အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂) အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာ စစ်ပွဲ၊ ငါကိုယ်တော်၏ တစ်မီတာသည် ကမ္ဘာလောကအတွက် စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်၏

စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် သုံးရက်အကြာ၊ နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ အလုပ်ရုံတွင် ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ယခုလေးတင် တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားသော ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်ထားလေသည်။

ဤရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို ဝမ်ကျန့်ကော် ပေးအပ်ထားသော ပုံစံကြမ်းများအတိုင်း မိုဟစ်တပည့်များက လဝက်ကျော်ကြာမျှ အသေးစိတ် ဂရုတစိုက် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဆလင်ဒါကို သံမဏိအကောင်းစားဖြင့် ပုံလောင်းထားပြီး ပစ္စတင်ကို ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ချိတ်ဆက်တံများကို ပန်းပဲဖိုမှ သံဖြင့် ပုံသွင်းထားလေသည်။ အလုံပိတ်ကွင်းများကိုပင် အရည်အသွေးမြင့် ယူကွန်းမီယားရာဘာကို အသုံးပြုထားသည်။

မည်သို့ပင် တွေးပါစေ ၎င်းမှာ ပုံမှန်လည်ပတ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်မှာ အသည်းအသန် ဖျားနာနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ တဟူးဟူး မြည်သံများကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ပစ္စတင်သည် အပေါ်အောက်သို့ အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေပြီး ဆလင်ဒါ၏ အဆက်အစပ်များမှနေ၍ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များက ရွှီခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် ယိုစိမ့်ထွက်ကျနေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်က ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်၏။

"ဒါက တတိယမြောက်တစ်ခု ရှိနေပါပြီ... ပထမနှစ်ခုကတော့ ပစ္စတင် ညပ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ချိတ်ဆက်တံ ကျိုးသွားတာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်... အခုတစ်ခုက ရွေ့လျားနိုင်တယ် ဆိုပေမယ့် အမြဲတမ်း လေယိုစိမ့်နေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆလင်ဒါ၏ အဆက်အစပ်ကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ အနီးသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူလောင်နေသော ရေနွေးငွေ့များက သူ၏ လက်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ကို နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်ရ၏။

"ရှီး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ လက်ခုံပေါ်ရှိ အပူလောင်သွားသော အနီရောင်အကွက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှင်ရည်များပင် ကျဆင်းလာနိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေလေသည်။

"ဘာလို့ ယိုစိမ့်နေရတာလဲ..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ ကိရိယာခုံပေါ်မှ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုတော်မူပါ... ဒါက ဆလင်ဒါခေါင်းဖြစ်ပြီး ဒါကတော့ ပစ္စတင်ပါ... ပုံစံကြမ်းတွေအရဆိုရင် သူတို့က အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေရမှာပါ... ဒါပေမယ့်..."

သူသည် ပစ္စတင်ကို ဆလင်ဒါခေါင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ပစ္စတင်မှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် အရွယ်အစား တစ်ဆိုဒ်ငယ်နေပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် မြင်သာသော ကွက်လပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံရရင် ပြဿနာက ပေတံတွေဆီမှာ ရှိနေတာပါ..."

မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်က ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ပေတံတွေက ယခင် ချီပြည်နယ်နယ်မြေတွေကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တာပါ... ပစ္စတင်ကို ပုံလောင်းဖို့ တာဝန်ယူရတဲ့ လက်မှုပညာရှင်က ချူပြည်နယ်က ပေတံကို သုံးခဲ့တယ်... ဆလင်ဒါကို ပုံလောင်းဖို့ တာဝန်ယူရတဲ့ လက်မှုပညာရှင်ကတော့ ကျောက်ပြည်နယ်က ပေတံကို အသုံးပြုခဲ့တာပါ..."

"ပုံစံကြမ်းတွေပေါ်မှာ မှတ်သားထားတဲ့ အတိုင်းအတာတွေက အတူတူပဲ

ဆိုပေမယ့် တကယ်တမ်း ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေက အရွယ်အစား မတူညီကြတော့ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

သူသည် တိုင်းပြည်ခြောက်ခုကို စုစည်းပြီးနောက် အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာများကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေရန် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သို့သော် ရှင်းလင်းစွာပင် ယခင် တိုင်းပြည်ခြောက်ခု၏ နယ်မြေများတွင် ဤအမိန့်တော်မှာ သေချာစွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဒေသအသီးသီးရှိ လက်မှုပညာရှင်များမှာ သူတို့ ယဉ်ပါးနေသော ပေတံများကိုသာ ဆက်လက်၍ အသုံးပြုနေကြဆဲပင်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"ဒီပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်ကား စံသတ်မှတ်ချက်များ တစ်ပြေးညီမဖြစ်ခြင်းဆိုသည့် ဂန္ထဝင်ပြဿနာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[စက်မှုလုပ်ငန်း ထုတ်လုပ်ရေးတွင် အစိတ်အပိုင်းများ၏ အတိုင်းအတာများသည် မီလီမီတာအဆင့်အထိ တိကျမှန်ကန်နေရန် လိုအပ်ပါသည်... စံသတ်မှတ်ချက်များ တစ်ပြေးညီမဖြစ်ပါက သည်းခံနိုင်စွမ်း ကွာဟချက်များ စုပုံလာခြင်းကြောင့် အစိတ်အပိုင်းများကို တပ်ဆင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ...]

[အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် တစ်ပြေးညီဖြစ်သော အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာ စံသတ်မှတ်ချက်များကို ချမှတ်ပြီး ၎င်းတို့ကို တင်းကျပ်စွာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်ပါသည်...]

[ထို့အပြင် ဤစံသတ်မှတ်ချက်သည် တိကျစွာ ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ ခံစားချက် သို့မဟုတ် တိကျသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ အရှည်အပေါ်တွင် မှီခိုနေ၍ မရပါ...]

"တိကျစွာ ပြန်လည်ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်လေသည်။

[ဥပမာအားဖြင့် အရှင်မင်းကြီးသည် ကမ္ဘာကြီး၏ လောင်ဂျီတွဒ်မျဉ်းအရှည်ကို အသုံးပြု၍ တစ်မီတာကို သတ်မှတ်နိုင်သလို ချိန်သီးတစ်ခု၏ လှုပ်ရှားမှုကာလကို အသုံးပြု၍ အချိန်ယူနစ်တစ်ခုကိုလည်း သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်...]

[သို့သော် အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းမှာ စံနမူနာပုံစံ တစ်ခုဖြစ်သည့် အရှည်အတွက် စံသတ်မှတ်ချက်ယူနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီးနောက် ၎င်းကို နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းသို့ ဖြန့်ဝေရန် တိကျစွာ ပြန်လည်ပွားယူခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် ဤတွေးခေါ်မှု လမ်းကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် မေးခွန်းမှာ ဤစံနမူနာပုံစံကို ဖန်တီးရန် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြုသင့်သနည်းဟူသည်ပင် ဖြစ်၏။ တစ်မီတာဆိုသည်ကို မည်သည့်အရာက သတ်မှတ်ပေးမည်နည်း။

"ဝမ်ကျန့်ကော်ကို ခေါ်လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ကောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ ဘေးဘက်နန်းဆောင်တွင် ဖြစ်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲတစ်ခု၏ အနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ပေတံသုံးချောင်းကို ချထားလေသည်။ တစ်ခုမှာ မဟာချင်၏ စံသတ်မှတ်ထားသော ပေတံဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ချီပြည်နယ်မှ ပေတံဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခုမှာ ချူပြည်နယ်မှ ပေတံဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးကို ချီဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း သူတို့၏ အရှည်များမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ကွဲပြားခြားနားနေကြ၏။ မဟာချင်ပေတံမှာ အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ချီပေတံမှာ အရှည်ဆုံးဖြစ်ကာ ချူပေတံမှာ အလယ်အလတ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဤပေတံသုံးချောင်းကို ရှင်းလင်းသော နားလည်မှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီပြဿနာက တကယ့်ကို ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြောလိုက်၏။

"စက်မှုလုပ်ငန်း ထုတ်လုပ်ရေးမှာ စံသတ်မှတ်ခြင်းက အခြေခံအုတ်မြစ်ပါပဲ... တစ်ပြေးညီဖြစ်တဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်တွေ

မရှိရင် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း... ဒီစံသတ်မှတ်ချက်ကို ဘယ်လို သတ်မှတ်သင့်သလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သိပ္ပံပညာမှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ယူနစ်တွေကို သတ်မှတ်ဖို့အတွက် သဘာဝကိန်းသေတွေကို အသုံးပြုလေ့ရှိပါတယ်... ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လောင်ဂျီတွဒ်မျဉ်းအရှည်ကို အသုံးပြုပြီး တစ်မီတာကို သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်... မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းကနေ တောင်ဝန်ရိုးစွန်းအထိ လောင်ဂျီတွဒ်မျဉ်းကို အပိုင်းသန်းလေးဆယ် ပိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် အပိုင်းတစ်ခုစီက တစ်မီတာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်..."

"ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လောင်ဂျီတွဒ်မျဉ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါကို တိုင်းတာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ..."

"အာ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"လက်ရှိ နည်းပညာအရဆိုရင်တော့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပါတယ်..."

"ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် အဲဒီလောက်အထိ မစောင့်နိုင်ဘူး..."

