အခန်း ၃၀၄

အခန်း (၃၀၄)

ဒုတိယမြောက်မျှော်စင်၊ ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့၏ ကမ်းပါးယံတိတ်တဆိတ်ချဉ်းကပ်ခြင်း

သေနတ်သံများဖြင့် ဆူညံနေသော သေမင်းချိုင့်ဝှမ်းနှင့်မတူဘဲ လင်းယုန်ဝမ်းနည်းကမ်းပါး၏ ညချမ်းမှာမူ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်၍ မြေကြီးထဲသို့ ခုတ်ချလိုက်သည့်အလား ဧရာမကမ်းပါး ကြီးမှာ ဖြောင့်တန်းမတ်စောက်နေကာ မည်သည့်အပင်မျှ မပေါက်ရောက်ဘဲ ရှင်းလင်းနေလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ကမ်းပါးယံပြင်မှာ အေးစက်သော အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းများက ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် လှည့်ပတ်တိုက်ခတ်နေကာ မရေမတွက် နိုင်သော မကျွတ်မလွတ်သည့် ဝိညာဉ်များ ငိုကြွေးနေသည့်အလား ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမြောက် အချက်ပြမျှော်စင်မှာ ဤကမ်းပါးထိပ်တွင် တည်ရှိနေပြီး တိမ်တိုက်များကြားတွင် ခိုအောင်းနေ သော ဧရာမသံမဏိသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ စောင့်ကြည့်နေ သကဲ့သို့ရှိလေသည်။

ယင်းကို မြေပြင်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ လူမိုက်တို့၏ အလုပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လင်းယုန်ဝမ်းနည်းကမ်းပါး၏ အထက် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်း နေသည့် ညကောင်းကင်ယံတွင် လူမည်းပုံရိပ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ အောက်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ် စွာ လျှောဆင်းလာခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူများမှာ ဇီယင်းနှင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်တို့ပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် လင်းနို့တောင်ပံနှင့်တူသော ဧရာမကိရိယာတစ်ခုကို ကိုယ်စီသယ်ဆောင်ထားကြ လေ၏။ ၎င်းမှာ ဖန်းဟန်က အခြေခံသဘောတရားများကို ပံ့ပိုးပေးထားပြီး ပိုင်ရွှီကျန်း ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပုံ ဖော်ကာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် 'ညလင်းနို့' လေဟုန်စီးကိရိယာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤလေဟုန်စီးကိရိယာသည် အထူးသံမဏိကို ကိုယ်ထည်အဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး မာကျောသော သားရဲအရေခွံ များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ အလွန်ပေါ့ပါးသော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦးကို အင်ဂျင်အကူအညီမပါဘဲ ခရီးဝေးအထိ လေဟုန်စီးနိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး ပုံစံမပျက်စေနဲ့... သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဝင်ရောက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြ...”

ဇီယင်း၏ အေးစက်ပြတ်သားသော အသံက အသေးစား ရေဒီယိုစက်မှတစ်ဆင့် တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့ဝင်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့၏ အထက်တန်းစားအဖွဲ့ဝင် (၅၀) တို့သည် ညကောင်းကင်ယံရှိ တစ္ဆေလင်းနို့အုပ်စုတစ်စုကဲ့သို့ သူတို့၏ လေဟုန်စီးကိရိယာများကို အချိုးကျ ပြောင်းလဲလိုက်ကြပြီး ဇီယင်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပြီးပြည့် စုံသော ဗွီပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖွဲ့စည်းကာ ကမ်းပါးထိပ်ရှိ ဝေဝါးဝါးမြင်နေရသော အချက်ပြမျှော်စင်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားကြလေသည်။

တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့မှုနှင့် အလှမ်းဝေးလှပေသည်။

သူတို့သည် ကမ်းပါးထိပ်ရှိ စင်မြင့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းထဲမှနေ၍ အလျင်စလို တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

“ဘယ်ဘက်ရှေ့... နာရီလက်တံသုံးနာရီ အရပ်မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်...”

