အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) လျှပ်ကာပစ္စည်းအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ရှာဖွေခြင်း

ရှန်းယန်မြို့၊ မဟာချင် စွမ်းအင်မြင့်ရူပဗေဒစမ်းသပ်ခန်း။

"ရွှစ်... ဖြောင်း..."

အပြာရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားတစ်ခုသည် ထိန်းချုပ်မရသော မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြေးနန်းကြိုးကို ရစ်ပတ်ထားသော ပိုးသားအလွှာကို ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ထွက်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းထားသည့် ထူထဲသော သစ်စေးအလွှာကို ဖြတ်သန်းကာ အနီးရှိ သံဘောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။

လေထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ပိုးသားနံ့နှင့် သစ်စေးအနံ့တို့ ပြည့်နှံ့သွား၏။

"ရပ်လိုက်... အမြန်ရပ်လိုက်စမ်း..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် လက်လှည့်လျှပ်စစ်မီးစက်၏ ခလုတ်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး မည်းနက်သော မီးသွေးတုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ဝါယာကြိုးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျရှုံးသွားပြန်ပြီ... တစ်ရာ့ရှစ်ကြိမ်မြောက် လျှပ်ကာပစ္စည်းစမ်းသပ်မှု ကျရှုံးသွားပြန်ပြီ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ကောင်းမှာမူ လျှပ်စစ်ကုထုံး အတွက် အသုံးပြုသော ကြေးအပ်နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။

"ဆရာဝမ်... ဒီလဲ့ကုန်းက ဒေါသကြီးလွန်းလှတယ်... ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ပိုးသားအင်္ကျီ ငါးထပ်ဝတ်ပေးပြီး သစ်စေး သုံးကျင်းတိတိ သုတ်လိမ်းပေးထားတာတောင်မှ ဘာလို့ အပြင်ကို ထွက်လာဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကိုသာ ဟိုက်ချလိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း... မင်းက လဲ့ကုန်းကို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ... လျှပ်စစ်ဆိုတာ ပိုက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ရေနဲ့တူတယ်... ဖိအား နည်းနေတဲ့အချိန်မှာ သူက လိမ္မာတယ်... ဒါပေမယ့် ဖိအားများလာတာနဲ့အမျှ သူက တိုးထွက်ဖို့ အက်ကွဲကြောင်းတိုင်းကို အသေအလဲ ရှာဖွေတော့မှာပဲ... ပိုးသားနဲ့ သစ်စေးက လျှပ်ကာပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုလို့ရပေမယ့် သူတို့က သိပ်သည်းဆ မလုံလောက်ဘူး... အစိုဓာတ်ကို အလွယ်တကူ စုပ်ယူနိုင်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့က အရမ်း ကြွပ်ဆတ်တယ်... ကွေးလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားတာပဲ..."

သူသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောနေသော ယူကွန်မီယာအစေး တစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လက်ရှိ မဟာချင်တွင် ရှာတွေ့ထားသော အကောင်းဆုံး အစားထိုးပစ္စည်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ဆိုးရွားသော အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အခန်းအပူချိန်တွင် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး ရေနွေးထဲတွင်သာ ပျော့ပျောင်းသွားတတ်ကာ ဗို့အားမြင့်မားချိန်တွင် ၎င်း၏ လျှပ်ကာစွမ်းဆောင်ရည်မှာ မတည်ငြိမ်ပေ။

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင့်တမှုအရောင်အဝါများ တောက်ပသွားပြီး

"ငါတို့ တစ်ခုခုကို လိုအပ်တယ်... အရေပြားလို ပျော့ပျောင်းပြီး ကျောက်တုံးလို လျှပ်ကာနိုင်တဲ့၊ ဆွဲဆန့်နိုင်ပြီး ပြန်ကျုံ့နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားဖန်ဆင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လိုအပ်တယ်..."

"အဲဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ... နဂါးအရေခွံလား..."

