အခန်း ၃၅၀

အပိုင်း(၃၅၀)

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျူးပါကျဲသည် သူ၏ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်လျက် နေပြည်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ ပါကျဲ... အဲဒီ မိစ္ဆာ ကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီလား..."

ကျူးပါကျဲသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက မေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရှိနေသော ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ ဘုရင်ကြီးမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကျူးပါကျဲကို ကြည့်နေလေသည်။

"ဆရာတော်... အဲဒီ မိစ္ဆာဆိုး ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ကျွန်တော်တို့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာသလိုပဲ... နေ့လယ်ကတည်းက တိုက်ခိုက်နေတာတောင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးဘူး..."

ခေါင်းကိုခါယမ်းလျက် ကျူးပါကျဲက အနည်းငယ် လက်မြှောက်အရှုံးပေးချင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး… အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလား... ငါကူညီဖို့ လိုအပ်မယ် ထင်တယ်..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်လည်း မလိုပါဘူး ဆရာတော်... ကျွန်တော် သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်... အဲဒီ မိစ္ဆာဆိုး ကို ကျွန်တော် ဆဲဆိုစိန်ခေါ်နေတုန်းက… သူက သာမန် မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ဘဲ လူ့ပြည် ကို တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပုံရတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ်..."

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျူးပါကျဲက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လူ့ပြည်ကို တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာတယ် ဟုတ်လား... တကယ်ကြီးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေသည်။

"နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဟုတ်လား..."

ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ ဘုရင်ကြီးပင်လျှင် လန့်ဖြန့်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ထိုအရာက မည်ကဲ့သို့ အခြေအနေနည်း။ သူ၏ သမီးတော်ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ပြန်ပေးဆွဲထားခဲ့သော သတ္တဝါက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာသည်တဲ့လော။ ထိုအရာက အမှန်လော။ အမှားလော.

"ဝူခုန်း... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကိစ္စက တော်တော်လေး ကြီးကျယ်သွားပြီ... မင်း ကောင်းကင်ဘုံ ကိုသွားပြီး လူ့ပြည်မှာ တိတ်တဆိတ် မိစ္ဆာ ဖြစ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားများ ရှိနေသလားဆိုတာကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ..."

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းလျိုက စွန်းဝူခုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဆရာတော်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဟုတ်လား... ဒါ အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမှားပဲဖြစ်ဖြစ် သေချာပေါက် စုံစမ်းကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့..."

ကျန်းလျို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူလက်ခံကာ ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ ဘုရင်ကြီးသည် ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

....

ရတနာဆင် တိုင်းပြည် မှ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော မြစ်ကမ်းပါးတစ်ခုဘေးတွင် ခေါင်းပေါ်၌ ဦးချိုများရှိပြီး တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဝတ်လျှော်နေလေသည်။

လျှော်ဖွပ်ရန် အဝတ်အစားများ အပြည့်ပါသော ဇလုံကြီးနှစ်ခုနှင့်အတူ သူမ၏ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းခက်ခဲပုံရလေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ရေပြင်ထက်၌ သတိလစ်နေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မြစ်စုန်အတိုင်း မျောပါလာလေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ ထိုလူကို ကမ်းစပ်သို့ အားစိုက်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူခြင်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေသေးတယ်... တကယ့်ကို တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ ယောက်ျားကြီးပဲ… သူ့အရပ်က သုံးပေလောက်တောင် ရှိမယ်ထင်တယ်..."

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ...။ ရှားဝူကျင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ရှိသော ဂူတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်... သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များက တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအဖြစ်က ရှားဝူကျင်းကို ခေါင်းခါသွားစေပြီး သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားနေကာ လျိုရှားမြစ် တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည့် အချိန်ကထက်ပင် ပို၍ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျိုရှားမြစ် တွင် ရှိနေစဉ်က သူသည် အတော်လေး ကြီးစိုးနိုင်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

မူလက ရှားဝူကျင်းသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်ရှိသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ကိုပင် အသုံးပြုရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တိုက်လိုက် ဆုတ်လိုက်ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အင်အားသုံး၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါးစလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သော်လည်း အလားတူပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့လေသည်။

"ဟေး... ရှင်နိုးလာပြီလား... ရှင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ရှားဝူကျင်း တစ်ယောက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လက်ရှိ အခက်အခဲအကြပ်အတည်းများကို စဉ်းစားနေရင်း ဘဝကြီးက အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းသွားပြီဟု ခံစားနေရစဉ် သူ၏ ဘေးမှ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုတစ်စုံ ပါရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သိပ်လှပခြင်း မရှိဘဲ သာမန်ရုပ်ရည်မျိုးသာ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းတိပ်အနည်းငယ်ပင် ရှိနေသေးသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှားဝူကျင်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်... ကျွန်တော့်နာမည်...”

