အခန်း ၃၄၁

အပိုင်း(၃၄၁)

ဗောဓိသတ်၏ အတွေးများ မည်သို့ပင် ရှိနေစေကာမူ သူမ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလျိုက နှုတ်ဆက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"တပည့်တော် ရွှမ်ကျန်း ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်ဘုရား..."

"မလိုပါဘူး ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... ဆရာတော်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာတွေအကြောင်း ငါကြားနေတာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီနေ့အတွက် တော်တော်လေး မျှော်လင့်ထားပါတယ်..."

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျန်းလျို၏ ဂါရဝပြုမှုကို တားဆီးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဗောဓိသတ်... ထိုင်ပါဦးဘုရား... ဒီဟင်းလျာတွေက ဗောဓိသတ်ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တပည့်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ယင်ယန်အိုးသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရှိသော ဟင်းချက်စရာဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးပိုင်းတွင် ထိုက်ကျိ ယင်ယန်အိုး ထက် တစ်ဆင့်ပိုမြင့်ပေသည်။ မူးယစ်နေချိန်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ပြောဆိုတတ်သည့် အထူးစွမ်းရည်အပြင် ၎င်း၏ အရသာနှင့် ရနံ့ကို မြှင့်တင်ပေးမှုသည် ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာကိုပင် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဤနဂါးနှင့် ဖီးနစ် ယင်ယန်အိုးကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် မည်မျှအထိ အရသာရှိသော အစားအစာများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကျန်းလျိုကိုယ်တိုင်လည်း အလွန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

လူတိုင်း နေရာယူပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် နီရဲနေသော မီးသွေးခဲအချို့ကို ချထားလိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဆူပွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဟင်းရည်အနှစ်သည် လျင်မြန်စွာ ပူနွေးလာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေးဝါအိုးထဲမှ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာရာ လူတိုင်းမှာ အလိုအလျောက်ပင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းမိသွားကြသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်လုံးများက ကြေးဝါအိုးထဲမှ ဆူပွက်နေသော ဟင်းရည်အနှစ်ကို ကြည့်ကာ အရောင်လက်သွားပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝါး... အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

ဟော့ပေါ့ကို အကြိမ်များစွာ စားသုံးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒီကနေ့၏ မွှေးရနံ့မျိုးမှာ တစ်ခါမှ မကြုံစဖူးပင်။ ပြင်းရှလှသော မွှေးရနံ့က လူကို မူးယစ်သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"တကယ်ပဲ... ဒီအနံ့က ထူးထူးခြားခြား ပြင်းရှတာပဲ..."

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ပင်လျှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကြေးဝါအိုးထဲတွင် ဆူပွက်လည်ပတ်နေသော ဟင်းရည်အနှစ်ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားကာ တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။

"လာကြ... အားလုံးပဲ အခု စမ်းစားကြည့်လို့ရပြီ..."

၎င်းသည် ဟော့ပေါ့အိုးအတွက် ပါးပါးလှီးထားသော သိုးသားပြားလေးများသာ ဖြစ်သည်။ ဟင်းရည် ဆူပွက်နေသရွေ့ အနည်းနှင့်အများ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းလျိုက လူတိုင်းကို စတင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သိုးသားအချပ်အနည်းငယ်ကို တူဖြင့်ညှပ်ကာ ဟင်းရည်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မွှေလိုက်သည်။

ကျန်းလျိုက သိုးသားများကို ပြန်ဆယ်ယူလိုက်ရန် အသက်အနည်းငယ် ရှူချိန်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီး ပါးလွှာသော သိုးသားပြားလေးများမှာ ကျက်သွားလေသည်။

၎င်းတို့ကို သူ၏ရှေ့တွင်ထားကာ စပ်ရှရှ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသောအခါ ကျန်းလျို၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ အထိန်းအကွပ်မရှိ ကျလာပြီး မဆိုင်းမတွပင် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

နူးညံ့သော သိုးသားသည် ငရုတ်သီး၏ အစပ်အရသာ နှမ်းစေ့များ၏ မွှေးရနံ့တို့နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ကျန်းလျိုမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကြည်နူးစွာ ခံစားလိုက်မိသေးသည်။

‘အရသာရှိလိုက်တာ… မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိလိုက်တာ…’

ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ဟင်းအိုးဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ ၎င်း၏ အရသာနှင့် ရနံ့မှာ စွဲလမ်းသွားစေနိုင်သည်။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ကျန်းလျို၏ လုပ်ရပ်ကို အတုယူကာ သိုးသားအချပ်အနည်းငယ်ကို အိုးထဲသို့ နှစ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာကြသည်။

ကျန်းလျိုက မည်သူ့ကိုမျှ မတားဆီးဘဲ လူတိုင်းအတော်လေး စားသောက်ပြီးချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သစ်သီးဖျော်ရည်အချို့ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ သစ်သီးဖျော်ရည်များအပြင် ဝိုင်တစ်ပုလင်းလည်း ပါဝင်လေသည်။

ဖျော်ရည်ရော၊ ဝိုင်ပါ ကြွေပုလင်းများထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် မည်သူမျှ အတွင်း၌ ဘာရှိနေသည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်ပေ။

ကျန်းလျိုသည် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ ကြည်လင်သော ဆန်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ရှားဝူကျင်း အတွက် အရင်ဆုံး ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... တပည့်တော်..."

ကျန်းလျိုက သူ့အတွက် အရင်ဆုံး ဝိုင်ငှဲ့ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် အနည်းငယ် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသွားမိသည်။

ဤနေရာတွင် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ရှိနေပြီး အစ်ကိုကြီး လည်း ရှိနေရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဝိုင်ခွက်ကို သူ့အတွက် အရင်ဆုံး မငှဲ့ပေးသင့်ဘူး မဟုတ်ပါလော။

"ဝူကျင်း..."

