အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) ပထမဆုံးသော ကြေးနန်းစာ - အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး... ဒုတိယမြောက် မင်းသား တစ်ဖန် ပြဿနာရှာပြန်ပါပြီ

ရှန်းယန်နန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်နန်းဆောင်။

ဤနေရာသည် ယခုအခါ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပထမဆုံးသော အမျိုးသားဆက်သွယ်ရေးဗဟိုဌာနအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခန်း၏ အလယ်တွင် ကြီးမားလှသော မဟော်ဂနီစာပွဲတစ်လုံး ရှိနေသည်။ စာပွဲပေါ်၌ကား လျှောက်လဲချက်စာလိပ်များနှင့် စာရေးစုတ်တံများအစား ဆန်းကြယ်လှသော စက်ပစ္စည်းတစ်ခု တည်ရှိနေ၏။ ထိုအရာကား အိုးထိန်းလုပ်ငန်းသုံး မြေအိုးများဖြင့် အလုံပိတ်ထားသည့် ‘ဗိုလတာအိုး’ (ရှေးဦးလျှပ်စစ်ဓာတ်အိုး) အနည်းငယ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကြေးဝါအခြေခံခလုတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ရာဘာဖြင့် မြဲမြံစွာ ပတ်ထားသည့် ကြေးနီကြိုးနှစ်ချောင်းမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ သွယ်တန်းနေသည်။

ထိုအဝါရောင်ကြေးနီကြိုးများသည် ရှန်းယန်မြို့၏ လမ်းမများကို ဖြတ်သန်း၍ ဝေမြစ်ကို ကျော်လွန်ကာ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ဘေးရှိ သစ်ပင်များကို အမှီပြုလျက် မိုင်ငါးဆယ်ခန့် ကွာဝေးသော လီတောင်ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အထိ သွယ်တန်းထားခြင်းဖြစ်၏။

ထိုနေရာသည် လက်ရှိအချိန်၌ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အကြီးမားဆုံးသော စက်မှုစမ်းသပ်ကွင်းဖြစ်ပြီး ဟူဟိုက်မင်းသား အမြဲတမ်း စခန်းချရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မိုင်ထောင်ချီအမြင်အာရုံနဲ့ လေညင်းဆောင်တဲ့ နားအကြားအာရုံဆိုတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထိုကြေးဝါခလုတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝန်းရံကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောယှက်နေခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်... အတိအကျ ပြောရမည်ဆိုရင် ဤအရာကို ‘ကြေးနန်းရိုက်စက်’ လို့ ခေါ်ဆိုပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် မျက်နှာဖုံးတွင် ‘မဟာချင် ကမ္ဘာသုံး ကြေးနန်းသင်္ကေတလက်စွဲစာအုပ် (ပထမအကြိမ်ထုတ်ဝေခြင်း)’ ဟု ရေးသားထားသော စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ရှင်းလင်းပြောကြားလိုက်၏။

"ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဟန်စာလုံးတစ်လုံးစီတိုင်း၌ အတိုအရှည်မတူညီတဲ့ အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုစီ ရှိနေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဆက်လက်၍ -

"တိုတိုလေး နှိပ်လိုက်ရင် ‘ဒစ်’ (အသံတို) ဖြစ်ပြီး ဖိပြီး နှိပ်ထားရင် ‘တာ့’ (အသံရှည်) ဖြစ်သွားမှာပါ... ထို ‘ဒစ်’ နဲ့ ‘တာ့’ တို့ရဲ့ ကွဲပြားတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတွေကတစ်ဆင့် စာသားတွေကို လျှပ်စစ်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လီတောင်ဆီကို ချက်ချင်း ပေးပို့နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ချက်ချင်း ဟုတ်လား..."

ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လီစစ်သည် သူ၏ နားရွက်များကို ပွတ်သတ်လိုက်မိသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နားကြပ်များကို နားထောင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ နားထဲတွင် အသံဗလံများ ကြားယောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မြန်နှုန်းမြင့်မြင်းထက် ပိုမြန်လို့လား..."