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကြေးဓားတစ်လက်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ သွယ်လျသော ကြေးဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ အံ့မခန်း ထက်မြက်နေ၏။ ဓားရိုးပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ် နှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားရာ ၎င်းတို့မှာ တင်းချင် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ကျန့်ကော် ဒီဓားကို ကြည့်စမ်း...

ချင်ရှီဟွမ်က ဓားကို မြှောက်ပြလိုက်၏။

"ဒီဓားကို ငါကိုယ်တော် ထီးနန်းတက်လှမ်းစဉ်က မဟာချင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဓားသွေးဆရာက အသန့်စင်ဆုံး ကြေးဝါကို အသုံးပြုပြီး သွန်းလုပ်ခဲ့တာပဲ... အဖျားကနေ ဓားရိုးအထိ သူ့ရဲ့ အရှည်က တိတိကျကျသုံးချီရှိတယ်..."

"စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ပေတံရှိနေပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ အရွယ်အစားမကိုက်ညီမှုတွေက ဆက်ပြီးဖြစ်ပေါ်နေရတာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒေသအသီးသီးက လက်မှုပညာရှင်တွေက နန်းတွင်းရဲ့ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ပေတံကို မယုံကြည်ကြလို့ပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"သူတို့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်ကို ပိုယုံကြည်ကြတယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပေတံတွေကို ပိုယုံကြတယ်လေ... ထပ်ပြောရရင် စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ပေတံရှိနေရင်တောင်မှ ပြန်လည်ပွားယူတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အမှားအယွင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်... ပေတံတစ်ချောင်းကို ဆယ်ကြိမ်လောက် ပြန်ပွားယူလိုက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဖန် အနည်းငယ်လောက်တော့ ကွာဟသွားနိုင်တယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော် နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။ တိကျသော တိုင်းတာရေး ကိရိယာများ မရှိသည့် ခေတ်ကာလတစ်ခုတွင် စံသတ်မှတ်ထားသော ပေတံများကို ပြန်လည်ပွားယူသည့်အခါ အမှားအယွင်းများ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပြီး ဤအမှားအယွင်းများက တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာမည်သာဖြစ်၏။

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ပေတံတွေကို ပြန်ပွားယူလို့ အမှားအယွင်းတွေ ဖြစ်လာတာဆိုတော့ အဲဒါတွေကို ပြန်မပွားယူကြတော့ဘူးလို့ ငါကိုယ်တော် ထင်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဒီဓားက စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဓားကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ထားလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဓားအရှည်က သုံးချီဖြစ်တယ်... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ တစ်ချီက ကမ္ဘာလောကအတွက် စံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး လက်မှုပညာရှင် အားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ ပေတံတွေကို စံကိုက်ညှိဖို့အတွက် ဒ္ဓားကို အသုံးပြုကြရမယ်... ဒီဓားရဲ့ အရှည်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ ဘယ်ပေတံကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

ဤနည်းလမ်းက အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ပြဿနာမှာ ဓားက တစ်လက်တည်းသာ ရှိနေခြင်းဖြစ်၏။ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ လက်မှုပညာရှင်များ အားလုံးသည် သူတို့၏ ပေတံများကို စံကိုက်ညှိရန်အတွက် ရှန်းယန်သို့ ပြေးလာ၍ မရနိုင်သည်မှာ သေချာနေသည် မဟုတ်လော။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီနည်းလမ်းက တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းနေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က တွန့်ဆုတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာ လက်မှုပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ... သူတို့အားလုံး ရှန်းယန်ကို လာလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် တိကျစွာ ပြန်လည်ပွားယူနိုင်မယ့် စံနမူနာပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီကို ငါကိုယ်တော် လိုအပ်နေတာပဲ..."

"စံနမူနာပုံစံ ဟုတ်လား..."

"မှန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝမ်ကျန့်ကော်ထံသို့ ဓားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းက အနာဂတ်ကနေလာတာဆိုတော့ ခုလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်... ငါကိုယ်တော် လိုချင်တာက လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ အမှားအယွင်းတွေ မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ပြန်လည်ပွားယူပြီး ဖြန့်ဝေနိုင်မယ့် စံသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဓားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... သိပ္ပံပညာမှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က စံနမူနာပုံစံတွေ ဖန်တီးဖို့အတွက် သတ္တုကို အသုံးပြုလေ့ရှိပါတယ်... ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ မီတာ စံနမူနာပုံစံ ကို ပလက်တီနမ်နဲ့ အီရီဒီယမ် သတ္တုစပ်ကနေ ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်... အဲဒါက အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အပူချိန် သို့မဟုတ် စိုထိုင်းဆလိုမျိုး အကြောင်းရင်းတွေကြောင့် သူ့ရဲ့အရှည်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ပလက်တီနမ်နဲ့ အီရီဒီယမ် သတ္တုစပ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

"အဲဒါက ဘာလဲ..."