ကျောက်ကောင်းက မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် နံရံပေါ်ရှိ မြေပုံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးသည် တောင်ဘက်တစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားကာ မကြာသေးမီကမှ ငြိမ်းချမ်းရေးရယူထားသော ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပို၍ စိုစွတ်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစိမ်းရောင်နယ်မြေတစ်ခုကို ထိုးပြလိုက်သည်။

"သဘာဝရာဘာပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာရဲ့ နယ်မြေတွေမှာ ရာဘာပင်တချို့ ရှိနိုင်တယ်လို့ ရှောင်ဂျီက အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ တကယ် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး... အခု ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို တောင်ဘက် ပိုကျတဲ့ အဲဒီမိုးသစ်တောကြီးဆီမှာပဲ ပုံအပ်ထားရတော့မယ်..."

လင်းနန်၊ ယွီမြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာကား မဟာချင်၏ သမားရိုးကျ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ မရှိတော့ပေ။ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်ရွက်ကြွေများထဲမှ စိုစွတ်သော အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေထုမှာ အစိုဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှံ့နေပုံရသည်။ ဧရာမ နွယ်ပင်ကြီးများသည် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများကို စပါးကြီးမြွေများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားပြီး အမည်မသိ ငှက်များ၏ အော်သံများမှာ စူးရှကာ ထူးဆန်းလှပေသည်။

လူငါးဆယ်ပါဝင်သော ချင်စစ်တပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ဤအစိမ်းရောင် ငရဲဘုံကြီးထဲတွင် ရုန်းကန်နေရ၏။

သူတို့သည် လေးလံသော သံချပ်ကာများကို မဝတ်ဆင်ထားဘဲ ပေါ့ပါးသော ကြိမ်ချပ်ကာများကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ လူတိုင်း၏ ခါးတွင် အသက်ကယ် နတ်ရေစင်ဟုခေါ်သော တောင်ပင်စိမ်းအရည် ထည့်ထားသည့် ဘူးသီးခြောက်ငယ်တစ်ခုစီကို ချိတ်ဆွဲထားကြလေသည်။

ဦးဆောင်လာသော တပ်မှူး၏ အမည်မှာ မုန့်ရှန်းဖြစ်ပြီး မုန့်ထျန်း၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ဖြစ်ကာ ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှ စစ်မှန်သော ယောက်ျားကြမ်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုယောက်ျားကြမ်းကြီးသည် တောခုတ်ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ဆူးခြုံများကို ရူးသွပ်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေလေသည်။

"ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာကြီး... ဒီနေရာက လူတွေနေတဲ့ နေရာရော ဟုတ်ရဲ့လား..."

မုန့်ရှန်းသည် လက်ကောက်ဝတ်ခန့် တုတ်သော ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရင်း

"ခြင်တွေက ယင်ကောင်တွေထက် ကြီးပြီး ကျွတ်တွေက ခေါက်ဆွဲထက်တောင် ရှည်သေးတယ်... ဆရာဝမ် ရှာခိုင်းတဲ့ သစ်ပင်က ဘယ်လို သစ်ပင်စောက်မျိုးလဲ... လဲ့ကုန်းအတွက် အင်္ကျီလုပ်ပေးဖို့လို့ သူက ပြောတယ်... လဲ့ကုန်းက အင်္ကျီမပါရင် အအေးပတ်ပြီး သေသွားမှာမို့လို့လား..."

"အစ်ကိုကြီး... စိတ်အေးအေးထားပါ..."

သူ၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာသူမှာ အားမူဟုခေါ်သော ပိန်ပါးပါး လူငယ်စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

မုန့်ရှန်း၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေမှုနှင့် မတူဘဲ အားမူမှာမူ အထူးသဖြင့် အာရုံလွင့်နေပုံရသည်။ သူ၏ ဓားကို လမ်းရှင်းရန်အတွက် အသုံးမပြုဘဲ မြက်ပင်များကို တူးဆွရန်အတွက် အသုံးပြုနေလေသည်။

ထိုစဉ် အားမူသည် ထူးဆန်းသော အင်းဆက်စားပင် တစ်ပင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်၍ မီးသွေးခဲဖြင့် ဂရုတစိုက် ပုံဆွဲနေ၏။

"အားမူ... မင်း အဲ့ဒီပုပ်ဟောင်းနေတဲ့ ပေါင်းပင်တွေကို ဆွဲနေပြန်ပြီလား..."