"အမတ်ချုပ်ကြီး... အရှိန်ပြင်းတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်က သေလုမတတ် ပြေးရင်တောင် တစ်နာရီလောက် ကြာပါဦးမယ်... ဒါပေမယ့် ကြေးနန်းစာကတော့..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရင်း -

"လက်ကို လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ဟိုဘက်က ချက်ချင်း လက်ခံရရှိမှာပါ... ဒီမြန်နှုန်းက အမတ်ချုပ်ကြီး စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံတော်ကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။

[အရှင်မင်းကြီး သိပါသလား... ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာတော့ ဒါကို ‘ချက်ချင်းအလောတကြီး ဆက်သွယ်ခြင်း’ လို့ ခေါ်ပါတယ်... ဤအရာရှိရင် အရှင်မင်းကြီးဟာ နန်းတွင်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့တင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ တိုက်ပွဲကို စစ်ဗျူဟာချပြီး အောင်နိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံသည် ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဒါက တကယ်ပဲ မြန်နှုန်းမြင့်မြင်းထက် ပိုမြန်တာလား..."

[မြန်တာထက်ကို ပိုပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ရှန်းယန်ကနေ လီတောင်အထိ မြန်နှုန်းမြင့်မြင်းနဲ့ သွားရင် တစ်နာရီ ကြာတတ်ပေမယ့် ဤအရာကတော့ တစ်ခဏချင်းပါပဲ... မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သလိုပါပဲ]

[ဒါတင်မကသေးပါဘူး အရှင်မင်းကြီး... ဤကြေးနန်းစက်

ရှိရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်တွေက တကယ်ပဲ ‘နံနက်ထုတ်ပြန် ညနေရောက်’ ဖြစ်လာမှာပါ... ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးကွာတဲ့ နယ်စပ်ဂိတ် ဒါမှမဟုတ် ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ခရိုင်ဖြစ်ပါစေ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ချက်ချင်း လက်ခံရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်]

"နံနက်ထုတ်ပြန် ညနေရောက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ငါကိုယ်တော် မြောက်ပိုင်းက ရှန်းနုံတို့ကို စစ်ချီစဉ်အခါက ဒီအရာသာရှိခဲ့ရင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ နေရာက တိုက်ပွဲသတင်းတွေကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်နေရပါဦးမလဲ..."

[မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး... ဤကြေးနန်းစက်နဲ့ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးဟာ ရှန်းယန်ကနေ စစ်တပ်အင်အား ထောင်သောင်းမကကို တိုက်ရိုက် ကွပ်ကဲနိုင်မှာပါ... စစ်တုရင် ကစားနေသလိုပါပဲ... နယ်ရုပ်တွေက အရှင်မင်းကြီး ညွှန်ကြားတဲ့ နေရာကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်]

"ငါကိုယ်တော် စမ်းသပ်ကြည့်မယ်..."

ဤသည်ကား သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ဖြစ်၏။ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်သည် လူသားတို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ပထမဆုံးသော အဝေးသင် ကြေးနန်းစာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စတင်ပေးပို့တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်အတွက် စာရေးအရာရှိသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော စုတ်တံအသစ်ကို အသုံးပြု၍ ဤမြင့်မြတ်သော အခိုက်အတန့်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် လေးနက်စွာ ထိုင်နေပြီး ခလုတ်ပေါ်တွင် သူ၏ လက်ညှိုးကို တင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ရှည်လျားပြီး အားမာန်ပါလှ၏။ အစဉ်အလာအရ ထိုလက်ချောင်းများသည် အင်ပါယာ၏ မြေပုံကို ညွှန်ပြရန် အသုံးပြုသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပုံရသည်။

"ကျန့်ကော်... ငါကိုယ်တော် ဘာစာသား ပေးပို့ရမလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... အစဉ်အလာအရ ပထမဆုံးသော ကြေးနန်းစာဟာ အထိမ်းအမှတ် ဂုဏ်ပြုစရာ စာသားမျိုး ဖြစ်သင့်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အကြံပြုလိုက်၏။

"ဥပမာအားဖြင့် ‘မဟာချင် သက်တော်အရာကျော် အသက်ရှည်ပါစေ’ သို့မဟုတ် ‘ပင်လယ်လေးရပ် တစ်ညီတညွတ်တည်း ဖြစ်ပါစေ’ စတာမျိုးပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆိုရင် ‘မဟာချင် သက်တော်အရာကျော် အသက်ရှည်ပါစေ’ လို့ပဲ ပို့မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဝမ်ကျန့်ကော် ကမ်းပေးသော သင်္ကေတစာရွက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

မဟာ — —..

ချင် . —..

သက်တော်အရာကျော် —. —

အသက်ရှည်ပါစေ .. —.

