အခန်း ၃၀၅

အခန်း (၃၀၅)

တတိယမြောက်မျှော်စင် - နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ ရွှေမြို့တော်

အနောက်ဘက်ဒေသရှိ ရွှေမြို့တော်…။

ဤမြို့တော်သည် အနောက်ဘက်ဒေသတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးသော ကုန်သွယ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ရေတွက် ၍မရနိုင်သော ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့သည် အရှေ့ဘက်ဒေသမှ ပိုးထည်များ၊ ကြွေထည်များနှင့် လက်ဖက်ခြောက်များကို ယူဆောင်လာကြပြီး အနောက်ဘက်ဒေသမှ ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်များ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် မြင်းကောင်းများကို ပြန်လည်ယူဆောင် သွားလေ့ရှိကြပေ သည်။ နေရောင်အောက်တွင် မြို့ရိုးများကိုပင် ရွှေမှုန့်နှင့် မြေကြီး ရောနှောကာ တည်ဆောက်ထားသည့်အလား စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလျက်ရှိလေ၏။

တတိယမြောက် အချက်ပြမျှော်စင်မှာ ရွှေမြို့တော် မြို့စားကြီး၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေပြီး မြို့တော်၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုနှင့် အချိုးကျစွာ ပေါင်းစပ်နေလျက်ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ တပ်မတော်သည် မြို့ပြင် (၅၀) လီအကွာတွင် တပ်စွဲထားသော်လည်း နန်ကုန်းယွင်ရှုကမူ အထူး ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုကို ဦးဆောင်ကာ ဤခမ်းနားလှသော မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ သည်။

သူမ၏ ယာဉ်တန်းတွင် မည်သည့်လက်နက်မျှ ပါမလာဘဲ သေသပ်လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသော ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာ များသာ ပါရှိလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုက သူမ၏လူများကို ပထမဆုံးသေတ္တာအား ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ ဖန်သားမှန်ကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ရွှေမြို့တော်ရှိ မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရူးသွပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားကြရလေတော့၏။

ဤခေတ်ကာလရှိ ကြေးမုံများမှာ အများအားဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသော ကြေးဝါများသာဖြစ်ပြီး ဝါးတားတား အရိပ်များကိုသာ ထင်ဟပ်စေနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဤဖန်သားမှန်မှာမူ လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ရှိ ဆံပင်မွေးတစ်ချောင်းချင်းစီကိုပင် ထင်ဟပ်ပြနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်း ၏ တန်ဖိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက်တွင် ရေစီးကြောင်းသဖွယ် ချောမွေ့ပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံများကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော ကောင်းကင် ပိုးချည်မျှင်ခြေအိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အစေခံမိန်းကလေးက ဖြူဖွေးသွယ်လျသော သူမ၏ ခြေသလုံးလေးများတွင် ထိုခြေအိတ်များ ကို စွပ်လိုက်သောအခါ တက်ရောက်လာကြသည့် အနောက်ဘက်ဒေသမှ မှူးမတ်များအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားကြရလေ၏။

ထို့အပြင် ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသော ဖန်ခွက်များနှင့် ရွှေထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်ရတနာ အမျိုးမျိုးလည်း ပါဝင်သေးလေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ ထိုအရာများမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဖန်းဟန်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး စိန်များနှင့် ဖန်တီး ထားသည့် ပုံဆောင်ခဲများသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် သာမန်မျှသာဖြစ်သော ဤပစ္စည်းများသည် ဤခေတ်ကာလတွင်မူ ဘုရင်များနှင့် မှူးမတ် များကိုပင် ဖမ်းစားနိုင်လောက်စွမ်းရှိသည့် ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် သွေးထွက်သံယိုမှုမရှိဘဲ ရွှေမြို့တော်၏ တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး မှူးမတ်များအားလုံး၏ လေးစားရသော ဧည့်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် အလျင်အမြန်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ယနေ့ညတွင် မြို့စားကြီး၏ စံအိမ်တော်၌ မီးများထိန်လင်းနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှေ့ဘက်ဒေသမှ ကုန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှုအတွက် အထူးကျင်းပပေးသော ခမ်းနားလှသည့် ညစာစားပွဲကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပနေ လျက်ရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

အသားမဲမဲနှင့် လောဘကြီးသော မျက်လုံးများရှိသည့် ဝဖိုင့်ဖိုင့်လူကြီးဖြစ်သော ရွှေမြို့တော်၏ မြို့စားကြီးသည် ဝိုင်သုံးခွက်သောက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ အစွယ်များကို နောက်ဆုံး၌ ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့လေ၏။

သူသည် ရွှေဖလားတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်မယွင်ရှူ... ကျုပ်တို့ ရွှေမြို့တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လိုချင်တယ်... ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့လူတွေက ဒီနေရာမှာ အချိန်တန်ကြာ ဆက်နေဖို့ လိုလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမျိုး နတ်ဘုရားလက်နက်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားအပေါ် ကျုပ်တို့က အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေလို့ပဲ...”

