အခန်း ၃၀၃

အခန်း (၃၀၃)

ပထမဆုံး မျှော်စင်၊ မသေမျိုးတပ်မတော်နှင့် မီးတောက် ပွဲတော်

သေမင်းချိုင့်ဝှမ်း…၊

၎င်း၏အမည်ကဲ့သို့ပင် ဤနေရာသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဂိုဘီသဲကန္တာရတစ်ခု ဖြစ် ပေသည်။ ချွန်ထက်ကာ ထူးဆန်းရုပ်ဆိုးသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် သင်္ချိုင်းမှတ်တိုင်များကဲ့သို့ မတ်မတ် ရပ်တည်နေလျက်ရှိပြီး လေပြင်းများက သဲများကို လွင့်ပျံစေကာ တစ္ဆေများ ငိုကြွေးနေသည့်အလား အသံဆိုး များကို ထွက်ပေါ်စေလျက်ရှိလေသည်။

လေထုထဲတွင် ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေသော အနံ့နှင့် နိမိတ်မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး နေရောင်ခြည်ပင် ဤမှောင်မိုက်နေသော နေရာကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ဤသေမင်းနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားသော အနက်ရောင် သတ္တုမျှော်စင်ကြီးတစ်ခု သည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေသော နတ်ဆိုး၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်တည်နေကာ ရင်တုန်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလျက်ရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံး အချက်ပြမျှော်စင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာသော သံမဏိရေစီးကြောင်းသည် သေမင်းချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ငါးကီလိုမီတာခန့် အကွာ တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ တည်ကြည်လေး နက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

အစွမ်းထက်သော မှန်ဘီလူးမှတစ်ဆင့် အချက်ပြမျှော်စင်၏ ပတ်လည်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ယိမ်းယိုင်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ပုံရိပ်များကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

သူတို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေကြပြီး ခြေလက်များမှာ တောင့်တင်းနေကာ အရေပြားများမှာ ထူးဆန်း သော စိမ်းပြာရောင် သန်းနေခဲ့လေသည်။ များစွာသော သူတို့သည် စုတ်ပြဲနေသော အရပ်သားအဝတ်အစားများ သို့မဟုတ် ကုန်သည်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင် ဖြစ်၏။

“သူတို့က သက်ရှိအလောင်းကောင်တွေပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော နျူအာက အံကို ကျိတ်လိုက်ရင်း၊

“ဒီလူရိုင်းတွေ... သူတို့က ဖမ်းဆီးထားတဲ့ အရပ်သားတွေကို မိစ္ဆာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြတာပဲ...”

ဤသက်ရှိအလောင်းကောင်များသည် အော်ရိုဘိုရော့စ် မှ ကျူးလောင် ဗိုင်းရပ်စ် မျိုးကွဲကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီး ထားသော ဇီဝလက်နက်များပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုလည်း မသိရှိကြဘဲ ကြီးမားလှသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြကာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော သဘာဝအသိစိတ် မှာ အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါမှန်သမျှကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ မီးခိုးရောင် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုအလား အဆုံး အစမရှိ များပြားနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... သူတို့အရေအတွက်က အရမ်းများလွန်းတယ်... အကယ်၍ တင့်ကားတွေ ဝင်တိုက်မယ်ဆိုရင် အလောင်းကောင်တွေကြောင့် ဘီးတွေညပ်သွားနိုင်တယ်...”

တင့်ကားတပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘယ်သူက ငါတို့ ဝင်တိုက်မယ်လို့ ပြောနေလို့လဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက် လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ရေဒီယိုစကားပြောစက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ရှင်းလင်းသော အမိန့်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန် လိုက်လေသည်။

“အမိန့်... မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနိုင်သော အမြောက်တပ်ဖွဲ့များအားလုံး အချက်ပြမျှော်စင်ကို ဗဟိုပြုပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ အမြောက်တပ်စခန်းကို တည်ဆောက်ကြ...”

“အမိန့်... တင့်ကားများနှင့် သံချပ်ကာယာဉ်များအားလုံး တစ်ကီလိုမီတာခန့် နောက်ဆုတ်ပြီး အမြောက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အပြင်ဘက်မှာ ခံစစ်မျဉ်းကို တည်ဆောက်ကြ...”

