အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) ဖူးကိုလ်းချိန်သီး၏ သီချင်းသံ၊ ပြီးတော့ ဖြစ်တည်မှု…

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်နန်းတော် ညီလာခံ။

ယနေ့ နန်းတွင်းညီလာခံ၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် အမတ်များသည် မိမိတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင် ရပ်ကာ မျက်လွှာချ၍ ချင်ရှီဟွမ် စကားပြောမည့်အချိန်ကို အာရုံစူးစိုက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ကြ၏။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လူတိုင်း၏ အကြည့်က ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လွှဲယမ်းနေသော ကြေးနီဘောလုံးကြီးတစ်ခုဆီသို့ တညီတညွတ်တည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။

၎င်းသည် လူတစ်ရပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဧရာမ ကြေးနီဘောလုံးကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေကာ ခန်းမအတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ ပေသုံးဆယ်ရှည်လျားသော သံကြိုးတစ်ချောင်းကို ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အမိုးခုံးမှ တွဲလောင်းချထားပြီး ကြေးနီဘောလုံးထိပ်ရှိ ကွင်းတစ်ခုနှင့် ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်ဆက်ထား၏။

အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ ကြေးနီဘောလုံးသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်အထက် တစ်ပေခန့်အကွာတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး သဲနုများ အပြည့်ထည့်ထားသော စက်ဝိုင်းပုံ သဲစားပွဲကြီးတစ်ခုအပေါ်တွင် ဝဲပျံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သဲစားပွဲမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး သဲနုများမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ရာ လွန်စွာ သိသာထင်ရှားသော ခြားနားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

"အမတ်တို့..."

ချင်ရှီဟွမ်က နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အသံကို တည်ငြိမ်စွာ ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မသိမသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒီကနေ့ မင်းတို့ကို ငါကိုယ်တော် တစ်ခုခု ပြချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာပဲ..."

"ဘာများပါလဲ..."

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမတ်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြေးနီဘောလုံးအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏လက်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းလိုက်သည်။ ကြေးနီဘောလုံးသည် စတင်၍ လွှဲယမ်းသွား၏။ ဘယ်မှညာသို့၊ ညာမှဘယ်သို့ သဲစားပွဲအထက်တွင် လှပသော လေးကိုင်းပုံစံ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲသွားလေသည်။

"ဒါက... သာမန် ချိန်သီးတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီစစ်က အနီးသို့ ကပ်သွားပြီး သေချာစွာ လေ့လာလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီအရာက ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ..."

"ထူးခြားတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

"လီစစ် ဒီချိန်သီးက အမြဲတမ်း ခုလိုလွှဲယမ်းနေမယ်လို့ မင်း ထင်နေသလား..."

"သေချာတာပေါ့..."

လီစစ်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပြင်ပအားတစ်ခုခုက ဝင်ရောက်မတားဆီးသရွေ့ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်မသွားမချင်း ခုလိုဆက်ပြီး လွှဲယမ်းနေမှာပဲ..."

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကို ငါကိုယ်တော် မြင်စေချင်တာက ဒါက ရပ်တန့်သွားမလားဆိုတာကို မဟုတ်ဘဲ လွှဲယမ်းတဲ့ ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားမလား ဆိုတာကိုပဲ..."

"လွှဲယမ်းတဲ့ ဦးတည်ချက် ဟုတ်လား..."

လီစစ်သည် ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

"ဒီချိန်သီးက ဘယ်နဲ့ညာကိုပဲ လွှဲယမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဦးတည်ချက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ..."

"မှန်ပါတယ်..."

အခြားအမတ်တစ်ဦးကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က တွန်းမပေးရင် သူ့ရဲ့ လွှဲယမ်းတဲ့ ဦးတည်ချက်က ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ..."

"အဲဒီလိုချည်းပဲတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ဝမ်ကျန့်ကော်ထံသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာဝမ် ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြလိုက်ပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လည်ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"အမတ်မင်းတို့ ဒီချိန်သီးကို ဖူးကိုးလ်၏ချိန်သီးလို့ ခေါ်ပါတယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ နိယာမက အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်... ချိန်သီးတစ်ခုက ပြင်ပနှောင့်ယှက်မှုမရှိဘဲ လွှဲယမ်းနေတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လွှဲယမ်းမှု မျက်နှာပြင်က ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေရပါမယ်..."

"သို့သော် ကမ္ဘာမြေကြီးက ငြိမ်သက်နေမယ်ဆိုရင် လွှဲယမ်းမှု မျက်နှာပြင်က တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင်တော့..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အဲဒီအခါကျရင် ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ လည်ပတ်မှုကြောင့် လွှဲယမ်းမှု မျက်နှာပြင်က တိမ်းစောင်းသွားပါလိမ့်မယ်..."

"ဘာ..."

