြီး ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် သိပ္ပံပညာရှင်တွေပဲ..."

"သိပ္ပံပညာရှင်တွေ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သိပ္ပံပညာရှင်တွေ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းလို လူမျိုးတွေပေါ့... မှားယွင်းမှုတွေကို ပညာရှိစကား နဲ့ ဆုံးဖြတ်နေမယ့်အစား အချက်အလက်တွေနဲ့ သက်သေပြနိုင်မယ့်သူတွေ..."

"အဲ့တာကမှ မဟာချင်ရဲ့ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်ပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် ချင်ရှီဟွမ်၏ စကားများတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ခံစားနေရသည်။ ဤရှေးခေတ်ဧကရာဇ်သည် ဤခေတ်ကာလအား သိပ္ပံနည်းကျ ယဉ်ကျေးမှုဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက တကယ်ပင် မှန်ကန်ပါသလား။

"အရှင်မင်းကြီး... သိပ္ပံနည်းကျ တွေးခေါ်ပုံတွေကို သူတို့ သင်ယူပြီးသွားရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာကို သူတို့ ပြန်မေးခွန်းထုတ်လာမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မေးလိုက်မိသည်။

ချင်ရှီဟွမ်မှာ ရယ်မောလိုက်၏။

"မေးခွန်းထုတ်မယ် ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... အရာအားလုံးကို သံသယဖြစ်တတ်သွားရင် သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို နာခံဦးမှာလား..."

"ဝမ်ကျန့်ကော်... ရှောင်ဂျီကလည်း ငါ့ကို အဲ့မေးခွန်းပဲ မေးဖူးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း ပြောသည်။

“ငါ ဘယ်လို ပြန်ဖြေလိုက်လဲသိလား..."

"ဘယ်လိုဖြေလိုက်ပါသလဲ..."

"စစ်မှန်တဲ့ အာဏာဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ်မှာ တည်ဆောက်တာ မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းအစအပေါ်မှာ တည်ဆောက်တာလို့ ငါ ပြောလိုက်တယ်..."

"မင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုက မဟာချင်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်ရင် သူတို့တွေ သံသယဖြစ်တတ်သွားရင်တောင် နာခံမှုကိုပဲ ရွေးချယ်ကြမှာပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သံသယဖြစ်ခြင်းက ပုန်ကန်ခြင်းမဟုတ်ဘူး၊ တွေးခေါ်ခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းသာဖြစ်လို့ပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ အတွေးနက်သွားသည်။

တကယ်လည်း ချင်ရှီဟွမ် ပြောသည်မှာ မှန်၏။

အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ မှန်ကန်မှုကို ရလဒ်များဖြင့် သက်သေပြနိုင်ပါက ပြည်သူများ လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်တတ်လာလျှင်ပင် အလွယ်တကူ ပုန်ကန်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့်သာ ဖိနှိပ်နိုင်သူတို့သာ ပြည်သူများ၏ နိုးကြားမှုကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မနက်ဖြန်မှာ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကို ငါ ကြည့်မယ်... သိပ္ပံအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားအားလုံးနဲ့ ခေါင်းမာနေတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိတွေကို အဲ့စမ်းသပ်ချက်ကို အတူတူကြည့်ဖို့ ငါ စုစည်းပေးထားမယ်..."

"မှတ်ထား… ငါ လိုချင်တာက စည်းရုံးရေး မဟုတ်ဘူး တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုပဲ... ဒီလောကကြီး လည်ပတ်နေတဲ့ နိယာမတွေဟာ ပညာရှိစကားတွေနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရဘူးဆိုတာ သူတို့ သိအောင် လုပ်ပေးရမယ်... စမ်းသပ်မှုနဲ့ အတည်ပြုခြင်းကသာ စစ်မှန်တဲ့ အမှန်တရားကို ရရှိနိုင်တယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားစေရမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ခွင့်ပြုချက်တောင်း၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဘေးဘက်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်ရှိ တာဝန်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ပို၍ လေးလံလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မနက်ဖြန်၏ စမ်းသပ်ချက်သည် သိပ္ပံနည်းကျ သရုပ်ပြရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ အတွေးအခေါ် တော်လှန်ရေးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်ခဲ့ပါက မဟာချင်၏ အသိပညာစနစ်သည် သိပ္ပံနည်းကျ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုဆီသို့ အပြည့်အဝ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