ရှားဝူကျင်းသည် ပြန်မဖြေမီ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

“လျိုရှား လို့ခေါ်ပါတယ်..."

ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလား... အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... လမ်းကြုံလို့ ကူညီလိုက်တာပါ..."

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှားဝူကျင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ရေထဲ ရောက်နေရတာလဲ... ရှင့်မှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့လို့လား..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံနေရလို့ပါ... မိန်းကလေးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ… မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး လုပ်ရတာကို သဘောကျတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်လေ... ကျွန်တော်... ဟူး..."

သူ၏ အခြေအနေအကြောင်း ပြောပြရင်း ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် နှစ်ပါး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"အော်... အဲဒီလိုကိုး..."

ရှားဝူကျင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး မိစ္ဆာ က နားလည်ကြောင်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူမသည် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် များ၏ ဒုက္ခအခက်အခဲများကို နားလည်ထားလေသည်။ အပေါ်ယံတွင် လူသားမျိုးနွယ် က မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေကြသူများမှာ သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ကို လုပ်ဆောင်ကြသော လူသားများစွာကမူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရသည်ကို သဘောကျကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သာမန် မိစ္ဆာ အများစုသည် အစွမ်းထက် လူသားများကို ရှောင်ရှားရန် တောင်တန်းများထဲတွင်ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ သွားရောက်နေထိုင်ကြလေသည်။

"ဒါနဲ့... မိန်းကလေးရဲ့ နာမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ သိခွင့်ပြုပါ..."

ရေထဲမှ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို ထည့်တွက်ကာ ရှားဝူကျင်းက မေးလိုက်သည်။

"အော်... လူတိုင်းကတော့ ကျွန်မကို အားမေ လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်... ရှင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

ရှားဝူကျင်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး မိစ္ဆာ က တရားဝင်နာမည် မရှိသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အားမေ... ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်လေးပဲ..."

ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ရှားဝူကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟေး... အားမေ... နင် ဘယ်တွေများ သွားပုန်းနေတာလဲ..."

ထိုစဉ် ဂူအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အာ..."

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ အားမေ၏ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှားဝူကျင်းအား အသံမထွက်ရန် အလျင်အမြန် သတိပေးကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဂူ၏ အပြင်ဘက်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာ တစ်ကောင်သည် မတ်တတ်ရပ်လျက် လမ်းလျှောက်နိုင်သော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"မဟာဘုရင်ကြီးက သနားလို့ နင့်ကို ခေါ်ထားပြီး သေသေချာချာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေတာကို… နင်က တိတ်တဆိတ် သွားပုန်းနေတာလား..."

"ဝံပုလွေ ရှေ့တန်းတပ်မှူး... ကျွန်မ... ကျွန်မ ခိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ..."

အားမေသည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ရီနေလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆင်ခြေပေးချင်နေသေးတာလား... မြစ်ကမ်းဘေးမှာ နင်ပစ်ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်တွေကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်... နင် ပြန်မလာတာ နာရီဝက်လောက်တောင် ရှိနေပြီ..."

ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် သူ၏ ဝံပုလွေအမြီး ကျာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကာ ခပ်ပြင်းပြင်း သုံးချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရလေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ဂူအတွင်းရှိ ရှားဝူကျင်းသည် အပြင်တွင် ဘာတွေ အတိအကျ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သူ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ အားမေသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ကျာပွတ်ဖြင့် အရိုက်ခံနေရပြီး သူမ၏ အရေပြားများ နေရာအတော်များများတွင် စုတ်ပြဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

ဂူထဲမှ ရှားဝူကျင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မစုတ် ဂူထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ဘာလို့ သွားပုန်းနေတာလဲလို့ ငါတွေးနေတာ... ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးတွေ့တတ်နေပြီပေါ့လေ... ဟားဟားဟား..."

ရှားဝူကျင်းသည် အရပ်သုံးမီတာကျော်မြင့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်ဖြင့် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသော်လည်း ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ၏ အမြင်တွင်မူ အားမေ ကဲ့သို့သော ကောင်မစုတ်နှင့် ပတ်သက်နေသူ မည်သူမဆို အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး မဖြစ်နိုင်ဘဲ လူတွေကို ခြောက်လှန့်ရန် အရပ်ရှည်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အားမေ က မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အို... ငါ့ကိုတောင် ပြန်ပြောချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ... ဒီကနေ့ နင့်ကို သေသေချာချာ မဆုံးမရရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းခေါ်လိုက်တော့..."

အားမေက ပြန်လည်ငြင်းဆန်လိုက်သဖြင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ကျာပွတ်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှားဝူကျင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော တွန်းအားဖြင့် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ကို လွင့်စင်ထွက်သွားစေလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကိုပင် ရိုက်ခွဲမိသွားကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရလေသည်။

“အား...”

ထို့နောက်... သူသည် ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ဘဲ အရိုက်ခံထားရသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးကုပ်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... "

***