အခန်း ၃၁၀

အခန်း (၃၁၀)

ငါ့ကို လှံတစ်စင်းလို အသုံးချပြီး ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်စမ်း

ဤအချိန်၌ အချိန်သည် တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်တော်အရ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးနှင့် စက်မှုအင်ဂျင်နီယာ စနစ် တစ်ခုလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းတင်ထားသော ဧရာမစက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရူးသွပ် မတတ် စတင်လည်ပတ်လေတော့သည်။

ထျန်ကုန်းအလုပ်ရုံ၏ ရွေ့လျားစက်ရုံအတွင်း၌ မီးလုံးများမှာ တစ်ညလုံး လင်းထိန်နေခဲ့၏။

ပန်းပဲတူထုသံများ၊ သံမဏိဖြတ်တောက်သံများနှင့် အင်ဂျင်နီယာများ၏ အသံဗလံတို့မှာ သံမဏိနှင့် ချွေးစက် တို့၏ တေးသွားတစ်ခုအဖြစ် ရောနှောလျက် ရှိနေပေသည်။

စုမေနျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းကာ နီမြန်းနေသော်လည်း ထူးခြားသော အရောင် အဝါများဖြင့် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမသည် ထိပ်တန်းလက်သမား ရာပေါင်းများစွာကို ကိုယ်တိုင်ညွှန်ကြား ကာ တိုက်ပွဲတွင် ပျက်စီးသွားသော လိပ်နက်အမှတ် (၁) တင့်ကားများကို စက်ရုံအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းပြီး ပြင်းထန် ထိရောက်စွာ ဖြုတ်ပစ်နေခဲ့လေသည်။

ခိုင်ခံ့လှသော ဘီးကွင်းပတ်လမ်းများကိုမူ မပျက်စီးစေဘဲ ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်၍ တပ်ဆင်ကြ၏။ အား ကောင်းလှသော အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အပြိုင်ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ ဧရာမ သံမဏိသားရဲကြီးအတွက် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အားကောင်းလှသော စွမ်းအင်ဗဟိုချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ ပေသည်။

အထူးသံမဏိများကို အရည်ကျိုပြီး ဧရာမတူးဖော်ရေးစက်၏ ရှေ့ပြေးပုံစံအဖြစ် ပုံသွင်းလိုက်ကြရာ ၎င်းသည် မူလပုံစံနှင့် ကွာဟနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလ၏ အမြင့်ဆုံး နည်းပညာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပန်ကုစူပါတူးဖော်ရေးစက်ကို အချိန်နှင့်လု၍ ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် စုမေနျန်၏ သဲကန္တာရဗိမ္မာန်အပေါ် ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာမှုမှာလည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

“အစ်ကိုဟန်... ကျွန်မ ရှာတွေ့ပြီ...။”

သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ စွမ်းအင်နှင့် တည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ အချက်အလက် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက်ခွဲ ခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် စုမေနျန်၏ မောပန်းသော်လည်း အလွန်အံ့အားသင့်နေသော အသံမှာ ကွပ်ကဲရေးစကား ပြောစက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“သဲကန္တာရဗိမ္မာန်ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုလုံးက ဖောက်ထွင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့နေပေမဲ့ သူ့မှာ လည်း အားနည်းချက် ရှိနေပါတယ်... လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်ဖို့နဲ့ ရွေ့လျားနိုင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့အောက်ခြေမှာ ဧရာမ အဆွဲငင်အားဆန့်ကျင်ရေး တည်ငြိမ်မှုစနစ်တစ်ခု ရှိနေပြီးတော့ အဲ့ဒီစနစ်နဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ နေရာဟာ ရွေ့လျားနိုင်ဖို့အတွက် ချပ်ဝတ်ရဲ့အထူကို အခြားနေရာတွေထက် သုံးပုံတစ်ပုံပဲ ပြုလုပ်ထားပါတယ်... ဒါဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ပါပဲ...”

*တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်...*

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားခဲ့လေတော့၏။

သူသည် ဧရာမသဲမြေပုံဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ ပုံစံတူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရဲရင့်လွန်းလှပြီး ရူးသွပ်လှသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ အဓိကစစ်သူကြီးအားလုံးကို စုစည်းကာ သဲမြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးလျက် တည်ငြိမ်ပြီး အားမာန် ပါသောအသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

“အမိန့်တော်... တစ်တပ်မတော်လုံးမှာရှိတဲ့ အဝေးပစ်အမြောက်တွေနဲ့ အသုံးပြုလို့ရတဲ့ တင့်ကားအားလုံးက သဲကန္တာရဗိမ္မာန်ရဲ့ ဘေးဘက်တွေကို ဟန်ပြတိုက်ခိုက်ကြရမယ်... ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ၊ ဘယ် လောက်ပဲ သေကျေပျက်စီးပါစေ... မင်းတို့တွေဟာ သူ့ရဲ့ ပစ်ခတ်မှုအားလုံးကို ဆွဲဆောင်ထားရမယ်...”

“ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်...”