"အဲဒါက အလွန့်ကို တည်ငြိမ်တဲ့ အလွန်ရှားပါးလှတဲ့ သတ္တုစပ် တစ်မျိုးပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မဟာချင်မှာ ပလက်တီနမ်နဲ့ အီရီဒီယမ်ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲနိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ပထမဆုံး ယာယီစံနမူနာပုံစံတွေ ဖန်တီးဖို့အတွက် ကြေးဝါကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရလာတဲ့အခါမှ နောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲအသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ငါကိုယ်တော်တို့ လုပ်ကြတာပေါ့... ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေပဲ လိုအပ်ပါစေ အဲဒါတွေကို ကျောက်ကောင်းကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ဒါပေမယ့် စံနမူနာပုံစံတွေကို မဖန်တီးရသေးခင်အချိန်အထိ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဒီဓားကပဲ ယာယီစံသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ပေးပို့လိုက်... ဒီနေ့ကစပြီး လက်မှုပညာရှင် အားလုံးရဲ့ ပေတံတွေကို ဒီဓားနဲ့ စံကိုက်ညှိကြရမယ်... ဒီဓားရဲ့ အရှည်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ ဘယ်ပေတံကိုမဆို ထက်ပိုင်းချိုးပစ်ရမယ်... ငါကိုယ်တော်က နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းကို လူတွေလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းမယ်... စံသတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရင် ပေတံကို ချိုးပစ်ရုံတင်မကဘူး အဲဒီလက်မှုပညာရှင်ကိုပါ ပြစ်ဒဏ်ပေးရမယ်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းသည် အမိန့်ကို လက်ခံရန် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

*ငါတော့ လူတွေရဲ့ အမုန်းကို ခံရတော့မှာပဲ…*

"နောက်တစ်ခုက..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဝမ်ကျန့်ကော်က စံနမူနာပုံစံတွေကို ဖန်တီးဖို့ ပလက်တီနမ်နဲ့ အီရီဒီယမ် လိုအပ်တယ်လို့ ပြောနေတယ်... အဲဒီရှားပါးသတ္တုတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု သွားရှာလိုက်..."

"ပလက်တီနမ်... အီရီဒီယမ် ဟုတ်လား..."

ကျောက်ကောင်းမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အဲဒါတွေက..."

"အဲဒါတွေက စံနမူနာပုံစံတွေ ဖန်တီးဖို့ အသုံးပြုရမယ့် ရှားပါးသတ္တုတွေပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ပလက်တီနမ်ဆိုတာက ငွေရောင်သမ်းနေတဲ့ အဖြူရောင်သတ္တုဖြစ်ပြီး အလွန်ရှားပါးပါတယ်... အီရီဒီယမ်ကလည်း အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ဆင်တူတဲ့ သတ္တုတစ်မျိုးပါပဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေသည်။ ရှားပါးသတ္တုများ။ စံနမူနာပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် အသုံးပြုမည် ဟုတ်လား။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤကဲ့သို့သော အရာများမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အံ့ဖွယ်ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မသေဆေးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက်ပင် အသုံးပြုနိုင်လောက်ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ... အဲ့နတ်ဘုရားသတ္တုတွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကမ္ဘာလောကမှာရှိတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေကို ချက်ချင်းပဲ သွားရောက်ရှာဖွေပါ့မယ်... အဲ့နတ်ဘုရားသတ္တုတွေက အရှင်မင်းကြီးအတွက် မသေဆေးကို ဖော်စပ်ရာမှာ သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်နှင့် ဝမ်ကျန့်ကော် နှစ်ဦးစလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ နားထင်များကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကျောက်ကောင်း မင်းက အလွန်အမင်း တွေးတောနေပြန်ပြီ... ဒါတွေက ဆေးဖော်စပ်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ စံနမူနာပုံစံတွေ ဖန်တီးဖို့ အသုံးပြုရတဲ့ သာမန်သတ္တုတွေပဲ ဖြစ်တယ်..."

"ဒါပေမယ့်..."

ကျောက်ကောင်းက စကားဆက်ပြောချင်နေသော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်၏ မကျေနပ်သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရ၏။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီသတ္တုတွေကို သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်..."

