အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) လျှပ်စစ်မီးပွားများ ဆုံတွေ့သောအခါ…

ရှန်းယန်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်း။

ဤနေရာသည် မူလက လိပ်ခွံများ၊ တိရစ္ဆာန်အရိုးများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ဟောကိန်းထုတ်ရာတွင် အသုံးပြုသော နေရာဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုပဒေသရာဇ်ခေတ် အယူသီးမှု ကိရိယာများကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်ကာ ၎င်းတို့နေရာတွင် ကြေးနန်းကြိုးများ၊ သံလိုက်တုံးများနှင့် ထူးဆန်းသော သစ်သားဘောင်များက တောင်တမျှ ပုံနေလေသည်။

အဝင်ဝတွင် ဆိုင်းဘုတ်အသစ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။ ၎င်းမှာ မဟာချင် စွမ်းအင်မြင့်ရူပဗေဒစမ်းသပ်ခန်းပင်ဖြစ်၏။

အမည်နာမမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာမူ ကြီးမားသော ရက်ကန်းရုံကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

"ရစ်ကြစမ်း... ငါ့အတွက် ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ကြ... တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကြေးနန်းကြိုးကို ပြတ်သွားအောင်လုပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် အကာအကွယ်သုတ်ဆေးကို ပွန်းပဲ့သွားအောင်လုပ်ရင် ကျားခုံပေါ်မှာ အရသာခံခိုင်းလိုက်မယ်..."

သစ်ခွပန်းကဲ့သို့သော လက်ဟန်အမူအရာများနှင့် စူးရှသောအသံရှိသည့် ကျောက်ကောင်းသည် အလုပ်ရုံအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေလေသည်။ သူသည် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သစ်သားကွိုင်ဘောင်များပေါ်တွင် အလွန်ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ကြိုးရစ်သည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေကြသည့် မိန်းမစိုးငယ်များနှင့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ညွှန်ကြားနေ၏။

ဤအလုပ်သည် ပန်းထိုးခြင်းထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းလေသည်။ ကြေးနန်းကြိုးကို နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ ယခုလေးတင် ဆွဲထုတ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆံပင်ကဲ့သို့ သေးသွယ်ကာ သဘာဝသစ်စေးနှင့် တုံဆီအရောအနှော အလွှာထူထူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဆရာဝမ်က ၎င်းတို့ကို စတေတာကွိုင်များ ဟု ခေါ်ကြောင်းနှင့် လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းတိုခြင်း တစ်ကြိမ်မျှမရှိစေဘဲ သိပ်သည်းသေသပ်စွာ ရစ်ပတ်ရမည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းတိုခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဆရာဝမ်၏ မျက်လုံးများကိုမူ နားလည်လေသည်။ အမှိုက်တစ်စကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့သော ထိုအကြည့်က ဤအလုပ်ကို သေသေချာချာ မလုပ်ပါက မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ဟုခေါ်သော အစီအစဉ်သည် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့အား ပြောပြနေသည်။

"မိုးကြိုး..."

ကျောက်ကောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေလေသည်။

အရည်အချင်းပြည့်မီသော ပဒေသရာဇ်ခေတ်၏ အကြွင်းအကျန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်ကောင်းသည် မိုးကြိုး နှင့်ပတ်သက်၍ သဘာဝအလျောက် ရိုသေလေးစားမှု ရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ လဲ့ကုန်းနှင့် တျန့်မူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ရှိသူများကို အပြစ်ပေးရန် အသုံးပြုသော ကြိမ်တို့ပင် ဖြစ်၏။

"ဆရာဝမ်က မိုးကြိုးကို လက်နဲ့ဖန်တီးပြီး သေတ္တာထဲ ထည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ဘူးလား... လဲ့ကုန်းက ဒေါသထွက်ပြီး ငါတို့ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ကျောက်ကောင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျန့်ကော် ဝင်လာလေသည်။

သူသည် အရောင်ရင့်သော ကျောက်ခဲအချို့ ပါဝင်သည့် လေးလံသော သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာ၏။ ၎င်းတို့မှာ စစ်တောင်မှ သယ်ယူလာသော အဆင့်မြင့် သဘာဝသံလိုက်များဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျန့်ကော်က လူလုပ်သံလိုက်ပြုခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အနည်းငယ် မြှင့်တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက် ကွိုင်တွေ ရစ်ပြီးပြီလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မေးလိုက်၏။

"ဆရာဝမ် အခုအကြိမ် အပတ်တစ်ရာတော့ ပြီးသွားပါပြီ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့်... ကျွန်တော် နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

"ပြောလေ..."

