အခန်း ၃၄၄

အပိုင်း(၃၄၄)

ရှားဝူကျင်း၏ မျက်နှာထားသည် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။ သူ၏ဆရာဖြစ်သူက သူ့ကို ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပယ်နေပြီး ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကပင် သူ့ကို သတ်ချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်လု ထွက်ပြေးရန်သာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ပုံရလေသည်။

"မြန်မြန် သွားတော့လေ... ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ..."

ရှားဝူကျင်းသည် ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိုးပေါက်လေး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် သူမ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ် သည် ၂ စက္ကန့်မျှသာ ကြာရှည်ခံနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် မူလအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူမကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးတော့ဘဲ ကျန်းလျိုသည် လျင်မြန်စွာ တွေးတောလိုက်ပြီး သူ၏ အထူးအသုံးအဆောင်ပစ္စည်း နေရာမှ အဆင့်ကိုး မဟူရာကြာပန်းကို စိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ ကွမ်ယင်၏ ဦးခေါင်းထက်၌ ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကို ချုပ်နှောင်လိုက်ကာ ရှားဝူကျင်း ထွက်ပြေးရန် အချိန်ဆွဲပေးလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း..."

သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ရှားဝူကျင်းက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသွားဘူး..."

မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ အဆင့်ကိုး မဟူရာကြာပန်းကို ကြည့်ကာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် မူလက သူမ၏ ရတနာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ရွှမ်ကျန်းက ၎င်းကို အသုံးပြု၍ သူမကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ ဗုဒ္ဓစွမ်းအင်များသည် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရိုက်ခတ်လာပြီး မဟူရာကြာပန်း၏ ချုပ်နှောင်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွက်လိုက်လေသည်။

အဆင့်ကိုး မဟူရာကြာပန်းသည် အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရွှမ်ကျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့် သူမကို ချုပ်နှောင်ရန် ၎င်း၏ အာနိသင် တစ်ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဗောဓိသတ်... တပည့်တော် အပြစ်ကြီးမားစွာ ကျူးလွန်မိပါပြီ... အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ..."

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ရှားဝူကျင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ဟန်ပန်မှာ အပြစ်ပေးမှုကို ရိုးသားစွာ ခံယူရန် အသင့်ဖြစ်နေပေသည်။

နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ယင်ယန်အိုး ၏ အာနိသင်မှာ ကြီးမားလှသော်လည်း ၎င်းက အခြားသူများ၏ သဘာဝစရိုက်ကို အလိုအလျောက် လွှမ်းမိုးထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ပါ ကျရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ရင်ထဲမှ တင်းမာမှုများကြောင့် အိုး၏ အာနိသင်သည် ရှားဝူကျင်းကို ဆက်လက် မလွှမ်းမိုးနိုင်တော့ပေ။

စောစောက သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တွေးမိသောအခါ ရှားဝူကျင်းမှာ အလွန်တရာ နောင်တရသွားပြီး မျက်နှာများပင် စိမ်းပုပ်သွားကာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ရှားဝူကျင်း ရှင်းလင်းစွာ သိထားလေသည်။ အကယ်၍ ဗောဓိသတ်က သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့လျှင် ၎င်းထက် ပိုကောင်းသောအရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမက အသက်ချမ်းသာ မပေးနိုင်ဘူးဆိုလျှင်လည်း သူသေရရုံသာ ရှိတော့သည်။

လျိုရှားမြစ်သို့ ရာထူးချထားခံရသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ ရှားဝူကျင်းသည် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ် ဆက်လက် မနေထိုင်လိုတော့ပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားများ ၏ အဆင့်အတန်းများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိုသည်။ အကယ်၍ ပြန်မရောက်နိုင်ပါက သူ သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

မိမိ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှားဝူကျင်းကို ကြည့်ကာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ မျက်နှာထားသည် ရေလို မှောင်မိုက်နေပြီး မည်သည့်စကားမျှ မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ဝါးကိုမြှောက်ကာ ရှားဝူကျင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားလေသည်။

ရှားဝူကျင်းသည် ရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူရော်နေလေသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုရိုက်ချက်အောက်၌ ရှားဝူကျင်း၏ သွေးတန်း သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားသော ပမာဏတစ်ခုအထိ လျော့ကျသွားကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။ ယခင်က အပြည့်ရှိနေသော သွေးတန်း သည် ယခုအခါ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော်လည်း... ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပုံရလေသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုရိုက်ချက်က ရှားဝူကျင်းကို ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေနိုင်ပေသည်။

"ဟွန့်...”