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ပြတ်သားလှသော လေသံဖြင့်၊

“...ငါကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ထားတဲ့ ‘ပန်ကု’ စူပါတူးဖော်ရေးစက်ကို မောင်းနှင်ပြီး ငါ့ကိုယ်ငါ လှံတစ်စင်းလို အသုံးချ ပြီး သူ့ရဲ့အားနည်းချက်ကို အရှေ့တည့်တည့်ကနေ ဖောက်ထွင်းပစ်မယ်...”

“အရှင်... မဖြစ်ပါဘူး...”

နျူအာသည် ပထမဆုံး ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ချွေးများပင် ပြန်နေခဲ့လျက်ရှိရာ၊

“ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်... အရှင်က တပ်မတော်သုံးခုလုံးရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ ဒီလို အန္တရာယ်ကြီးထဲကို ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်ရမှာလဲ...” ဟု တားမြစ်လိုက်လေသည်။

“အရှင်... ပြန်လည်စဉ်းစားပေးပါဦး...”

အခြားစစ်သူကြီးများကလည်း ဝိုင်းဝန်းတားမြစ်ကြလေ၏။

တဲအတွင်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင်မူ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သော ပိုင်ရွှီကျန်းသည် လက်ဖမိုးလေး အတွင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြွေရည်သုတ်ခွက်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်အချို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဖန်းဟန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စေလိုက်လေသည်။

“ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရမယ်... ပန်ကု စူပါတူးဖော်ရေးစက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အားကောင်းလွန်းသလို မတည်ငြိမ်မှုတွေ ရှိနေတာကြောင့် ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မောင်းနှင်နိုင်တယ်... ဒါ့ အပြင် ဒီတိုက်ပွဲက ငါ့ရဲ့ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာကြောင့် ငါ ဖန်းဟန်ဟာ လည်း ငါ့ရဲ့စစ်သည်တော်တွေနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်...”

သူ၏ စကားလုံးများမှာ လေးနက်လှပြီး မည်သူမျှ ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာခဲ့လေ သည်။ သူမ၏ ပုံမှန်တက်ကြွပြီး အပြစ်ကင်းသော ဟန်ပန်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိနေကာ ပြောလာလေသည်။

“အစ်ကိုဟန်... ကျွန်မလည်း အတူလိုက်မယ်... ကျွန်မက မျက်စိလျင်ပြီး အာရုံခံစားမှု မြန်ဆန်တာကြောင့် အစ်ကို့ရဲ့ လက်ထောက်မောင်းနှင်သူနဲ့ ကင်းထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ပေးနိုင်ပါတယ်...”

“လျှောက်မပြောနဲ့... ပြန်သွားစမ်း...”

ဖန်းဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

“ကျွန်မ လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူ၏အကြည့်ကို မဆုတ်မနစ်ဘဲ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်း ငယ် နီမြန်းနေလျက်၊

“မမကြီးတို့က အနောက်ဘက်ကနေ ကူညီပေးနေချိန်မှာ ကျွန်မလည်း အစ်ကို့ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေချင်တယ်... အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မေ့သွားပြီလား... တို့တွေက မိသားစုဝင်တွေမို့လို့ ဘေးချင်း ယှက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်လေ... အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်း ဒီအန္တရာယ်ကို ရင်မဆိုင်ရဘူး... လူတစ်ယောက် ပိုရင် မျက်စိတစ်စုံ ပိုတာကြောင့် အောင်ပွဲရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတာပေါ့...” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ကြည်လင်ပြီး ပြတ်သားလှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ပျော့ပြောင်း သွားခဲ့ရပေသည်။ တစ်ချိန်က သူ၏ အကာအကွယ်ကို လိုအပ်ခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါတွင် သူနှင့်အတူ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ဝံ့သည့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက် လေသည်။

“ကောင်းပြီ... တို့တွေ အတူတူသွားကြမယ်...”

တစ်ဝက်ခန့်မျှသော နေ့ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ပြုပြင်ထားသော ပန်ကုစူပါတူးဖော်ရေးစက်ကြီးကို စစ်မြေ ပြင်သို့ တွန်းထုတ်လာခဲ့ကြလေ၏။ ၎င်း၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အရုပ်ဆိုးလှကာ တင့်ကား ပျက်စီးမှုများနှင့် ဧရာမ တူးဖော်ရေးစက်တို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော သံမဏိသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ သော်လည်း ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော တူးဖော်ရေးဦးခေါင်းမှာမူ အေးစိမ့်ပြီး နှလုံးတုန်စရာ ကောင်းသော အရောင်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေလျက် ရှိပေသည်။

“ဝုန်း…”

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်တော်အရ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်မှု စတင်လေတော့သည်။

နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ အမြောက်များမှာ ထပ်မံ၍ ထစ်ချုန်းသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော တင့်ကား တပ်ဖွဲ့များမှာလည်း သံမဏိညှပ်နှစ်ခုကဲ့သို့ သဲကန္တာရဗိမ္မာန်ဆီသို့ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်လုံးမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြလေ၏။

သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ အလိုအလျောက် ကာကွယ်ရေးစနစ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော အမြောက်မျှော်စင်များ လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး နီမြန်းနေသော သံချပ်ကာဖောက်ကျည် များက မိုးပမာ ရွာသွန်းလာခဲ့ရာ နဂါးအစွယ်တပ်မတော်၏ စခန်းများအပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

စစ်မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် သွေးနှင့် မီးတောက်တို့၏ ငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေ၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စစ်သည်တော်တစ်ဦးမျှ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အသက် နှင့် သွေးစက်များကို အသုံးပြု၍ အလယ်ပိုင်းမှ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်မည့် အဖွဲ့အတွက် ခဏတာ အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အခုပဲ...”