သို့သော် ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းကို စကားအများကြီးပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သူ၏ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကနေ့ ပထမဆုံး သောက်မယ့်ခွက်ကို မင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုချင်တယ်..."

"ဆရာတော်... ဒါဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ရှားဝူကျင်းသည် ကျန်းလျိုကို ကြည့်ကာ အလွန်ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားလေသည်။

"ရပါတယ်... ဒီကနေ့ ပါကျဲလည်း မရှိဘူး… ဝူခုန်းကလည်း ဗောဓိသတ်ကို သွားပင့်တယ်... ငါ့ဘေးမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲရှိပြီး ဟင်းချက်စရာတွေကို ကူညီပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာလေ... ဒီကနေ့ စားသောက်ပွဲအတွက်ဆိုရင် မင်းက အနည်းဆုံး ကျေးဇူးတစ်ဝက်လောက်တော့ ရထိုက်ပါတယ်… ဒါကြောင့် မင်းကို အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုတာပေါ့..."

ကျန်းလျိုက ရှားဝူကျင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ကျန်းလျို၏စကားများကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် အားနာနေသော်လည်း ကျန်းလျိုပြောသည်မှာ ငြင်းဆန်၍မရကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဆရာတော်၏စကားများအရ ဤဝိုင်ခွက်သည် သူ၏အတွက်သာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

"ကဲပါ... တုံ့ဆိုင်းမနေနဲ့တော့… သောက်လိုက်ပါ..."

ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ၏ခွက်ထဲရှိ ဖျော်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်... တကယ်တော့ ဆရာတော်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အဓိကပါပဲ..."

ကျန်းလျို သောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခွက်ထဲရှိ ကြည်လင်သော ဆန်ဝိုင်များကိုလည်း တစ်စက်မျှမကျန်အောင် တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"ဒီဒုတိယမြောက် ဂုဏ်ပြုခွက်ကတော့ ဗောဓိသတ်အတွက်ပါ..."

ဂုဏ်ပြုခြင်း ဓလေ့ထုံးစံအပြည့်အစုံကို လိုက်နာကာ ကျန်းလျိုသည် ရှားဝူကျင်းကို အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုပြီးနောက် သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဆောင်တဲ့ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဗောဓိသတ်က တပည့်တော်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်... နောက်ပြီး ကောင်းယန် ကိုလည်း ဗောဓိသတ်ကပဲ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ဗောဓိသတ် တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ပါပြီ..."

"အောမိတော်ဖော.... အရာအားလုံးက လောကကြီးက လူသားတွေအတွက်ပါပဲ..."

ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ဖြင့် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ တူကိုချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို မျိုချကာ ပြောလိုက်သည်။

ဗောဓိသတ်သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အငမ်းမရ စားသောက်နေသော သူမ၏ ပုံစံကို မြင်လျှင် အခြားသူများအဖို့ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ကျဆင်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်သွားစေနိုင်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် ကျန်းလျိုကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးထားသော ဖျော်ရည်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်လေသည်။

"ဒီတတိယမြောက် ဂုဏ်ပြုခွက်ကတော့ မင်းအတွက်ပဲ နဂါးဖြူလေး..."

ချက်ချင်းပင် ကျန်းလျို၏ အကြည့်တို့က နဂါးမြင်းဖြူ ထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ပွဲလမ်းသဘင်များ၌ သောက်စားသည့် ယဉ်ကျေးမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းလျိုသည် အရက်သောက်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ဟိုတယ်တစ်ခုမှ စားဖိုမှူးသင်တန်းသား တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာများကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။

ဂုဏ်ပြုအရက်သောက်ရာတွင် ဝိုင်းထဲရှိ လူအားလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဂုဏ်ပြုပြီး တစ်ခွက်တည်းသာ သောက်လေ့ရှိသည် (သို့မဟုတ်)...

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တစ်ဦးချင်း သီးသန့် ဂုဏ်ပြုပါက စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသော လူအားလုံးကိုလည်း တစ်ဦးချင်းစီ ဂုဏ်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဘက်လိုက်ရာ ကျနေမည် မဟုတ်ပါလော။

"ဆရာတော်... တပည့်တော်ကိုလား..."

လူသားအသွင် ဖန်ဆင်းထားသော နဂါးမြင်းဖြူ သည် ကျန်းလျို၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး တူကိုချလိုက်ကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေဟန် ရှိသည်။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် လေးစားဖွယ်ရာ အဆင့်အတန်းရှိသော ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော် ဖြစ်ပြီး ရှားဝူကျင်းသည် ဆရာတော်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိသော်ငြားလည်း သူ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော်သူသည် စီးတော်ယာဉ်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ပါလော… သို့ပါလျက်နှင့် ဆရာတော်က သူ့ကိုလည်း လေးလေးနက်နက် ဂုဏ်ပြုနေသည်တဲ့လား…

"ဒါပေါ့... မင်းက ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ငါ့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တာလေ... မမောမပန်းဘဲ ညည်းညူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ဘူးဆိုတော့ ငါ မင်းကို ဂုဏ်ပြုသင့်တာပေါ့..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တကယ်ကို မှန်ကန်ပေသည်။ နဂါးမြင်းဖြူသည် အလွန်ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်လှသဖြင့် အနောက်အရပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင်ပင် ကျန်းလျိုသည် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် နဂါးမြင်းဖြူကို ရရှိပြီးကတည်းက သူ့အတွက် ကြီးမားသော အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

***