မအောင်မြင်ခဲ့ပါက... ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ထိုအဆိုးမြင်စိတ်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

အောင်မြင်မှုကိုသာ ရရှိရမည်။

ကျရှုံးမှုကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ၏ သင်ကြားရေး ရလဒ်အတွက်သာမက ချင်ရှီဟွမ်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဆက်လက်တည်တံ့နိုင်မည်လောဆိုသည့် အချက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ မဟာချင်အင်ပါယာ ခေတ်သစ်တစ်ခုဆီသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနိုင်မည်လောဆိုသည်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်...။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှန်းယန်၏ အမြင့်မားဆုံးသော အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်၌ ဖြစ်သည်။

မူလက ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရန် အသုံးပြုသော ဤမျှော်စင်သည် ယနေ့တွင် ဧရာမ စမ်းသပ်ချက်လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်မှာ အမြင့် ကျန်းသုံးဆယ်ရှိပြီး ထိပ်တွင် ပွင့်လင်းသော စင်မြင့်တစ်ခုရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုစင်မြင့်၌ လူများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သိပ္ပံအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများ၊ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများနှင့် သတင်းကြား၍ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော ရှန်းယန်မှ သာမန်ပြည်သူများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် စင်မြင့်၏ အစွန်းတွင် ပြွတ်သိပ်နေကြပြီး ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လို၍ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်နေကြသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ နောက်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ လီစစ်နှင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးအချို့ ပါဝင်ကြသည်။

စင်မြင့်၏ အစွန်းဆုံးတွင်မူ ကျောက်ကောင်းသည် သံလုံးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တုန်ရီနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီသံလုံးနှစ်လုံး တစ်လုံးက ဆယ်ကျင်းလေးပြီး နောက်တစ်လုံးက တစ်ကျင်း လေးပါတယ်... နှစ်ခုစလုံးကို သန့်စင်တဲ့ သံနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ..."

ကျောက်ကောင်းက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက... ဒီလောက်အမြင့်ကြီးကနေ တကယ်ပဲ ပစ်ချရမှာလား..."

"ဒါမှမဟုတ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ပစ်ချရမလား..."

"မဝံ့ရဲပါဘူး၊ မဝံ့ရဲပါဘူး..."

ကျောက်ကောင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့်... အောက်က ပန်းတွေ မြက်ခင်းတွေကို ထိသွားမှာ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ထိသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."

"မစိုးရိမ်နဲ့၊ ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်အောက်က နေရာကို ငါကိုယ်တော် ရှင်းလင်းခိုင်းထားပြီးပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အနီးအနားက ပြည်သူတွေကိုလည်း ဝေးဝေးမှာနေဖို့ အကြောင်းကြားထားတယ်... ပစ်ချလိုက်ပါ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါကိုယ်တော် တာဝန်ယူတယ်..."

သို့တိုင်အောင် ကျောက်ကောင်းမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။

သံလုံးနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသည်မှာ တောင်နှစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် ဆယ်ကျင်းလေးသော သံလုံးကို သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် ဆုပ်ကိုင်၍မရဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားရသည်။

"ဝမ်ကျန့်ကော်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်နေသော ဝမ်ကျန့်ကော်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စင်မြင့်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်မှာ တကယ်ပင် မြင့်မားလှသည်။ ကျန်းသုံးဆယ် အမြင့်မှကြည့်လျှင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်နေသည်။ မျှော်စင်အောက်တွင် နေရာကွက်လပ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းထားပြီး ကျရောက်မည့် ပစ်မှတ်နေရာအဖြစ် ထုံးဖြူဖြင့် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲထားသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် စတင်ကြစို့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဦးစွာ ဒီကနေ့ ငါတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို အဲ့လူတွေကို ရှင်းပြလိုက်ဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့..."

သူသည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ရာ သူ၏အသံက ရိုးရှင်းသော လော်စပီကာမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"အဲ့စမ်းသပ်ချက်က ရူပဗေဒ နိယာမတစ်ခုကို အတည်ပြုပေးပါလိမ့်မယ်... စံပြအခြေအနေအောက်မှာ မတူညီတဲ့ ဒြပ်ထုရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေဟာ တူညီတဲ့အမြင့်ကနေ ကျရောက်တဲ့အခါ မြေပြင်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ရောက်ရှိပါလိမ့်မယ်..."

အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားကြသည်။

"ဘာ... တစ်ချိန်တည်းမှာကျတယ်..."