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လခြမ်းကွေးဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သံချပ်ကာဝတ်စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာက ခန်းမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ကန့်လန့်ကာများနောက်မှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် သူမ၏ အစေခံအနည်းငယ်ကို ဝန်းရံလိုက်ကြလေသည်။

အစေခံအချို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်များက ခါးရှိ လက်နက်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွား ကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် နန်ကုန်းယွင်ရှုကမူ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မြှောက် ကာ တစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်လေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ လောဘကြီးနေသော မြို့စားကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြော ဆိုလိုက်လေ၏။

“မြို့စားကြီး... ဒီလောကမှာ အမာကျောဆုံးနဲ့ အတောက်ပဆုံးအရာက ဘာလဲဆိုတာကို ရှင် သိလား...”

သူမသည် မြို့စားကြီး၏ အဖြေကိုမစောင့်ဘဲ သူမ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ကတ္တီပါသေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ယူထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပလွန်းလှသော အလင်းရောင်တစ်ခုက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားစေခဲ့လေ၏။

သေတ္တာထဲတွင်မူ ခိုဥအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြတ်တောက်ထားသည့် စိန်တစ်ပွင့်က တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေလေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်၏ ထင်ဟပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များ အားလုံးကို ဖမ်းယူထားသည့်အလား မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းတန်းပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ဖြာ ထွက်နေလျက်ရှိပေသည်။

မြို့စားကြီး အပါအဝင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြရလေ၏။ သူတို့သည် ဤမျှ လှပပြီး သန့်စင်လွန်းလှသော ကျောက်မျက်ရတနာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြပေ။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက် ပါက သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရတနာဆိုသော အရာများမှာ လမ်းဘေးမှ ကျောက်စရစ်ခဲများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွား ရချေသည်။

“ဒါက... ဘယ်လို နတ်ဘုရားကျောက်တုံးမျိုးလဲ...”

မြို့စားကြီး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“ဒါကို စိန်လို့ ခေါ်တယ်...”

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အသံတွင် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ပါဝင်နေလျက်ရှိလေ၏။

“ပြီးတော့ ဒီလိုကျောက်တုံးမျိုးတွေက ကျွန်မသခင်ဆီမှာဆိုရင် တောင်တစ်တောင်လောက်တောင် ပုံထားလို့ရ တယ်...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

*တောင်တစ်တောင်လောက် ပုံထားလို့ရတယ် ဟုတ်လား... ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းတဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမျိုးလဲ…*

မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လောဘများမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ ရလေ၏။ သူသည် သူ၏စိတ်ကူးယဉ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေသော ဧရာမအင်အားစုကြီးတစ်ခုကို ရန်စမိလိုက် ပြီဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အကြည့်များက အံ့အားသင့်နေသော မြို့စားကြီးကို ကျော်လွန်သွားကာ သူ၏ဘေးရှိ လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ မြို့စားကြီး၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံး များတွင်လည်း လောဘများ ပြည့်နှက်နေကာ လက်မခံလိုမှုများနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုတို့ ရောနှောနေလျက် ရှိလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

ညစာစားပွဲအပြီးတွင် မြို့စားကြီး၏သားက သူမကို အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်စွာ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့လေသည်။

“သခင်မ... ခင်ဗျားက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ...”

သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှုက ပြန်မဖြေဘဲ တန်ပြန်မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ရှင့်အဖေရဲ့ ရွှေမြို့တော်ထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုကြီးပြီး အဆတစ်ရာလောက် ပိုချမ်းသာတဲ့ မြို့ တစ်မြို့ကို ရှင် လိုချင်လား... အနောက်ဘက်ဒေသတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတွေကိုရော ပိုင်ဆိုင်ချင်လား...”

မြို့စားကြီး၏ သားဖြစ်သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ချက်ချင်းပင် မြန်ဆန်လာခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှုက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မရဲ့သခင်က ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ သခင်ဖြစ်လာတော့မှာ... ရှင့်ရဲ့အဖေကတော့ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးချင် နေတဲ့ ရူးသွပ်နေသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်... မြို့စားရာထူးနဲ့ အနာဂတ် အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ဘုရင် ရာထူး... ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးလဲ... သခင်လေး... ရှင်က ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူပါ... ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲ ဆိုတာကို ရှင် သိသင့်တယ်...”

သူမသည် ကြီးမားလှသော စိန်ကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်လေ၏။

“ဒါက စရန်ငွေပဲ... ကိစ္စပြီးသွားရင် ရွှေမြို့တော်နဲ့ အဲဒီထဲက အမြင်ကတ်စရာကောင်းတဲ့ သံမျှော်စင်ကြီးက ရှင့်ရဲ့ အပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

မည်သည့်ယောက်ျားကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သော စိန်ကြီးကို ကြည့်ရင်းနှင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ သွေး ဆောင်ဖြားယောင်းမှုကဲ့သို့သော စကားများကို နားထောင်ရင်း မြို့စားကြီး၏သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော တွေဝေမှုလေးမှာ လောဘ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို အပြီးတိုင် ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်လေ၏။

“ကျွန်တော်က သခင်မနဲ့ သခင်မရဲ့သခင်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေအားလုံးနဲ့ အစေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါ တယ်...”

ယမ်းငွေ့နှင့် မီးခိုးများမရှိသော စစ်ပွဲတစ်ခုသည် ဖန်ခွက်ချင်းထိခတ်သံများနှင့် တောက်ပနေသော ကျောက်မျက် ရတနာများကြားတွင် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သတည်း။