မုန့်ရှန်း၏ ဒေါသက ပေါက်ကွဲသွားပြီး အားမူ၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ လူတွေကို ခုတ်ဖို့... မဟုတ်ဘူး... သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ဖို့ကွ... မင်းက နွေဦးရာသီ အပန်းဖြေခရီး ထွက်လာတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

အားမူသည် သူ၏ တင်ပါးကို ပွတ်ကာ ရိုးအအ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အင်းဆက်စားပင် နမူနာကို သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါကို သဘာဝသမိုင်း လို့ခေါ်တယ်လို့ ဆရာဝမ်က ပြောတယ်... ဒီတောအုပ်ထဲက မြက်ပင်တိုင်းက အနာဂတ်မှာ မဟာချင်ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လို့ ဆရာဝမ်က ပြောခဲ့တယ်... ဒီမြက်ပင်ကို ကြည့်ပါဦး... ဒဏ်ရာပေါ်ကို လိမ်းလိုက်ရင် သွေးတိတ်သွားနိုင်တယ်လို့ ဒေသခံမျိုးနွယ်စုတွေက ပြောကြတယ်..."

"ငါ့ခြေထောက်ကိုပဲ လာတိတ်နေလိုက်... သွားမယ်..."

မုန့်ရှန်းက ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သော်လည်း အားမူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကိုမူ အမှန်တကယ် သိမ်းဆည်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အားမူသာ စားသုံးနိုင်သော တောသစ်သီးအချို့ကို ခွဲခြားမသိမြင်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အဆိပ်ရှိသော မှိုများကို မရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော ဤကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှ အမျိုးသားများသည် ဤမိုးသစ်တောကြီးထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်၍ဖြစ်စေ၊ အဆိပ်သင့်၍ဖြစ်စေ သေဆုံးသွားခဲ့မည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

တတိယနေ့တွင် အကျပ်အတည်း စတင်ဖြစ်ပွားလေသည်။

သူတို့တွင် ငှက်ဖျားရောဂါကို ကာကွယ်ရန် တောင်ပင်စိမ်းအရည် ရှိသော်လည်း အပူပိုင်းမိုးသစ်တော၏ အန္တရာယ်များမှာ ငှက်ဖျားရောဂါထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။

"အား..."

ရှေ့မှ ကင်းထောက်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးသည် မာကျောပုံရသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ နစ်ကျသွားရင်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်းကား ရွှံ့နွံတောပင် ဖြစ်၏။

"မလှုပ်နဲ့... မင်း ပိုလှုပ်လေ ပိုမြန်မြန် နစ်လေပဲ..."

မုန့်ရှန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးမှ ကြိုးကို ဖြုတ်ကာ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ် သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်မှ မည်းနက်သော အရာတစ်အုပ် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်။ အဆိပ်ရှိသော ပျားများပင်တည်း။ ပျားတစ်ကောင်စီမှာ လက်မအရွယ်အစားရှိပြီး သူတို့၏ အဆိပ်ဆူးများမှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေလေသည်။

"ပုန်းကြ... မြန်မြန်ပုန်းကြ..."

စစ်သည်များမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြပြီး အချို့က ရေအိုင်များထဲသို့ ခုန်ချကြကာ အချို့ကမူ မီးတုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းကြလေသည်။

ထိုပရမ်းပတာအခြေအနေတွင် အားမူက ရုတ်တရက် အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်... ဒီသစ်ပင်က ပျားတွေကို မကြောက်ဘူး..."

ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည့်ကြားမှ မုန့်ရှန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် မီးခိုးဖြူရောင် အခေါက်ရှိသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပင်စည်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခုရှိနေပြီး အဖြူရောင်သစ်စေးများ စီးကျနေ၏။ အဆိပ်ရှိသော ပျားများသည် ဤသစ်စေး၏ အနံ့ကို အလွန်မုန်းတီးပုံရပြီး ၎င်း၏ဘေးပတ်လည်တွင်သာ ဝဲပျံနေကြသည်။

"မီးတုတ်တွေ... မီးခိုးထုတ်စမ်း..."

