အခန်း ၃၀၂

အခန်း (၃၀၂)

သဲကန္တာရဗိမ္မာန်နှင့် အချက်ပြမျှော်စင်သုံးခု

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ အောင်ပွဲခံသည့် ပျော်ရွှင်မှုများ မပြယ်သေးခင်မှာပင် ပို၍ လေးနက်တည်ငြိမ်သော လေထုတစ်ခုက စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ထိုပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် သာယာမနေခဲ့ပေ။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး အသံလှိုင်းများနှင့် အဆိပ်မြူများကြောင့် လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ရသော ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ သဲကင်းမြီးကောက် အလောင်းများဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

စုမေနျန်နှင့် လျူရူမေတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက သူ့အား ဂုဏ်ယူစေခဲ့သော်လည်း အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ အဆုံးမရှိသော ထူးဆန်းသည့် လုပ်ရပ်များက သူ၏ သတိထားမှုကို အမြင့်မားဆုံးအဆင့်အထိ မြင့်တက်သွား စေခဲ့လေ၏။

“ဟို အရှင်ဖမ်းမိထားတဲ့ သုံ့ပန်းကို ခေါ်လာခဲ့...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်းမရှိချေ။

မကြာမီမှာပင် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်နှစ်ဦးက အနောက်ဘက်ဒေသမှ အားအင်ချည့်နဲ့နေသော ခန္ဓာ ကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ယာဉ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေ၏။

သူသည် သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ စစ်ဆင်ရေးတပ်မှူးနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ခေါင်းဆောင် သဲကင်းမြီး ကောက်ပင် ဖြစ်ပြီး ဇီယင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိကာ အရှင်ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သဲကင်းမြီးကောက်သည် သူ၏ ယခင်က ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်မှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ် လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးစိုက်မှုကင်းမဲ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေလေ၏။ ဇီယင်း၏ နည်းလမ်းများက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ သဲကင်းမြီးကောက်၏ အရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

“နာမည်နဲ့ ရာထူးကို ပြော...”

သဲကင်းမြီးကောက်၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ယာဉ်အတွင်းရှိ အပူချိန်ကို ဒီဂရီအနည်းငယ်ခန့် ကျဆင်းသွားစေ သည့်အလား ထင်မှတ်ရလေ၏။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်း အလျင်စလို ဖြေစရာမလိုပါဘူး... မင်းတို့အားလုံး ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး သေရ မှာကို မကြောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်... ဒါပေမဲ့ သေခြင်းတရားထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတာ ဘာလဲဆိုတာ ကိုရော မင်း စဉ်းစားဖူးလား...”

သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒါက တည်ရှိမှုဆိုတာကို ဆုံးရှုံးသွားတာပဲ... မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့သွားအောင်၊ မင်းရဲ့ ယုံကြည် ချက်တွေကို မေ့သွားအောင်၊ မင်းချစ်တဲ့သူတွေကို မေ့သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုး ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှင်နေပေမယ့် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံးက လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံရပြီး စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်လို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းက မင်းမဟုတ်တော့ဘဲ အသက်ရှူနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလွတ်တစ်ခု၊ ကိုယ့်နာမည်ကိုတောင် မသိတော့တဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

ဤစကားလုံးများသည် ငရဲပြည်မှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများကဲ့သို့ သဲကင်းမြီးကောက်၏ နားထဲသို့ တစ်လုံးချင်းစီ တိုးဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ယုံကြည်ချက်နှင့် အမှတ်အသားကို အသက်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားသော အယူသည်းသူတစ်ဦးအတွက် ဤ အရာသည် မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သဲကင်းမြီးကောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ပဲစေ့ခန့်ရှိသော ချွေး ပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသော ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံကာကွယ်မှုများသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ ရလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယခင်ဘဝက ဖန်းဟန် သင်ယူခဲ့ဖူးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေးနည်းစနစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထို သို့သော ပြတ်သားသည့် အယူသည်းသူများအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျက်ဆီးခြင်းထက် အာနိသင် များစွာနည်းပါးလှပေသည်။

“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့...”

သဲကင်းမြီးကောက်က အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီလေ...”