ဆံပင်ဖြူနေသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“ဆရာဝမ် အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

သူကား ချီပြည်နယ်၏ သမားတော်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မဟာချင်ရှိ အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သော ပညာရေးအရာရှိပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဟုတ်လား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"သခင်ကြီးချွန်းယွီ ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ဆိုတာကို ကြားဖူးပါသလား..."

"သေချာတာပေါ့ ကြားဖူးတာပေါ့..."

ပညာရေးအရာရှိက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ဆိုတာ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားပဲ... ရှေးခေတ်ကတည်းက လူတိုင်းသိတဲ့ အခြေခံအသိတရားပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အမတ်ကြီးတို့က ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုမှတော့ မြေကြီးက ငြိမ်သက်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း ယုံကြည်ရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား..."

"သဘာဝကျကျပဲလေ..."

ပညာရေးအရာရှိသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။

"မြေကြီးကသာ လည်ပတ်နေမယ်ဆိုရင် လူတွေ လွင့်စင်မသွားဘူးလား... ကောင်းကင်က ငှက်တွေရော အောက်ကို ပြုတ်မကျဘူးလား..."

"မှန်ပါတယ်..."

အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီး အနည်းငယ်ကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

"မြေကြီးကသာ လည်ပတ်နေမယ်ဆိုရင် ပင်လယ်ရေတွေ နောက်ပြန်မစီးဘူးလား... တောင်တွေ မြစ်တွေ ပြိုကျမသွားဘူးလား..."

"မြေကြီးကသာ လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါတို့ မခံစားရတာလဲ..."

စစ်သူကြီးတစ်ဦးကလည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ မြင်းစီးတဲ့အခါ မြင်းက မြန်မြန်ပြေးရင် လေတိုက်တာကို ငါ ခံစားရတယ်... ဒါပေမယ့် မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့အခါကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှမခံစားရတာလဲ..."

စင်မြင့်အောက်မှ သံသယဖြစ်ဖွယ် အသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ရှီဟွမ်သည် ဘေးဘက်တွင် မသိမသာ ပြုံးလျက် ရပ်နေပြီး သူတို့ကို တားဆီးခြင်း မပြုပေ။ ဤသံသယများမှာ သာမန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခေတ်တွင်ပင် ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်သည်ဟူသော အယူအဆကို သက်သေပြရန် စမ်းသပ်မှုများ လိုအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်တိတ်နေပေးကြပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီချိန်သီးကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ကြပါ..."

သူက လွှဲယမ်းနေဆဲဖြစ်သော ကြေးနီဘောလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အခုလောလောဆယ် သူ့ရဲ့ လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက်က အရှေ့နဲ့ အနောက် ဖြစ်နေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒ္ဦးတည်ချက်ကို မှတ်ထားကြပါ... ပြီးရင် သူ့ရဲ့ လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားမလားဆိုတာကို သိရဖို့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြမယ်..."

"ကမ္ဘာမြေကြီးက ငြိမ်သက်နေမယ်ဆိုရင် လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက်က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင်တော့..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက်က တိမ်းစောင်းသွားပါလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် အဲ့တိမ်းစောင်းမှု အမြန်နှုန်းကိုလည်း တွက်ချက်နိုင်ပါတယ်... ရှန်းယန်ရဲ့ လတ္တီတွဒ်အရဆိုရင် တစ်နာရီကို ကိုးဒီဂရီခန့် တိမ်းစောင်းသွားပါလိမ့်မယ်..."

"ကိုးဒီဂရီ ဟုတ်လား..."

လီစစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အဲဒါဆို တစ်ရက်တည်းနဲ့ စက်ဝိုင်းတစ်ပတ် အပြည့်ဖြစ်သွားမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ လေထု ခုခံမှုနဲ့ သံကြိုး ပွတ်တိုက်မှုလိုမျိုး အကြောင်းအရင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် တိမ်းစောင်းမှု အမြန်နှုန်းက နှေးကွေးနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဦးတည်ချက်ကတော့ သေချာပေါက် တိမ်းစောင်းသွားပါလိမ့်မယ်..."

"အဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်တာ..."

ပညာရေးအရာရှိ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီသွားသည်။

"ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ..."

"သခင်ဝမ် မင်းက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား..."

စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ပျက်နေတဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံး ရှေ့နောက်လွှဲနေတာကို ကြည့်ဖို့သက်သက် ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ စောင့်ခိုင်းထားတာလား... ဒါရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

"ရည်ရွယ်ချက် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဆူညံသံများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်၏။ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရည်ရွယ်ချက်ကတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီစမ်းသပ်မှုက ကမ္ဘာမြေကြီး အမှန်တကယ် လည်ပတ်နေကြောင်းကို သက်သေပြနိုင်ရင် မင်းတို့ ခုနကပြောခဲ့တဲ့အရာတွေ၊ အဲဒီ အခြေခံအသိတရားဆိုတာတွေက မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာပဲ..."

"ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ဆိုတာက မှားယွင်းနေပြီ..."

"ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ မြေကြီးဆိုတာက မှားယွင်းနေပြီ..."

"ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ တစ်သက်လုံး ဖက်တွယ်ထားခဲ့တဲ့ အဲဒီ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားဆိုတာတွေက မှားယွင်းနေပြီ..."

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။ အကြောင်းမှာ ချင်ရှီဟွမ်၏ စကားများက လွန်စွာ

တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ငြင်းဆိုရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းလှသည်။

"ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အခု ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေကြပါ... ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို နှစ်နာရီ အချိန်ပေးမယ်... နှစ်နာရီကြာပြီးတဲ့နောက် ဒီချိန်သီးရဲ့ လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားမလားဆိုတာကို ငါတို့ ပြန်ကြည့်ကြမယ်..."

"ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုရင်တော့ ကမ္ဘာမြေကြီး အမှန်တကယ် လည်ပတ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ..."

"မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင်တော့ မင်းတို့ မှန်တယ်ဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်..."

"သို့သော်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

"ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်ရင် ဒီနေ့ကစပြီး မည်သူမဆို နန်းတွင်းညီလာခံမှာ 'ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်' ဆိုတဲ့အကြောင်းကို ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဆိုလာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သိပ္ပံပညာကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ 'ပညာရှိတွေရဲ့ စကား' တွေကို အသုံးပြုရဲရင် ငါကိုယ်တော် သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

"နားလည်ပြီလား..."

"နားလည်ပါပြီ..."

အမတ်များအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ကာ ဖြေကြားလိုက်ကြ၏။

"ဒါဆိုရင် စောင့်ကြ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နဲ့အတူ ငါကိုယ်တော်လည်း စောင့်နေမယ်..."

အချိန်များသည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားရချေ။ လူတိုင်းသည် လွှဲယမ်းနေဆဲဖြစ်သော ကြေးနီဘောလုံးကိုသာ အာရုံစိုက်၍ ကြည့်ရှုနေကြ၏။ ၎င်းသည် ဘယ်နှင့်ညာသို့၊ ဘယ်မှညာသို့၊ ညာမှဘယ်သို့ ထာဝရရွေ့လျားနေသည့်အလား ဆက်လက်လွှဲယမ်းနေသည်။

အထူးချွန်ဆုံးမှာ ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ကြေးနီဘောလုံး၏ အောက်ခြေတွင် ထက်မြက်သော အပ်တစ်ချောင်းကို တပ်ဆင်ထားသောကြောင့် ၎င်းသည် အနိမ့်ဆုံးအမှတ်သို့ လွှဲယမ်းသွားတိုင်း အပ်ဖျားသည် သဲစားပွဲပေါ်တွင် တိမ်သော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရေးဆွဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သဲစားပွဲပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး သိပ်သည်းသော မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော် ဤမျဉ်းကြောင်းများအားလုံးမှာ ပြိုင်တူဖြစ်နေ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အရှေ့နှင့် အနောက်တည်းဟူသော တူညီသည့် ဦးတည်ချက်တစ်ခုတည်းကိုသာ ညွှန်ပြနေကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့်အပြောင်းအလဲမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဟု ထင်ရလေသည်။

"တွေ့လား ငါ ပြောသားပဲ..."

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီချိန်သီးရဲ့ ဦးတည်ချက်က ဘာမှကို မပြောင်းလဲဘူး... ကမ္ဘာမြေကြီးက ဘယ်လိုလုပ် လည်ပတ်နေနိုင်မှာလဲ..."

"မှန်တာပေါ့..."

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"အချိန်တစ်နာရီလောက် ရှိနေပြီ... ဦးတည်ချက်က အတူတူပဲ..."

"ဆရာဝမ် မင်းရဲ့ သီအိုရီမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေသလား..."

လီစစ်ကလည်း ဝမ်ကျန့်ကော်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ရမ်းပြလိုက်ပြီး ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ နောက်ထပ် နာရီဝက် ကုန်လွန်သွား၏။ သဲစားပွဲပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများမှာ ယခုအခါ ပြားတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလောက်အောင် သိပ်သည်းပြည့်နှက်နေလေပြီ။ သို့သော် သေချာစွာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤအမှတ်အသားများမှာ ပြိုင်တူဖြစ်နေဆဲဟု ထင်ရပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ပညာရေးအရာရှိသည် မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

"အချိန် နှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပါပြီ... ဒီချိန်သီးရဲ့ ဦးတည်ချက်က ပြောင်းလဲသွားပုံ မပေါ်ပါဘူး... ကမ္ဘာမြေကြီးက အမှန်တကယ် ငြိမ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို အခု သက်သေပြလို့ ရပြီလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စကားမပြောဘဲ ဝမ်ကျန့်ကော်ကိုသာ ကြည့်လိုက်၏။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ပေးပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြောလိုက်သည်။