"မဖြစ်နိုင်တာ... လေးတဲ့အရာက အရင်ကျမှာ သေချာတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါကသာမန်အသိပဲ... ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲက မြေပြင်ကို ဘယ်လိုလုပ် တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျရောက်နိုင်မှာလဲ..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိအိုကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဝမ်ကျန့်ကော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး..."

"ငါ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော် နေလာခဲ့ပေမယ့် ခုလိုမှားယွင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"လေးတဲ့အရာက နစ်မြုပ်ပြီး ပေါ့တဲ့အရာက ပေါလောပေါ်တယ်... ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ အမှန်တရားပဲ... လေးတဲ့အရာနဲ့ ပေါ့တဲ့အရာတွေက တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျမယ်လို့ မင်းက ဘယ်လိုများ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရတာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဒေါသထွက်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"အဘိုး... အဘိုးပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒီဟာက သာမန်အသိနဲ့တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတာ အမှန်ပါပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် သိပ္ပံပညာဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သာမန်အသိတွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ အသုံးပြုရပါတယ်..."

"သာမန်အသိက နေဟာ ကမ္ဘာကို လှည့်ပတ်နေတယ်လို့ ပြောပါတယ်... ဒါပေမယ့် သိပ္ပံပညာကတော့ ကမ္ဘာဟာ နေကို လှည့်ပတ်နေတယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

"သာမန်အသိက မြေကြီးဟာ ပြားတယ်လို့ ပြောပါတယ်... ဒါပေမယ့် သိပ္ပံပညာကတော့ ကမ္ဘာကြီးဟာ လုံးတယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

"အခုလည်း သာမန်အသိက လေးတဲ့အရာ အရင်ကျမယ်လို့ ပြောပါတယ်... ဒါပေမယ့် သိပ္ပံပညာကတော့ လေးတဲ့အရာနဲ့ ပေါ့တဲ့အရာတွေဟာ အတူတူ ကျရောက်မယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင် သာမန်အသိက မှန်သလား ဒါမှမဟုတ် သိပ္ပံပညာက မှန်သလားဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုကို အသုံးပြုကြတာပေါ့..."

ပညာရေးအရာရှိအိုကြီး၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

"မင်း... မင်းက ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေကို စိန်ခေါ်နေတာပဲ... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ကို စိန်ခေါ်နေတာပဲ..."

"မဟုတ်ပါဘူး အဘိုး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ကို စိန်ခေါ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က အဲဒါကို နားလည်ချင်ရုံပါပဲ..."

"မှားယွင်းနေတဲ့ သာမန်အသိတွေကြောင့် လမ်းလွဲမသွားဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ လည်ပတ်နေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နိယာမတွေကို နားလည်ချင်ရုံပါ..."

"မင်း... မင်း..."

ပညာရေးအရာရှိအိုကြီးက ဝမ်ကျန့်ကော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

အနီးရှိ လူငယ်ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိတစ်ဦးက သူ့ကို အလျင်အမြန် ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့်ကော်အား ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာဝမ်... ခင်ဗျားပြောတာ အကြောင်းပြချက်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ အဲ့လောက်အမြင့်ကြီးကနေ ပစ်ချရမှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"စိတ်ချပါ... အောက်က နေရာကို ငါတို့ ရှင်းလင်းထားပြီးပါပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီစမ်းသပ်ချက်ကို အခြားအနှောင့်အယှက်တွေကို ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အမြင့်တစ်ခုကနေ ပြုလုပ်ရပါမယ်..."

"လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးက စမ်းသပ်ချက် ရလဒ်တွေကို ပိုမိုထင်ရှားစေပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

ဤဝမ်ကျန့်ကော်သည် စကားပြောဆိုရာတွင် အမှန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

သူသည် ဤကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိများကို တိုက်ရိုက်မဆွဘဲ သူ၏ အမြင်များကို ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် သံသယအသံများ အားလုံးကို ထွက်ပေါ်လာစေရန် အချိန်ဆွဲနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး စမ်းသပ်ချက် ရလဒ်များနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချက်ချင်း စမ်းသပ်ချက် ပြုလုပ်ခြင်းထက် များစွာပို၍ ထိရောက်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သံသယ ပိုမိုအားကောင်းလေ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုက ပိုမိုကြီးမားလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"တော်လောက်ပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ကျန့်ကော်... ရှင်းပြတာ လုံလောက်ပြီ... စမ်းသပ်ချက်ကို စတင်လိုက်တော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ကျောက်ကောင်းအနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သံလုံးနှစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

တစ်လုံးမှာ ဆယ်ကျင်းလေးပြီး နောက်တစ်လုံးမှာ တစ်ကျင်းလေးသည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စင်မြင့်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ကြည့်ရှုကြပါ..."