"ရိုးရှင်းပါပေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အင်အားကို ဗဟိုချက်သို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ထိုခလုတ်ငယ်ကို နှိမ်နင်းရမည့် ပြည်နယ်ခြောက်ခု၏ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါး——"

(ချင်ရှီဟွမ်သည် အသံရှည်ဖိထားခြင်းက ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါကို ပြသနိုင်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် လက်ကို မလွှတ်ဘဲ ကြာမြင့်စွာ ဖိထားမိ၏။)

"အရှင်မင်းကြီး... လက်ကို လွှတ်ပါဦး... လွှတ်ပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး -

"ကြာလွန်းနေပါပြီ... အဲဒါက မြောင်းတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြန်ဆန်စွာ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အမှားကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် စောင်းတီးနေသကဲ့သို့ ခလုတ်ကို အလျင်အမြန်ပင် ဆက်တိုက် နှိပ်လိုက်လေသည်။

"ဒစ်-ဒစ်-ဒစ်-ဒစ်-ဒစ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... စည်းချက်... စည်းချက်ကို ထိန်းပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ချွေးပြန်လာပြီး -

"အရှင်မင်းကြီး လုပ်နေတာက ကြေးနန်းရိုက်နေတာပါ... ဝါဂွမ်းတွေကို ရိုက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

[အရှင်မင်းကြီး... ကြေးနန်းသင်္ကေတဆိုတာ ဗုံတီးရသလိုပါပဲ... စည်းချက်ရှိမှသာ ဟိုဘက်က နားလည်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စည်းချက်ကတော့... လန့်ဖျတ်ပြီး ပြေးနေတဲ့ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်လိုပါပဲ]

ရှောင်ဂျီကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလာ၏။

"တိတ်တိတ်နေစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

အလောတကြီး လှုပ်ရှားမှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ အမြင်တွင် ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါပါဝင်သည်ဟု ယူဆရသော အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ပေးပို့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဟိုဘက်က လက်ခံရရှိပြီလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဘေးနားရှိ လက်ခံစက် (စက္ကူလိပ်ပေါ်တွင် အစက်များနှင့် မြောင်းများကို ရိုက်နှိပ်ပေးသော ရှေးဦးလျှပ်စစ်သံလိုက်စက်) ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက... ပြန်လည်မေးမြန်းကြည့်ရပါမယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ခလုတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ နှိပ်လိုက်ပြီး အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခု ပေးပို့လိုက်၏။

"ခုနက ပေးပို့တဲ့ စာသားက ဘာလဲ... ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်လည်ဖော်ပြပေးပါ..."

ခဏအကြာတွင် လက်ခံစက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စက္ကူလိပ်ကလေး တစ်လိပ် ထွက်လာလေသည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စက္ကူလိပ်ကို ယူဆောင်ကာ စာအုပ်နှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်သွားသည်။

"ဖတ်စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"‘မဟာချင် သက်တော်အရာကျော် အသက်ရှည်ပါစေ’ လို့ ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်... လီတောင်ဘက်က ကြေးနန်းအော်ပရေတာ ပြောတာကတော့... ခုနက ရရှိတဲ့ အချက်ပြလှိုင်းကို ဘာသာပြန်လိုက်ရင်... ‘ငါ... ငါက... အလွန်... ရှည်လျားတဲ့... ခေါက်ဆွဲ... တစ်မျှင်... ဖြစ်တယ်... အား... ပြတ်သွားပြီ’ လို့ ဖြစ်နေပါတယ်..."

အခန်းတစ်ခုလုံး ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

လီစစ်သည် အသံထွက်၍ မရယ်မိစေရန် သူ၏ ပေါင်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲလိမ်ထားရ၏။ စာရေးအရာရှိ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဝါးစာလိပ်ပေါ်တွင် မင်စက်ကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

[အဟား…စိတ်မရှိပါနဲ့ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စည်းချက်ဝါးချက်က တကယ်ပဲ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင်လိုပါပဲ]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံတွင် ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားစွာ ပါဝင်နေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ ကတ္တရာကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားခဲ့၏။

"ခေါက်ဆွဲ ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထိုခလုတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ထာဝရအမွေအနှစ်က ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင် ဖြစ်သွားရတာလား..."