"တိမ်းစောင်းမှု ဆိုတာက နှေးကွေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပါ... ဒါ့အပြင် ငါတို့က အဆောက်အအုံထဲမှာ ရှိနေတဲ့အတွက် လေစီးကြောင်းတွေ၊ အဆောက်အအုံရဲ့ အနည်းငယ် တုန်ခါမှုတွေကအစ လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းတို့က အစောပိုင်း အမှတ်အသား အနည်းငယ်နဲ့ အခုလက်ရှိ အမှတ်အသားတွေကို သေချာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သဲစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီနေရာကို ကြည့်ပါ..."

သူက သဲစားပွဲပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော အစောဆုံး အမှတ်အသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အစောဆုံး ရေးဆွဲထားတာပါ... အခု ဒီနေရာကို ကြည့်ပါ..."

သူက မကြာသေးမီကမှ ရေးဆွဲထားသော အမှတ်အသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီအရာတွေက အခုလေးတင် ရေးဆွဲထားတာပါ... သေချာကြည့်ကြည့်ပါ... ဒီအမှတ်အသားနှစ်စုရဲ့ ဦးတည်ချက်မှာ မသိမသာ ခြားနားမှုလေးတစ်ခု ရှိမနေဘူးလား..."

အမတ်များအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကြလည်။

"ကြည့်ရတာ..."

လီစစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ အနည်းငယ် ခြားနားမှု ရှိနေတယ်မလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

အခြားအမတ်တစ်ဦးကလည်း ၎င်းကို တွေ့ရှိသွားသည်။

"အစောပိုင်း အမှတ်အသား အနည်းငယ်က မြောက်ဘက်ကို အနည်းငယ် ပိုယိမ်းနေတယ်... အခုလက်ရှိ အမှတ်အသားတွေက တောင်ဘက်ကို အနည်းငယ် ပိုယိမ်းနေတယ်..."

"တကယ်လား..."

ပညာရေးအရာရှိကလည်း တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကာ သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန် သိပ္ပံအကယ်ဒမီမှ တီထွင်ထားသော ကိရိယာအသစ်ဖြစ်သည့် အနီးကပ်ကြည့်မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ အကြောင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခြားနားမှု ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခြားနားမှုမှာ သေးငယ်ပြီး လျစ်လျူရှုထားနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းက သေချာပေါက် ရှိနေလေသည်။

"ဒါက... ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ပညာရေးအရာရှိက သူ့ဟာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကမ္ဘာမြေကြီးက တကယ်ပဲ လည်ပတ်နေတာများလား..."

"ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါတို့ မခံစားရတာလဲ..."

စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်၏။

"ဘာလို့ ငှက်တွေ ပြုတ်မကျတာလဲ... ဘာလို့ ပင်လယ်ရေတွေ နောက်ပြန်မစီးတာလဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေတဲ့ အမြန်နှုန်းက ကိန်းသေဖြစ်နေလို့ပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အင်နားရှားကြောင့် ငါတို့က ကမ္ဘာမြေကြီးနဲ့အတူ လိုက်ပြီး လည်ပတ်နေတဲ့အတွက် ငါတို့ မခံစားရတာပါ... အဲဒါက ကိန်းသေအမြန်နှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ ရထားလုံးတစ်စီးပေါ်မှာ ထိုင်နေသလိုမျိုးပဲ... အပြင်ဘက်ကို မကြည့်ဘူးဆိုရင် ရထားလုံး ရွေ့လျားနေတာကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး... ငှက်တွေလည်း ခုလိုပါပဲ... သူတို့က ကမ္ဘာမြေကြီးနဲ့အတူ လည်ပတ်နေတဲ့အတွက် ပြုတ်ကျမသွားတာပါ... ပင်လယ်ရေလည်း အတူတူပဲ... စကြဝဠာဆွဲငင်အားကြောင့် ပင်လယ်ရေက ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ ဆွဲငင်တာကို ခံရပြီး အတူတူ လည်ပတ်နေတဲ့အတွက် နောက်ပြန်မစီးတာပါ..."

"ဒါက..."

စစ်သူကြီးသည် စကားတစ်ခွန်းခွန်း ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပိတ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ သိပ်နားမလည်သေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဤရှင်းပြချက်က ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ထက် များစွာ ပို၍ သိပ္ပံနည်းကျနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ သဲစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"စမ်းသပ်မှု လုပ်နေတာ တစ်နာရီခွဲ ရှိသွားပြီ... အချိန်အလုံအလောက် မကြာသေးပေမယ့် ငါတို့တွေ ပဏာမ ရလဒ်တွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ... ဒီချိန်သီးရဲ့ လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက်က အမှန်တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ... တိမ်းစောင်းသွားတဲ့ ထောင့်က အလွန်သေးငယ်ပေမယ့် အမှန်တကယ် တိမ်းစောင်းနေတယ်... ဒါက ကမ္ဘာမြေကြီး တကယ်ပဲ လည်ပတ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ..."

အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။ အကြောင်းမှာ ဤကောက်ချက်ချမှုက လွန်စွာတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ကမ္ဘာမြေကြီးသာ အမှန်တကယ် လည်ပတ်နေမည်ဆိုလျှင် ကလေးဘဝကတည်းက သူတို့ လက်ခံထားခဲ့သော အယူအဆများ၊ ထို ပညာရှိတွေရဲ့ စကားများမှာ အားလုံး မှားယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမယ့်..."

ပညာရေးအရာရှိက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... ကမ္ဘာမြေကြီး အဝိုင်းဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... ဒါက ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေ အားလုံး မှားနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်လို့လား... အင်ပါယာရဲ့ အာဏာဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်လို့လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ပညာရေးအရာရှိ မင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်လာတာတောင် ဘာလို့ နားမလည်သေးတာလဲ... ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေ အားလုံး မှားတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး... အချက်အလက်တွေအရ မှားယွင်းနေတယ်လို့ သက်သေပြနိုင်တဲ့ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေကို ပြင်ဆင်သင့်တယ်လို့ပဲ ငါကိုယ်တော် ပြောနေတာ..."

"အင်ပါယာရဲ့ အာဏာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်လေသည်။

"အင်ပါယာရဲ့ အာဏာဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတာမဟုတ်ဘူး... အင်ပါယာရဲ့ အာဏာဆိုတာ ခွန်အားနဲ့ အနိုင်ယူထားတာပဲ... တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတာပဲ... သာမန်ပြည်သူတွေကို ဘဝကောင်းကောင်း နေထိုင်ခွင့်ပေးပြီး တိုင်းပြည်ကို ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာစေမှသာ အဲဒါက ရေရှည်တည်တံ့နိုင်မှာ..."

"ငါကိုယ်တော် အဲ့တာတွေကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတဲ့ အင်ပါယာအာဏာ ရှိနေရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ဖြုတ်ချခံရမှာပဲ... ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် အဲ့တာတွေကို စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတာ မဟုတ်ရင်တောင် ပြည်သူတွေက ငါကိုယ်တော့်ကို ထောက်ခံနေဦးမှာပဲ…ဒါကသာ အမှန်တရားပဲ..."

"အဲဒါကို ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်နဲ့ သက်သေပြဖို့ မလိုဘူး... ဘုရင်တွေရဲ့ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေးနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မလိုဘူး... အဲဒါက ခွန်အားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များမှာ ထပ်မံ၍ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။ ချင်ရှီဟွမ်၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ အကြောင်းမှာ ဤစကားများက သူတို့၏ အသိအမြင်များကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

*အင်ပါယာအာဏာဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ခွန်အားနဲ့ အနိုင်ယူထားတာလား... အုပ်ချုပ်မှုစွမ်းရည်နဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတာလား... ဒါက... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…*

သို့သော် သေချာစွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် အလွန် ယုတ္တိတန်သည်ဟု ထင်ရသည်။

*ပြည်နယ်ခြောက်ခုလုံးကို မဟာချင်က ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ရဲ့ "ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတဲ့" အင်ပါယာအာဏာတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... အင်ပါယာအာဏာက တကယ်ပဲ "ကောင်းကင်ဘုံက ပေးအပ်ထားတာ" ဆိုရင် ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံက မဟာချင်ကို ပြည်နယ်ခြောက်ခု ပေါင်းစည်းခွင့် ပေးခဲ့တာလဲ…*

"အားလုံးပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကနေ့ စမ်းသပ်မှုက ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ကို ပြောပြဖို့၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာလောကက လူတွေကို ပြောပြဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်... အမှန်တရားဆိုတာ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... အမှန်တရားဆိုတာ စမ်းသပ်မှုတွေ၊ လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုတွေနဲ့ သက်သေပြမှုတွေကနေတစ်ဆင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရတာပဲ..."

"နောင်အနာဂတ်မှာ မည်သူမဆို သိပ္ပံပညာကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားကို အသုံးပြုရဲရင် ငါကိုယ်တော် မကြင်နာဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့... နားလည်ကြလား..."

"နားလည်ပါပြီ..."

အမတ်များအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဝမ်ကျန့်ကော် ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ပါ... ရေရှည်လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုတစ်ခုလုပ်ပြီး ဒီချိန်သီးရဲ့ လွှဲယမ်းမှု ဦးတည်ချက်နဲ့ နေ့စဉ် ပြောင်းလဲမှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ ငါကိုယ်တော် အလိုရှိတယ်..."