ရိုက်ချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားသော ရှားဝူကျင်းကို ကြည့်ကာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ မျက်နှာထားသည် ရေလို မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို တကယ်တမ်း သတ်ပစ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်က ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ့ကို ဆဲဆိုနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ သူမက သူ့ကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ အမှားကို ဝန်ခံသည့် သဘောထားကလည်း အတော်လေးကောင်းမွန်သည့်အတွက်ကြောင့် ထပ်မံဆူပူနေခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။

ထို့အပြင် စကားအကြောင်းအရာက သူမနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ အကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို မည်မျှပင် စော်ကားဆဲဆိုစေကာမူ ပြဿနာ ဖြေရှင်းရမည် ဆိုပါက ဤအကြောင်းအရာသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ရာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။

"ဗောဓိသတ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်က အသုံးမကျဖြစ်သွားလို့ပါ..."

စားသောက်ပွဲသည် မပြီးဆုံးသေးဘဲ မပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရာ လှည့်ထွက်သွားသော ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကျန်း... ဒါမင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး..."

သူမက ကျန်းလျိုကို လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ရှားဝူကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ကြားကာလတွင် သူက ထွက်ပြေးပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်မည့်အစား ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ ခံယူချင်နေသည်တဲ့လော။

ရှားဝူကျင်း၏ ရွေးချယ်မှုက ကျန်းလျိုကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူ၏ မျှော်လင့်ထားမှုများထက် လုံးဝ သွေဖည်သွားခဲ့လေသည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ၏ အဆင့်အတန်းတွင် ပါဝင်နိုင်ရန် ရှားဝူကျင်းက ဤသို့ လုပ်ဆောင်လေလေ ကျန်းလျိုက သူ့ကို ဆက်မထားချင်လေလေ သူ့ကို မောင်းထုတ်ချင်လေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဆရာတော်... ဆရာတော်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ကြောင့် ဆရာတော် အခက်တွေ့သွားပြီ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ရှားဝူကျင်းသည် ကျန်းလျိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရှားဝူကျင်း၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို ကျန်းလျိုက ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းလျိုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ရှားဝူကျင်း၏ နှလုံးသားသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ဆရာကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြီဟု အမြဲလိုလို ခံစားနေရလေသည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဆရာတော်သည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းသလိုဖြစ်နေပြီး တမင်တကာဖြစ်စေ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ သူ့ကို ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ရှားဝူကျင်းသည် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးပြီး ဆုလာဘ်များ ရရှိနိုင်သရွေ့ သူ့ကို တမင်တကာ သဘောကျအောင် လုပ်နေစရာ မလိုဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောဆိုကာ ဆရာဖြစ်သူကို ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီး ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကိုပင် စော်ကားမိခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ဗောဓိသတ်၏ ဒေါသနှင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဆရာတော်က အတိတ်က မကျေနပ်ချက်များကို အလေးမထားဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝင်ပါလာကာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ထံမှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်အပေါ် ဆရာတော်၏ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိသနည်း။ ဗောဓိသတ်ကို စားသောက်ပွဲအတွက် အထူးဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းကပင် ထိုအချက်ကို သိသာထင်ရှားစေသည်။

အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ဗောဓိသတ်က သူ့ကို များစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး ဤလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန်ပင် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း ၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးရန်အတွက် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကိုပင် ရိုက်ခတ်တိုက်ခိုက်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ဤအရာများကို တွေးမိသောအခါ ရှားဝူကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်းလျိုအပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဂါးမြင်းဖြူ ၏ စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလက်ခံသွားလေသည်။

ဆရာတော်သည် အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်သလို ထင်ရသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထား နွေးထွေးသူတစ်ဦး အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေသည်။ အပေါ်ယံတွင် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလို ရှိနေသော်လည်း အရေးကြုံလာသောအခါ သူတို့၏ ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ရလေသည်။

ကျန်းလျိုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှားဝူကျင်း၏ နှလုံးသားသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခုမှစ၍ သူတို့၏ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် သူစွမ်းနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး အလုပ်အကျွေးပြုကာ သည်းခံသွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် စကားများ မပြောတော့ပါဟု တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်... အဲဒီလို ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ..."

ရှားဝူကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ထိုခံစားချက်က အလွန် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရာ အားလုံးက ရှားဝူကျင်းကို မောင်းထုတ်ရန် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် အဖွဲ့ထဲမှ ကန်ထုတ်ပစ်ရန် သူကိုယ်တိုင် အကွက်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူက သူ့ကို ဤမျှလောက်အထိ ကျေးဇူးတင်နေသည်တဲ့လား။ ကျန်းလျိုသည် သူကိုယ်တိုင် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

***