သူသည် သံလုံးနှစ်လုံးကို လူတိုင်းမြင်စေရန် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဟာတွေက သံလုံးနှစ်လုံးပါ၊ တစ်လုံးက ဆယ်ကျင်းလေးပြီး နောက်တစ်လုံးက တစ်ကျင်းလေးပါတယ်..."

"အခု ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှတ်ချပြီး လွတ်လပ်စွာ ကျရောက်စေပါမယ်..."

"ဘယ်တစ်ခုက မြေပြင်ကို အရင်ကျမလဲဆိုတာ သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးကြပါ..."

စင်မြင့်အောက်ရှိ လူတိုင်းသည် အသက်အောင့်ထားကြသည်။

အချို့က ဝမ်ကျန့်ကော် လူရွှင်တော်ဖြစ်သွားမည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အချို့က စမ်းသပ်ချက်၏ အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်နေကြကာ အချို့ကတော့ တကယ်တမ်း တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျရောက်သွားလျှင် ဘာအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သွားမည်လဲဟု စဉ်းစားနေကြသည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်က ချင်ရှီဟွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"သုံး..."

"နှစ်..."

"တစ်..."

"စပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

သံလုံးနှစ်လုံးသည် တူညီသော အမြင့်မှ တစ်ချိန်တည်းတွင် စတင်ကျဆင်းသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသော အနက်ရောင်အစက်နှစ်စက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဆယ်ကျင်းလေးသော သံလုံး။

တစ်ကျင်းသာလေးသော သံလုံး။

ဆွဲငင်အား၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့သည် အောက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားကြသည်။

မြေပြင်နှင့် ပိုပို၍ နီးကပ်လာ၏။

တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။

ပြီးနောက်-

“ဘုန်း…”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သံလုံးနှစ်လုံးသည် မြေပြင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းလောက်နီးပါး ထိမှန်သွားသည်။

မဟုတ်ပေ… နီးပါးမဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် တစ်ချိန်တည်းဖြစ်၏။

အသေချာဆုံး စောင့်ကြည့်နေသူပင်လျှင် မည်သည့်အရာက အရင်ကျရောက်ခဲ့သည်ကို ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ကြည့်မျှော်စင်အောက်ရှိ ရှင်းလင်းထားသော နေရာကို တိကျစွာ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် ထိမှန်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်ရှေ့ ရင်ပြင်၌ လေပြေများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထိုသံလုံးနှစ်လုံး... တစ်လုံးမှာ သုံးဆယ်ကျင်းလေးပြီး နောက်တစ်လုံးမှာ သုံးကျင်းသာလေးသည်။ ခြေတစ်ဝက်ခန့်မျှသာ ကွာဝေးပြီး သဲကျင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နစ်မြုပ်နေသည်။ ၎င်းတို့ တိုက်ခတ်မိသော ဖုန်မှုန့်များမှာ လုံးဝ မငြိမ်သက်သေးဘဲ ပြန့်ကျဲသွားသော ဝိညာဉ်နှစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

စင်မြင့်အောက်တွင် အင်ပါယာအကယ်ဒမီမှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများနှင့် ပညာရေးအရာရှိများ၊ ထို့အပြင် ကြည့်ရှုနေသော သာမန်ပြည်သူများအားလုံးသည် ဂါထာဖြင့် အေးခဲခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များ ဟနေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော်လည်း အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်နိုင်ကြချေ။

သုဿန်တစပြင်အလားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှု။

ကမ္ဘာ့အမြင်တစ်ခု ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီးနောက် လိုက်ပါလာသော အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်တိုလေးအတွင်းကပင် သူတို့သည် ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် လှောင်ပြောင်နေခဲ့ကြပြီး လေးလံသော သံလုံးက အရင်ကျမည်ဟု ကျိန်တွယ်နေခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သာမန်အသိဖြစ်ပြီး ရှေးပညာရှိများ၏ သွန်သင်ချက်၊ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ လူတိုင်းက အသိအမှတ်ပြုထားသော အမှန်တရား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လေးလံသောအရာတစ်ခုက ပေါ့ပါးသောအရာကဲ့သို့ မည်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ အထက်အောက် အဆင့်အတန်းများကို ကမောက်ကမဖြစ်စေပြီး သဘာဝအစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုအခါ အမှန်တရားသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

