အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) နောက်ကွယ်က လက်မည်းများ၊ ထို့နောက် လျူပန်၏…

ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေးရှိ ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင်။

ဤနေရာသည် မူလက မဟာချင်အင်ပါယာတွင် အခမ်းနားဆုံးသော စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်း၏ စီးပွားရေးသဘာဝမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မည်သူကမျှ အစားအသောက်နှင့် အရက်များကို မမှာကြတော့ဘဲ သွေးနံ့ရနေသော ငါးမန်းအုပ်ကြီးကဲ့သို့ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြကာ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်သင်ပုန်းကြီးတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် မြင့်တက်နေသော ဂဏန်းတန်းများကို မြေဖြူဖြင့် ရေးသားထားသည်။

"တက်လာပြီ... ထပ်တက်လာပြန်ပြီ... နဂါးနက် အမှတ် (၁) က တစ်စုကို ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်အထိ တက်သွားပြီ..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ ရူးသွပ်လုမတတ် အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန် လျူပန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါက်ယပ်တောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ (နွေရာသီ မရောက်သေးသော်လည်း ဤအရာက သူ့အား ငွေရှင်ကြေးရှင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်) အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေ၏။

လျူပန်သည် ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း အာဖန်းနန်းတော် အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ဆွဲဆောင်ခြင်းစသည့် ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲကာ ရှန်းယန်တွင် အလွန်အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာချင်အင်ပါယာက မီးရထားလမ်း ဖောက်လုပ်မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိရပြီးကတည်းက သူ၏ ထက်မြက်လှသော အနံ့ခံနိုင်စွမ်းက ပိုမိုကြီးမားသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားခဲ့သည်။ မဟာချင် မီးရထားလမ်း ပုဂ္ဂလိက ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြု၍ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အစီအစဉ်သစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြပါဦး..."

လျူပန်က သူ၏ လက်များကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ နောင်ခေတ်များမှ ပိရမစ်ပုံစံ လိမ်လည်မှုဟောပြောသူ တစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလှပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာက နဂါးပုံနှိပ်ထားတဲ့ စက္ကူတစ်ရွက်တည်း မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ဘာလဲ... အဲ့ဟာက မဟာချင် မီးရထားလမ်းရဲ့ အနာဂတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစွမ်းရည်ပဲ... အဲ့ဟာက ဟယ်တုံကျောက်မီးသွေးတွင်းက ရမယ့် အနက်ရောင်ရွှေရဲ့ အမြတ်ဝေစု အခွင့်အရေးပဲ..."

သူသည် သေသပ်လှပစွာ ပြုလုပ်ထားသော စတော့ရှယ်ယာ တစ်ခုကို (အမှန်တကယ်တော့ လျူ၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားပြီး မဟာချင် မီးရထားလမ်း ပထမအဆင့် နဂါးနက် စတော့ရှယ်ယာဟု ရေးသားထားသော ကတ်ထူပြားတစ်ချပ်သာ ဖြစ်သည်) ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တံတွေးများ လွင့်စင်ထွက်လာသည်အထိ ပြောဆိုလိုက်၏။

"စဉ်းစားကြည့်ကြပါ... အဲ့ဒီရထားကြီး ဥဩဆွဲလိုက်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ရွှေတန်ချိန် သောင်းနဲ့ချီပြီး ဝင်လာမှာ... ရထားလမ်း ပြီးစီးသွားလို့ ကျောက်မီးသွေးတွေကို ရှန်းယန်ထဲ ဆက်တိုက် သယ်ယူလာပြီဆိုရင် ကျောက်မီးသွေး တစ်ဂေါ်ပြားတိုင်းမှာ ခင်ဗျားတို့အတွက် ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြားစီ ပါလာလိမ့်မယ်... ငါတို့က လယ်မလုပ်ဘူး... စစ်မတိုက်ဘူး... အိမ်မှာ အေးဆေးလှဲနေရုံနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပိုက်ဆံတွေ ကျလာလိမ့်မယ်... ဒါကို အလိုအလျောက် ဝင်ငွေလို့ ခေါ်တယ်..."