ဖန်းဟန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“အခု ငါ့ကို ပြော... မင်းတို့ရဲ့ အဓိကစခန်းက ဘယ်မှာလဲ... အော်ရိုဘိုရော့စ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူ လဲ...”

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝပြိုကွဲသွားပြီးနောက် သဲကင်းမြီးကောက်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ပဲစေ့များ ကျလာသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟပြောပြလေတော့သည်။

“ကျုပ်တို့ရဲ့ ဌာနချုပ်ကို... သဲကန္တာရဗိမ္မာန်လို့ ခေါ်ပါတယ်... အဲဒါက တစ်နေရာတည်းမှာ အသေရှိနေတဲ့ မြို့တစ် မြို့မဟုတ်ဘဲ... သက်ရှိခံတပ်ကြီးတစ်ခုပါ...”

“သက်ရှိခံတပ်ကြီး ဟုတ်လား...”

ဖန်းဟန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ပါတယ်...”

သဲကင်းမြီးကောက်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အယူသည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဖြေလိုက်လေ သည်။

“အဲဒါက ယခင်ယဉ်ကျေးမှုခေတ်က ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုပါပဲ... တောင်တစ်လုံးလောက် ကြီးမားတဲ့ အလွန်လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာ ခြေရာခံ ရွေ့လျားခံတပ်ကြီးတစ်ခုပါ... အဲ့ဒါရဲ့ အခွံကို ကျုပ်တို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ သတ္တုစပ်တစ်ခုနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ဓားပြီးလှံပြီးသလို အမြောက်တပ်တွေနဲ့လည်း ဖျက်ဆီးဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်...”

ဤသတင်းအချက်အလက်က တက်ရောက်လာသော စစ်သူကြီးအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

*ရွေ့လျားခံတပ်ကြီးတစ်ခု ဟုတ်လား...*

ဤသည်မှာ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာလည်း တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဆက် လက်မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“ရွေ့လျားနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ အဲဒါကို မင်းတို့ ဘယ်လိုရှာတွေ့လဲ... ပြီးတော့ သူက စွမ်းအင်ကို ဘယ်လိုရယူ သလဲ...”

“အချက်ပြမျှော်စင်တွေပါ...”

သဲကင်းမြီးကောက်က ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

“အနောက်ဘက်ဒေသ သဲကန္တာရကြီးထဲက မတူညီတဲ့ ဦးတည်ချက်သုံးခုမှာ ဖြန့်ကျက်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေ အနှစ်တွေဖြစ်တဲ့ အချက်ပြမျှော်စင် သုံးခုရှိပါတယ်... သူတို့က ဗိမ္မာန်အတွက် စွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေပြီး သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း လမ်းညွှန်ပေးပါတယ်... ဗိမ္မာန်ရဲ့ သတ္တုစပ် သံချပ်ကာကလည်း သူ့ရဲ့ အမြင့်မားဆုံး ကာကွယ်ရေးအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မျှော်စင်သုံးခုစလုံးဆီကနေ စွမ်းအင်ကို တစ် ပြိုင်နက်တည်း ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်... မျှော်စင်သုံးခု ရှိနေသရွေ့ ဗိမ္မာန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ သော့ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လိပ်ခွံတစ်ခု မည်မျှပင် ခိုင်မာစေကာမူ ၎င်း၏ အားနည်းချက် ရှိစမြဲ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဧရာမ သဲစားပွဲမြေပုံဆီသို့ ချက်ချင်းလျှောက်သွားပြီး သဲကင်းမြီးကောက် ပေးသော လမ်းညွှန်ချက်များ အပေါ် အခြေခံ၍ အနီရောင်အစက် သုံးစက်ကို အလျင်အမြန် မှတ်သားလိုက်လေသည်။

ဤအချက်ပြမျှော်စင်သုံးခုသည် ဧရာမ တြိဂံသံမှိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သဲကန္တာရဗိမ္မာန်ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးကို အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရအတွင်း၌ မြဲမြံစွာ သော့ခတ်ထားလျက် ရှိလေသည်။

“ဒီသံမှိုသုံးခုကို ဆွဲနှုတ်လိုက်နိုင်သရွေ့ ဗိမ္မာန်ကြီးက မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့၊ အင်အားအလွန်နည်းပါးသွားတဲ့ သံမဏိ ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ချမှတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက ယာဉ်အတွင်းရှိ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ ပြတ်သားနေပြီး မေးခွန်းထုတ်ဖွယ်မရှိသော အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်နေ ခဲ့လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... တစ်တပ်လုံးကို လမ်းကြောင်းသုံးခုခွဲပြီး အချက်ပြမျှော်စင်သုံးခုကို ပစ်မှတ်ထား ရမယ်...”