မုန့်ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူများက စိုစွတ်နေသော သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များကို မီးရှို့လိုက်ရာ ထူထပ်သော မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆိပ်ရှိသော ပျားများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျွံကျသွားသော စစ်သည်ကိုလည်း အဖွဲ့သားများ၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့် ဆွဲတင်နိုင်ခဲ့ရာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

မုန့်ရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားပြီး မောဟိုက်နေရင်း အသက်ကယ်သစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျက်သရေမရှိလိုက်တာ... ဒီသစ်ပင်က နတ်ဖြစ်နေတာလား..."

မုန့်ရှန်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော် အားမူသည် သစ်ပင်အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်က အန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်၍ ပင်စည်မှ စီးကျနေသော အဖြူရောင်သစ်စေးအနည်းငယ်ကို တို့ယူလိုက်လေသည်။

သစ်စေးမှာ စေးကပ်ချောမွေ့နေပြီး လတ်ဆတ်သော မြက်ခင်းနံ့တစ်မျိုး ရှိနေသည်။

အားမူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

အဖြူရောင် အရည်သည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် လျင်မြန်စွာ အခဲဖြစ်သွားပြီး ပျော့ပျောင်းသော အမြှေးပါးလွှာလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အားမူသည် ၎င်းကို ဆွဲဆန့်ကြည့်လိုက်ရာ အမြှေးပါးမှာ ရှည်ထွက်သွားပြီး သူ လွှတ်လိုက်သောအခါ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

"ဒါက... ပြန်ကျုံ့နိုင်တယ်လား..."

အားမူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ထွက်မလာမီက ဆရာဝမ် ပြသခဲ့သော ရာဘာကြိုး ဟုခေါ်သည့် နမူနာကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ (၎င်းမှာ ဆရာဝမ်က ယူကွန်မီယာအစေး ဖြင့် အပင်ပန်းခံ၍ ဖန်တီးထားသော အရည်အသွေးညံ့သည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်)။ ဆွဲဆန့်နိုင်ပြီး ပြန်ကျုံ့နိုင်ကာ အဖြူရောင်သစ်စေးများ စီးကျနေသော ဤသစ်ပင်မျိုးကို ရှာတွေ့နိုင်သူတိုင်း ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ထောင်နှင့် ပထမအဆင့် မြို့စားဘွဲ့ ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝမ်က ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး မြန်မြန်လာကြည့်ပါဦး..."

အားမူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။

"နတ်သစ်ပင်... ကျွန်တော်တို့ နတ်သစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ပြီ..."

မုန့်ရှန်းသည် လျှောက်လာပြီး အားမူ၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ မည်းနက်နေသော ရာဘာတုံးကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဆရာဝမ်လိုချင်တဲ့ မျက်ရည် ဆိုတာလား..."

မုန့်ရှန်းသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖြင့် လှမ်း၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဖျောင်း..."

ရာဘာတုံးမှာ အတော်လေး ရှည်ထွက်သွားသော်လည်း မပြတ်သွားဘဲ ပြန်ကျုံ့သွားချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံထွက်ပေါ်လာကာ မုန့်ရှန်း၏ လက်ခုံကို လာမှန်သဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားစေသည်။

မုန့်ရှန်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွား၏။

ဝါရင့်စစ်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ လျှပ်ကာပစ္စည်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ လေးကြိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."

မုန့်ရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါကို လေးကြိုးအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ရင် ပစ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက နှစ်ဆလောက် ဖြစ်မသွားဘူးလား... ဒါကို နိုင်ငံတော်ရတနာလို့ ဆရာဝမ် ပြောခဲ့တာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး..."

"မြန်မြန်... ပုံးတွေ ယူလာခဲ့... ငါ့အတွက် စုဆောင်းစမ်း..."