"အစ်ကိုလျူဇီ... ကျွန်တော် ဝယ်မယ်... ကျွန်တော့်အိမ်က နွားကို ရောင်းလိုက်ပြီ... ကျွန်တော့်ကို ရှယ်ယာဆယ်စုပေးပါ..."

ဖန်ခွိုက်သည် လူအုပ်ကြီးကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ကြေးဒင်္ဂါးများ အပြည့်ပါသော အိတ်အလေးကြီးတစ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ သူသည် ခွေးသားမရောင်းတော့ဘဲ ထိုသို့ငွေရှာရခြင်းမှာ အလွန်နှေးကွေးလွန်းသည်ဟု ခံစားလာရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ...ညီလေးဖန်က အမြင်ကျယ်တယ်... အခုချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားက မဟာချင်ရဲ့ မီးရထားလမ်း သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားပြီ..."

လျူပန်သည် သူ၏ စုတ်တံကို ဝင့်ကြွားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း ပြေစာတစ်ရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ဖန်ခွိုက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လုံးဝ ဆူပွက်သွားလေတော့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဝယ်မယ်... မိန်းမရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ပေါင်လိုက်ပြီ..."

"ငါ့ရဲ့ အခေါင်းဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ ယူလာခဲ့တယ်..."

သုံးရက်တိုတိုအတွင်း ရှန်းယန်မြို့ရှိ ကြေးဒင်္ဂါးများမှာ ခြေထောက်ပေါက်လာသည့်အလား လျူပန်၏ စတော့ရှယ်ယာ ရောင်းဝယ်ရေးဌာနသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် စာရင်းမှတ်ရသော တာဝန်ခံရှောင်ဟဲ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် တောင်လိုပုံနေသော ကြေးဒင်္ဂါးများနှင့် အပြင်ဘက်တွင် ရူးသွပ်စွာ တန်းစီနေကြဆဲဖြစ်သော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လျူပန်ထံသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"လျူဇီ... ငါတို့ ဒီလောက်များတဲ့ အမြတ်ဝေစုတွေကို ဘယ်ကနေ ရမှာလဲ... ရထားလမ်းက ဆယ်လီလောက်ပဲ ခင်းရသေးတာ... ကျောက်မီးသွေး တစ်စမှတောင် ပြန်မသယ်ရသေးဘူး... မင်းက ပထမဆုံး ဝယ်တဲ့သူတွေကို တစ်လကို အတိုး သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ... အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ကလာမှာလဲ..."

လျူပန်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ဟဲ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးရှောင်... ခင်ဗျားက ရိုးသားလွန်းနေတုန်းပဲ... ငါတို့က ကျောက်မီးသွေး မထုတ်လုပ်နိုင်ပေမယ့် အရူးအနှမ်းတွေကိုတော့ ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်လေ... နောက်မှ ဝယ်တဲ့သူတွေဆီက ပိုက်ဆံကိုသုံးပြီး အရင်ဝယ်တဲ့သူတွေရဲ့ အတိုးကို ပေးလိုက်ရုံပဲ... ကျန်တာတွေက ငါတို့ဟာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှောင်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။

"ဒါ... ဒါဆို နောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ မဝယ်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဘယ်သူမှ မဝယ်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ..."

လျူပန်က သွေးရောင်လွှမ်းနေသော လောဘကြီးသည့် မျက်လုံးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"လောဘတရားတွေ ရှိနေသရွေ့ ဒီကစားပွဲက ထာဝရ ဆက်သွားနေမှာပဲ..."

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်း မှ တင်ပြလာသော လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ နဂါးနက် စတော့ရှယ်ယာ လက်မှတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဒီစက္ကူစုတ်က ဆန်နှစ်တန်ကို ဝယ်လို့ရလို့လား... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပန်းလျန်ဒင်္ဂါးတွေက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက် တန်ဖိုးမဲ့သွားရတာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး စတော့ရှယ်ယာကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်မှန်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် တွန်းတင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..ဒါပ ရိုးရာ ဘဏ္ဍာရေး ပူဖောင်းတစ်ခုပါပဲ... အဲ့ဒီကောင်လေး လျူပန်က အရှေ့ဖုံး အနောက်လှန် လုပ်တဲ့နည်းနဲ့ စတော့ရှယ်ယာ ကစားတဲ့နည်းကို ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ့ဘာသာသူ သင်ယူသွားခဲ့တာပါ..."