သူသည် ‘သေမင်းချိုင့်ဝှမ်း’ ဟု မှတ်သားထားသော ပထမဆုံး အနီရောင်အစက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

“ပထမလမ်းကြောင်းကို တင့်ကားတပ်မနဲ့ အမြောက်တပ်မက အဓိကအင်အားစုတွေနဲ့အတူ ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ပထမဆုံး အချက်ပြမျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်မယ်...”

သူ၏ လက်ညှိုးသည် ‘လင်းယုန်ဝမ်းနည်းကမ်းပါး’ အမည်ရ မတ်စောက်သော ကမ်းပါးတစ်ခုဖြစ်သည့် ဒုတိယ မြောက် အနီရောင်အစက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့လေသည်။

“ဒုတိယလမ်းကြောင်း... ဇီယင်း၊ လင်းရွှမ်းရွှယ်...”

“ရှိပါတယ်...”

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ပုံရိပ်နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေ၏။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က လင်းယုန်ဝမ်းနည်းကမ်းပါးမှာရှိတဲ့ ဒုတိယမြောက် အချက်ပြမျှော်စင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ တစ္ဆေအစွယ် အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရမယ်... အဲဒီက မြေပြင်အနေအထားက ကြမ်းတမ်းပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး... မင်းတို့ကို တစ္ဆေတွေလို လှုပ်ရှားပြီး ငါ့အတွက် အံ့သြစရာတစ်ခု ဖန်တီးပေးစေချင်တယ်...”

ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူတို့က အသံညီညာစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေသည်။

“နားလည်ပါပြီ...”

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက တတိယမြောက် အနီရောင်အစက်ဖြစ်သော ကြီးပွားတိုးတက် နေသည့် မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည့် ‘ရွှေမြို့တော်’ ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော နန်ကုန်းယွင်ရှုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချီးကျူးမှုအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ယွင်ရှု... ဒီတတိယမြောက် အချက်ပြမျှော်စင်ကို မင်းဆီမှာ ငါလွှဲထားခဲ့မယ်... ရွှေမြို့တော်က အနောက်ဘက် ဒေသရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးဗဟိုချက်ပဲ... အဲဒါကို စစ်ပွဲကြောင့် မပျက်စီးစေချင်ဘူး... သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ သိမ်း ပိုက်နိုင်ဖို့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပါ... မင်း လုပ်နိုင်မလား...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ကျက်သရေရှိစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ကို ညင်သာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေရာ သူမ ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုများ တောက်ပနေလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီး... စိတ်ချပါ... စစ်ပွဲဆိုတာ အမြောက်တပ်တွေနဲ့ သံမဏိတွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး... ယွင်ရှုရဲ့ သတင်း ကောင်းကို စောင့်နေပေးပါ...”

အမိန့်ပေးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ စစ်ယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံးသည် အရှိန်အဟုန်မြင့်စွာဖြင့် ချက်ချင်း စတင်လည်ပတ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဧရာမ ကမ္ဘာတစ်လွှားချိတ်ဆက် ရေဒီယိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“တပ်ဖွဲ့အားလုံး သတိထား... ‘သံမှိုဆွဲနှုတ်ခြင်း’ လို့ အမည်ဝှက်ပေးထားတဲ့ လျှပ်စီးစစ်ဆင်ရေးရဲ့ နောက်ဆုံး အဆင့်ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ... ရေဒီယိုကို အသံတိတ်ထားပြီး စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ကိုယ့်ရဲ့ ပစ်မှတ်တွေဆီကို ချီတက်ကြ...”

တပ်မတော်သုံးခုသည် ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားသုံးလက်ကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ စည်းလုံးညီညွတ်သော ကွပ်ကဲမှု အောက်တွင် အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ နှလုံးသားဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုးစိုက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနှင့် သက်ဆိုင်နေသော ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြီးတစ်ခုမှာ စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ် လေသည်။