"မှတ်ထား အဲဒါတွေက မသေဆေးဖော်စပ်ဖို့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘဲ သတ္တုတွေသာဖြစ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျောက်ကောင်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲပင်။

*တကယ်ပဲ အဲဒါက တစ်စုံတစ်ရာသော နတ်ဘုရားသတ္တု ဖြစ်နေမလား။ အဲဒါကို ရှာတွေ့တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါ အရင်ဆုံး နည်းနည်းလောက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်…*

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရှန်းယန်မြို့၏ စျေးထဲ၌ ဖြစ်သည်။

ဆန်သည်တစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေရင်း ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျနေလေသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျုပ်ရဲ့ ချိန်ခွင်က တကယ့်ကို စံသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်..."

ဆန်သည်က သူ၏ ချိန်ခွင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကို ကျုပ် အသုံးပြုလာတာ ဆယ်နှစ်တောင် ကျော်နေပါပြီ... တစ်ခါမှ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး..."

စစ်ဆေးရေးတာဝန်ခံအရာရှိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"စံသတ်မှတ်ချက် ဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ချိန်ခွင်ကို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ချိန်ခွင်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်စမ်း..."

သူသည် စံသတ်မှတ်ထားသော ချိန်ခွင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆန်သည်၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။

ဆန်သည်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလုမတတ် ဖြူလျော့သွားလေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ချိန်ခွင်က စံသတ်မှတ်ထားသော ချိန်ခွင်ထက် ရှင်းလင်းစွာပင် ပိုမိုပေါ့ပါးနေသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူသည် ဝယ်ယူသူများကို အလေးခိုးကာ လိမ်လည်လှည့်စားနေခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုနေပေသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျုပ်... ကျုပ် တကယ့်ကို မသိခဲ့ပါဘူး..."

ဆန်ကုန်သည်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးလိုက်၏။

"ဒီချိန်ခွင်က ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့အရာပါ... အဲဒါက စံသတ်မှတ်ချက်လို့ပဲ ကျုပ် ထင်ခဲ့တာပါ..."

"ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အရာ ဟုတ်လား..."

အရာရှိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် အသုံးပြုခဲ့တယ်ဆိုမှတော့ အမှားအယွင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း သင်တန်းကို သွားတက်လိုက်တော့..."

"အမှားအယွင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း..."

ဆန်သည်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"မှန်တယ်..."

အရာရှိက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဲဒါက မင်းတို့လို ဈေးသည်တွေကို အလေးချိန်နဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို ဘယ်လို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုရမယ်ဆိုတာနဲ့ အမှားအယွင်းတွေကို ဘယ်လို ရှောင်ရှားရမယ်ဆိုတာ သင်ကြားပေးဖို့အတွက် အရှင်မင်းကြီးက အထူးတည်ထောင်ထားတဲ့ သင်တန်းသစ်တစ်ခုပဲ... ထပ်ပြောရရင် အဲဒါက မသင်မနေရပဲ... အလေးခိုးတာကို တွေ့ရှိရတဲ့ ဘယ်ဈေးသည်မဆို အဲဒီသင်တန်းကို တက်ရမယ်... ပြီးသွားရင် စာမေးပွဲ ဖြေရလိမ့်မယ်... စာမေးပွဲကျသွားရင် မင်း ဆက်ပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆန်သည်မှာ လုံးဝကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားလေသည်။ သူ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ အသုံးပြုခဲ့သော ချိန်ခွင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှားယွင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဒဏ်ရိုက်ခံရမည်သာမက သင်တန်းများတက်ကာ စာမေးပွဲပါ ဖြေဆိုရဦးမည် ဖြစ်၏။

"အရာရှိမင်း... ကျုပ်... ကျုပ် မသွားလို့ မရဘူးလား..."

ဆန်သည်က တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မသွားဘူး ဟုတ်လား..."

အရာရှိက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ရတာပေါ့... ဒါဆိုရင် မင်း အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကို ရပ်လိုက်လို့ရပြီ..."

ဆန်သည်မှာ လုံးဝကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်းယန်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ သတ္တုအရည်ကျို အလုပ်ရုံတစ်ခုတွင် ဖြစ်၏။

ကျောက်ကောင်းသည် မီးဖိုတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အတွင်း၌ အရည်ကျိုနေသော သတ္တုအမျိုးမျိုးကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"အကုန်လုံးကို ရှာတွေ့ပြီလား..."

ကျောက်ကောင်းက သူ၏ဘေးရှိ လက်မှုပညာရှင်ကို မေးလိုက်၏။

"အမတ်ကြီးကို အစီရင်ခံရရင်... သင်တောင်းဆိုထားတဲ့ သတ္တုတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ပါတယ်..."

လက်မှုပညာရှင်က သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ပလက်တီနမ် အနည်းငယ်ကိုတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အီရီဒီယမ်ကတော့လေ... မဟာချင်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် အနည်းငယ်လေးပဲ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်..."

"အနည်းငယ်လေးဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲ..."

ကျောက်ကောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်... လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားလောက်ပါ..."