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဦးညွှတ်ကာ အမိန့်ကို ခံယူလိုက်လေသည်။

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

လီစစ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။

"ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ ရလဒ်တွေကို စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ စုစည်းပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖြန့်ဝေလိုက်ပါ... ကမ္ဘာလောကက လူတွေကို ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ ရလဒ်တွေကို သိပါစေ..."

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်က ဦးညွှတ်ကာ အမိန့်ကို ခံယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနေ့ နန်းတွင်းညီလာခံကို ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်မယ်... လူစုခွဲလို့ရပြီ..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ခွင့်ပြုပါဦး..."

အမတ်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ အစီအစဉ်တကျ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သို့သော် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီး အနည်းငယ်ကမူ မထွက်ခွာမီ လွှဲယမ်းနေသော ကြေးနီဘောလုံးကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးက ဘာကြောင့် လည်ပတ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။ "ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်" ဆိုသည်ပင် မှားယွင်းနေမည်ဆိုလျှင် အခြား မည်သည့်အရာက အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၊ ပညာရေးအရာရှိ၏ စာကြည့်ခန်း။

ပညာရေးအရာရှိသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မဟာချင် သဘာဝသိပ္ပံအခြေခံ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိုင်းညှို့နေပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နန်းတွင်း၌ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထို ဖူးကိုးလ်၏ချိန်သီး။ ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေကြောင်း သက်သေပြခဲ့သော ထို ဖူးကိုးလ်၏ချိန်သီး။ "ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်" ဆိုသော အယူအဆကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သည့် ထိုဖူးကိုးလ်၏ချိန်သီး။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူက သူ့ဟာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကမ္ဘာမြေကြီးက တကယ်ပဲ လည်ပတ်နေတာလား... အဲဒါဆို... ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်ဆိုတာက တကယ်ပဲ မှားနေတာလား... အဲဒါဆို... ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေက တကယ်ပဲ မှားနိုင်တာလား..."

သူ ပိုတွေးလေလေ၊ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ ပိုတွေးလေလေ၊ ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အခြေခံအကျဆုံး အသိတရား အချက်အလက်များပင် မှားယွင်းနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကဲ့သို့သော ပညာရှင်များက ဘာအသုံးကျတော့မည်နည်း။ သူတို့ တစ်သက်လုံး လေ့လာသင်ယူခဲ့သော ပညာရှိတွေရဲ့ စကားများက မှားယွင်းနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ တန်ဖိုးက ဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။

"မဟုတ်ဘူး..."

ပညာရေးအရာရှိသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ လည်ပတ်မှုက ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေ မှားတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး... ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေက လူသားဖြစ်တည်မှုရဲ့ နိယာမတွေ၊ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်မယ့် မဟာဗျူဟာတွေအကြောင်း ပြောထားတာ... သူတို့က..."

သူ ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာ "ကောင်းကင်အဝိုင်း၊ မြေပြင်လေးထောင့်" ကဲ့သို့သော အခြေခံအကျဆုံး အသိတရားပင် မှားယွင်းနေမည်ဆိုလျှင် ပညာရှိများ၏ စကားများတွင် ပါရှိသော သဘာဝတရားနှင့် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဖော်ပြချက်များကလည်း မှားယွင်းနေနိုင်မည်မဟုတ်လောဟု သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဥပမာအားဖြင့် "ကောင်းကင်ဘုံ၏ဆန္ဒ"၊ "ကောင်းကင်ဘုံ၏လမ်းစဉ်" နှင့် "ဘုရင်တွေရဲ့ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေး" ဟူသော ဟောပြောချက်များကော။ ဤအရာများအားလုံးက မှားယွင်းနေနိုင်မည်ဆိုလျှင် ပညာရှိများ၏ စကားများက ဘာအဓိပ္ပါယ် ရှိတော့မည်နည်း။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ အဲဒီလိုတွေးလို့ မရဘူး..."

ပညာရေးအရာရှိက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေမှာ သူတို့ တည်ရှိနေတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တစ်ခု ရှိကိုရှိရမယ်... ကမ္ဘာမြေကြီးက လည်ပတ်နေရင်တောင်၊ ကမ္ဘာမြေကြီးက အဝိုင်းဖြစ်နေရင်တောင်၊ တကယ်လို့များ..."

သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အာဖန်းနန်းတော်၏ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လက်မှုပညာရှင်များသည် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အဆောက်အအုံများကို အလုပ်များစွာ ဆောက်လုပ်နေကြလေသည်။ ဘိလပ်မြေနှင့် သံမဏိချောင်းများကို အသုံးပြု၍ ဆောက်လုပ်ထားသော ထိုအဆောက်အအုံများ။ ရိုးရာဗိသုကာ အယူအဆများကို လုံးဝ အန်တုနေသော ထိုအဆောက်အအုံများ။

သို့သော် ထိုအဆောက်အအုံများက အမှန်တကယ်ပင် ပိုမို ခိုင်ခံ့ပြီး ပိုမို လက်တွေ့ကျနေသည်။ သိပ္ပံပညာက ပညာရှိများ၏ စကားများထက် ကမ္ဘာလောက၏ နိယာမများကို အမှန်တကယ် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ရှင်းပြနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

"တကယ်တော့..."

ပညာရေးအရာရှိသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မဟာချင် သဘာဝသိပ္ပံအခြေခံ စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ငါ အသိပညာအသစ်ကို သေချာပေါက် လေ့လာသင်ယူသင့်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက လက်တွေ့မှာ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ပညာရှိတွေရဲ့ ဘယ်စကားတွေက မှန်ပြီး ဘယ်စကားတွေက မှားနေသလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ ပညာရှင်တွေ ခုလိုခေတ်သစ်မှာ ဘယ်လို ပြုမူနေထိုင်သင့်သလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ပဲ..."

သူသည် စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်၏။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးသားထားလေသည်။

"အမှန်တရားဆိုတာ ပညာရှိတွေရဲ့ စကားတွေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... အမှန်တရားဆိုတာ စမ်းသပ်မှုတွေ၊ လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုတွေနဲ့ သက်သေပြမှုတွေကနေတစ်ဆင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရတာပဲ..."

ဤစာကြောင်းကို ချင်ရှီဟွမ် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစာကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ပညာရေးအရာရှိ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ အသိပညာအသစ်များကို လေ့လာသင်ယူခြင်းက ပညာရှိများ၏ စကားများကို သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်မဟုတ်ချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် နှစ်ခုကြားတွင် မျှတသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယန်နန်းတော်၊ စာကြည့်ခန်း။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ရပ်လျက် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော အဝေးမှ နန်းတွင်းရေးရာဌာန အလုပ်ရုံကို ကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

သူက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"ဒီဖူးကိုးလ်၏ချိန်သီး စမ်းသပ်မှုက ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေတယ်ဆိုတာကို လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို ယုံကြည်သွားစေနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... သမိုင်းအတွေ့အကြုံများအရ အယူအဆအသစ်တစ်ခုကို လူတိုင်း လက်ခံလာဖို့အတွက် အချိန်ယူရပါတယ်...]

[သို့သော် စမ်းသပ်မှုရလဒ်များက အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ယုတ္တိဗေဒက ရှင်းလင်းကာ သက်သေအထောက်အထားများ လုံလောက်နေသရွေ့ နောက်ဆုံးတွင် ပိုမိုများပြားသော လူများက ၎င်းကို လက်ခံလာကြပါလိမ့်မည်...]

[ထို့အပြင် သိပ္ပံပညာရေး တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ မျိုးဆက်သစ်များ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်နေသည်ဟူသော အယူအဆကို ပိုမိုများပြားသော လူများက လက်ခံလာကြပါလိမ့်မည်...]

[နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် အခြေခံအသိတရားအသစ် ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်...]

"အခြေခံအသိတရားအသစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ဟာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခြေခံအသိတရားအဟောင်းတွေက အခြေခံအသိတရားအသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးခံရတာပဲ... ဒါ တိုးတက်မှုလား..."

[ဟုတ်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ တိုးတက်မှုပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[အသိပညာများ အဆင့်မြှင့်တင်ခံနေရပြီး အယူအဆများ ပြောင်းလဲနေကာ ခေတ်ကြီးက ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေပါသည်...]

[ဤသည်မှာ လူသားယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်း၏ နိယာမပင် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ရှောင်ဂျီ ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောပြစမ်း... မင်းရဲ့ အကူအညီသာ မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီအနာဂတ် အသိပညာတွေ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တော် ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပါ့မလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင့်၏ မေးခွန်းမှာ ဖြေကြားရန် ခက်ခဲလှပါသည်... သမိုင်းတွင် တကယ်လို့များဆိုသည်မှာ မရှိပါ...]

[သို့သော် သေချာသောအရာတစ်ခုမှာ ကျွန်ုပ်၏ အကူအညီမပါလျှင်ပင် အရှင်သည် ခေတ်အဆက်ဆက်၏ ပထမဆုံးဧကရာဇ် ဖြစ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်ပါသည်...]

[အရှင့်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိ၊ အရှင့်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် အရှင့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်းတို့မှာ ထိုခေတ်ကာလအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့ပါသည်...]

[ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းက ယခုလောက် မြန်ဆန်နေမည် မဟုတ်သည်သာ ရှိပါလိမ့်မည်...]