"အရှင်မင်းကြီး...ဒါက အတွေ့အကြုံကြောင့်ပါ... အတွေ့အကြုံ လိုအပ်လို့ပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းချက် ပေးလိုက်၏။

"မြင်းစီးသင်စအချိန်မှာ လှုပ်ခါနေတတ်သလိုပါပဲ... နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်မှု များလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီကို မတင်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် မယုံကြည်ဘူး... ငါကိုယ်တော်က အလေးတင်းတောင်း အတိုင်းအတာတွေကိုတောင် တစ်ညီတညွတ်တည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ... ဒီအစက်နဲ့ မြောင်းအနည်းငယ်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်စရာ ရှိမလား... ပြန်လုပ်မယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးချင်ပါတယ်... ဗုံတီးနေတယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ပါ... တီးခတ်လိုက်တိုင်း စည်းချက်ညီဖို့ လိုအပ်ပါတယ်]

"မလိုအပ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမာလှသော တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲနေခဲ့သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် အဆုံးအထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း လက်ခံစက်မှ အသံများ ရုတ်တရက် အလူးအလဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တောက်-တောက်-တောက်... တောက်-တောက်-တောက်-တောက်... ဒါး— ဒါး—"

ထိုစည်းချက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှရာ ပေးပို့သူမှာ အလွန်အမင်း အလောတကြီး ဖြစ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို ဆဲဆိုချင်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

"ဟင်... လီတောင်ဘက်က ပြန်ကြားစာ ပေးပို့တာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း -

"သူတို့က ခုနက ခေါက်ဆွဲက မရှည်သေးဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် စက္ကူလိပ်ကို ဖမ်းယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။

"မကောင်းတော့ပါဘူး အရှင်မင်းကြီး... ပြဿနာကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပါပြီ..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

"ဒါက အရေးပေါ် အကူအညီတောင်းခံတဲ့ အချက်ပြလှိုင်းပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အလွန်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုလိုက်၏။

"အရေးပေါ်... လီတောင်... အမှတ် (၃) လိုဏ်ခေါင်း... ပြင်းထန်စွာ ပြိုကျမှု ဖြစ်ပွား... ဟူဟိုက်မင်းသား... အတွင်း၌ ပိတ်မိနေ... သမားတော်များကို အမြန်လွှတ်ပါ... သေတော့မည်... သေတော့မည်..."

"ဘာ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထိုင်ခုံတော်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

"ဟူဟိုက် ဟုတ်လား... လိုဏ်ခေါင်းပြိုကျတာလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤအရာက အရေးပေါ် အခြေအနေပါ... ကြေးနန်းစက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တန်ဖိုးက ပေါ်ထွက်လာပါပြီ... အရင်ကဆိုရင် ဤသတင်းက ရှန်းယန်ကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်နာရီ ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်ပေမယ့် အခုကတော့ ချက်ချင်းပါပဲ]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံမှာလည်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"ထပ်ရှိသေးတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဆက်လက်ဖတ်ပြလိုက်၏။

"ပေါက်ကွဲမှု... ယမ်းမှုန့် တွက်ချက်မှု မှားယွင်းခြင်း... ကျောက်ဆောင်တွေကို ဖြိုခွဲချင်ပေမယ့် တောင်ပြိုကျသွားခဲ့... ခြေထောက် ညပ်နေပါသည်... နာကျင်လှပါသည်... ခမည်းတော်... သားတော်ကို ကယ်ပါဦး..."

နောက်ဆုံး စာလုံးလေးလုံးဖြစ်သော ‘ခမည်းတော်... သားတော်ကို ကယ်ပါဦး...’ ဟူသော စကားစုမှာ အေးစက်လှသော ကြေးနန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပေးပို့လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်၏ နားထဲတွင်မူ သူ၏ အသုံးမကျသော သားတော်၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံကို ပြိုကျပျက်စီးမှုများအောက်မှ ကြားနေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့၏။ အကယ်၍ ယခင်ကာလများကဆိုလျှင် လီတောင်၌ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားပါက မြန်နှုန်းမြင့်မြင်းဖြင့် သတင်းပို့လျှင်ပင် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ သတင်းက ရှန်းယန်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ လူမှာ အသက်ကုန်ဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အန္တရာယ်ဖြစ်ပွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် သတင်းသည် ဧကရာဇ်၏ စာပွဲတော်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လီစစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

