အခန်း ၃၄၈

အပိုင်း(၃၄၈)

အခြားတစ်နေရာ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခု၌ ရှားဝူကျင်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် အဖွဲ့ မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရတနာဆင် တိုင်းပြည်မှ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်ကြောင့် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူသား ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုအချို့က သူ့ကို မိစ္ဆာဆိုး ဟု စွပ်စွဲကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်း မည်ဟုဆိုပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလေသည်။

အကယ်၍ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် အဖွဲ့ သို့ မဝင်ရောက်မီကသာ ဆိုလျှင် သူသည် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ထိုလူများကို သတ်ပစ်ခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် အဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျန်းလျို ကြောင့် သူက လက်လွတ်စပယ် သတ်ဖြတ်လို့ မရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြားလည်း ရယ်စရာကောင်းစွာပင် ဗလာနယ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း အဆင့် နှင့် နတ်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်စု၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။

တစ်နေ့တွင် ရှားဝူကျင်းသည် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်တန်းများရှိ ကျောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အဝေးမှ ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများကို ခံစားနေရလေသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ လူယုံတစ်ဦးပင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော ဒုက္ခမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေရသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဟူး..."

လတ်တလော ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကို တွေးမိသောအခါ ရှားဝူကျင်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိလေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ဖြစ်ရခြင်းမှာ မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရှိဘဲ အမြဲတမ်း လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေသည်။ အကယ်၍ သူ့ အနေဖြင့် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ်သာ နေထိုင်ပြီး ရေအောက်စံအိမ် တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ကာ နေချင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဘဝသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အတွင်းစိတ် နက်ရှိုင်းသော နေရာ တစ်ခု၌မူ သူသည် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ် မနေလိုပေ။ သူသည် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်များနှင့် မပေါင်းသင်းဘဲ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ အကြားတွင်သာ နေထိုင်လိုသော ဆန္ဒရှိလေသည်။

အထီးကျန် မိစ္ဆာ သတ္တဝါတစ်ကောင်အဖြစ် ရှင်သန်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် မသင့်တော်လှပေ။

ဝှစ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ တိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏နောက်တွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး ရောက်ရှိလာလေသည်။

"နတ်စစ်ဗိုလ်မင်းတို့... ဒီကောင်က ပြဿနာရှာတဲ့ မိစ္ဆာ ပဲ… ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်များစွာကိုလည်း ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမိစ္ဆာဆိုးကို အမြန်ဆုံး အပြစ်ပေးတော်မူပါ..."

မျက်နှာတွင် ဖူးယောင်ပွန်းပဲ့ ဒဏ်ရာများရနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ ဘေးတွင်ရပ်လျက် ရှားဝူကျင်းကို ခါးသီးစွာ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှားဝူကျင်းသည် ထိုသူကို မှတ်မိနေသည်။ သူသည် ယခင်က ရှားဝူကျင်းကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရိုက်ခံလိုက်ရသော ဗလာနယ်သို့ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့် မှ ကျင့်ကြံသူပင် ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ သူသည် ရှားဝူကျင်းကို နှိမ်နင်းရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် များကိုပင် ပင့်ဖိတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဘယ်လို မိစ္ဆာဆိုး ကများ ဒီလောက်တောင် ရောင့်တက်ရဲရတာလဲ..."

ခန့်ညားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ရှိသည့် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးက ရှားဝူကျင်းအား လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ရမ်းခါကာ ချိန်ရွယ်လျက် ပြောလိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီး အဖြစ် မှတ်မိနေသေးလျှင် (သို့မဟုတ်) ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် များက သိရှိနေသေးလျှင် ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် လူ့ပြည်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီးကတည်းက ရှားဝူကျင်းသည် သူ၏ မူလအသွင်အပြင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ အရပ်သုံးမီတာခန့်မြင့်ပြီး အလွန်အမင်း တောင့်တင်းခိုင်မာသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် တူနေသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ အသိမိတ်ဆွေများပင် သူ့ကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ရပ်လိုက်ကြပါဦး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းက မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာကောင်လဲ..."

ရှားဝူကျင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က..."

ဤကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ မေးခွန်းထုတ်မှုကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်းမှာ စကားများ ထစ်ငေါ့သွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် အဖွဲ့ မှ အဘယ်ကြောင့် ထွက်လာခဲ့သနည်း။ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် က သူရှိနေခြင်းကို သတိမထားမိစေရန် ပုန်းရှောင်နေဖို့ မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မရနိုင်ပေ။

"ဟွန့်... ကောက်ကျစ်တဲ့ မိစ္ဆာ... မင်းက အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ရှားဝူကျင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက်... သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှားဝူကျင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှားဝူကျင်းသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိသဖြင့် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ဤကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် များသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူ့ထက် အားနည်းခြင်း မရှိပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မထုတ်ဖော်လိုသဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာတောင်ဝှေး ကို အသုံးပြုရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လူအင်အားချင်းလည်း မမျှသဖြင့် ရှားဝူကျင်းအနေဖြင့် ဤကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူသည် အသက်လု ထွက်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"မိစ္ဆာဆိုး... မင်း ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

ရှားဝူကျင်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးမှာ ပို၍ အားတက်သွားကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးကြလေတော့သည်။

....

ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ တော်ဝင်နန်းတော် အတွင်း၌မူ ဘုရင်ကြီးသည် သူ၏ ကတိအတိုင်း ရွှေတစ်သောင်းကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

ဤရွှေတစ်သောင်း ဆိုသောအရာမှာ ကြေးပြားတစ်သောင်းဖြင့် ဆုချမည်ဟူသော အနှစ်သာရမပါသည့် ကတိစကားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ရွှေစစ်စစ် တစ်သောင်းဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလျိုသည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ရွှေတစ်သောင်းလုံးကို မဆိုင်းမတွ လက်ခံလိုက်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရာ နေရာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

" ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... မင်းသမီးလေးကို ဘယ်လိုများ ကယ်တင်ခဲ့တာလဲ... အဲဒီအကြောင်းလေး ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား..."

ကျန်းလျို ရွှေများကို သိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့် ဘုရင်ကြီးက သူ့ကို ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အော်... တိုက်ပွဲက တော်တော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့ပါတယ်... ကောင်းကင်ကြီးတောင် မှောင်မိုက်သွားပြီး လမင်းကြီးတောင် ကွယ်ပျောက်သွားတဲ့အထိ ပြင်းထန်လွန်းလှပါတယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုံးဝ စိတ်ကူးယဉ် ဖန်တီးထားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအကြောင်းကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးကို ပြိုကျသွားစေမယ့် လက်ဝါးရိုက်ချက်တွေများ သို့မဟုတ်... တောင်ကြီးတစ်တောင်ကို မပြီး ပြိုင်ဘက်ဆီကို ကျောက်ခဲတစ်လုံးလို ပစ်ပေါက်လိုက်တာမျိုး စတဲ့ ဖော်ပြချက်တွေနဲ့အတူ...သူ၏ ဇာတ်ကြောင်းပြောပြမှုသည် အတိတ်ဘဝက စိတ်ကူးယဉ် သိုင်းဝတ္ထုများထဲမှ တိုက်ခိုက်ရေး ပြကွင်းပြကွက်များကို ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အလွန်အသက်ဝင်လှသဖြင့် ဘုရင်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားပင် မဟနိုင်တော့ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီမိစ္ဆာက ကျွန်တော်တို့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ မင်းသမီးကို အပြင်ဘက် ပစ်ပေါက်ပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးသွားတော့တာပဲ... ကျွန်တော်တို့က မင်းသမီးကို ကယ်တင်ဖို့ ပထမဦးစားပေးရတာဆိုတော့ မင်းသမီးကို အရင်ဖမ်းလိုက်ရတယ်လေ… အဲဒီလိုနဲ့ မိစ္ဆာဆိုးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပါ..."

ပုံပြင်ပြောသူ တစ်ယောက်၏ အလားအလာများကို ပြသနေသော စိတ်အားထက်သန်သည့် ရှင်းပြချက်တစ်ခု အပြီးတွင် ကျန်းလျိုက နိဂုံးချုပ်လိုက်လေသည်။

"အာ... မိစ္ဆာဆိုးက လွတ်သွားတယ် ဟုတ်လား... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...အကယ်၍ ဆရာတော်တို့ ထွက်သွားခဲ့ရင်… မိစ္ဆာဆိုးက ကလဲ့စားချေဖို့ ပြန်လာရင်ကော... ဆရာတော်... ကျေးဇူးပြုပြီး အဆုံးထိ ကူညီပေးပါဦး… ဒီမိစ္ဆာဆိုးကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပေးပါ..."

ရလဒ်ကို ကြားသောအခါ ဘုရင်ကြီးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဒင် - "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း" တာဝန် ပေါ်ထွက်လာပါပြီ။ တာဝန် သတ်မှတ်ချက် - ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရန်။ အောင်မြင်ပါက ဆုလာဘ် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၈,၀၀၀,၀၀၀ နှင့် ရာဇဝင် အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ၁ ခု။ ကျရှုံးပါက ပြစ်ဒဏ် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၈,၀၀၀,၀၀၀ နှုတ်ယူခံရမည်။

လက်ခံမည် / ငြင်းပယ်မည်

ဘုရင်ကြီးက အကူအညီတောင်းခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စနစ် ၏ သတိပေးသံကလည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤအလိုအလျောက် တာဝန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ ဤတာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်က အတွေ့အကြုံမှတ် ရှစ်သန်းတဲ့လော။ ဝတ်ရုံဝါ မိစ္ဆာ ၏ ဦးခေါင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။

သို့သော် ဤသွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုသည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်းလျိုသည် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ အကျိုးအမြတ်နောက်သို့ လိုက်၍မရနိုင်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းကြီး... မင်းကြီးအတွက် ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းလျိုသည် စနစ်၏ တာဝန် သတိပေးချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သော်လည်း ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ ဘုရင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လေးနက်တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် သဘောတူထားသော်လည်း ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖော်များ ရတနာဆင် တိုင်းပြည် တွင် ရှိနေသရွေ့ ဘုရင်ကြီးသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အမှန်တကယ် ထွက်ခွာလိုပါက ခရီးသွားလက်မှတ်ပြား ပေါ်တွင် ဘုရင်ကြီး၏ တံဆိပ်တုံး လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မင်းသမီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ နေပြည်တော်တစ်ခုလုံးသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပွဲလမ်းသဘင်များ ဆင်ယင်ကျင်းပခဲ့ကြပြီး ဘုရင်ကြီးကလည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် ကျန်းလျိုကို အလောတကြီး မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။

အလားတူပင် ကျန်းလျိုသည်လည်း အလျင်လိုမနေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၌ ရှားဝူကျင်း ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

***