အခန်း ၃၀၈

အခန်း (၃၀၈)

ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး

ညဉ့်နက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

နေ့ခင်းဘက်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆိုးရွားလှသည့် စစ်ရှုံးမှုကြီးသည် နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ တပ်သားတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဧရာမကျောက်တုံးကြီး ဖိပိနေသကဲ့သို့ လေးလံနေစေခဲ့ပေ၏။

ယာယီစခန်းအတွင်း၌ လေထုမှာ လေးလံလွန်းလှသဖြင့် အစက်ချနိုင်မတတ်ပင် ဖြစ်နေချေသည်။ စစ်သည်များ သည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်သင်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် တွေဝေ မှုများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေတော့သည်။

ဆေးတပ်သားများမှာ ဒဏ်ရာရသူများ၏ ရင်နင့်ဖွယ် ညည်းညူသံများကြားတွင် ပြာယာခတ်နေကြပြီး လေထု ထဲတွင် ယမ်းနံ့၊ သွေးနံ့၊ ပိုးသတ်ဆေးနံ့နှင့် ရှုံးနိမ့်မှုအနံ့အသက်တို့ ရောနှောကာ မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိနေလေသည်။

အဝေးဆီတွင်မူ သဲကန္တာရဗိမ္မာန်သည် ညကောင်းကင်ယံ၌ ဆက်လက်လွင့်မျောနေလျက်ရှိပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသော အေးစက်သည့် ဧရာမမျက်လုံးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ် မှုအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေသည်။

ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း၌မူ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်မှာ ခြောက်နာရီဆက်တိုက်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဖမ်းဆီးရမိထားသော သဲကင်းမြီးကောက်၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ ထုတ်ယူထားသည့် သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ ဖွဲ့စည်းပုံပုံကြမ်းများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ သူသည် အသေးငယ်ဆုံးသော အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှသော ပိုက်လိုင်းများနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံများကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ စူးစမ်း လေ့လာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူ ပို၍လေ့လာလေလေ သူ၏နှလုံးသားမှာ ပို၍ လေးလံလာလေလေပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအရာမှာ တူညီသော ခေတ်ကာလတစ်ခုမှ ဖန်တီးမှု လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ စွမ်းအင်စနစ်၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လက်နက်ပလက်ဖောင်းများ အစရှိသည့် အရာအားလုံးမှာ စနစ်ထံမှ သူ ရရှိထားသော နည်းပညာ များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့လေသည်။ သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ရသော စက်မှုလုပ်ငန်းစနစ်ကြီးသည် ဤရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ရှေ့တွင် ကလေးကစားစရာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေတော့သည်။

တကယ်ပင် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့သည်လားဟု သူ တွေးနေမိလေ၏။

ဖန်းဟန်တစ်ယောက် ထိုဧရာမဖိအားကြီးကြောင့် သူ၏စိတ်ဓာတ်များ ကျိုးကြေပျက်စီးတော့မည့်အချိန်တွင်ပင် တဲ၏တံခါးစမှာ ညင်သာစွာ ပွင့်ဟသွားခဲ့လေသည်။

ရင်းနှီးနေသော ညင်သာသည့် ခြေသံလေးနှင့်အတူ နူးညံ့သော ရနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခုက တဲအတွင်းရှိ အေးစက်မှုအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော အသားယာဂုတစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏အနားသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးလေးကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်လေသည်။

သူမသည် မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများနှင့် တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေ သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်ခုံးများကိုသာ ညင်သာသော အကြည့်များဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့လေ သည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားမျိုးကမဆို အရာထင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ သွယ်လျသော်လည်း သန်မာသော လက်မောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ်၍ သူ၏ကျောပြင်ကို ညင်သာပြီး ခိုင်မြဲစွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ သူ၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး တင်းမာနေသော ကျောပြင်ပေါ်တွင် မှီခိုနေလျက် သံမဏိကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်လောက်သည့် နူးညံ့လှသော အသံလေးဖြင့် သူ တစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်ရန် တီးတိုး ပြော လိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း... ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ ကျီရိုက ရှင်နဲ့အတူ ရှိနေမှာပါ..."

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော နွေးထွေးသည့် ရေစီးကြောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ အေးစက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလိုအလျောက် ပြေလျော့သွားခဲ့ရလေ၏။ သူသည် အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကာ ပိုင်ကျီရို၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ပင် ဖြစ်သည်။

"တီ..."

တဲအတွင်းရှိ အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင် ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ မီးရောင် ရုတ်တရက် လင်းလတ်လာပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှု ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ရှေ့တန်းမှ အလွန်ဆိုးရွားသော စစ်ပွဲသတင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် နောက်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်... ကျွန်မ ယွင်ရှုပါ..."