"အရှေ့ဖုံး အနောက်လှန် ဟုတ်လား..."

"အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ အသစ်တွေဆီက ငွေကိုသုံးပြီး အရင်လူတွေရဲ့ အတိုးကို ပေးတာကို ဆိုလိုတာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"သူက မတည်ရှိတဲ့ အနာဂတ် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကို လှည့်လည်ရောင်းချနေတာပါ... လူတိုင်းက ဒီစက္ကူစုတ်ကို တန်ဖိုးတက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်နေချိန်မှာတော့ ဒါက ရွှေဖြစ်နေပြီး ယုံကြည်မှု ပြိုကျသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့ အမှိုက်စက္ကူ ဖြစ်သွားမှာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲခုံကို ဖွဖွလေး ခေါက်နေသည်။

"ကျန့်ကော်... မင်းက ဈေးကွက်က ဈေးနှုန်းတွေကို အလိုအလျောက် ချိန်ညှိနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... အခု ဘာလို့ ဈေးကွက်က အလုပ်မလုပ်တော့တာလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ဈေးကွက်က တကယ်ပဲ ချိန်ညှိနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒါက စံပြအခြေအနေအောက်မှာမှပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

"အခုတော့ ဒီ နောက်ကွယ်ကလက်မည်းကြီးက ရူးသွပ်သွားပါပြီ... ၎င်းက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ စီးပွားရေးကို ချောက်ကမ်းပါးဆီ တွန်းပို့နေတာပါ... အကယ်၍ ပူဖောင်းကိုသာ ပေါက်ကွဲခွင့်ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ရှန်းယန်က မိသားစု သောင်းနဲ့ချီပြီး ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်ပြီး လူမှုရေးမတည်ငြိမ်မှုတွေက ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာမှာပါ... ဒီအချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ အဲ့ဒီနောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးကို လှမ်းဆွဲဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ..."

"နောက်ကွယ်ကလက်မည်း ဟုတ်လား..."

"နိုင်ငံတော်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဤစကားလုံးများကို ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့က လူတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖမ်းဆီးလို့ မရပါဘူး... အဲဒါက ရောဂါလက္ခဏာကို ကုသရုံသက်သက်ပါပဲ... ဒီရူးသွပ်နေတဲ့ နွားကို ဇက်ကြိုးတပ်ဖို့ ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို အသုံးပြုရပါမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို ဇက်ကြိုးတပ်ရုံတင်မကဘူး... သူစားထားတဲ့ မြက်တွေကိုပါ အတိုးနဲ့တကွ ပြန်အန်ထုတ်ခိုင်းမယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရှန်းယန်မြို့၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်များ အားလုံးတွင် အင်ပါယာ၏ အမိန့်တော်တစ်ခုကို ကပ်ထားသည်။

သို့သော် ဤအမိန့်တော်မှာ ကွပ်မျက်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ မဟာချင် ဘဏ္ဍာရေး စည်းမျဉ်းကြီးကြပ်မှုဌာန တည်ထောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အမိန့်တော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အမိန့်တော်၏ အကြောင်းအရာမှာ အလွန်နားလည်ရခက်ပြီး မှိုင်းဝေနေကာ စွန့်စားရမှု အရန်ရန်ပုံငွေများ၊ ဈေးနှုန်း ကန့်သတ်ချက်များ နှင့် အရင်းအနှီး စိစစ်ခြင်း ကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ဝေါဟာရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်တို့မှာ ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေတ်သစ်ဘဏ္ဍာရေးမှ ဘာသာပြန်ဆိုထားသော ဝေါဟာရများ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော်လည်း ရှေးခေတ်လူများအတွက်တော့ သီသီလေး နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင်တွင် ငွေရေတွက်နေသော လျူပန်မှာ သတင်းကြားသည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားတစ်ချက် ခုန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဝေါဟာရများကို နားမလည်သော်လည်း အလိုအလျောက် မသိစိတ်ဖြင့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

"မြန်မြန်လုပ်... ရောင်းလိုက်တော့... ငါတို့လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့..."