"နန်းတွင်းသမားတော်ရုံး အကြီးအကဲ ရှဝူချဲ့ကို အမြန်ခေါ်ခဲ့... အရေးပေါ် ဆေးသေတ္တာတွေ၊ အရက်ပြန်တွေနဲ့ ပတ်တီးတွေကို ယူဆောင်ခဲ့စေ... မုန့်ထျန်းကို ဆင့်ခေါ်ပြီး လန်ထျန်တပ်စခန်းရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတပ်ရင်းကို စေလွှတ်စေ... ဂျက်မောင်းတွေနဲ့ ပေါက်ပြားတွေကို ယူဆောင်ပြီး... ချက်ချင်း... အခုချက်ချင်း... လီတောင်ဆီကို ချီတက်စေ..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်သည် အလောတကြီးဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဝမ်ကျန့်ကော်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"သူတို့ကို ကြံ့ကြံ့ခံထားဖို့ ပြောလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထိုကြေးဝါခလုတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဤစက်ပစ္စည်း၏ စစ်မှန်သော အသုံးဝင်ပုံကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤအရာသည် ‘သက်တော်အရာကျော် အသက်ရှည်ပါစေ’ ဟူသော အချည်းနှီးသော စကားများ ပေးပို့ရန် မဟုတ်ဘဲ လူ့အသက်ကို ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် တောင့်တင်းမနေတော့သလို ‘ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါ’ ကိုလည်း လိုက်လံရှာဖွေမနေတော့ပေ။ သူသည် ခလုတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ နှိပ်လိုက်ရာ အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုစီတိုင်းမှာ ပြတ်သားပြီး အားမာန်ပါလှ၏။

"ဒစ်-ဒါး—ဒစ်-ဒစ်—"

သူသည် ကြေးနန်းစာ ပေးပို့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဘေးမှ ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ရှီဟွမ် ပေးပို့နေသော စာသားကို သူ နားလည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော် မဟုတ်သလို ကြိမ်းမောင်းခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် စကားလုံးလေးလုံးတည်း ဖြစ်၏။

[ငါကိုယ်တော် ချက်ချင်းလာမည်…]

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်ကား သတင်းအချက်အလက်ရဲ့ စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပါတယ်... ၎င်းက လူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သလို ရန်သူတွေကိုလည်း ချေမှုန်းနိုင်ပါတယ်... ဤကြေးနန်းစက် ရှိရင် အရှင်မင်းကြီးဟာ တကယ်ပဲ ‘မြန်နှုန်းက စစ်ပွဲရဲ့ ဝိညာဉ်’ ဆိုတာကို လက်တွေ့ပြသနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံက ညင်သာသွားခဲ့သည်။

တစ်ရှီချန် (နှစ်နာရီ) ကြာပြီးနောက်... လီတောင်ခြေ၌။

ချင်ရှီဟွမ်၏ ဧကရာဇ်ရထားလုံးသည် လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ စည်းစနစ်ကျနသော ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကြေးနန်းစာကြောင့် ပြိုကျသည့်နေရာနှင့် ပိတ်မိနေသူဦးရေကို ကြိုတင်သိရှိထားသဖြင့် လီတောင်ရှိ စစ်တပ်သည် လေဝင်လေထွက်ပေါက်တစ်ခုကို တိကျစွာ တူးဖော်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

"ခမည်းတော်…ဝါး”

ကျောက်မီးသွေးမှုန့်များ ပေကျံနေပြီး သွေးများ စီးကျနေသော (အများစုမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများနှင့် ဆေးနီများသာ ဖြစ်သော်လည်း) လူရိပ်တစ်ခုကို စစ်သည်နှစ်ဦးက အပျက်အစီးများအောက်မှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

ဟူဟိုက်သည် ချင်ရှီဟွမ်ကို မြင်သည်နှင့် တောက်လျှောက် ငိုယိုတော့ရာ သူ၏ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ချေးများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ကျောက်မီးသွေးမှုန့်များအကြားတွင် လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

"ခမည်းတော်... သားတော်တစ်ယောက် ခမည်းတော်ကို ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး ထင်နေတာ... သားတော်က ဦးတည်ချက်ပါတဲ့ ဖောက်ခွဲမှုကို စမ်းသပ်ချင်ရုံတင်ပါ... ဒါပေမယ့် ယမ်းမှုန့်တွက်ချက်တဲ့ ပုံသေနည်းထဲမှာ ဒသမပွိုင့်တစ်ခု မှားသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပျာယာခတ်နေသော သူ၏ သားတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မြင်းနှင်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဟူဟိုက်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်ရင်း -

"သားတော်ကို မရိုက်ပါနဲ့ ခမည်းတော်... သားတော် ခြေထောက် ကျိုးသွားပါပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မြင်းနှင်တံသည် လေထုထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျမလာဘဲ ဘေးနားရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဖြန်း..."

ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"လူမိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ကြိမ်းမောင်းလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ကိန်းရှင်နည်းလမ်း... ငါကိုယ်တော် မင်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ပြောခဲ့ဖူးလဲ... မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပေါက်ကွဲခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ ရှိနေတာလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဟူဟိုက်မင်းသားက ဇွတ်တရွတ်ဆန်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ သူက စမ်းသပ်ဝံ့တဲ့ သတ္တိရှိပါတယ်... ဒါ့အပြင် အရေးကြုံလာတဲ့အချိန်မှာ သူ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတာက ကြေးနန်းစက်ကို သုံးပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ပါပဲ... ဒါက သူ နည်းပညာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တန်ဖိုးကို နားလည်နေပြီဆိုတာ ပြသနေတာပါ]

ရှောင်ဂျီက ဟူဟိုက်ဘက်မှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးခဲ့သည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဒီလူမိုက်အတွက် မင်း ဝင်ပြောပေးဖို့ မလိုအပ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်၏။

"သားတော် အမှားကို သိပါပြီ..."

ဟူဟိုက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း -

"ဒါပေမယ့် ခမည်းတော်... ခမည်းတော် တကယ်ပဲ မြန်မြန်ရောက်လာတာပဲ... သားတော် ကြေးနန်းစာ ပို့ပြီးတာနဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ခမည်းတော် ရောက်လာသလို ခံစားရတယ်... ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစွမ်းလိုပါပဲ..."

နန်းတွင်းသမားတော် ရှဝူချဲ့သည် အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ဟူဟိုက်၏ ဘောင်းဘီစကွင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... မင်းသားလေးမှာ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတွေပဲ ရှိတာပါ... အရိုးတွေ ထိခိုက်တာ မရှိပါဘူး... သူက ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားတာပါ..."

ရှဝူချဲ့က စစ်ဆေးပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်ပြီး လမ်းဘေးတွင် စိုက်ထူထားသော တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အနက်ရောင်ရာဘာကြိုးလေးသည် လေထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေပြီး ၎င်းသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဆက်သွယ်ထားသော ချက်ကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

"ကျန့်ကော်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ကယ်ဆယ်ရေးက အရင်ကာလတွေထက် ဘယ်လောက် ပိုမြန်သွားသလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်.. အနည်းဆုံး သုံးရှီချန် (ခြောက်နာရီ) ခန့် ပိုမြန်သွားပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဆက်လက်၍ -

"အကယ်၍ အစဉ်အလာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းဆိုရင် သတင်းပို့တဲ့ မြင်းစီးသမားတွေဟာ လမ်းပေါ်မှာ ပြေးနေတုန်းပဲ ရှိဦးမှာဖြစ်ပြီး သမားတော်တွေကလည်း ရှန်းယန်နန်းတော်ထဲမှာ ဆေးအိုး တည်နေတုန်းပဲ ရှိပါဦးမယ်... ဒီသုံးရှီချန်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ အပျက်အစီးတွေအောက်မှာ ပိတ်မိနေသူတွေအတွက် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲဖြစ်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်သည် ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းပြီး စူးရှလာခဲ့သည်။

[အရှင်မင်းကြီး... သုံးရှီချန်... စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ဤအချိန်ဟာ အရှင်မင်းကြီးအတွက် စစ်ပွဲရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန် ဖြစ်ပါတယ်... ကယ်ဆယ်ရေးမှာဆိုရင်လည်း လူ့အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ဤသည်ကား သတင်းအချက်အလက်ခေတ်ရဲ့ စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပါတယ်]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"သုံးရှီချန်... စစ်မြေပြင်မှာ သုံးရှီချန်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ အင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ တည်တံ့ခြင်းနဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ လုံလောက်ပေတယ်..."