လက်မှုပညာရှင်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သန့်စင်မှုကလည်း အလွန်နိမ့်ကျပါတယ်..."

ကျောက်ကောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ထိုအံ့ဖွယ် စံသတ်မှတ်ချက် ကိရိယာကို ဖန်တီးရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူလှသည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။ သို့သော် ဝမ်ကျန့်ကော်က ယာယီ စံသတ်မှတ်ချက် ကိရိယာတစ်ခုကို ကြေးဝါမှတစ်ဆင့် အရင်ဖန်တီးနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် လောလောဆယ် ကြေးဝါကို အသုံးပြုလိုက်..."

ကျောက်ကောင်းက လက်မှုပညာရှင်ကို ပြောလိုက်၏။

"ဆရာဝမ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေအတိုင်း စံသတ်မှတ်ချက် ကိရိယာကို ဖန်တီးလိုက်... မှတ်ထား တိကျမှုက အလွန်မြင့်မားရမယ်... အမှားအယွင်းက ဘယ်လောက်ထက် မကျော်လွန်ရဘူးဆိုလားပဲ..."

"အမတ်ကြီးကို အစီရင်ခံရရင်... ဆရာဝမ်က အမှားအယွင်းဟာ ၀.၀၁ မီလီမီတာထက် မကျော်လွန်ရဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်..."

လက်မှုပညာရှင်က ဖြေကြားလိုက်သည်။

"၀.၀၁မီလီမီတာ..."

ကျောက်ကောင်းမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ..."

"အဲဒါက... အလွန်ကို သေးငယ်လွန်းတဲ့ အမှားအယွင်းတစ်ခုပါ..."

လက်မှုပညာရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

"ဆံပင်တစ်မျှင်အထူရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရှိပါလိမ့်မယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် အေးစက်သော လေတစ်ပိုက်ကို ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။ ဆံပင်တစ်မျှင်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း တိကျလွန်းနေပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော တိကျမှုကို အမှန်တကယ် ရရှိနိုင်ပါ့မလား။

ညနေခင်းအချိန် ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီရှိ ဝမ်ကျန့်ကော်၏ ရုံးခန်းတွင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စံသတ်မှတ်ချက် ကိရိယာအတွက် ပုံစံကြမ်းကို ရေးဆွဲနေလေသည်။

သူ၏ အစီအစဉ်အရ စံသတ်မှတ်ချက် ကိရိယာမှာ မဟာချင်၏ သုံးချီနှင့် ညီမျှသော တိကျသည့် တစ်မီတာ အရှည်ရှိသည့် ကြေးဝါချောင်းရှည်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အစွန်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် တိကျသော စကေးမျဉ်းများပါရှိကာ ပြန့်ကားမှုကို သေချာစေရန်အတွက် မျက်နှာပြင်ကို သပ်ရပ်စွာ ပွတ်တိုက်ထားရမည် ဖြစ်၏။

ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်မြင့်မားသော တိကျမှုကို လိုအပ်ပြီး အဆင့်တိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားရပေသည်။

"ဆရာဝမ်..."

ကျောင်းသားတစ်ဦးက အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာလေသည်။

"ဒါက အလေးချိန် ယူနစ်တွေကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေဖို့ အဆိုပြုလွှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် အစီရင်ခံစာကို လှမ်းယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ထိုအစီရင်ခံစာတွင် ရေတစ်လီတာ၏ အလေးချိန်ကို အသုံးပြု၍ ကီလိုဂရမ် တစ်ခုကို သတ်မှတ်ရန်နှင့် ထို့နောက် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းသို့ ဖြန့်ဝေရန်အတွက် စံသတ်မှတ်ထားသော အလေးတုံးများကို ဖန်တီးရန် အဆိုပြုထားသည်။

"ဒီနည်းလမ်းက တိုးတက်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့က စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အပူချိန်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဥပမာအားဖြင့် လေးဒီဂရီမှာ ရေတစ်လီတာရဲ့ အလေးချိန်က တစ်ကီလိုဂရမ် ဖြစ်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရေက လေးဒီဂရီမှာ သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးသိပ်သည်းဆကို ရောက်ရှိတာမို့ သတ်မှတ်ချက်က ပိုပြီး တိကျသွားလိမ့်မယ်..."

"လေးဒီဂရီ ဟုတ်လား..."

ကျောင်းသားမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာလို့ လေးဒီဂရီလဲ..."