လျူပန်က ရှောင်ဟဲကို အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တရားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ လီစစ်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် နန်းတွင်းအရာရှိတစ်စုသည် ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင်ကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ သူသည် အသစ်စက်စက် မဟာချင် ဘဏ္ဍာရေး စည်းမျဉ်းကြီးကြပ်မှု ဥပဒေမိတ္တူတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"လျူပန်... အမိန့်တော်ကို ခံယူလော့..."

လီစစ်က သူ့အား အတုအယောင် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဥပဒေသစ်အရ လူပုံအလယ်မှာ လက်မှတ်တွေ ထုတ်ဝေတဲ့သူ အားလုံးက နန်းတွင်းရေးရာဌာနထံမှာ စွန့်စားရမှု အရန်ရန်ပုံငွေ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အပ်နှံရမယ်... မင်းရဲ့ နဂါးနက် စတော့ရှယ်ယာရဲ့ စုစုပေါင်း ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ဒင်္ဂါး ဆယ်သန်းအထိ ရောက်နေပြီ... မင်းရဲ့ အရန်ရန်ပုံငွေ ဒင်္ဂါး ငါးသန်းက ဘယ်မှာလဲလို့ ငါ မေးပါရစေ..."

"ငါး... ငါးသန်း ဟုတ်လား..."

လျူပန်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ၏ ငွေများမှာ အလေအလွင့်သုံးစွဲခြင်း၊ အမြတ်ဝေစုပေးခြင်းနှင့် မြေယာဝယ်ယူခြင်းတို့တွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော ငွေကြေးစီးဆင်းမှုမှာ အများဆုံး သိန်းအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

"မရှိဘူးလား..."

လီစစ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒုတိယစည်းမျဉ်းဖြစ်တဲ့ အရောင်းအဝယ်ယာယီရပ်ဆိုင်းခြင်းကို အသက်သွင်းရလိမ့်မယ်... အလွန်အကျွံ စွန့်စားရမှုတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် နဂါးနက် စတော့ရှယ်ယာ အရောင်းအဝယ်အားလုံးကို ချက်ချင်း ရပ်ဆိုင်းရမယ်၊ ရန်ပုံငွေအားလုံးကို ပိတ်သိမ်းရမယ်၊ ပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရှင်းလင်းဖျက်သိမ်းရမယ်..."

“ဒေါင်…”

မောင်းတီးသံနှင့်အတူ ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်ရှိ အရောင်းအဝယ်ဌာနကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပင်လိုက်လေသည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြောနေကြဆဲဖြစ်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားကြတော့သည်။

"အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့မရတော့ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါ့ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"ငါ့အိမ်က အထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်..."

"လျူပန်... ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေးစမ်း..."

ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလို ထိတ်လန့်မှုတွေ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ ယခုလေးတင် ငွေကြေးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် လေးစားခံခဲ့ရသော လျူပန်မှာ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း ဝိုင်းရိုက်ချင်နေကြသည့် လမ်းဘေးကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဈေးနှုန်း ကန့်သတ်ချက် ယန္တရားမှာ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေ၏။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် နဂါးနက် စတော့ရှယ်ယာ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ဒင်္ဂါးတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်မှ ဒင်္ဂါးဆယ်ပြားသို့ ချက်ချင်း ထိုးကျသွားပြီးနောက် တစ်ပြားသို့ ကျဆင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖင်သုတ်ရန်ပင် မရလောက်အောင် တောင့်တင်းနေသည့် အမှိုက်စက္ကူ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ဖန်ခွိုက်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အမှိုက်စက္ကူတစ်ဆုပ်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း သတိလစ်မေ့မြောသွားလေသည်။

ရှန်းယန်အကျဉ်းထောင်။

လျူပန်သည် အကျဉ်းသားဝတ်စုံဖြင့် ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ အပြည့်ရှိနေသည်။ ရှောင်ဟဲမှာ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ အကြွေးများကို ရှင်းလင်းရန် ပေသီးကို အသုံးပြုနေ၏။

"လျူဇီ... အားလုံး တွက်ပြီးသွားပြီ..."