“ခလောက်…”

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝါးစာလိပ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူပွက်နေသော အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ချွန်းယွီယွဲ့၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီမြန်းသွားသည်။ မည်သည့် အမူအရာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကာ သဲကျင်းအစွန်းသို့ တယိမ်းတယိုင် သွားလိုက်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားပြီး သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်များကို အသုံးပြုကာ သံလုံးနှစ်လုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်နေပြီး လျှို့ဝှက်ယန္တရား သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းနေပုံရသည်။

"သံလိုက်ကျောက်တွေ... သံလိုက်ကျောက်တွေ ဖြစ်ရမယ်..."

ချွန်းယွီယွဲ့က အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မြေကြီးအောက်မှာ သံလိုက်ကျောက်တွေ မြှုပ်ထားပြီး ပေါ့တဲ့အရာကို ဆွဲချလိုက်တာ... မဟုတ်ဘူး... လေးတဲ့အရာကို ဆွဲချလိုက်တာ... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါလည်း မမှန်သေးဘူး..."

သူသည် စကားတွေ ဝေဝါးနေပြီး သူ၏ ယုတ္တိဗေဒများမှာလည်း ပြိုကွဲနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ ပြင်ပမှ အနှောင့်အယှက်မရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး လေးလံသောအရာက အရင်ကျရောက်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို ရောထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

သူသည် ဤရလဒ်ကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

စံပြအခြေအနေအောက်တွင် မတူညီသော ဒြပ်ထုရှိသည့် အရာဝတ္ထုများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရူပဗေဒ နိယာမတစ်ခုဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကျသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစမ်းသပ်ချက်ရလဒ်က ဤကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိများအပေါ် ဤမျှ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ငိုကြွေးနေသော ပညာရေးအရာရှိအိုကြီးများနှင့် တွေဝေနေသော ကျောင်းသားလူငယ်များကို ကြည့်ရင်း ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူသည် ရလဒ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုနိယာမများသည် သာမန်အသိကို ချိုးဖောက်နေလျှင်ပင် သိပ္ပံပညာက ကမ္ဘာလောက၏ စစ်မှန်သော နိယာမများကို ဖော်ထုတ်ပြနိုင်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် သူ ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထိုပုပ်သိုးနေသော အယူအဆများကို အလွန်ယုံကြည်လွန်းသဖြင့် အချက်အလက်များကို သူတို့ရှေ့တွင် ချပြလိုက်သောအခါ လက်တွေ့ကို လက်ခံမည့်အစား "မှော်အတတ်" ဟု ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

"ပညာရေးအရာရှိ ချွန်းယွီ..."

မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်မှ ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံသည် ကျောက်ကောင်း၏ နောက်ဆုံးပေါ် တီထွင်မှုဖြစ်သော ရိုးရှင်းသည့် ကြေးလော်စပီကာမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"သံလိုက်ကျောက်တွေ တွေ့ရဲ့လား..."

လက်များတွင် သဲများ ပေကျံနေသော ချွန်းယွီယွဲ့က အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင်းထဲတွင် သဲများသာ ရှိနေပြီး သံလိုက်ကျောက်များ ဘယ်မှာ ရှိနေမည်နည်း။

"မရှိပါဘူး..."

"ဒါဆို မှော်အတတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော သတ္တုရောင်များ လင်းလက်နေသည့် သံလုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသော အစစ်အမှန် သံတုံးများသာ ဖြစ်သည်။

"အဲလိုလည်း မဟုတ်လောက်ပါဘူး..”

"သံလိုက်ကျောက်တွေလည်း မဟုတ်၊ မှော်အတတ်လည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စင်မြင့်၏ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာရာ သူ၏ အနက်ရောင် မင်းဝတ်တန်ဆာမှာ မိမိ၏ ပိုင်နက်ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသော မည်းနက်သော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင်းပြစရာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်..."

သူသည် ချွန်းယွီယွဲ့ အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေတ်ဟောင်း၏ အသိဉာဏ်ဆိုင်ရာ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော ဤအဘိုးအိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း မှားသွားပြီ..."