စစ်သည်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သစ်ခေါက်ကို ဓားများဖြင့် ထောင့်ဖြတ်လှီးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နို့ကဲ့သို့ အဖြူရောင်သစ်စေးများသည် ဝါးကျည်တောက်များထဲသို့ တစက်စက် ကျဆင်းလာလေသည်။

ရေစက်ကျသံများကြားတွင် အားမူသည် အောင်ပွဲခံခြင်း၌ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သစ်ပင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ကြမ်းတမ်းသော သစ်ခေါက်ကို

ပွတ်သပ်နေ၏။

သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာသစ်တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်ပြီး မဟာချင်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် ဤသစ်ပင်ကို စတင်၍ ပုံဆွဲလေတော့သည်။

သူ၏ ကလောင်တံအောက်တွင် ဤသစ်ပင်သည် သယံဇာတတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ပုံဆွဲနေရင်း အားမူက ပြောလိုက်သည်။

"သိလား... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာချင်က အရင်တုန်းက လက်နက်တွေ ဖန်တီးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ တောင်တွေကို မီးရှို့ဖို့အတွက် သစ်ပင်တွေကို ခုတ်လှဲဖို့ပဲ သိခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ဒီသစ်ပင်က အသက်ရှင်နေတယ်... သူ့ဆီကနေ စီးထွက်လာတဲ့ သွေးတွေက သူ့ကို ခုတ်လှဲလိုက်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး အသုံးဝင်တယ်... တစ်ခါတလေ မသတ်ဖြတ်ခြင်းက သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

မုန့်ရှန်းသည် သစ်စေးများ စုဆောင်းရန် ညွှန်ကြားနေရသဖြင့် အလုပ်များနေပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူသည် အဖြူရောင်သစ်စေးများ ပေကျံနေသော သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ သေမင်းတမန် ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှံ့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးသစ်တောကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

အရင်က သူ၏ ဓားသည် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဓားသည် သစ်ပင်ကို မျက်ရည် ကျစေရန်ဖြစ်ပြီး ဤမျက်ရည်များသည် မဟာချင်၏ စစ်သည်များကို ကာကွယ်ပေးမည့် သံချပ်ကာများနှင့် အရှင်မင်းကြီး၏ အသံတော်ကို သယ်ဆောင်ပေးမည့် လျှပ်စီးကြိုးများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဆက်လုပ်စမ်းပါ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ တော်လောက်ပြီ..."

မုန့်ရှန်းသည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့နေလေသည်။

"မင်းရဲ့ ပုံကို ဆက်ဆွဲနေ... ရှန်းယန်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ဆရာဝမ်ဆီ ထောက်ခံစာ ရေးပေးမယ်... စစ်သည် မလုပ်နဲ့တော့... အဲ့ဒီဘာလဲ... ရုက္ခဗေဒဥယျာဉ်မှာ ပန်းချီဆရာ သွားလုပ်ချေ..."

အားမူက ပြုံးလိုက်ရာ မိုးသစ်တော၏ အလင်းအမှောင်ကြားတွင် အထူးသဖြင့် တောက်ပနေသော ပုလဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် သွားတန်းလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပန်းချီကား၏ ဘေးတွင် သူသည် ဤသစ်ပင်၏ လက္ခဏာများကို လေးနက်စွာ ရေးမှတ်လိုက်ပြီး အမည်တစ်ခုကို ပေးလိုက်လေသည်။

ချင်ရာဘာပင်

(မှတ်ချက် - ၎င်းမှာ တောရိုင်း ညောင်ရာဘာပင် သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်း ရာဘာနွယ်ပင် မျိုးစိတ်တစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။ အမေရိကန် ပါရာရာဘာပင်ကဲ့သို့ အထွက်နှုန်း မကောင်းသော်လည်း ထိုအချိန်က တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။)

တစ်လကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ကနဦးပြုပြင်ထားသော ရာဘာတုံး အကြီးစား ပုံးအတော်များများကို စွမ်းအင်မြင့်ရူပဗေဒစမ်းသပ်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာသောအခါ ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်မှန်ပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သူသည် သေးငယ်သော အပိုင်းအစတစ်ခုကို တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ပျော့ပျောင်းသွားစေရန် မီးပေါ်တွင် အပူပေးကာ ကြေးနန်းကြိုးတစ်ခုပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ အေးသွားသောအခါ ဤမည်းနက်သော ရာဘာအလွှာသည် ကြေးနန်းကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်သွားပြီး မည်မျှပင် ကွေးညွတ်စေကာမူ အက်ကွဲကြောင်းများ မရှိတော့ပေ။

"မီးဖွင့်လိုက်..."