အားလုံးက သူမ ညွှန်ပြရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ တောင်ပံအကျယ် မီတာငါးမီတာကျော်ရှိသော ဧရာမ ပျံသန်းနိုင်သည့် သတ္တဝါကြီးအချို့ တိမ်တိုက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြ ရလေသည်။

သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပက်ထရိုဆောသတ္တဝါကြီးများနှင့် တူညီနေသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာ ကိုယ်များမှာ သတ္တုရောင်များဖြင့် တောက်ပနေကာ အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ နောက်ထပ် အံ့မခန်းလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သော ပျံသန်းနိုင်သည့် ဇီဝလက်နက်များပင် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေ၏။

“ဒါ သဲကန္တာရတောင်ပံ ကင်းလှည့်တပ်ပဲ... တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး တောင်ပံတွေကို ရုပ်သိမ်းပြီး အမြန်ဆင်းသက် ကြ... အောက်ဘက်တိမ်လွှာထဲ ဝင်ပြီး ရှောင်တိမ်းကြ...”

ဇီယင်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် လူမည်းပုံရိပ် (၅၀) မှာ တောင်ပံများ ချက်ချင်းကျိုးကျသွားသည့်အလား အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ဒေါင်လိုက် ထိုးဆင်းသွားကြကာ အောက်ဘက်ရှိ လှည့်ပတ်နေသော တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဆင်း သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

ပက်ထရိုဆောနှင့်တူသော အသွင်ပြောင်းသတ္တဝါကြီးများသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး သူတို့၏ အနီရင့်ရောင် အီလက်ထရောနစ်မျက်လုံးများဖြင့် ဗလာကျင်းနေသော ညကောင်းကင်ယံကို စစ်ဆေးလိုက်ကြလေ၏။ ထူးခြား မှုကို မတွေ့ရှိရသဖြင့် သူတို့သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြားနေရာသို့ လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။

တိမ်တိုက်များထဲတွင် ဇီယင်းက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“အားလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြ... ဒုတိယအကြိမ် တောင်ပံဖြန့်ဖို့ ပြင်ဆင်ထား... လင်းရွှမ်းရွှယ်... မင်းက လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူ... တကယ်လို့ ငါတို့ လူမိသွားရင် သူတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အဓိကထားလုပ်...”

“နားလည်ပါပြီ...”

လင်းရွှမ်းရွှယ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာနေသော ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ဖြာသွားခဲ့လေ၏။ သူမအတွက်မူ ဤကဲ့သို့ ဓားသွားပေါ်တွင် ကပြရသည့် ခံစားချက် က သူမကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့လေသည်။

ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးမျဉ်းကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် တိမ်တိုက်များထဲမှ ထွက်ပေါ် လာခဲ့ရာ ကမ်းပါးထိပ်ရှိ စင်မြင့်နှင့် မီတာတစ်ရာပင် မကွာဝေးတော့ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ဇီယင်း၏ မျက်မှန်ပေါ်တွင် ဝေဝါးဝါးမြင်ရသော အနီရောင်အစက်လေးအချို့ ရုတ်တရက် လင်း လက်လာခဲ့လေ၏။

“အနီအောက်ရောင်ခြည် ထောင်ချောက်တွေပဲ... အားလုံး ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့... 'တစ္ဆေခြေလှမ်း' လုပ်ငန်းစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြ...”

ဤသည်မှာ သူတို့ ကြိုတင်၍ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော နည်းဗျူဟာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဇီယင်း သည် သူမ၏ လေဟုန်စီးကိရိယာကို ထိန်းချုပ်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရဲတင်းသော ဘေးတိုက်လှိမ့်ဆင်းမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မမြင်နိုင်သော အနီအောက်ရောင်ခြည်တန်း နှစ်ခုကြားမှ အလွန် ခက်ခဲသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် တိကျစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ လင်းရွှမ်းရွှယ်နှင့် တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် တိကျစွာ တွက်ချက်ထား သော စက်ရုပ်များကဲ့သို့ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ပြေးညီ အတုယူလိုက်ကြပြီး ပန်းများကြားတွင် ပျံသန်း နေသော လိပ်ပြာများကဲ့သို့ ဤသေမင်းဇုန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူမည်းပုံရိပ် (၅၀) သည် ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အချက်ပြမျှော်စင် ၏ အစွန်အဖျားရှိ အရိပ်များထဲသို့ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်စေဘဲ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

အချက်ပြမျှော်စင်အတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေလျက်ရှိလေသည်။ အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သဲရောင် မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားသည့် 'သဲကန္တာရအရိပ်' လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဒါဇင် ပေါင်းများစွာမှာ ထိုင်လျက်ဖြစ်စေ၊ မတ်တတ်ရပ်လျက်ဖြစ်စေ သတိကြီးစွာဖြင့် အစောင့်ချနေကြလေ၏။