"ငါတို့က... လဲ့ကုန်းအတွက် ဗိမာန်တည်ဆောက်နေတာလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် ကြေးနန်းကြိုးများ ရစ်ပတ်ထားသော ဧရာမ စက်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒါက ဆုတောင်းဘီးနဲ့ တူနေတယ်... အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် မိုးကြိုးကို ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြုံးလိုက်ပြီး လည်ပတ်နေသောရဟတ်ပေါ်သို့ သံလိုက်များကို ဂရုတစိုက် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျောက်ကောင်း ဒါကို သံလိုက်မှ လျှပ်စစ်ထုတ်လုပ်ခြင်း လို့ ခေါ်တယ်... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် ဒီသံလိုက်တွေက ကြေးနန်းကွိုင်တွေထဲမှာ မြန်မြန်လည်ပတ်နေသရွေ့ မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းမျဉ်းတွေ ပြတ်တောက်သွားပြီး အဲ့ဒီကနေတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်စီးကြောင်း ဖြစ်လာတာပဲ..."

"ပြတ်တောက်သွားတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် လုံးဝ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် နားထောင်နေ၏။

"သံလိုက်စွမ်းအားကို ဖြတ်တောက်လို့ ရလား... ဘာနဲ့လဲ... တံစဉ်နဲ့လား..."

"အရွေ့စွမ်းအင်နဲ့လေ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က စက်ပေါ်ရှိ လက်လှည့်ခလုတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"လာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက်... ခင်ဗျားက မန်နေဂျာဆိုတော့ စတင်လည်ပတ်တဲ့ ပထမဆုံးအလှည့်က ခင်ဗျားအတွက်ပဲ..."

စမ်းသပ်ခုံရှေ့တွင်။

ဤမဟာချင် အမှတ်(၁) လက်လှည့်လျှပ်စစ်မီးစက်မှာ အတော်လေး ကြမ်းတမ်းပုံရလေသည်။ သစ်သားအောက်ခံ၊ ကြေးဝါဘောရင်များ၊ ဆေးသုတ်ထားသော ကြေးနန်းကြိုးများ ရစ်ပတ်ထားသည့် စတေတာနှင့် သံလိုက်များ ပါဝင်သော အလယ်ရှိ ရဟတ်တို့ ဖြစ်သည်။

အထွက်ကြိုးနှစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်နေပြီး အစွန်းများတွင် မည်သည့်ဝန်မျှမရှိဘဲ အလွန်တိုတောင်းသော အကွာအဝေးတစ်ခုသာ ခြားနေကာ မီးပွားကွာဟချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။

"လှည့်လိုက်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို တပ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။ ထိုလက်ကိုင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် မနာခံရန် သတ္တိမရှိသဖြင့် စိတ်ကိုတင်းထားကာ ရှေ့သို့လှမ်း၍ လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အခု လှည့်တော့မယ်နော်..."

ကျောက်ကောင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ကို စတင်လှည့်လေသည်။

ဂီယာများ ချိတ်ဆက်သွားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဟတ်သည် စတင်လည်ပတ်လာ၏။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လေးလံနေသော်လည်း အင်နားရှား တိုးလာသည်နှင့်အမျှ အမြန်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာလေသည်။

"ပိုမြန်မြန်လှည့်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် မီးပွားကွာဟချက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဗို့အား မလုံလောက်သေးဘူး... ခွန်အားကို သုံးစမ်း..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလေတော့သည်။ ဆရာဝမ်ရှေ့တွင် စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းပြနိုင်ရန်အတွက် သူသည် သွားကိုက်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ လေနှင့် မီးဘီးများကဲ့သို့ လွှဲယမ်းနေ၏။ ချွေးများက သူ၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် လက်ဖဝါးထဲသို့ စီးကျလာသည်။

မဟာချင်၏ နွေရာသီမှာ ပူပြင်းနေပြီဖြစ်ရာ တင်းမာမှုနှင့် ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျောက်ကောင်း၏ လက်ဖဝါးများသည် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အီလက်ထရိုလိုက်အရည်တစ်မျိုးပင်ဖြစ်၏။

အမြန်နှုန်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသော အချိန်မှာပင်။

မီးပွားကွာဟချက်ကြားတွင် အပြာနှင့် အဖြူရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားတစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ အလွန်အားနည်းသော်လည်း ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော မိုးကြိုးသည် လေထုထဲမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မိုး... မိုးကြိုး ထွက်လာပြီလား..."