"ဒါက ရေရဲ့ ရူပဗေဒဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရေက လေးဒီဂရီမှာ အသိပ်သည်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဒါက တည်ငြိမ်တဲ့ ရူပဗေဒ ကိန်းသေတစ်ခု ဖြစ်တယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကျောင်းသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားပြီး အဆိုပြုလွှာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ပုံစံကြမ်းများ ရေးဆွဲရာတွင် ဆက်လက်နစ်မြုပ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာများကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေခြင်းမှာ အရှည်ယူနစ်များကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေရန်သာမက အလေးချိန် ယူနစ်များ၊ ပမာဏ ယူနစ်များနှင့် အခြားအရာများကိုပါ လွှမ်းခြုံထားခြင်း

ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဤယူနစ်များကြားတွင် ရှင်းလင်းသော ပြောင်းလဲမှု ဆက်စပ်မှုများ ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် တစ်ချီသည် ဆယ်ချွန်နှင့် ညီမျှပြီး တစ်ချွန်သည် ဆယ်ဖန်နှင့် ညီမျှသည်။ တစ်တန်သည် ဆယ်သိုနှင့် ညီမျှပြီး တစ်သိုသည် ဆယ်ရှန်းနှင့် ညီမျှသည်။ ဤပြောင်းလဲမှု ဆက်စပ်မှုများကို နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် တစ်ပြေးညီ သတ်မှတ်ထားရမည်ဖြစ်၏။

သို့မဟုတ်ပါက အရှည်ကို တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်လျှင်ပင် အလေးချိန်နှင့် ပမာဏတို့ တစ်ပြေးညီမဖြစ်ပါက ပြဿနာများ ဆက်လက် ပေါ်ပေါက်လာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါက သေးငယ်တဲ့ အလုပ်ပမာဏတော့ မဟုတ်ပုံပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ညဥ့်နက်ချိန် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ စာကြည့်ဆောင်တွင် ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲ၏အနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ မှတ်တမ်းလွှာတစ်ခုကို ကြည့်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာများကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ လီစစ် တင်ပြထားသော တိုးတက်မှု အစီရင်ခံစာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ထိုအစီရင်ခံစာတွင် ပြသထားချက်အရ တစ်ရက်တည်းအတွင်း ရှန်းယန်မြို့၌ စံသတ်မှတ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီသော ပေတံ သုံးရာကျော်ကို ထက်ပိုင်းချိုးပစ်ခဲ့ရပြီး စျေးသည် ငါးဆယ်ကျော်မှာ အလေးခိုးမှုကြောင့် သင်တန်းများကို မတက်မနေရ တက်ရောက်ခဲ့ရကြောင်း သိရသည်။ ထို့အပြင် ဤအရေအတွက်မှာ ဆက်လက်တိုးပွားနေဆဲပင်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"ခုလိုလုပ်ခြင်းက အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်လို့ မင်း ထင်နေလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ရေရှည်အမြင်အရဆိုလျှင် အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာများကို တစ်ပြေးညီဖြစ်စေခြင်းသည် လိုအပ်ပါသည်... သို့သော် ရေတိုကာလတွင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက် တုံ့ပြန်မှုအချို့ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်...]

[သို့သော် အရှင်မင်းကြီးသည် ကောင်းမွန်သော အစပြုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်... အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းနေသရွေ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာချင်၏ အလေးချိန်နှင့် အတိုင်းအတာ စံသတ်မှတ်ချက်များသည် လုံးဝကို တစ်ပြေးညီ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်...]

[ထို့အပြင် စံသတ်မှတ်ထားသော ထုတ်လုပ်မှုများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မဟာချင်၏ စက်မှုလုပ်ငန်း အဆင့်အတန်းသည်လည်း သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အနည်းငယ် နာကျင်ရဖွယ် ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ လိုအပ်ပေသည်။

တစ်ပြေးညီဖြစ်သော စံသတ်မှတ်ချက်များ မရှိဘဲ စက်မှုလုပ်ငန်း ထူထောင်ရေးဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ စက်မှုလုပ်ငန်းများ မရှိလျှင် မဟာချင်သည် မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် အင်အားကြီးမားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် မဟာချင်ရှိ လက်မှုပညာရှင်များ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ဖြစ်သလိုလုပ်ခြင်းမှ သုည အမှားအယွင်းအထိ ပြောင်းလဲပေးသွားမည် ဖြစ်၏။ ဤသည်သာလျှင် စစ်မှန်သော တိုးတက်မှု ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ အလုပ်ရုံ၌ ဖြစ်သည်။