ထိုစကားလုံးများက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ကျင်းတစ်ထောင်၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"ဒါတွေက ရူပဗေဒ နိယာမတွေကို လိုက်နာခဲ့ရုံပဲ... ဆွဲငင်အား နိယာမပေါ့... သူတို့ရဲ့ အလေးချိန် ဒါမှမဟုတ် အရွယ်အစားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး... တူညီတဲ့ အမြင့်မှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့က တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျရောက်လိမ့်မယ်..."

"ဒါက အမှန်တရားပဲ... ဒါက ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေတဲ့ ပုံစံပဲ..."

"မင်း မယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ်၊ မေးခွန်းထုတ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငိုယိုနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကြောင့် အချက်အလက်တွေက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမှန်တရားက သူတို့ မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီးထဲမှာရှိတယ်... မင်း ကြားလိုက်လား..."

လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်သွားသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ဆက်ပြောသည်။

"ခုနလေးတင် မင်းတို့ထဲက တချို့က ဒူးထောက်ပြီး ဘိုးဘေးတွေကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်..."

"ငါ မေးချင်တာက အမှန်တရားကို လေ့လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို နားလည်တဲ့နေရာမှာ ဘိုးဘေးတွေရှေ့ ရှက်စရာဘာရှိလို့လဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း လူတွေပဲ... သူတို့လည်း အမှားလုပ်နိုင်ပြီး သာမန်အသိတွေကြောင့် လမ်းမှားရောက်သွားနိုင်တာပဲ... သူတို့ရဲ့ အမှားတွေအတွက် မင်းတို့က အမှန်တရားကို ရှာဖွေတာကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှာလား..."

"မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ မှားယွင်းခဲ့ရင် သူတို့ မှားယွင်းခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲဖို့နဲ့ အနာဂတ်ကို ဖန်တီးဖို့ မှန်ကန်တဲ့ အသိပညာကို အသုံးပြုပါ..."

"ဒါက ဘိုးဘေးတွေကို ပြသနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော လေးစားမှုပဲ... သူတို့ရဲ့ အမှားတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့မရရှိခဲ့တဲ့ စံပြအရာတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ သိပ္ပံနည်းကျ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုခြင်းပဲ..."

"ဥပမာအားဖြင့် ပြည်သူတွေ လုံလောက်စွာ စားသုံးနိုင်ဖို့ သေချာစေခြင်း... ဥပမာအားဖြင့် မဟာချင်ကို ပိုမိုအင်အားကြီးမားစေခြင်း... ဥပမာအားဖြင့် လူသားတွေဟာ အသိပညာမဲ့မှုနဲ့ မိုက်မဲမှုတွေရဲ့ ကျော့ကွင်းမှာ ဆက်မမိနေစေဖို့..."

"ဒီအရာတွေကသာ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ချင်တဲ့အရာတွေပဲ..."

အောက်ဘက်ရှိ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမှ တွေဝေမှုဆီသို့၊ ထို့နောက် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့ တွေးတောနေကြသည်။

ချင်ရှီဟွမ် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သလားဟု တွေးတောနေကြသည်။

သူတို့ တကယ်ပင် မှားယွင်းနေသလားဟု တွေးတောနေကြသည်။

သိပ္ပံပညာက ပညာရှိများ၏ စကားများထက် ပိုမို ယုံကြည်စိတ်ချရသလားဟု တွေးတောနေကြသည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေကာ ဤမြင်ကွင်းကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤစကားလုံးများသည် စမ်းသပ်ချက် ရလဒ်များကို ရှင်းပြရုံသက်သက်ထက် ပိုမိုလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာ့အမြင်သစ်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နေခြင်းပင်။

သိပ္ပံနည်းကျ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအပေါ် အခြေခံသော ကမ္ဘာ့အမြင်တစ်ခု။

အာဏာကို မျက်ကန်းယုံကြည်မှုမရှိဘဲ စမ်းသပ်မှုနှင့် အတည်ပြုခြင်းမှတစ်ဆင့် အမှန်တရားကို ရှာဖွေသော ကမ္ဘာ့အမြင်တစ်ခု။

ရှေးခေတ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးအတွက် ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ၏ ပကတိအာဏာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သိပ္ပံပညာကို အာဏာအသစ်တစ်ခုအဖြစ် ခွင့်ပြုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ အချို့သော အမှန်တရားများသည် သူ၏ စကားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စမ်းသပ်ချက် ရလဒ်များဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။