ကျောက်ကောင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် သဘာဝအလျောက် လွှတ်ချချင်သွားသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် လက်ကိုင်၏ ညံ့ဖျင်းသော ဒီဇိုင်းကြောင့် လက်ဖဝါးမှ ချွေးများသည် လက်ကိုင်၏ ကွာဟချက်များထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းရှိ သတ္တုတံနှင့် ထိတွေ့သွားရာ…

အလွန်မတည်ငြိမ်သော ကြိမ်နှုန်းရှိသည့် ဗို့အား ဒါဇင်အနည်းငယ်ခန့်ရှိသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကျောက်ကောင်း၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ငယ်ထိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက စမ်းသပ်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ကျောက်ကောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ဆံပင်များလည်း ထောင်တက်သွားလေသည်။ ဦးထုပ်အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ဦးထုပ်မှာ အပေါ်သို့ တွန်းတင်ခံလိုက်ရ၏။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အလွန်တုန်ယင်နေသော အကတစ်မျိုးကို ကနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ မမြင်နိုင်သော အပ်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မမြင်နိုင်သော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ အရွတ်များကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲဆန့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"လဲ့ကုန်း... ကျွန်တော်မျိုးကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... လဲ့ကုန်း... ကျွန်တော်မျိုးကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသော အချိန်တွင် ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် လုပ်ခဲ့သမျှ ဆိုးသွမ်းသော အရာအားလုံး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားလေသည်။

"နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်က ကြက်ပေါင်ကို ငါ မခိုးခဲ့သင့်ဘူး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခြေသုတ်ပုဝါကို အဝတ်စုတ်အဖြစ် မသုံးခဲ့သင့်ဘူး... အဲဒီမြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီက ရွှေဒင်္ဂါးသုံးရာကို မယူခဲ့သင့်ဘူး... ဆရာဝမ်ကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ ကတုံးလို့ မခေါ်ခဲ့သင့်ဘူး... လဲ့ကုန်း အဘိုးကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို မပစ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်မျိုး ပြင်ပါ့မယ်... သေချာပေါက် ပြင်ပါ့မယ်..."

ဒုန်း...

ကျောက်ကောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ပြီး မျက်လုံးများလည်း အပေါ်သို့ လှန်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးငယ်လေးများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားကြပြီး ဒူးထောက်ကာ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသကဲ့သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

“လဲ့ကုန်း ကိုယ်ထင်ပြပြီ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက် ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးတာ ခံလိုက်ရပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာလေသည်။ သူသည် ကျောက်ကောင်းကို ချက်ချင်း ထူမပေးဘဲ စက်ကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အင်း... အဲဒီမီးပွားက တိုပေမယ့် ဗို့အားက အနည်းဆုံး ရာဂဏန်းလောက်အထိ ရောက်သွားတယ်ဆိုတာကို ပြနေတယ်... လျှပ်ကာက ပြဿနာရှိနေတုန်းပဲ... ယိုစိမ့်မှု ဖြစ်သွားတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ကောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ... သေချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့တော့... အဲဒါက တွန်းကန်အား လျှပ်စစ်မို့လို့ မင်းကို ဖမ်းမဆွဲထားတာ မင်းကံကောင်းတယ် မှတ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မကျွမ်းသွားဘူးလား... မသေသေးဘူးလား…”

"ဆရာဝမ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရှိုက်ငိုရင်း တွားသွားလာကာ ဝမ်ကျန့်ကော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

"ခုနက... လဲ့ကုန်းက ကျွန်တော်မျိုးကို သတိပေးလိုက်တာလား..."

"လဲ့ကုန်း ဟုတ်လား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး စက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း သေချာကြည့်စမ်း... ခုနက မင်းကို ပစ်လိုက်တာ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး... ဒီသစ်သားသေတ္တာပဲ... အဲဒါက မင်းလက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်လှည့်ပြီး ထုတ်လိုက်တဲ့ လျှပ်စစ်ပဲ..."

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လှည့်ထုတ်လိုက်တာလား..."

