အခန်း ၃၄၇

အပိုင်း(၃၄၇)

ဘုရင်ကြီးသည် ကျန်းလျို မင်းသမီး ပိုင်ဟွာရှို့အား ကယ်တင်ခဲ့သည့် သတင်းကို ကြားသိထားပြီးဖြစ်ရာ နန်းတော်ထဲတွင် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အလျင်အမြန် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"သမီးတော်... သမီးတော် ပြန်လာပြီပဲ... ဆယ်နှစ်ကျော်တောင် ကြာခဲ့ပြီ... သမီးတော် နေကောင်းရဲ့လား..."

ဘုရင်ကြီး၏ အကြည့်တို့က မင်းသမီး ပိုင်ဟွာရှို့ထံသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေပြီး သူမ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ စကားသံများပင် ထစ်ငေါ့နေလေသည်။

"မိဘကို မရိုသေတတ်တဲ့ သမီးတော် ပြန်ရောက်လာပါပြီ ခမည်းတော်..."

မင်းသမီး ပိုင်ဟွာရှို့ မှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်။ မိဘများနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ မှတ်မိနေသော ပုံစံထက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ပိုင်ဟွာရှို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"သမီးတော် ပြန်လာတာပဲ ကောင်းပါတယ်ကွယ်... ပြန်လာတာပဲ ကောင်းပါတယ်…"

တုန်ယင်နေသော လက်များနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးနေပြီး ဘုရင်ကြီးသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် မင်းသမီးကို ထူမပေးလိုက်လေသည်။

အောင်ပွဲခံ တေးဂီတသံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤအချိန်တွင် မင်းသမီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ပွဲလမ်းသဘင် ကျင်းပဖွယ်ရာ အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ပိုးကြိုးနှင့် ဝါး တူရိယာများ၏ တီးခတ်သံများသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ခဏချင်းအတွင်း ပွဲတော် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

"ဟင်း... ဒါက သေမျိုးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကြီးတစ်ခုပဲ..."

သာမန်နောက်ခံများမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသူများ မဟုတ်သော်လည်း ဤပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော သားအဖ ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုကို ကြည့်ကာ ဘေးတွင်ရှိနေသော စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားကြကြလေသည်။

ဒင် - "သမီးတော်အပေါ်ထားသည့် နက်ရှိုင်းသောမေတ္တာ" တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ အတွေ့အကြုံမှတ် ၂၈၀,၀၀၀ နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ၁ ခု ရရှိသည်။

ဒင် - အဆင့်တက်သွားပါပြီ။ လက်ရှိအဆင့် (၃၅) သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ် ၏ သတိပေးသံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းလျို၏ အဆင့်မှာ (၃၅) သို့ တက်သွားလေသည်။

‘ဇာတ်ကောင် အချက်အလက်’

အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် 'ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင်' ကို စိတ်ထဲမှ ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သက်ဆိုင်ရာ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် သည် ကျန်းလျို၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

အမည် - ကျန်းလျို (အပြာရောင် မျက်နှာပြင်)

ကျား/မ - ကျား

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း - ကရုဏာရှင် ဗောဓိသတ်

အဆင့် - ၃၅ (၈,၅၀၀ / ၂,၀၀၀,၀၀၀)

လက်နက်ကိရိယာများ - ....

ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင် ကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် ပူပန်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်သွားလေသည်။

ပူပန်ရခြင်းမှာ အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံမှတ် များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ပို၍ များပြားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဆင့်တစ်ဆင့်တက်ရန် အတွေ့အကြုံမှတ် နှစ်သန်းအထိ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပျော်ရွှင်ရခြင်းမှာမူ သူ၏ အဆင့် တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အဆင့် ၃၅ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အွန်လိုင်းဂိမ်းများ၏ သတ်မှတ်ချက်များအရ ဆိုလျှင် တစ်နှစ်ကျော်ကြာမှ အဆင့် ၃၅ သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် နှေးကွေးလှပေသည်။

သို့သော် "အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ်" ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်မူ တစ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း သာမန်လူတစ်ယောက်ဘဝမှ ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

သူ၏ လက်ရှိအဆင့်ကို တွေးတောရင်း ကျန်းလျို၏ အကြည့်တို့က သူ၏ မဟူရာ ကျောက်စိမ်း စိပ်ပုတီး ထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရှိသော လက်နက်ကိရိယာ ဖြစ်ပြီး အထူးစွမ်းရည် တစ်ခုသာ ပါဝင်သည်။ ထိုစွမ်းရည်မှာ ပစ္စည်းကိရိယာ တပ်ဆင်ရန် လိုအပ်သော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ၅ ဆင့် လျှော့ချပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် သူသည် ယခုအခါ အဆင့် ၄၀ လက်နက်ကိရိယာများကို တပ်ဆင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မမြင်နိုင်သော အားဖြင့် ဤအရာက သူ၏ စွမ်းအားကို အခြားအဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာတော်... သမီးနဲ့ ကြာရှည်စွာ ကွဲကွာနေခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလို့ ဝမ်းသာလွန်းတဲ့စိတ်နဲ့ ဆရာတော်တို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင် ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး နန်းတော်ထဲကို အတူတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါ… တပည့်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် ဆရာတော်တို့ကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..."