သူတို့သည် အော်ရိုဘိုရော့စ်၏ အထက်တန်းစားများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးစီမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော လူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကောင်းဆုံး အထက်တန်းစား မုဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဇီယင်းသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို လက်ဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်လေ၏။

လင်းရွှမ်းရွှယ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ကနဲဖြစ်သွားကာ နံရံ၏ အရိပ် များတစ်လျှောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျှော်စင်၏ အဝင်ဝဆီသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ပင် ဇီယင်းကမူ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လေဝင်လေထွက်ပြွန်မှတစ်ဆင့် တိတ်တ ဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

အစောင့်တစ်ဦးမှာ တံခါးကို မှီကာ အနည်းငယ် ငိုက်မျဉ်းနေခဲ့လေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ခြင်ကိုက်ခံလိုက် ရသည့်အလား သူ၏ လည်ပင်းတွင် အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူက အလိုအ လျောက်ပင် လက်လှမ်း၍ စမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း နွေးထွေးပြီး စေးကပ်နေသည့် အရာတစ်ခုကိုသာ စမ်းမိ လိုက်လေသည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျယ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားကာ ညင်သာစွာ လဲကျ သွားခဲ့လေတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ကနဲဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အဆိပ်လူးဓားမြှောင်ပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်ပင် စွန်းထင်းနေခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မျှော်စင်အတွင်း၌ ဇီယင်းမှာ အမှောင်ထုထဲမှ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် မျက်နှာကြက်ရှိ လေဝင်လေထွက်ပေါက်မှနေ၍ ဇောက်ထိုးတွဲလွဲခိုနေပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ အထူး အသံတိတ်ပစ္စတိုမှာ ကြားရုံတမယ် ဒုတ်ဒုတ်ဟူသော အသံအနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

စကားပြောနေကြသော အစောင့်အချို့၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် သွေးပန်းပွင့်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်အန် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့သည် ညည်းတွားသံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ နေရာမှာပင် လဲကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

အချက်ပြမျှော်စင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သော သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး ရန်သူ့ကာကွယ် ရေးမျဉ်းကို ရှေ့တည့်တည့်မှ ထိုးခွဲလိုက်သည့် ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ ၏ ပုံရိပ်မှာ လူအုပ်ကြားတွင် လူးလာခေါက်တုံ့ သွားလာနေပြီး သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက အသက်တစ်ချောင်း ကို မလွဲမသွေ နုတ်ယူသွားခဲ့လေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဇီယင်းမှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းချုပ်နေသည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။ သူမသည် အရေးအကြီးဆုံးနေရာများတွင် အမြဲတမ်း ပေါ်လာတတ်ပြီး နောက်ဆုံးပဟေဠိကို ဖြေရှင်း ရန်အတွက် အရှင်းလင်းဆုံး နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ အသံတိတ်လက်နက်ဖြင့် အမြင့်ပိုင်းတွင်ရှိသော အစောင့်များကို အဝေးမှ စနိုက်ပါဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ လည်ပင်းများကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် အသံတိတ် သံမဏိကြိုးကို အသုံးပြု ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်ပေမည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးက အထင်အရှား၊ တစ်ဦးက လျှို့ဝှက်စွာဖြင့်၊ တစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ၊ တစ်ဦးက နူးညံ့စွာ ဖြင့် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြလေသည်။

လင်းရွှမ်းရွှယ်က ထိန်းချုပ်ခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အချက်ပေးခေါင်းလောင်းကို နှိပ်ရန် ကြိုးစားနေသော နောက်ဆုံးအစောင့်ကို နံရံတွင် ချုပ်နှောင်လိုက်ချိန်၌ တစ်ခုလုံးရှိ အချက်ပြမျှော်စင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ် သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

“အရှင်... လင်းယုန်ဝမ်းနည်းကမ်းပါးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ...”

ဇီယင်းသည် ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အချက်ပြမျှော်စင်၏ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို တည်ငြိမ် စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်ထံသို့ ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် တိုက်ပွဲရလဒ်ကို သတင်းပို့လိုက်လေ၏။

ဤပူးပေါင်းစစ်ဆင်ရေးက လင်းရွှမ်းရွှယ်အား စစ်မှန်သော အဖွဲ့အစည်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိနိုင်စေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့် ရင်း သူမသည် အစပိုင်းက ရှိခဲ့သော စိမ်းသက်မှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်များကို မခံစားရတော့ပေ။

ယနေ့မှစ၍ သူမသည် တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၊ ဤမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာ ခဲ့ပြီဆိုသည်ကို သူမ သိရှိလိုက်လေတော့သည်။