အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) - အဆိပ် (၂)

ထိုလူမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရင်ခွင်ထဲမှ စက္ကူထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရ၏။

အမှန်တကယ်တွင် ပုလင်းများစွာကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ဤကဲ့သို့သော စက္ကူထုပ်ငယ်များကို ကိုယ်ပေါ်တွင်ဆောင်ထားခြင်းက ပိုမိုအဆင်ပြေစေပေသည်။

ချူချင်းသည် ယခင်နည်းလမ်းအတိုင်း ထိုစက္ကူထုပ်ကိုလည်း အဝတ်စဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျုပ်မေးမယ်... ခင်များ ဘယ်သူလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဝမ်ရိုကို ဖမ်းချင်ရတာလဲ..."

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... အဲဒီမိန်းကလေးက ကျစ်ချန်ရှင်းလော့ ဝမ်ဖူစန်းရဲ့ သမီးပဲ... အခု ထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြားက ဝမ်ဖူစန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ... ငါက သူ့သမီးကို သုံးပြီး အဲဒီရတနာနဲ့ လဲလှယ်ချင်လို့ပေါ့..."

ထိုလူက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ငါပြောပြမယ်... ငါ့ဆရာက အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်ပဲ..."

"မင်းသာ ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်... ကောင်းကင်ဘုံကနေ ငရဲပြည်အထိ မင်းဘယ်နေရာမှာမှ မြေမြှုပ်စရာနေရာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချူချင်း၏ မျက်ဝန်းများကျုံ့သွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးစိုက်လိုက်၏။

“အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်လား... ခင်များပြောတာက ‘မိုင်တစ်သောင်း အဆိပ်လေပြင်း၊ အလောင်းတစ်ထောင် အရိုးတစ်ရာ’လို့ ကျော်ကြားတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ကို ပြောတာလား…”

"ဟုတ်တယ်..."

ထိုလူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း သူ့ရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတယ်ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း သိမှာပေါ့..."

"ငါ မင်းလက်ထဲမှာ သေသွားတာကို သူသိရင်... မင်း သေရမှာပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပြီး... လော့ချန်အိမ်တော်က မိန်းကလေးကို ငါ့ကို ပေးလိုက်... ပြီးတော့ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး..."

သူ့စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဝူးခနဲအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ထိုလူသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ကျန်ရှိနေသော အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်မှာလည်း လွင့်ထွက်သွားရ၏။

ချူချင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မိုင်တစ်သောင်း အဆိပ်လေပြင်း၊ အလောင်းတစ်ထောင် အရိုးတစ်ရာ... ကြားရတာ တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက... အဲဒီလူက တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုကို သွားရောက်စိန်ခေါ်ပြီး တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ လက်သီးသုံးချက်အောက်မှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့ရတာကို ကျုပ်မှတ်မိနေတယ်... ပြီးတော့ တောင်ဘက်ပင်လယ် ဝူတင့်ကျွန်းကို တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတာ..."

"တစ္ဆေဧကရာဇ် အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူက ဝူတင့်ကျွန်းကနေ ခြေတစ်လှမ်းတောင် ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အကျဉ်းကျနေတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ယောက်ကို သုံးပြီး ကျုပ်ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်တာလား..."

"ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား..."

ထိုလူသည် ပြတ်တောက်သွားသော အခြားလက်မောင်းဒဏ်ရာကို မယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

"မင်းလို အရူး... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့..."

"ငါ့ဆရာ... ငါ့ဆရာက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျုပ်သာ ခင်များဆရာဆိုရင်... အခုပုံစံကို ကြည့်ပြီး ခင်များလို အသုံးမကျတဲ့ တပည့်မျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမွေးခဲ့မိဖို့ပဲ ဆုတောင်းမိမှာ..."