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အသံတွင် မသိမသာ တုန်ယင်မှုလေးတစ်ခု ပါဝင်နေသော်လည်း ပို၍ သိသာသည်မှာ တည်ငြိမ် မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်မ စစ်ပွဲသတင်းကို ရပြီးပါပြီ... နောက်တန်းအတွက် ရှင့်အနေနဲ့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... ရွှေမြို့တော်က ရိက္ခာတွေ၊ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေက ကျွန်မတို့ကို နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ရှိသမျှအင်အားနဲ့သာ တိုက်ခိုက်ပါ... ယွင်ရှုက ရှင့်ရဲ့ အောင်ပွဲခံပြန်အလာကို စောင့်မျှော်နေမှာပါ..."

သူမ၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ် လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေသော စုမေနျန်၏ အသံက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

"အရှင်... စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒီအရာက ဖြိုခွင်းလို့မရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အကာအကွယ်မှာ အတက်အကျဖြစ်နေတဲ့ လှိုင်းကြိမ်နှုန်းရှိတယ်... အဲဒါကို ကျွန်မ လူတွေဦးဆောင်ပြီး ရူးသွပ်မတတ် ခွဲခြမ်းစိတ် ဖြာနေပါတယ်... ကျွန်မကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ... သူ့ရဲ့ ပုံစံကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပေးမယ်... မေနျန်က အိပ်ရာနွေးအောင် လုပ်ပေးရုံသက်သက် အလှပြရုပ်ကလေး မဟုတ်ပါဘူး..."

ထို့နောက်တွင် ဖန်းဟန်အဖွဲ့၏ ဤအဓိက လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရင်းနှီးနေသော အသံ များ တစ်ခုပြီးတစ်ခုက တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏ နားထဲသို့ စုစည်းဝင်ရောက် လာခဲ့လေသည်။

ထိုအသံမှာ မြို့တော် လော့ယန်မှ လျူရူမေ၏ အသံပင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောအသံလေးမှာ ငိုသံပါနေသော် လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထားလျက်ရှိလေသည်။

"သခင်ကြီး... အိမ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... ကလေးတွေကလည်း ရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေကြတယ်... ရှင့် ကိုယ်ရှင် ဂရုစိုက်ပါ... ကျွန်မတို့က ရှင် အိမ်ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြမှာပါ..."

ထိုအသံမှာ ဧကရာဇ်မင်းသမီး ရှောင်ရူရွှီ၏ အသံပင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ တော်ဝင်ဆန်သော အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဖန်းဟန်... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သလို မဟာရှားရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း ဖြစ်တယ်... သံတုံး သံခဲလေး တစ်ခုလောက်က ရှင့်ကို လဲကျသွားအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုအသံမှာ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ အသံပင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စကားလုံးများမှာ အမြဲတမ်း တိုတောင်းလှသော်လည်း ထိုက်တောင်ကြီးကဲ့သို့ပင် လေးလံလှပေ၏။

"သေတူတူ ရှင်အတူတူပါပဲ..."

ထိုအသံမှာ ဇီယင်း၏ အသံပင်ဖြစ်ပြီး မကြားရလုနီးပါး တီးတိုးလှသော်လည်း အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေခဲ့ လေသည်။

"သခင်..."

ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် အထီးကျန် သူရဲကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏ အနောက်တွင် သူ့ကို ချစ်ခင်ယုံကြည်ပြီး မှီခိုအားထားနေကြသော အမျိုးသမီးများအားလုံး ရှိနေလေသည်။ သူတို့သည် ငိုကြွေးခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်အားငယ်စေမည့် စကားများကို မဆိုခဲ့ကြဘဲ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာ အသီးသီးတွင် ရပ်တည်ကာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် သူ့ကို ခိုင်မာစွာ အထောက်အပံ့ပေးနိုင်သည့် အကြံ့ခိုင် ဆုံးနှင့် အနွေးထွေးဆုံးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွန်ရက်တစ်ခုကို ယက်လုပ်ပေးနေခဲ့ကြပေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပေါက် ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့နောက်မှာ ငါချစ်ရတဲ့သူတွေ၊ ငါ့မိသားစုနဲ့ ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာ ရှိနေတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်လေရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် တွေဝေ မှုများ အားလုံး လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပြာကျစေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော မီးတောက် မီးလျှံများဖြင့် အစားထိုး နေရာယူလာခဲ့လေသည်။

"ငါ နားလည်ပြီ..."

သူ၏အသံတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"ငါ နားလည်ပြီ..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ကာလကြာရှည်စွာ အိပ်မောကျနေခဲ့သော စနစ်သည် ယခင်က တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလတ်လာခဲ့လေတော့သည်။