သူသည် ထိုအေးစက်လှသော တိုင်လုံးကြီးကို ပွတ်သတ်လိုက်ရာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခုကို ပွတ်သတ်နေသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က မဟာတံတိုင်းကြီးဟာ ကာကွယ်ရေးရဲ့ အကန့်အသတ်လို့ တစ်ချိန်က ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်... အခုကြည့်ရတာ ဒီကြိုးမျှင်လေးကသာ မဟာချင်အင်ပါယာကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ချုပ်လုပ်ပေးထားတဲ့အရာ ဖြစ်ပေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်ကို နာခံစေ -

ပထမအချက်... ဟူဟိုက်ကို သုံးလခန့် နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ချမှတ်စေပြီး အဆင့်မြင့်သင်္ချာကို ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကူးယူစေရမည်... အထူးသဖြင့် ‘ဒသမပွိုင့်’ ပါဝင်တဲ့ အခန်းကို ဖြစ်ရမယ်…

ဒုတိယအချက်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနအနေနဲ့ ရာဘာကြိုးတွေ ထုတ်လုပ်ရေးကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်စေရမည်... ငါကိုယ်တော်က ဒီ‘ကြေးနန်းကွန်ရက်’ ကို မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်တိုင်းမှာ လွှမ်းခြုံစေချင်တယ်...

တတိယအချက်... ထိုကြေးနီကြိုးတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူ မည်သူမဆို နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်စေရမယ်..."

ညဉ့်နက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လီတောင်၏ ဆူညံသံများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်လည်း ‘နတ်ဘုရားကြိုး’ နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများမှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

"မင်း ကြားပြီးပြီလား... ဟိုအနက်ရောင်ကြိုးက အခေါင်းပွကြီးတဲ့... အတွင်းထဲမှာ အလွန်မြန်မြန်ပြေးနိုင်တဲ့ မြေဖုတ်ဘီလူးလေးတွေ နေထိုင်ကြတယ်တဲ့..."

"မဟုတ်တရုတ်တွေ... အဲဒါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ‘နဂါးနှုတ်ခမ်းမွေး’ ကွ... နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ထိုကောလာဟလများကို ကြားရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဧကရာဇ်၏ ရထားထိန်းမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လျှပ်စစ်မီးစက်ကြောင့် တုန်လှုပ်ခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ကျန့်ကော် ပြောဆိုသော ‘လျှပ်စစ်စီးကြောင်း’ ဆိုသည်ကိုမူ ယခုတိုင် မယုံကြည်သေးပေ။ သူသည် လက်တွေ့သမားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အမြင်တွင် မမြင်ရ၊ မထိတွေ့ရသော အရာများမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမရှိဟု ယူဆထား၏။

"ဘာလျှပ်စစ်စီးကြောင်းလဲ... ဘာလှိုင်းလဲ... အားလုံးက လိမ်ညာနေတာ..."

ကျောက်ကောင်းသည် တဲတစ်လုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ထိုကြိုးမျှင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ လှည့်ကွက်ရှိရမယ်..."

သူသည် နေ့ခင်းဘက်က လီစစ် ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့သော ခေါက်ဆွဲဆိုသည်ကို သတိရလိုက်၏။

"အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ပြေးနေတာ သေချာတယ်..."

ကျောက်ကောင်းက အခိုင်အမာ တွေးတောလိုက်သည်။

"သူတို့က စာလုံးတွေကို စာရွက်အသေးလေးတွေပေါ်မှာ ရေးပြီး ကြွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုနဲ့ ဆွဲခေါ်ခိုင်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဟိုသစ္စာဖောက် ဝမ်ကျန့်ကော်က အရှင်မင်းကြီးကို လှည့်စားဖို့ ခုလိုလှည့်ကွက်ကို သုံးနေတာပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ လိမ်လည်မှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် ကျောက်ကောင်းသည် ထိုစာတိုလေးများကို ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ညဉ့်နက်ပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသော အချိန်။

ကျောက်ကောင်းသည် ညဘက်သွားလာသည့် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ လက်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော သံကတ်ကြေးတစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် တိုင်လုံးကြီး၏ ခြေရင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဘယ်ညာကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိပေ။

"ဟဲဟဲ... ဝမ်ကျန့်ကော်... ငါက အတွင်းထဲက စာရွက်အသေးလေးတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင် မင်း ဘယ်လို နတ်ဘုရားယောင်ဆောင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သတ်လိုက်ပြီး မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုင်လုံးကြီးပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ရာဘာကြိုးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယန်နန်းတော်၌ ညစဉ်ပြုလုပ်မြဲဖြစ်သော လိုင်းစစ်ဆေးမှုများကို လုပ်ဆောင်နေချိန်ဖြစ်ပြီး အချက်ပြလှိုင်း အားကောင်းစေရန်အတွက် ဗို့အားကို နှစ်ရာဗို့ခန့်အထိ မြှင့်တင်ထားသည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ကတ်ကြေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုကြိုးမျှင်ကို အားရပါးရ ညှပ်ချလိုက်လေသည်။

"ဖြတ်..."