ကျောက်ကောင်း အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက သိပ္ပံပညာရဲ့ စွမ်းအားပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"နတ်ဘုရားရဲ့ အပြစ်ပေးမှုဆိုတာ မရှိဘူး... လျှပ်စစ်ဆိုတာ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေလိုပဲ စွမ်းအင်ပုံစံတစ်မျိုးပဲ... မင်းက မတော်တဆ မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရေတစ်ငုံ သီးသွားတာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ကြိုးနှစ်ချောင်း၏ လျှပ်ကာ အစိတ်အပိုင်းများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွဖွလေး ထိလိုက်သည်။

အပြာရောင် မီးပွားများ ထပ်မံ လင်းလက်သွား၏။

"တွေ့လား... အဲဒါက ငါ့စကားကို နားထောင်တယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဝါယာကြိုးများကို ကျောက်ကောင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"နိယာမတွေကို မင်း ကျွမ်းကျင်နေသရွေ့ မိုးကြိုးဆိုတာ မင်းလက်ထဲက ကစားစရာတစ်ခုပဲ... ကျောက်ကောင်း... မင်းက မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်နေတဲ့ အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်တဲ့ သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် ထိုကြေးနန်းကြိုးနှစ်ချောင်းကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြောက်တရားများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်က တစ်ကြိမ်မှမဖြစ်ဖူးသော ရူးသွပ်မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

“မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်မယ်... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လက်နက်ကိုတောင် ငါက ကိုင်တွယ်ပြီး ကစားလို့ ရတာလား…”

“ဒါ... ဒါက သိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပဲ…”

"ကျွန်တော်... သခင်ဖြစ်ချင်တယ်..."

ကျောက်ကောင်းက အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အနုပညာကို သင်ပေးဖို့ ဆရာဝမ်ကို တောင်းဆိုပါတယ်..."

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာချင် စွမ်းအင်မြင့်ရူပဗေဒစမ်းသပ်ခန်းတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ထိုစက်ကို မကြောက်တော့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ၎င်း၏ ရူးသွပ်သော နောက်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာ၏။ သူသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ဓာတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကာလကြာရှည်စွာ ခံစားနေရသော ခြေထောက်နာကျင်မှုနှင့် ပခုံးအဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါတို့မှာ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် နာကျင်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ ၎င်းမှာ သူ၏ ကြွက်သားနာကျင်မှုကို သက်သာစေသော လျှပ်စစ်လှုံ့ဆော်မှု ကုထုံးဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် နေ့လယ်ခင်းတိုင်းတွင် ကျောက်ကောင်းသည် ခွန်အားကြီးသော မိန်းမစိုးငယ်နှစ်ဦးကို မီးစက်လှည့်ရန် အမိန့်ပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူကမူ အထူးပြုလုပ်ထားသော ကြေးနန်းအပ်နှစ်ချောင်းဖြင့် သူကိုယ်သူ ဂရုတစိုက် ထိုးဆွနေလေသည်။

"အိုး... ရှီး... သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် တုန်ယင်နေရင်း ညည်းတွားလိုက်ရာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေသော သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

ထို့ပြင် သူသည် ၎င်းအတွက် အသုံးပြုမှုအသစ်တစ်ခုကိုပင် တီထွင်လိုက်သေးသည်။

တစ်နေ့တွင် အပျင်းထူနေသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးအချို့မှာ အပြစ်ပေးခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် သစ်သားပြားများဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကျောက်ကောင်းသည် ကရုဏာသက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် သူ၏ ဓမ္မလက်နက်ကို ထုတ်ယူလာလေသည်။

"ငါက ကြင်နာတတ်တဲ့သူမို့လို့ မင်းတို့ကို မရိုက်ဘူး... လာဒီကြိုးနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ထား... ဆယ်အထိ ရေတွက်တဲ့အချိန်အထိ မင်းတို့ တောင့်ခံနိုင်သရွေ့ မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်..."

အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများသည် ကြေးနန်းကြိုးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြ၏။

"လှည့်စမ်း..."

ကျောက်ကောင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အား..."

နန်းတွင်းအစေခံမလေးများသည် ချက်ချင်းပင် ကနေသော အရိပ်ပြဇာတ်ရုပ်သေးရုပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများသည် နန်းတော်တံတိုင်း သုံးလွှာကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တွေ့လား... ဒါက စကားနားမထောင်တဲ့သူတွေရဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အရိုးနဲ့ ကြွက်သားတွေကို ဆုံးမဖို့ လဲ့ကုန်းက ငါ့ကို ကူညီပေးနေတာပဲ..."

