အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉) - ဓားတစ်စင်းနှင့် ပုဆိန်လှံတစ်လက် (၁)

ဟွာကျင်နျန်း၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။ ထိုသန်မာသော အမျိုးသားကြီးက ပျန်းချန်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရိုမှာ ချူချင်း၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ပြေးဝင်ခိုလှုံသွားပြီး ဖြစ်လေသည်။

"တူမလေး... မင်းက ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေရတာလဲ..."

"ဦးလေးချန်က မင်းကို ဒုက္ခပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ထပ်မံဖမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် သူ၏ ဤတစ်ကြိမ်ဖမ်းဆွဲမှုမှာ ဝမ်ရိုထံသို့ ဦးတည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချူချင်းထံသို့ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယခင်က ပျန်းချန်က ဝမ်ရိုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ရိုက ချူချင်း၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ရာ သူမက ချူချင်းကို အားကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် ယနေ့တွင် ဝမ်ရိုကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုပါက ဤကျောထောက်နောက်ခံနှစ်ခုလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာနားလည်ထား၏။

ချူချင်းမှာ ဟင်းဖတ်များကို ညှပ်ကာ ထမင်းစားနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုဖမ်းဆွဲမှုက သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်ကွေးလိုက်၏။

သူသည် တူကို အလိုက်သင့်လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး သွေးဓားမသိုင်းကို ချက်ချင်းထုတ်ဖော်ကာ ရန်သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် မူလက ချူချင်းကို မျက်စိထဲပင် မထည့်ခဲ့သော်လည်း ဤတိုက်ကွက်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် လုံးဝကျော်လွန်နေခဲ့၏။

တူကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

သို့သော် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအရ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ၏ တူဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်နှက်ခံရပါက သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို ချက်ချင်းလှည့်ကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ထိုတူကို ညှပ်ယူရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ချူချင်း၏ တိုက်ကွက်ပြောင်းလဲမှုမှာ ပိုမိုလျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ တူမှာ လက်ထဲမှ ရုတ်တရက်လွတ်ထွက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားကြီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝိုင်းရံကာ တစ်ပတ်လည်သွားပြီးနောက် ချူချင်းက အလိုက်သင့်ပြန်လည်ဖမ်းဆုပ်ကာ လက်ဝါးဖြင့် အောက်သို့ ဖိနှိပ်ချလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ရွှေငန်းဓားသိုင်းထဲမှ အကွက်ဆန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မူလက ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ရာတွင် ဓားရိုးနှင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို အသုံးပြုကာ ပြိုင်ဘက်၏ လက်နက်ကို ဖြုတ်ချရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ ချူချင်း အသုံးပြုနေသည်မှာ တူတစ်စုံဖြစ်သဖြင့် ထိုမျှလောက် မလွယ်ကူလှပေ။

သို့သော် ဤသို့ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ထိုအမျိုးသားကြီး၏ တူကိုညှပ်ရန် ပြင်နေသော လက်မှာ ဟင်းပန်းကန်ထဲသို့ ထိုးနှစ်သွားပြီး အသားဖတ်တစ်ခုကိုသာ ညှပ်မိသွားလေသည်။

ချူချင်းက ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်က အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ... ဒီနေ့လည်း အရမ်းလောပြီး လာခဲ့ရလို့ ထမင်းမစားရသေးတာလား..."

"အတူတူ ထိုင်စားမလား..."

"မဆိုးဘူးပဲ ကောင်လေး..."

ထိုဒုတိယခန်းမသခင်ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်ကာ ထိုအသားဖတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"အရသာက မဆိုးပါဘူး... မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်... ထိုက်ရိဂိုဏ်းရဲ့ လမ်းစဉ်လည်း မဟုတ်ဘူး... ချွေ့ပုနူကလည်း မင်းလိုတပည့်မျိုးကို မသင်ပေးနိုင်ဘူး... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"ကျုပ်နာမည်က ပြောပြဖို့ မတန်ပါဘူး... ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်အနေနဲ့ စုံစမ်းမနေတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."

ချူချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်များ ဒီကိုလာပြီး ဝမ်ရိုကို ရှာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျုပ်တို့အားလုံး သိကြတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ခင်များဘက်က သိက္ခာထိန်းထားချင်သေးရင်တော့ မျက်နှာပျက်စရာ မလိုပါဘူး... ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်ဘက်ကပဲ စည်းမျဉ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးပါ... ကျုပ်တို့ အဖြေတစ်ခု ထုတ်ကြတာပေါ့..."

"ကိစ္စတွေ အရမ်းကြီးကျယ်သွားပြီး... ရှင်းရခက်တာမျိုး မဖြစ်အောင်ပေါ့..."

ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်သည် ကြေးစည်လုံးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချူချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်... တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်..."

"ငါ ချန်ထျယ်ရှန်း ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူငယ်မျိုးကို မတွေ့ရတာ အရမ်းကြာပြီ..."

ဟွာကျင်နျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ချန်ထျယ်ရှန်းကို မကြည့်ရမနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်ခုံးများပင် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါသွားရ၏။

ချန်ထျယ်ရှန်းဟူသော အမည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်၏ ဒုတိယခန်းမသခင် ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်သည် ယခုကဲ့သို့ အင်အားမကြီးမားသေးမီအချိန်တွင် ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းဟူသော အင်အားစုတစ်ခု၏ ဖျက်ဆီးခြင်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

ထိုဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်လျင်မြန်စွာ အင်အားကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ချိုင့်ဝှမ်းသခင်၏ သိုင်းပညာမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှရာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တစ်လောကလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည့် အရှိန်အဟုန် ရှိနေခဲ့သည်။

ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်၏ ခန်းမသခင်ထျယ်လင်ယွန်းပင်လျှင် ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူမှာ ချန်ထျယ်ရှန်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ အစွမ်းအစတစ်ခုတည်းဖြင့် ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုတိုက်ပွဲတွင် သွေးချောင်းစီးကာ အလောင်းများ တောင်လိုပုံခဲ့ရ၏။

ချန်ထျယ်ရှန်းသည် သူ၏ သံလက်ဝါးတစ်စုံဖြင့် ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းသခင်၏ ဦးခေါင်းကို အရှင်လတ်လတ် လှည့်ပတ်ဖြတ်တောက်ယူခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်က ကျော်ကြားခဲ့သော ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ ကျန်းဟူလောကမှ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။

ချန်ထျယ်ရှန်းသည်လည်း ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ကျန်းဟူလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး လူအများက သူ့အား ‘ဟုန်ယွန်းတောင်မှ ဧည့်သည်တော်၊ သံလက်ဝါးဖြင့် မြစ်ကိုဖြတ်ကျော်လာသူ’ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

၎င်းမှာ ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းတိုက်ပွဲကြောင့်သာမက သူ၏ သံလက်ဝါးတစ်စုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ချန်ထျယ်ရှန်း ဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်းသခင်သည် ယခင်ကတည်းက ဒဏ်ရာရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုသူများလည်း ရှိခဲ့၏။

အချို့ကလည်း ဤကိစ္စမှာ ချန်ထျယ်ရှန်းတစ်ဦးတည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း လုံးဝမဟုတ်ဟု ပြောကြ၏။

ဟုန်ယွန်းချိုင့်ဝှမ်း အင်အားကြီးထွားလာသောအခါ အင်အားစုများစွာက သူတို့အား မျက်စိဆံပင်‌မွှေးဆူးသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ထိုတိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်တွင် အင်အားစုများစွာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ထျယ်ရှန်းကိုသာ ရှေ့တန်းတင်ကာ နာမည်ကြီးစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရလဒ်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး မိမိကဲ့သို့သော ဟွာလန်ငယ်မှာ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။

ရှင်တောက်အန်းမှ ကျန်းရှန်တောက်ပင်လျှင် ဤသူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဦးညွှတ်ရပေလိမ့်မည်။

ဤသခင်လေးသုံးမှာ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ရဲရင့်နေနိုင်ဆဲဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လေးစားဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်က သဘောတူလိုက်ပြီပေါ့..."