“အမိန့်... စစ်မြေပြင်ကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ပစ်မှတ်ထားနိုင်ရန် ဒရုန်းတွေကို လွှတ်တင်ကြ... အမြောက်ပစ် ခတ်မှုများကို ငါ ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားမယ်...”

အမိန့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားလှသော သံမဏိတပ်မကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား လာခဲ့ကြလေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ အမြောက်ကြီးများသည် သူတို့၏ ပြောင်းဝ များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချိန်ညှိလိုက်ကြပြီး အနက်ရောင် အမြောက်ပြောင်းကြီးများသည် ပွဲတော်တစ်ခုကို စောင့် ဆိုင်းနေသည့် သံမဏိသားရဲကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထောင့်စွန်းမှ ညွှန်ပြနေကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဒရုန်းများမှတစ်ဆင့် ပေးပို့ လာသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် ရုပ်သံများက သက်ရှိအလောင်းကောင် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြသနေ လျက်ရှိလေသည်။

သူသည် နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ သေမင်း၏ တရားစီရင်ချက်တစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ကိုဩဒိနိတ်တွေကို ချိန်ညှိကြ... သုည-တစ် ကနေ သုည-သုံး နယ်မြေအထိ အမြန်ပစ်ခတ်မှု သုံးကြိမ် ပြုလုပ် ကြ... ပစ်...”

“ပစ်...”

အမိန့်စကားသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် အမြောက်တပ်စခန်းတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာခဲ့တော့၏။

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသ အမြောက်ကြီး ဆယ်ကျော်ခန့်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက် လိုက်ကြလေသည်။ ရှည်လျားသော မီးတောက်များသည် အမြောက်ပြောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေဆုံးခြင်း နှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းများကို သယ်ဆောင်လာသော ပြင်းထန်သည့် ပေါက်ကွဲတတ်သည့် ကျည်ဆန်များသည် တိကျ လှသော ဥက္ကာပျံများကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ သေမင်းချိုင့်ဝှမ်းရှိ သက်ရှိအလောင်းကောင် သမုဒ္ဒရာ ကြီးထဲသို့ ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်ပွဲတော်ကြီး စတင်လာခဲ့လေပြီ။

“ဝုန်း...”

အလောင်းကောင် ပင်လယ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။

မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံလာခဲ့လေသည်။ မရေမ တွက်နိုင်သော သက်ရှိအလောင်းကောင်များသည် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စဉ်၏ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများနှင့် အပူချိန်များကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ကြရပေသည်။ ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များနှင့် ကျိုးကြေနေသော အရိုးများသည် ပုပ်သိုးနေသော မြေဆီလွှာများနှင့် ရောနှောကာ လေထဲသို့ မြင့်တက်သွား ပြီးနောက် မိုးရွာချသကဲ့သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

အမြောက်ပစ်ခတ်မှု တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် အလောင်းကောင် ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့် ဖွယ်ကောင်းသော စက်ဝိုင်းပုံစံ နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခုကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့သော သက်ရှိအလောင်းကောင်များသည် မမြင်ရသော အမိန့်တစ်ခုအောက် တွင် နောက်ဘက်မှနေ၍ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြကာ လွတ်နေသော နေရာများကို အစားထိုးရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။

“အစားထိုးချင်တယ်ပေါ့... အိပ်မက်မက်နေလိုက်...”

ဖန်းဟန်သည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုပြည့်နှက်နေသော တွက်ချက်မှုတစ်ခု က တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

“ဒရုန်း အမှတ်နှစ်... မီတာ ငါးရာ ရှေ့တိုးလိုက်... ကိုဩဒိနိတ်တွေကို ပြန်ပြီးပြင်ဆင်ကြ... သုည-လေး ကနေ သုည-ခြောက် နယ်မြေအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ခတ်ကြ... ပစ်...”