ထိုအချိန်မှစ၍ နန်းတော်အတွင်း ကျောက်ကောင်း၏ ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်တက်လာခဲ့၏။ လူများက သူ့ကို မိုးကြိုးဌာနမှူ ဟူသော အမည်ပြောင်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (နန်းတွင်းဝန်ထမ်းများက သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်မိစ္ဆာဟု ခေါ်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မပြောရဲကြပေ)။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျန့်ကော်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကျောက်ကောင်းကို လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ကုထုံး ပြုလုပ်စေရန် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကြေးနန်းဖြစ်သည်။

လဝက်အကြာတွင် ပထမဆုံး အခြေခံကျသော ကြိုးတပ်ကြေးနန်းကို တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

၎င်းကို စမ်းသပ်ရန် ချင်ရှီဟွမ် ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ခန်းသို့ လာရောက်ခဲ့၏။

"ကျန့်ကော်... ဒီကြိုးမျှင်လေးက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အသံကို မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့နေရာကို ပို့ပေးနိုင်တယ်လို့ မင်းပြောတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြေးနန်းကြိုးလိပ်များကို ကြည့်ရင်း သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါက အသံကို ပို့လွှတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အချက်ပြမှုတွေကို ပို့လွှတ်တာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ကုဒ်စာအုပ်ပါ... အကြာကြီးဖိထားရင် တီ ဖြစ်ပြီး ခဏလေးဖိထားရင် တာ ပါ... မတူညီတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတွေက မတူညီတဲ့ စာလုံးတွေကို ကိုယ်စားပြုပါတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ကြေးနန်းလိုင်းသည် စမ်းသပ်ခန်းမှ နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်အထိသာ ဆန့်တန်းထားပြီး မီတာငါးရာခန့် ဝေးကွာလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် စမ်းကြည့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အသံလွှင့်စက်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကြေးဝါခလုတ်ကို ဖိလိုက်၏။

"တီ... တီ တာ... တီ တီ..."

လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသည် ဝါယာကြိုးမှတစ်ဆင့် ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ကာ စင်္ကြံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လက်ခံစက်နှင့် ချိတ်ဆက်သွားလေသည်။

လီစစ်သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး တူညီသော လျှို့ဝှက်ကုဒ်စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကြမ်းတမ်းသော နားကြပ်တစ်ခုကို သူ၏ နားတွင် တပ်ဆင်ထား၏။

သို့သော် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ဤခေတ်တွင် ကောင်းမွန်သော ရာဘာကို ရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ဝါယာကြိုး၏ လျှပ်ကာကို တုံဆီနှင့် သဘာဝသစ်စေးတွင် စိမ်ထားသော ပိုးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဤလျှပ်ကာသည် ခြောက်သွေ့နေချိန်တွင် အဆင်ပြေသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် အချက်ပြမှုကို ပိုမိုဝေးကွာစွာ ရောက်ရှိစေရန်အတွက် ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဗို့အားကို မြှင့်တင်ထားခဲ့၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် ပို့လွှတ်စဉ်အတွင်း ပြင်းထန်သော ယိုစိမ့်မှု နှင့် အသံဖြတ်ယှက်မှု များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ မူလက ရှင်းလင်းသော တီ-တီ-တာ-တာ သည် လီစစ်၏ နားထဲတွင် မမှန်ကန်သော ဇစ်-ဇစ် နှင့် ဖူး-ဖူး ဟူသည့် အသံတွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

လီစစ်မှာ ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်နေလေသည်။

အရှင်မင်းကြီး ပေးပို့လိုက်သည်မှာ အမိန့်တော်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသာ မှားယွင်းစွာ ဘာသာပြန်မိပါက ခေါင်းပြတ်သွားမည်ဖြစ်၏။

သူသည် ဆူညံသံများကြားမှ ထိုမှိန်ဖျော့ဖျော့ စည်းချက်များကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလေသည်။

"ဒီ... ဒီအသံရှည်က... ငါကိုယ်တော်နဲ့ တူတယ်နော်..."

လီစစ်သည် စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံးတစ်လုံး ရေးလိုက်သည်။

"ဇစ်... ဖူး..."

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ... အသံတိုလား... ဒါမှမဟုတ် ဆူညံသံသက်သက်ပဲလား..."

လီစစ်က ထိတ်လန့်သွား၏။

သူသည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသော စည်းချက်ကို အခြေခံ၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ဖြည့်စွက်မှုများကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီစစ်သည် ဘာသာပြန်ထားသော ကြေးနန်းစာကို ကိုင်ကာ စမ်းသပ်ခန်းသို့ တုန်ယင်စွာ ပြေးပြန်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိပါပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

"အိုး... ခုနက ငါကိုယ်တော် ပို့လိုက်တာ မဟာချင် နှစ်သောင်းတိုင်တည်တံ့ပါစေ၊ ပင်လယ်လေးစင်း ပေါင်းစည်းပါစေ ဆိုတာလေ... မင်း ဘာသာပြန်လိုက်ပြီလား..."