ရှောင်ဟဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပိတ်သိမ်းခံထားရတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို နုတ်လိုက်ပြီးရင်တောင် မင်းက နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဒင်္ဂါး သုံးသန်း နှစ်သိန်း အကြွေးတင်နေသေးတယ်... အရှင်မင်းကြီးက ကရုဏာထားပြီး လိမ်လည်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ညံ့ဖျင်းသော စီမံခန့်ခွဲမှု အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ပေးလို့ပဲ..."

"သုံးသန်း နှစ်သိန်း ဟုတ်လား..."

လျူပန်က ကောက်ရိုးပေါ်တွင် လှဲချလိုက်၏။

"ငါ့ကို သတ်သာသတ်လိုက်ပါတော့... ငါ့ကို အသားစဉ်းကောလုပ်ပြီး ရောင်းရင်တောင် အဲ့ဒီလောက်တန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစဉ် အကျဉ်းထောင်တံခါး ပွင့်လာပြီး ချင်ရှီဟွမ်က ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏ နောက်တွင် ဝမ်ကျန့်ကော်က လိုက်ပါလာသည်။

လျူပန်သည် ကမန်းကတန်း ထလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတော်မူပါ... ကျွန်တော်မျိုးက ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး နိုင်ငံတော်အတွက် လမ်းဖောက်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့အား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"လမ်းဖောက်ပေးချင်တာ ဟုတ်လား... မင်းရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက မင်းကိုယ်ပိုင် အိတ်ကပ်ထဲနဲ့ မှောင်ခိုသမားတွေဆီ ရောက်သွားတာလေ... လမ်းတွေကဘယ်မှာလဲ... ငါကိုယ်တော်က ဆယ်လီလောက်ရှိတဲ့ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကိုပဲ မြင်နေရတယ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားဖောက်ပါ့မယ်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပေါင်တစ်ရာကျော်ရှိတဲ့ အသားတွေက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာပဲ နေပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာတော့ပါဘူး..."

"ဟွန့်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် နှစ်တစ်ရာနေတောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှေ့သို့တက်လာပြီး လျူပန်ထံသို့ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လျူဇီ... အရှင်မင်းကြီးက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို တန်ဖိုးထားတယ်... မင်းက လောဘကြီးတယ်၊ ကောက်ကျစ်တယ်၊ ပြီးတော့ အောက်ခြေလွတ်နေတယ်ဆိုပေမယ့် မင်းက တကယ့်ကို စီးပွားရေး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ... ရှန်းယန်မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံးကို သုံးရက်အတွင်း သိမ်းကျုံးယူနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုးက လူတိုင်းမှာ မရှိဘူး..."

လျူပန်မှာ ဆွံ့အသွား၏။

"သခင်ကြီးဝမ်က... ငါ့ကို ချီးကျူးနေတာလား..."

“အဲ့လိုပြောလို့ ရပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က စာရွက်စာတမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါက အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး စာချုပ်တစ်ခုပဲ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက မဟာချင် မီးရထားဗျူရို ရဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေး အရာရှိချုပ် (အကြွေးတင်နေသော ဗားရှင်း) ပဲ... မင်းရဲ့တာဝန်က လမ်းဖောက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဥပဒေနဲ့အညီ ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ..."