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

နောက်ထပ် အမြောက်ပစ်ခတ်မှုအသစ်တစ်ရပ် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျည်ဆန်များသည် သက်ရှိအလောင်းကောင်များ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာမည့် လမ်းကြောင်းကို တိကျစွာ လွှမ်းခြုံ သွားခဲ့ပေသည်။

ကျည်ဆန်များသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ထဲမှ ဧရာမ ထွန်စက်ကြီးများကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် အလောင်း ကောင် ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် အသားများ၊ သွေးများနှင့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေကြီးများ ပါဝင်သည့် နက်ရှိုင်း သော ချောက်ကမ်းပါး ကြီးများကို ထွင်းဖောက်လိုက်လေတော့သည်။

သေမင်းချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်တုရင်ခုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်း လဲသွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်ချေ၏။

ဖန်းဟန်သည် တစ်ဦးတည်းသော ကစားသမားဖြစ်ပြီး သူသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် လေပရာသံပေးနေသော ကျည်ဆန်များတည်းဟူသော 'စစ်တုရင်ရုပ်' များကို တည်ငြိမ်စွာ ရွှေ့ပြောင်းနေခဲ့လေ၏။

“ရှေ့တန်းမှာ အရမ်းထူထပ်နေတယ်... ပျားအုံ အစုလိုက် ဗုံးတွေကို ပြောင်းသုံးလိုက်... တံမြက်စည်းလှည်းသလို အကုန်ရှင်းလင်းပစ်ကြ...”

“ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ စုပုံနေတယ်... အမြောက်တပ်ဖွဲ့ အမှတ်သုံး... ယပ်တောင်ပုံစံ ဖြန့်ကျက်ပြီး ပစ်ခတ်ကြ...”

“အနောက်ဘက်မှာ အလောင်းကောင်အုပ်စုသစ်တွေ ပေါ်လာပြီ... ကိုဩဒိနိတ် တစ်-ရှစ်-သုည-သုည... အမြန် ပစ်ခတ်မှု ငါးကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ပိတ်ဆို့ထားကြ...”

အမိန့်တိုင်းမှာ တိကျပြီး ထိရောက်ကာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့လှပေသည်။

အမြောက်တပ်စခန်းများရှိ စစ်သားများအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ရူးသွပ်နေ သည့်အလား ကျည်ဆန်များကို ဖြည့်သွင်းကာ ပစ်ခတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အမြောက်ပြောင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ဤကလဲ့စားချေလိုသော အမြောက်မီးတောက်များကို အသုံးပြု၍ သက်ရှိအလောင်းကောင်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲခံခဲ့ရသော အပြစ်ကင်းသည့် ပြည်သူများအတွက် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော ဝိညာဉ်အေးချမ်းမှု ဆုတောင်းသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးပေးကြမည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

မြင်ကွင်းမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသလို အလွန်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှပေသည်။

တစ်ချိန်က အေးစက်သော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တပ်မတော်များစွာကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ စေခဲ့သော အလောင်းကောင်တောင်တန်းနှင့် သွေးပင်လယ် နည်းဗျူဟာကြီးမှာ ခေတ်သစ်အမြောက်များ၏ ပြင်း ထန်လှသော ပစ်ခတ်မှုများရှေ့တွင် လုံးဝ ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သတ် အလွန်ထိရောက်လှသော "စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး သတ် ဖြတ်မှု" တစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ကုလားထိုင်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အမြောက်မီးများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းလင်းခံနေရသော ကမ္ဘာမြေကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဤလမ်းကို လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ရန်သူကို သနားညှာတာခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

တစ်နာရီကြာမြင့်သော ဤမီးတောက်များ၏ ရိတ်သိမ်းမှုကြီးသည် အမြောက်များ၏ စွမ်းအားနှင့် စက်မှု ယဉ်ကျေးမှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံး သက်ရှိအလောင်းကောင် အုပ်စုကြီးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပေါက်ကွဲလွင့် စဉ်သွားသောအခါ သေမင်းချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုလုံးတွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေသော အချက်ပြမျှော်စင်မှ လွဲ၍ အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါဟူ၍ တစ်ကောင်မျှ မရှိတော့ချေ။

“တပ်ဖွဲ့အားလုံး... ရှေ့တိုးကြ...”

ဖန်းဟန်သည် နားကြပ်ကို ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်နှင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသော အကြွင်း အကျန်များကို ကြိတ်နယ်ဖြတ်သန်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ ဆက်တက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ နိမိတ် မကောင်းသော အချက်ပြမျှော်စင်၏ အောက်ခြေ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေတော့သည်။