မီးစက်ကြီးသည် တစ်ဖန် ဟိန်းဟောက်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဗို့အားကို အမြင့်ဆုံးအထိ ဆွဲတင်လိုက်၏။

လျှပ်စစ်မီးပွားများ မရှိပေ။ လောင်ကျွမ်းနံ့ မရှိပေ။ ယိုစိမ့်မှု မရှိပေ။

လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသည် ယဉ်ပါးသွားသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုပါးလွှာပြီး မည်းနက်နေသော ဝါယာကြိုးထဲမှ လိမ္မာစွာ စီးဆင်းသွားပြီး ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ် ဤလျှပ်ကာ အကျဉ်းထောင် အတွင်းတွင် နာခံစွာ နေထိုင်လေသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် အရုပ်ဆိုးသော်လည်း ခမ်းနားလှသော ထိုဝါယာကြိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအရာနဲ့ဆိုရင် မဟာချင်ရဲ့ အာရုံကြောစနစ်ကို နောက်ဆုံးမှာ ဖြန့်ကျက်နိုင်ပါပြီ... ဒီအရာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ စစ်မှန်တဲ့ မိုင်ထောင်ချီ မြင်နိုင်တဲ့ မျက်လုံး နဲ့ လေနဲ့အတူ လိုက်ပါနိုင်တဲ့ နားတွေ ရှိလာပါတော့မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မည်းနက်နေသော ရာဘာတုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နေလောင်၍ အသားမည်းနေကာ သူ၏ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သော ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် အားမူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက ပုံဆွဲတဲ့ စစ်သည်ငယ်လေးလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

မုန့်ရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ပေမယ့် သစ်ပင်ရှာတဲ့နေရာမှာတော့ ဆရာတစ်ဆူပါပဲ... လမ်းတစ်လျှောက်က ပန်းတိုင်း မြက်တိုင်းကို သူက ပုံဆွဲထားတာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အားမူ၏ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းအပေါ်တွင် အင်းဆက်စားပင်များ၊ ယင်ကောင်ဖမ်းပင်များ၊ ဧရာမ ဖမ်ပင်ကြီးများနှင့် မျက်ရည်ကျနေသော ထိုရာဘာပင်တို့၏ ပုံများ ရှိနေသည်။ မျဉ်းကြောင်းများမှာ အနည်းငယ် ရိုးစင်းသော်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ်များနှင့် အသက်ရှင်ခြင်းအတွက် ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေပေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာချင်က ဓားကိုင်နိုင်တဲ့ လက်တွေသာမက ကလောင်တံကိုင်နိုင်တဲ့ လက်တွေကိုလည်း လိုအပ်တယ်... ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို အောင်နိုင်မယ့် စစ်သူကြီးတွေသာမက... သဘာဝတရားကို အောင်နိုင်မယ့် သဘာဝသမိုင်းပညာရှင်တွေကိုပါ လိုအပ်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော် အမိန့်ချမှတ်တယ်... အားမူကို တော်ဝင်အပင်မုဆိုးအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ကုန်းရှီဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်လိုက်တယ်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်း စစ်မြေပြင်ကို သွားစရာ မလိုတော့ဘူး... ဒီအံ့ဖွယ်အပင်တွေကို ရှာဖွေဖို့ လောကကြီးထဲကို အထူးတလည် ထွက်သွားပေတော့..."

အားမူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်ပူများ ပြည့်လျှံလာကာ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

စမ်းသပ်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျောက်ကောင်းသည် မည်သူမှ မကြည့်နေသော အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရာဘာအပိုင်းအစငယ်တစ်ခုကို ခိုးယူ၍ ဝါးစားရန် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ထွီး... ခါးလိုက်တာ... အရသာ တစ်စက်မှ မကောင်းဘူး..."

ကျောက်ကောင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"နို့သကြားလုံးများ မှတ်နေတာ..."

သို့သော် ဤခါးသက်သက် ရာဘာအပိုင်းအစလေးသည် မဟာချင်ကို မည်ကဲ့သို့သော ရူးသွပ်ဖွယ် လျှပ်စစ်ခေတ်သစ်ဆီသို့ ဦးဆောင်သွားတော့မည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။