မင်းသမီး ပိုင်ဟွာရှို့ နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အနီးတွင် ရပ်နေကြသော ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို သတိပြုမိသွားကာ ဘုရင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖော်များကို နန်းတော်အတွင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အောမိတော်ဖော... မင်းကြီးရဲ့ ခံစားချက်တွေကို တပည့်တော် နားလည်ပါတယ်…"

ကျန်းလျိုက လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓ နာမတော်ကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် နန်းတော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။ ဘုရင်ကြီးက သူ ယခင် ကတိပေးထားခဲ့သော ဆုလာဘ်များကို မပေးဘဲ နေ၍မရနိုင်ရာ ပေးသနားလာသော ရွှေစင်တစ်သောင်းကို ကျန်းလျိုသည် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် အထူးသဖြင့် လူဆယ်ယောက်စာမျှ စားသောက်နိုင်သော အစားအသောက်ကြီးသည့် ကျူးပါကျဲ ကြောင့် သူ့တွင် ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆွမ်းခံသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သာမန် ပြည်သူလူထုအပေါ် အမြတ်ထုတ်ခြင်းမျိုးကို ကျန်းလျို မပြုလုပ်လိုပေ။

....

အခြားတစ်နေရာ…

ခရမ်းရောင် ဝါးတောအုပ် တွင်မူ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် သည် ကြာကန် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီး အချို့ကို ကိုင်ထားကာ ကန်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချပေးနေလေသည်။

ကြာကန် ထဲရှိ ငါးများနှင့် ပုစွန်များသည် အစာအတွက် လုယက်နေကြသော်လည်း ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အတွေးများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းလျိုက သူမကို မီးသွေးကြေးဝါအိုး ဖြင့် သိုးသားစားသုံးရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလုပ်ရပ်အပေါ် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် က အလွန်အမင်း သဘောကျ နှစ်သက်မိလေသည်။

သူတို့သည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြရသော်လည်း ကျန်းလျို ဖန်တီးချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှကြောင်း သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ကို အပျော်ရွှင်ဆုံးဖြစ်စေခဲ့သည့် အရာမှာ ကျန်းလျို၏ စာနာတွေးတောပေးမှုပင် ဖြစ်သည်။ ပြဿနာများစွာ ရှိနေသည့်တိုင် သူမကို ဂရုစိုက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့ခြင်းက မဟူရာကြာပန်း အငြင်းပွားမှုများနှင့် ပတ်သက်သော တင်းမာမှုအချို့ကို လျော့ကျသွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရှားဝူကျင်းကို တွေးမိသောအခါ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်၏ မျက်မှောင်များက အနည်းငယ် ပြန်လည်ကြုတ်သွားလေသည်။

ထိုနေ့က ရှားဝူကျင်း၏ အပြုအမူမှာ ထူးဆန်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်က ခံစားမိလေသည်။

သူမ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဘုံသုံးပါး တွင် သူမကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အရာများမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။ မူးယစ်နေခြင်း မရှိ၊ ဆေးခတ်ခံထားရခြင်း မရှိ၊ မှော်အတတ်ဖြင့် ပြုစားခံထားရခြင်းလည်း မရှိဘဲလျက် ရှားဝူကျင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရမ်းသန်းပြောဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော…

"ဒါကြောင့်ကိုး... ရွှမ်ကျန်း က ရှားဝူကျင်း အပေါ်မှာ အမြင်မကြည်သလို ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရတာ... အရင်ဘဝ ကိုးဆက်တုန်းက သူက ရှားဝူကျင်းရဲ့ စားသောက်တာကို ခံခဲ့ရတဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်ကြောင့်လို့ပဲ ငါထင်ခဲ့မိတာ... ဒါပေမယ့် ဒါက ရှားဝူကျင်း ကိုယ်တိုင်ကြောင့်များ ဖြစ်နေမလား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော ရှားဝူကျင်းနှင့် သူ၏ ပေါက်ကွဲပြောဆိုမှုများကို တွေးမိသောအခါ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်ထံသို့ အသိအမြင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ဗောဓိသတ်...ဝက်တစ်ကောင်ရဲ့ အနမ်းခံရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဟင်..."

ရှားဝူကျင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူမကို မေးခဲ့သော သူ၏မေးခွန်းကို ပြန်လည်သတိရလာခြင်းမှာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်အတွက် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ထိုမေးခွန်းကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်နှင့် ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်သစ်သီး ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားလေတော့သည်။

ကြာကန် ထဲတွင် အစာလုနေကြသော ငါးများနှင့် ပုစွန်များသည် ဗောဓိသတ်၏ မပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိလိုက်ကြပြီး ကန်အောက်ခြေသို့ အလျင်အမြန် ငုပ်ဆင်းသွားကြကာ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

ရှားဝူကျင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ အတွေးများမှာ လုံးဝ ရှင်းလင်းမနေခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမ အနေဖြင့် ကြည်လင်သော အတွေးများကို အလိုရှိပါက ဤကိစ္စကို အဖြေမရှာဘဲ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် တာလော့ရွှေနတ်မင်း အဆင့်တွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ရှားဝူကျင်းသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မှာ သူမ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုမျှသာ ရှိသည်။ ဤစော်ကားမှုကို သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏နောက်တွင် ဖူးစာကြိုး တစ်ချောင်း သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"အောမိတော်ဖော... အချစ်ရေး စမ်းသပ်မှုက ကျော်လွှားရ အခက်ခဲဆုံးပဲ... ရွှမ်ကျန်း… ဝူခုန်း နဲ့ ပါကျဲ တို့ အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အချစ်ရေး စမ်းသပ်မှုတွေ ရှိကြတယ်... ဝူကျင်း တစ်ယောက်တည်းတော့ ကင်းလွတ်နေလို့ မရဘူးလေ... ဒီနောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဖူးစာကြိုးက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်စေပြီး… အခက်အခဲ ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါး ထဲကို ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးလိမ့်မယ်..."

ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်.... သူမသည် ဖူးစာကြိုး ကို ညင်သာစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဗလာနယ် အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

***