မောင်းနှင်ခန်းအတွင်း၌ ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပန်ကုစူပါတူးဖော်ရေးစက်၏ ပင်မစွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကို အင်တိုက်အားတိုက် တွန်းတင်လိုက် လေတော့သည်။

“ဝူး…”

အတွင်းပိုင်းလောင်ကျွမ်းအင်ဂျင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောင်းသွားခဲ့ပြီး ယာဉ်တစ်ခု လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ရ၏။

တန်ချိန် ရာပေါင်းများစွာ လေးလံသော ဤသံမဏိသားရဲကြီးမှာ အရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဘီးကွင်းများက သဲပြင်ကို နင်းခြေလျက် ရှိနေသည်။ အသက်ရှင်လိုစိတ် မရှိတော့သည့်အလား မဆုတ်မ နစ်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ၎င်းသည် လေးကြိုးမှ လွတ်မြောက်သွားသော ဧရာမမြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လေထဲရှိ သဲ ကန္တာရဗိမ္မာန်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်ပြေးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားများမှာ ဘေးဘက်များသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း အနီးကပ်ကာကွယ် ရေး အမြောက်မျှော်စင်အချို့ကမူ ဤမဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်တော်ကို သတိပြုမိသွားကြဆဲ ဖြစ်၏။

“ဝူး... ဝူး...”

ကျည်ဆန်အချို့မှာ လေကိုခွဲ၍ ရောက်ရှိလာပြီး ပန်ကုစူပါတူးဖော်ရေးစက်၏ ယာယီတပ်ဆင်ထားသော သံချပ် ကာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ ဧရာမ ချိုင့်ခွက်ကြီးများနှင့် မီးပွင့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

ယာဉ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုများကြောင့် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရ သော်လည်း သူမသည် လက်ရန်းကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဖန်းဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာမည့် တိုက်ခိုက်မှုများ၏ စွမ်းအင်ပမာဏနှင့် လမ်းကြောင်းများကို အော်ဟစ်အကြောင်းကြားနေလျက် ရှိပေသည်။

“ဘယ်ဘက်အရှေ့... သုံးနာရီအရပ်မှာ အမြောက်မျှော်စင်တစ်ခု ရှိနေတယ်...”

“ညာဘက်အရှေ့မှာ စွမ်းအင်တွေ စုစည်းနေပြီ... အမြန်ရှောင်...”

ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးအလား နီမြန်းနေခဲ့ပြီး သူ၏လက်များက ထိန်းချုပ်မောင်းတံကို မြဲမြံစွာ ဆုပ် ကိုင်ထားလျက် ဤလေးလံလှသော သားရဲကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းတင်ထားခဲ့မိ၏။

သူသည် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဤသံမဏိသားရဲကြီးကို မောင်းနှင်ကာ သိပ်သည်းလှသော အမြောက်ဆန် များကြားမှ ကောက်ကွေ့နေသော်လည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အရှေ့သို့ ဆက်တိုက်တိုးဝင်နေသော သေမင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထိုးဖောက်နေခဲ့လေသည်။

ပစ်မှတ်မှာ ပိုမို၍ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဧရာမ အဆွဲငင်အားဆန့်ကျင်ရေး တည်ငြိမ်မှုစနစ်၏ ချိတ်ဆက် ထားသောနေရာမှာ သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်သည် မိမိ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ ကမ္ဘာမြေကြီး ဟိန်းဟောင်းသွားမတတ် အော်ဟစ်လိုက် လေတော့သည်။

“တူးဖော်စမ်း….”

သူသည် တူးဖော်ရေးစက်ကို အသက်သွင်းမည့် အနီရောင်ခလုတ်ကို ပြင်းထန်စွာ နှိပ်ချလိုက်၏။

ပန်ကုစူပါတူးဖော်ရေးစက်၏ အရှေ့ဘက်တွင်ရှိသော ဧရာမတူးဖော်ရေးဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာ လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် စူးရှလှသော မီးပွင့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် အရာ အားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်မည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သဲကန္တာရဗိမ္မာန်၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ဆီသို့ ပြင်း ထန်စွာ ဆောင့်ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ကျွီ…”

နားစည်ကွဲမတတ် စူးရှလှသော သံမဏိချင်း ပွတ်တိုက်သံကြီးမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွား ခဲ့ရပေတော့သည်။