"ဒါဆို ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောပြစမ်း... ငါကိုယ်တော် သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ဒီအသိပညာအသစ်တွေနဲ့ အယူအဆအသစ်တွေ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နိုင်ပါဦးမလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤမေးခွန်းက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလှပါသည်...]

[အသိပညာများ ပျံ့နှံ့ရန်အတွက် စနစ်များ၊ မူဘောင်များနှင့် ပညာရေးတို့ လိုအပ်ပါသည်...]

[အရှင် တည်ထောင်ထားခဲ့သော ပညာရေးစနစ် တည်ရှိနေသရွေ့၊ သိပ္ပံအကယ်ဒမီ တည်ရှိနေသရွေ့နှင့် ဤဆရာများ တည်ရှိနေသရွေ့ အသိပညာများ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေပါလိမ့်မည်...]

[သို့သော် ဆက်ခံသူများက ၎င်းကို တန်ဖိုးမထားလျှင် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လျှင် ဤအသိပညာများမှာ မေ့လျော့ခံရနိုင်ပါသည်...]

[ထို့ကြောင့် အရှင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ အသိပညာများ ဖြန့်ဝေရုံသာမက စနစ်များကိုပါ တည်ထောင်ရန် ဖြစ်ပါသည်... အသိပညာကို ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခု ဖြစ်စေပါ... သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေပါ...]

"ယုံကြည်မှု..."

ချင်ရှီဟွမ် တွေးတောသွားလေသည်။

“သိပ္ပံပညာက ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမယ် ဟုတ်လား... “

ဤအရာက အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရ၏။ အကြောင်းမှာ သိပ္ပံပညာ ကိုယ်နှိုက်က အကန်းယုံကြည်မှုကို ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သိပ္ပံပညာသည် သက်သေပြမှု၊ သံသယဖြစ်မှုနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားတို့ကို လိုအပ်လေသည်။ မျက်ကန်းယုံကြည်မှု မဟုတ်ဘဲ အယူသည်းမှု မဟုတ်ချေ။

သို့သော် "သိပ္ပံစိတ်ဓာတ်" ကိုယ်တိုင်က ယုံကြည်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူခံရမည်ဆိုလျှင်ကော။ စမ်းသပ်မှုများကို ယုံကြည်ခြင်း၊ အထောက်အထားများကို ယုံကြည်ခြင်း၊ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ယုံကြည်ခြင်း။ ဤသည်မှာလည်း ယုံကြည်မှု အမျိုးအစားတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော ယုံကြည်မှုမျိုးသည် 'ကောင်းကင်ဘုံ၏ဆန္ဒ' သို့မဟုတ် 'ကောင်းကင်ဘုံ၏လမ်းစဉ်' ကဲ့သို့သော ထိတွေ့၍မရနိုင်သည့် အယူအဆများထက် များစွာ ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။

"ရှောင်ဂျီ မင်းပြောတာ မှန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် အသိပညာတွေကို ဖြန့်ဝေရုံသာမက စနစ်တွေကိုပါ တည်ထောင်ရမယ်... သိပ္ပံစိတ်ဓာတ်ကို ယုံကြည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာစေရမယ်... ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော် သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဒီအသိပညာတွေက ဆက်လက် မျိုးဆက်ပွားနိုင်မှာပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင် ဤကဲ့သို့ တွေးတောနိုင်ခြင်းက အရှင်သည် ရေရှည်အနာဂတ်အတွက် စတင်စဉ်းစားနေပြီဆိုသည့် အချက်ကို ပြသနေပါသည်... ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[သို့သော် စနစ်များဆိုသည်မှာ ငြိမ်သက်နေပြီး လူများဆိုသည်မှာ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသည်ဆိုသည့် အချက်ကိုလည်း အရှင် သတိပြုရပါမည်... ကောင်းမွန်သော စနစ်တစ်ခုသည် အဆက်မပြတ် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုနှင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှုများ လိုအပ်ပါသည်... သိပ္ပံအသိပညာများကလည်း အဆက်မပြတ် အဆင့်မြှင့်တင်မှု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပါသည်...]

"ငါကိုယ်တော် နားလည်ပါပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဒီစနစ်ကို သူ့ဟာသူ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်စွမ်း ပေးချင်တာပဲ... ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော် မရှိရင်တောင်၊ မင်း မရှိရင်တောင် သူက ဆက်လက် လည်ပတ်နေနိုင်မှာပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင့်၏ အတွေးများက ခေတ်သစ် သိပ္ပံစနစ်၏ အဓိက အယူအဆများနှင့် အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်... ၎င်းတို့မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု၊ မေးခွန်းထုတ်မှု၊ သက်သေပြမှုနှင့် တိုးတက်မှုတို့ပင် ဖြစ်ပါသည်... ဤကဲ့သို့သော စနစ်သည်သာ အမှန်တကယ် ရေရှည်တည်တံ့နိုင်ပါသည်...]