"အနောက်ဘက်ဒေသများက ဟူကုန်သည်တွေ၊ တောင်ဘက်က ယွဲ့လူမျိုးစုတွေနဲ့ သွားစကားပြော... မဟာချင်ရဲ့ ပိုးသားတွေ၊ ကြွေထည်တွေနဲ့ ဖန်ပုတီးစေ့တွေကို သူတို့ဆီ ရောင်းပြီး မင်းရဲ့ ဒင်္ဂါးသုံးသန်းနှစ်သိန်း အကြွေးကျင်းကြီးကို ဖာထေးဖို့အတွက် သူတို့ဆီက ရွှေတွေကို ပြန်ရှာလာခဲ့..."

"မင်း လုံလုံလောက်လောက် ရှာနိုင်ရင် မဟာချင်ရဲ့ သူရဲကောင်းဖြစ်လာမယ်... မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မဟာတံတိုင်းကြီးမှာ အုတ်သွားစီပေတော့..."

လျူပန်သည် စာချုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး သိပ်သည်းစွာ ရေးသားထားသော စည်းကမ်းချက်များကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေသည်။

ဤအရာက စာချုပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကျွန်ချုပ်စာတမ်းကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်များ ကြွက်တက်လာသည်အထိ သူဌေးအတွက် ငွေရေတွက်ပေးရမည့် အမျိုးအစားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသက်ရှင်နေရခြင်းက သေဆုံးသွားခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းပေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး ကျိန်းသေပေါက် လှည့်စား... အိုး... မဟုတ်ဘူး... အနောက်ဘက်က လူတွေဆီက အတွင်းခံတွေအထိ ပြန်ရှာလာခဲ့ပါ့မယ်..."

အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အကျဉ်းခန်းဆီသို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ကျန့်ကော်... မင်းပြောတာ မှန်တယ်... လောဘဆိုတာ လူ့သဘာဝပဲ... ၎င်းကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူး... အဲဒါကို သတ်ပစ်မယ့်အစား လောဘကို ဇက်ကြိုးတပ်ပြီး ကြိတ်ဆုံလှည့်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက အရင်းအနှီးရဲ့ စွမ်းအားပဲ... ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ရင် ၎င်းက အကြိုးစားဆုံး မြည်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အသုံးချတာ ညံ့ဖျင်းရင်တော့ လူစားတဲ့ ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာပဲ..."

"သို့သော်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဖန်ခွိုက်တို့လို သာမန်ပြည်သူတွေကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ပူဖောင်းကြီး ပေါက်ကွဲသွားပေမယ့် လျူပန်ဆီက သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ဒဏ်ကြေးတွေက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး ရန်ပုံငွေတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... သူတို့ကို အပြည့်အဝ လျော်ကြေးမပေးနိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အရင်းငွေ ခုနစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြန်ပေးရင် လုံလောက်ပါပြီ... ကျန်တဲ့ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ သင်ခန်းစာရဖို့အတွက် သူတို့ပေးလိုက်ရတဲ့ သင်တန်းကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"သင်တန်းကြေး ဟုတ်လား... အဲဒါက ကောင်းတဲ့စကားလုံးပဲ... အခုချိန်ကစပြီး ငါကိုယ်တော်က အင်ပါယာအကယ်ဒမီမှာ လိမ်လည်မှုဆန့်ကျင်ရေး လမ်းညွှန်ဆိုတဲ့ သင်တန်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်မယ်... ဟောပြောမယ့်သူ အတွက်ကတော့... လျူပန်ကို အချိန်ပိုင်း လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အကျဉ်းထောင်အတွင်း ကြီးမြတ်သော အရာများကို ပြီးမြောက်ရန် (သူ၏ အကြွေးများကို ဆပ်ရန်) ပြင်ဆင်နေသော လျူပန်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ နှာချေလိုက်လေသည်။ သူသည် လခစားကျွန်များ၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်သည့်အပြင် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးသော လိမ်လည်မှုဆန့်ကျင်ရေး ဝါဒဖြန့်ချိရေး သံတမန်လည်း ဖြစ်လာတော့မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရှန်းယန်မြို့၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ချိန်က ရူးသွပ်ခဲ့သော လက်မည်းကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ကွယ်ကလက်မည်းကြီး၏ သံမဏိလက်သီးအောက်၌ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး အုတ်များကို ရိုးသားစွာ စတင်စီရတော့သည်။