ရာဘာအစွပ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။

ကတ်ကြေး၏ သံမဏိသွားများသည် အတွင်းရှိ ကြေးနီကြိုးနှင့် ထိမိသွားခဲ့သည်။

"ဇိ-ဇိ-ဇိ—!!!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ဘိုးဘွားဘီဘင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဘိုးဘွားဘီဘင်များကို မြင်တွေ့ရရုံတင်မကဘဲ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၊ လျှပ်စီးနတ်သမီးများနှင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရွှေရောင်ကြယ်ပွင့်လေးများ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကာကွယ်ကခုန်နေသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသည် ကတ်ကြေးမှတစ်ဆင့် သူ၏ လက်မောင်းအတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းပိုင်းကို ဖြတ်သန်းလျက် စိုစွတ်နေသော တိုင်လုံးပေါ်တွင် နင်းထားသည့် သူ၏ ခြေဖဝါးများမှတစ်ဆင့် မြေပြင်သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

"အားးးးးးးးးးးး—”

ကျောက်ကောင်းသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်မိရာ ထိုအသံတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ နောင်တရမှု၊ နာကျင်မှုနှင့် ထူးဆန်းလှသော ခံစားချက်တို့ ရောပြွမ်းနေခဲ့သည်။

သူသည် မှည့်ဝင်းနေသော တည်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တိုင်လုံးကြီးပေါ်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ တောင့်တင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

"ဘုန်း..."

ကျောက်ကောင်းသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရာ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေကာ လက်ထဲတွင်မူ ပဲ့ကြွေသွားသော ကတ်ကြေးကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များသည် ထိုအသံကို ကြားရသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့၏ လက်ကိုင်မီးအိမ်များဖြင့် အလင်းပြလိုက်ကြ၏။

"ဖြစ်ရလေ... သူက ဘယ်သူလဲ... ကျောက်မီးသွေးလို မည်းတူးနေတာပဲ..."

"ကြည့်ရတာ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက် ထင်တယ်..."

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကြိုးတွေကို ခိုးနေတာလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အားမာန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စာရွက်... စာရွက်အသေးလေးတွေ... မရှိဘူး..."

"အဲဒါက... တကယ့်... တကယ့် မိုးကြိုးပဲ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်ကောင်းခမျာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ သတိမေ့မြောသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ချင်ရှီဟွမ်သည် ယနေ့ ကြေးနန်းကယ်ဆယ်ရေး အောင်မြင်မှု အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း ရှောင်ဂျီ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[အရှင်မင်းကြီး... စနစ်က ခုနလေးတင် လီတောင်ဘက်ကနေ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မြင့်မားတဲ့ ဗို့အားလှိုင်းတစ်ခုကို ဖမ်းယူရရှိခဲ့ပါတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှပ်စီးကြိုးကို ထိမိသွားတာလို့ သံသယရှိရပါတယ်]

"ဘာ..."

[ဒါပေမယ့် အခုတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပါပြီ... လမ်းလျှောက်ရင်း ကြိုးကို မှားယွင်းထိမိသွားတဲ့ ကံဆိုးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရပါမယ်... မီးကို လက်နဲ့ ကိုင်မိသလိုပါပဲ... နာကျင်ရပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ထိုမီးက အစစ်အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပါပဲ]

ချင်ရှီဟွမ်က ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အသုံးပြုပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းရဲ့ အစစ်အမှန်ဖြစ်မှုကို သက်သေပြလိုက်ပုံရတယ်..."

ကျောက်ကောင်း၏ ခေါင်းထက်တွင်မူ ရာဘာအစွပ် အနည်းငယ် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သော ကြိုးမျှင်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ရှန်းယန်မြို့မှ ပေးပို့လိုက်သော အချက်ပြလှိုင်းများသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်စီးဆင်းနေခဲ့၏။

"ဒစ်-ဒစ်... ယနေ့ လိုင်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပါပြီ... လီတောင်... အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်ပါသည်..."