အခန်း ၂၂၇

အခန်း ၂၂၇ - အုပ်ချုပ်မှု မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာခြင်း၊ နတ်ဘုရားသစ်အတွက် သွေးစမ်းကျောက် မဖြစ်လိုခြင်း

"အုပ်ချုပ်မှု ကနေ ထွက်ခွာရမယ်"

"မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ ရှန်ရှီးတောင် ထဲကို ဝင်ရမယ်"

လီယွဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားများ၏ ကြီးကျယ်သော ပူဇော်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်နှင့် ကျဆုံးနတ်ဘုရား ကောင်းကင်လမ်းတို့ကို သွားရောက်ခဲ့၏။

သို့သော် ဤနေရာများအားလုံးတွင် နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းများ ရှိပြီး အထူးနေရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပေသည်။

သူ၏ စွမ်းအားသည် ဤနေရာများတွင် မည်သို့မျှ လျော့ကျသွားမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် အုပ်ချုပ်မှု ၏ အပြင်ဘက်တွင်…

မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ တားမြစ်နယ်မြေ ရှန်ရှီးတောင် သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း။

နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းများ မရှိဘဲ သူတို့၏ စွမ်းအားသည် သေချာပေါက် ကြီးမားစွာ လျော့ကျသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့…"

"ဒီတာဝန်က အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအတွက်ပဲ..."

"အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေအတွင်းမှာ အဆင့် ၇ ရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်..."

"အုပ်ချုပ်မှု ကနေ ထွက်ခွာသွားချိန်မှာတော့ သူ ပြသနိုင်တဲ့ စွမ်းအားက အဆင့် ၆ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အထိ လျော့ကျသွားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါက အခု သတ္တမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပြီ… ပြီးတော့ သာမန် သတ္တမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတောင် မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုနယ်မြေ အပြင်ဘက်မှာတောင် အဆင့် ၁၀ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ ထုတ်လွှတ်နိုင်သေးတယ်..."

လီယွဲ့၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ တားမြစ်နယ်မြေဟု ခေါ်သော ရှန်ရှီးတောင် ကို သူ ဖြိုခွင်းနိုင်မည်လား။

သေချာသည်မှာ…

သူ၏ စွမ်းအားမလျော့ကျစေဘဲ သူ၏ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခွင့်ပြုသည့် နတ်ဘုရား အမှတ်အသား တစ်ခုကိုလည်း သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သို့သော် ဤ နတ်ဘုရား အမှတ်အသား မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။

ယနေ့အချိန်အထိ ဤတစ်ခုတည်းကိုသာ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ထုတ်ယူအသုံးပြုရန်မှာ အလွန် နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် အသုံးမပြုသင့်ချေ။

အနာဂတ်တွင်…

အကယ်၍ ရန်သူတစ်ဦးသည် သူ၏ နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ နယ်မြေ မှ သူ ထွက်ခွာရဲမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေပါက သို့မဟုတ် သူ၏ နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာပါက သူ၏စွမ်းအား ကြီးမားစွာ လျော့ကျသွားမည်ဟု မျှော်လင့်နေပါက ထိုသူသည် ဒုက္ခတွေ့ပေလိမ့်မည်။

ဤ နတ်ဘုရား အမှတ်အသား ကို ထပ်မံ အသုံးပြုခြင်းက သူ၏ စွမ်းအားကို လျော့ကျစေမည် မဟုတ်ဘဲ ရန်သူအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်။

"အုပ်ချုပ်မှု ကနေ ထွက်ခွာခြင်း..."

သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ အုပ်ချုပ်မှု ၏ အစွန်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လွင့်ပျံနေသော ဆံပင်မည်းများနှင့်အတူ သူ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းအားဖြင့်။

၎င်း၏ အုပ်ချုပ်မှုပြင်ပတွင်ပင် မဟာကျိုးအင်ပါယာအတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဖူး…

သူ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းများ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မခံစားရတော့ချေ။

ဤသည်မှာ လီယွဲ့ ဤကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာက သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေပြီး အလွန် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသလို ခံစားရစေသည်။

ရေပြင်ထဲမှ ရောက်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဘဝတွင် သဲကန္တာရထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေကာ ထိုခြောက်သွေ့မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာ မရှိမှုကို ခံစားရသကဲ့သို့ပင်။

"နတ်ဘုရားတွေက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအပေါ် မှီခိုနေရတာပဲ..."

"သိုင်းပညာက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအပေါ် မှီခိုနေရသလိုမျိုးပေါ့..."

"အကယ်၍ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က လုံးဝ ကွဲပြားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အလားတူ ခံစားရလောက်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကွန်ငါးက ရေထဲကနေ ခုန်ထွက်လိုက်ချိန်မှာ ဖန်းငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နဝမကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းနိုင်တယ်..."