ချူချင်းက တူနှင့်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး ချန်ထျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်ဘက်ကပဲ စည်းမျဉ်းတွေကို သတ်မှတ်ပေးပါ..."

"ကောင်းပြီ..."

ချန်ထျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပြုံးစိစိအမူအရာများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"မင်းက ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေမှတော့ မင်းကို အခွင့်အရေးမပေးရင် နှမြောစရာ အရမ်းကောင်းလိမ့်မယ်..."

"ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... ဒီနေ့ ငါခေါ်လာတဲ့လူတွေ အရမ်းများတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘေးက ဒီဓားသမားနဲ့ လှံသမား နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်..."

"သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သိုင်းပညာက အဆင့်မမီသေးပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်... မင်း သူတို့နဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အနိုင်ရရင် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောရအောင်... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း မထိခိုက်စေချင်ဘူး..."

"ငါတို့နှစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ တိုက်ကွက် သုံးကွက်ပဲ ကန့်သတ်ထားမယ်..."

"တိုက်ကွက်သုံးကွက်အတွင်းမှာ ငါ မင်းကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ရင် ချက်ချင်း လှည့်ပြန်သွားမယ်..."

"တကယ်လို့ မင်း ရှုံးသွားရင်တော့ ဝမ်ရိုက ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်... ငါကိုယ်တိုင် သူမကို လော့ချန်အိမ်တော်ဆီ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ပို့ပေးမယ်..."

ပျန်းချန်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး ထိုဓားသမားနှင့် ပုဆိန်လှံသမားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချူချင်းကို ခောင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

မော့တူရှင်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး... ငါ..."

သူ၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများမှာ ထွက်ပေါ်မလာတော့ဘဲ ပျန်းချန်၏လက်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ချူချင်းက ဝမ်ရိုကိုကြည့်ကာ သူမ၏ သဘောထားကို မေးမြန်းလိုက်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စတွင် သူမကိုယ်တိုင်က အလောင်းအစား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ရိုက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သတိထားပါ..."

"အင်း..."

ချူချင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တည်းခိုခန်းထဲမှာ အရမ်းကျဉ်းတယ်... အပြင်ထွက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့..."

"ကောင်လေး..."

ချန်ထျယ်ရှန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"လက်သီးနဲ့ ခြေထောက်တွေက မျက်စိမပါဘူး... မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ပြောပါ... မတော်တဆ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင်..."

"အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကံတရားအတိုင်းပဲ... ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းကလည်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သဘောပဲ..."

ချူချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က လက်ခံထားတဲ့အတွက် တာဝန်ကျေပွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ..."

"ကောင်းတယ်... ယောက်ျားကောင်းပဲ..."

ချန်ထျယ်ရှန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"သွားမယ်... အပြင်ထွက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့..."

လူအုပ်ကြီးသည် တည်းခိုခန်းထဲမှ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်မှ လူများက လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီကို ပိတ်ဆို့ကာ အလယ်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြ၏။

ဟွာကျင်နျန်းသည် ပျန်းချန်၏ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီးလိုက်ပါလာပြီး ခေါင်းပြူကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီသခင်လေးသုံးက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ..."

"ခုနက သူ ချန်ထျယ်ရှန်းနဲ့ စကားပြောနေတာကို ကြည့်ရတာ အရှိန်အဝါက နည်းနည်းလေးမှ မလျော့ဘူး... သိသိသာသာ အရမ်းငယ်သေးတာကို ဘာလို့ နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ယောက်လို အရှိန်အဝါဖြစ်နေရတာလဲ..."

ပျန်းချန်သည် ကွင်းပြင်အလယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အံကြိတ်လိုက်မိ၏။