လူငယ် လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးသည် သူ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ထားသော ပေတံတစ်ခုကို စံကိုက်ညှိရန်အတွက် ချင်ရှီဟွမ်၏ ဓားကို အသုံးပြုနေလေသည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို ဂရုတစိုက် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ပေတံမှာ ဓားထက် အနည်းငယ် တိုနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ဆံပင်တစ်မျှင်၏ အထူခန့်မျှသာ ရှိသော အနည်းငယ်မျှသော ပမာဏလေးသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူက ဤမျှဆိုလျှင် ရလောက်ပါပြီ ဟု ပြောကောင်းပြောခဲ့မည်ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့လုပ်၍ မရတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအနည်းငယ်မျှသော အမှားအယွင်းလေးက ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို တပ်ဆင်ရန် ပျက်ကွက်စေခဲ့ပြီး စက်တစ်လုံးလုံးကို ပုံမှန်မလည်ပတ်နိုင်အောင် တားဆီးထားခဲ့သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်သလိုလုပ်ခြင်းက စက်မှုလုပ်ငန်း ထုတ်လုပ်ရေးတွင် လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် တံစဉ်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ပေတံကို တစ်စစီ စတင်ပြုပြင်လိုက်လေသည်။ အမှားအယွင်း လုံးဝမရှိတော့သည်အထိ တိကျသည်ထက် ပိုမိုတိကျအောင် ပြုလုပ်လိုက်၏။

ဤသည်ကား စက်မှုလုပ်ငန်း၏ လိုအပ်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သိပ္ပံပညာ၏ လိုအပ်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

နန်းတွင်းရေးရာဌာန လက်နက်တိုက်၊ အလုပ်ရုံ အမှတ် (၁) တွင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းရှူဟွိုင်သည် ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ထားသော နတ်စွပ်တစ်ခုကို သတိထား၍ တိုင်းတာရန်အတွက် အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး တိကျစွာ မှတ်သားထားသော ဗာနီယာပေတံ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"သုံး ဒသမ... တစ် လေး... တစ် ငါး..."

သူက ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျနေလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကလစ်…”

နတ်သည် ဘိုးတိုင်ပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ ရစ်ပတ်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားသည့်အလား လုံးဝကို အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားလေသည်။ ယိမ်းယိုင်မှု သို့မဟုတ် တွန်းကန်မှု အရိပ်အယောင်လေးပင် မရှိခဲ့ချေ။

ရေနွေးငွေ့အဆို့ရှင် ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ပြန်လည်တပ်ဆင်ထားသော ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်က တိုးညှင်းသော်လည်း စွမ်းအားပြည့်ဝသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ပစ္စတင်မှာ ချောမွေ့စွာ အပြန်အလှန် ရွေ့လျားနေပြီး ဧရာမ စက်ဝိုင်းဘီးကြီးမှာ ရေနွေးငွေ့ ယိုစိမ့်သံ အနည်းငယ်မျှပင် မထွက်ပေါ်ဘဲ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ စတင်လည်ပတ်လာလေသည်။

ကုန်းရှူဟွိုင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် စီးကျလာခဲ့၏။ သူသည် သက်ရှိထင်ရှား အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို ထိတွေ့နေရသကဲ့သို့ အေးစက်နေသော စက်ကြီးကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

"လှလိုက်တာ..."

သူက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါက ဆရာဝမ်ပြောခဲ့တဲ့... စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အလှတရားဆိုတာပဲ..."

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဝမ်ကျန့်ကော်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးမှတ်လိုက်လေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်၏ ၃၆ နှစ်မြောက်၊ ဆောင်းဦးရာသီ။ မဟာချင်သည် လက်မှုပညာရှင်များ ခေတ်ကို နှုတ်ဆက်ကာ စက်မှုလုပ်ငန်း စံသတ်မှတ်ချက်များ ခေတ်သို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ခြေလှမ်းလေး တစ်လှမ်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤခြေလှမ်း၏ အကွာအဝေးမှာ စံသတ်မှတ်ထားသော တစ်မီတာပင် ဖြစ်၏။

[ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်း တိုးတက်လာမှုကို တွေ့ရှိရပါသည်... နည်းပညာသစ်ပင်၏ ဌာနခွဲအသစ်ဖြစ်သော အခြေခံရူပဗေဒနှင့် အရည်အသွေးဆိုင်ရာ ဓာတုဗေဒ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းတို့ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ...]

[နောက်တစ်ဆင့် လုပ်ငန်းစဉ် အကြံပြုချက်... စံသတ်မှတ်ချက်များ ရှိနေရုံဖြင့် မလုံလောက်ပါ... ဤစံသတ်မှတ်ချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ၎င်းတို့၏ ဦးနှောက်များကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ဆိုသည်ကိုပါ ဤသစ်တုံးခေါင်းများကို သင်ကြားပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်... ထိန်းချုပ်နိုင်သော ကိန်းရှင်နည်းလမ်း သင်ကြားမှုကို စတင်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်...]

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အလုပ်ရုံတစ်ခွင်ရှိ အောင်ပွဲခံနေကြသော လက်မှုပညာရှင်များကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းနေသေးတယ်... နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ သူတို့ကို စမ်းသပ်မှုတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."