ချူချင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ ဤလူ၏ စွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှပေ။

မိမိ၏ ကောင်းကင်နှင်းခဲလက်သီးချက်ကို ထိမှန်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ ဤနေရာအထိ ပြေးလွှားလာနိုင်ခဲ့၏။

ထို့ပြင် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထောင်ချောက်ဆင်ထားနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အေးစိမ့်မှုကို မောင်းထုတ်ရန် အင်အားကျန်ရှိနေသေးပေသည်။

သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အားနည်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

သို့သော် ချူချင်း၏ အမြင်တွင်မူ တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုကို စိန်ခေါ်ရဲသော လူတစ်ဦး၏ တပည့်အဖြစ် ဤလူမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူချင်းသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ လေပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော ဆေးပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။

ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လက်ထဲသို့ ယူလိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့်တောက်ကာ ထိုလူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုလူသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော်လည်း အခြေအနေကို သိရှိပေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် မဆိုင်းမတွဘဲ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော အစင်းကြောင်းမှာ အစောပိုင်းက အောက်သို့ စီးဆင်းသွားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ထားချေသည်။

ယခုအခါ ဆေးလုံးမှာ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နက်မှောင်သော အစင်းကြောင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆိပ်များ ပြေလျော့သွားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ချူချင်းသည် ထိုလူကို သေချာအကဲခတ်ပြီးနောက် ဤဆေးပုလင်းကို အဝတ်စဖြင့်ထုပ်ပိုးကာ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ထိုလူ၏ ဒန်ထျန်နှင့် ဆန်းကျုံး သွေးကြောဆုံမှတ်များပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက်စီ ထိုးလိုက်လေသည်။

ဤလက်သီးချက်များတွင် သူသည် အားထိန်းထားသော်လည်း အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသဖြင့် သွေးကြောများ ချက်ချင်းအေးခဲသွားပြီး သိုင်းပညာကို မည်သို့မျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ထိုလူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး အစွမ်းကုန် နှိပ်စက်ခံထားရသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေချေသည်။

ချူချင်းသည် ထိုအဆိပ်မှုန့်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အပြာရောင်အဝတ်စဖြင့် ကာကွယ်ထားရင်း မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ မကပ်ငြိစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး သတိထားကာ ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြန်းပက်လိုက်၏။

ထိုလူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ကြည့်ရင်း ချူချင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် အတွင်းအားကို မလည်ပတ်နိုင်သကဲ့သို့ ထွက်ပြေးရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သွေးကြောများ အေးခဲနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လုံးဝလှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

သူသည် ချူချင်းပြုလုပ်သမျှကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းစောင်းသွားကာ သတိမေ့မြောသွားလေသည်။

'တကယ်ပဲ ဒီအဆိပ်မှုန့် ဖြစ်ရမယ်...'

ချူချင်းသည် အဆိပ်မှုန့်များကို အကုန်အသုံးမပြုဘဲ အချို့ကိုချန်လှပ်ကာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးမှ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းမှ အလွန်စူးရှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ညှီစို့စို့ဖြစ်နေသဖြင့် ချူချင်းသည် ၎င်းကို အပြင်သို့လောင်းချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရရှိသွားကာ ထိုဆေးပုလင်းကို ထိုလူ၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် ဝှေ့ယမ်းပေးလိုက်၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုလူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သတိပြန်လည်လာလေသည်။

ချူချင်းက မိမိကို ဆေးစမ်းသပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထပ်မံဆဲဆိုတော့၏။

ချူချင်းသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

'ဒီအဆိပ်ဖြေဆေးက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်ဖို့ လိုသေးတယ်...'

'ဒီလူက အဆိပ်သိုင်းကို ကျင့်ကြံထားတာ... သူ့အတွက် အသုံးဝင်တဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးက ဝမ်ရိုအတွက် အသုံးဝင်ချင်မှ ဝင်လိမ့်မယ်...'

ဤသို့တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ထိုလူ၏ ဆဲဆိုသံများကို ဆက်လက်နားမထောင်တော့ဘဲ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်ကာ ကောင်းကင်နှင်းခဲလက်သီးဖြင့် ထိုလူ၏ နှလုံးသွေးကြောများကို တိုက်ရိုက်ခြေမှုန်းလိုက်လေသည်။

ထိုလူသည် ညည်းတွားသံပင် မပြုနိုင်ဘဲ ခေါင်းစောင်းကာ နေရာတင်ပင် သေဆုံးသွားချေသည်။

ချူချင်းသည် အလောင်းကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် အလောင်းပေါ်ရှိပစ္စည်းများကို ရှာဖွေလိုက်၏။

ငွေကြေးများကိုမူ သူ မယူဆောင်ခဲ့ပေ။ အသုံးပြုရာတွင် အခက်အခဲဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် ထိုဆေးပုလင်းများနှင့် အထုပ်ငယ်များကိုသာ ယခင်နည်းလမ်းအတိုင်း သေချာထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ အသစ်လဲလှယ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

'ဒီလူ့ဆီက ပစ္စည်းတွေသာ ဒီထက်ပိုများရင်... ငါ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ပြန်ရမယ့် ပုံပဲ...'

ချူချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ အလောင်းကိုလည်း သဲလွန်စမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်ခဲ့လေသည်။

ချူချင်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝမ်ရို၏ အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ မော့တူရှင်းသည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးထားရင်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကိုကိုင်ဆောင်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ အနားမကပ်စေလိုသောပုံစံဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

သူသည် ချူချင်းကို မြင်သောအခါမှ အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ..."

"အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ထပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်..."

မော့တူရှင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါမှ စိတ်အေးသွားပြီး အေးစိမ့်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ..."

"နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ..."

သူသည် လမ်းဖယ်ပေးကာ ချူချင်းကို အထဲသို့ပေးဝင်လိုက်ရာ ဝမ်ရိုမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပျန်းချန်သည် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

"သခင်လေးသုံး..."

ချူချင်းသည် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ထိုဆေးပုလင်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ထဲမှ ဝမ်ရို ထိမှန်ထားသော အဆိပ်နှင့် ၎င်းနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခြေအနေအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်၏။

မော့တူရှင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေတာပဲ... သူကလည်း ထျန်းကျီးအမိန့်တော်ပြားကို လိုချင်နေတာလား..."

ပျန်းချန်က စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ကောလာဟလတစ်ခု ကြားဖူးတယ်... အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်မှာ တပည့်ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့... သူတို့အားလုံးက အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဆက်ခံရရှိထားပေမဲ့ အဓိက အနှစ်သာရတွေကိုတော့ သင်ကြားခွင့် မရခဲ့ကြဘူး..."

"အခု အဲဒီခုနစ်ယောက်လုံးက လောကမှာရှိတဲ့ ရတနာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး စုဆောင်းနေကြတာ... အဲဒီရတနာတွေကို သုံးပြီး တစ္ဆေဧကရာဇ်မိုတိုဆီမှာ သူတို့ရဲ့ ဆရာကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်နေကြတာပေါ့..."

"တကယ်လို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင်... အရိုးတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်အားလုံးကို ဆက်ခံခွင့်ရမယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

ချူချင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုင်အကူလေးကို ခေါ်ယူပြီး တိရစ္ဆာန်အချို့ကို ရှာဖွေခိုင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစမ်းသပ်လိုက်လေသည်။

ချူချင်း အလွန်အမင်း သတိကြီးနေခြင်းမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ညတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောလူမှာ ထိုစဉ်က မေချန်လော့နှင့် မတူညီသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မေချန်လော့၏ အဆိပ်အသုံးပြုမှုမှာ အလွန်မပြင်းထန်လှဘဲ အဓိကအားဖြင့် အဆိပ်အပ်တစ်ချောင်းကိုသာ အားကိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယနေ့ညမှ လူမှာ ပိုင်ဟိုင်မိစ္ဆာဘုရင်၏ တပည့် ဖြစ်၏။ ပိုင်ဟိုင်မိစ္ဆာဘုရင်မှာ အဆိပ်ဖြင့် လောကတွင် ကျော်ကြားလှပြီး သူ၏ နည်းလမ်းများမှာလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားလှရာ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆမိပါက အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင် သတိထားပါစေကာမူ အလွန်အကျွံ ဖြစ်မသွားနိုင်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ခဏအကြာတွင် ထိုအဆိပ်ဖြေဆေးမှာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့၏။

ထို့နောက်မှသာ ချူချင်းသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဝမ်ရိုကို ဆေးတိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးဦးမှာ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရိုသည် တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

"အစ်ကိုတို့တွေ မအိပ်ကြဘဲ... ကျွန်မအခန်းထဲကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ…”