လီစစ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချွေးအေးများ စီးကျလာလေသည်။ သူသည် ဒုန်းကနဲ ဒူးထောက်ကျသွား၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး သေဒဏ်ထိုက်ပါတယ်..."

"ဖတ်စမ်း..."

လီစစ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖတ်လိုက်လေသည်။ "း

“ကျွန်တော်မျိုး ဘာသာပြန်လိုက်တာကတော့... မဟာချင်... မဟာချင်... မြောင် မြောင်... မြောင် မြောင်... အ... လုံး... တစ်... လုံး ပါ..."

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ သူ၏ မျက်မှန်ကိုပင် လွှတ်ချမိမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"မြောင် မြောင် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က ပထမဆုံးဧကရာဇ်လေ... မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို မြောင် မြောင်လို့ ပြောတာလား... ပြီးတော့ အလုံးတစ်လုံး ဟုတ်လား..."

"ကျွန်တော်မျိုး မတရားခံရတာပါ..."

လီစစ်သည် သွေးထွက်သည်အထိ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ "အသံတွေက တကယ်ပဲ မြောင် မြောင် ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အော်သံတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပါ... ကျွန်တော်မျိုး ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက်၍ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဝါယာကြိုးကို ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... လျှပ်ကာက မလုံလောက်ပါဘူး... အချက်ပြမှုက တစ်ဝက်လောက်မှာ ယိုစိမ့်သွားပြီး အနှောင့်အယှက်အဖြစ် ပြောင်းသွားတာပါ... အဲဒါက ရေယိုနေတဲ့ ရေပိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ... တစ်ဖက်အစွန်းကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ရေစက်တွေလောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်..."

သူသည် ဝါယာကြိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကာဗွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီဖြစ်သော အတွင်းရှိ ပိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရာဘာ မရှိဘူးလေ... အဲဒီသစ်ပင်မြတ်ရဲ့ မျက်ရည်ဖြစ်တဲ့ သဘာဝရာဘာကို ရှာတွေ့မှသာ ငါတို့က အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ယိုစိမ့်မှုမရှိတဲ့ လျှပ်ကာကို လုပ်နိုင်မှာပါ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီကြေးနန်းက ကြောင်အော်သံကိုပဲ တုပနိုင်တဲ့ ကစားစရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေမှာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝါယာကြိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြစ်ကင်းပုံရသော လီစစ်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

"ရာဘာ... ရာဘာပဲလား..."

ရာဘာနှင့် ပတ်သက်၍ ယခင်က ဆွေးနွေးခဲ့မှုများကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

လီစစ်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... ရာဘာ အရင်းအမြစ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်... ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီထက် ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ရာဘာပင်ကို ရှာတွေ့တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆုကြေးကြီးကြီးမားမား ချီးမြှင့်မယ်..."

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်က ဦးညွှတ်ကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

ညဉ့်နက်ချိန်တွင်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စမ်းသပ်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော မီးစက်ကို ကြည့်နေလေသည်။

ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးခဲ့ပြီး ချင်ရှီဟွမ်က မြောင် မြောင် ဖြစ်သည် ဟူသော ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း မီးပွား စတင်လင်းလက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် လဲ့ကုန်းကို မကြောက်တော့ပေ။ လီစစ်သည် လျှပ်စစ်စီးကြောင်း၏ အသံကို စတင်နားထောင်လာခဲ့ပြီး ချင်ရှီဟွမ်မှာမူ သူသည် နတ်ဘုရားများထံမှ လုယူလာသော စွမ်းအားကို သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကိရိယာများ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် စတင်ရှုမြင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"မှော်ပညာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ခေတ် စတင်ပြီပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ပုံသေနည်းတစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။

- ε = -dΦ/dt

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"နောက်တစ်ခုက ဒီခေတ်ကို တကယ့် ဗို့အားမြင့် အနည်းငယ် ထည့်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်၍ မိုးကြိုးတစ်စင်း လင်းလက်သွားလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူကမျှ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်မနေတော့ပေ။ ယင်းအစား မရေတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများသည် ထိုအလင်းရောင်ကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ၎င်းကို မည်သို့ ဖမ်းယူ၍ လှောင်အိမ်ထဲသို့ ထည့်ရမည်ကို တွေးတောနေကြလေတော့သည်။