"ငါးကြင်းတစ်ကောင်က ပေသုံးထောင်အမြင့်ကို ခုန်တက်နိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရေကို မှီခိုစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့…"

"တစ်နေ့ကျရင် ငါက နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းတွေအပေါ် မှီခိုနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

သို့မဟုတ်…

"ငါရပ်နေတဲ့ နေရာက နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအစ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

လီယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားခြင်းကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေပြင်ပတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း မည်သည့် နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းမျှ မရှိသော အခြေအနေကို ခံစားနေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်…

နတ်ဘုရားမှော်ပညာကို တက်ကြွစွာ အသုံးပြုချိန်၌ သူ ထုတ်လွှတ်နိုင်သော စွမ်းအားမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ၁၀ ခန့်တွင် ရှိပေသည်။

ဤအတွက် ကောင်းကင်အရှင်သခင်အိုးကြီးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင် မည်သည့် နတ်ဘုရားမှော်ပညာကိုမဆို အသုံးပြုရန် ဘုရားတန်ခိုးတော် ဆယ်ဆ လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်အရှင်သခင်အိုးကြီးသည် သူ၏ ဘုရားတန်ခိုးတော် ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း ထက်ဝက် လျှော့ချပေးနိုင်ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော်…

သူသည် ယခုအခါ နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော် ငါးဆ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော် ယူနစ် ၇၅၀,၀၀၀ လိုအပ်သော ဒြပ်စင်ငါးပါး လည်ပတ်နေသည့် နတ်ဘုရားအလင်း နည်းစနစ် ဟူသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားသည့် နတ်ဘုရားနည်းစနစ်ကို ဖော်ဆောင်ရန်အတွက် ကောင်းကင်အရှင်သခင်အိုးကြီးကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက အရမ်းကို ဖြုန်းတီးရာကျတယ်..."

သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒြပ်စင်ငါးပါး လည်ပတ်နေသော နတ်ဘုရားအလင်း နည်းစနစ် ကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုရန် ဘုရားတန်ခိုးတော် ယူနစ် ၇၅၀,၀၀၀ လိုအပ်ပေသည်။

အကယ်၍များ သတင်းထွက်သွားပါက ကမ္ဘာမြေရှိ အခြားနတ်ဘုရားများကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဒုတိယနေရာတွင်ရှိသော ဆူလီမန်ပင်လျှင် ကူးပြောင်းလာကတည်းက စုစုပေါင်း ဘုရားတန်ခိုးတော် ထိုမျှလောက် ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

"တကယ်လို့ နတ်ဘုရားမှော်ပညာကို အသုံးမပြုဘူးဆိုရင်..."

"ငါ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု အပြင်ဘက်မှာ ငါ ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ၉..."

"ဒါပေမဲ့…"

"ငါ့ဆီမှာ နတ်ဘုရား လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တံဆိပ်တုံး လည်း ရှိသေးတယ်..."

"နယ်မြေ ကနေ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တံဆိပ်တုံး ရဲ့ စွမ်းအားက သိသိသာသာ အားနည်းသွားပေမဲ့..."

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အထက်တန်းအဆင့် ၁၀ မှာ ရှိနေဆဲပဲ..."

"အရေးအကြီးဆုံးက…"

"ငါ့ဆီမှာ ထာဝရ နတ်ဘုရားသိုင်းပညာလည်း ရှိသေးတယ်"

"စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမျက်လုံး နဲ့ အလင်းထုတ်လုပ်ခြင်း နည်းစနစ် တို့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့် ၁၀ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေဆဲပဲ..."

လီယွဲ့သည် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဘုရားတန်ခိုးတော် တစ်စက်မျှ မသုံးစွဲဘဲ သူ အမှန်တကယ် ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၁၀ ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပေသည်။

နည်းလမ်းများက အနည်းငယ် ရိုးရှင်းနေရုံသာ။

ဖူး…

သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်…

အုပ်ချုပ်မှု အတွင်းမှ ရှေးဟောင်းနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ကောင်းကင်အရှင်သခင်အိုးကြီးနှင့် အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တံဆိပ်တုံးတို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

နတ်ဘုရား လက်နက်နှစ်ခုသည် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ရှန်ရှီးတောင်"

"မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ရှန်ရှီးပြည်နယ် နယ်မြေအတွင်းမှာ တည်ရှိတယ်..."

"မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ ဒါက မဟာကျိုးအင်ပါယာ တည်ထောင်ပြီး ၈,၂၀၀ နှစ်အကြာမှာ ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတဲ့ လက်တစ်ဖက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ..."

"ရှန်ရှီးတောင် တစ်ခုလုံးက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ထူထပ်တဲ့ သစ်ပင်ချုံနွယ်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်..."

"မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းမှာ အဲ့ဒီနေရာရဲ့ အတွင်းပိုင်းအထိ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ အဆင့် (၉) ဘုရင်တွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ ပြန်ထွက်မလာခဲ့ကြဘူး..."

"ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားတဲ့ အဆင့် (၉) ဘုရင် တစ်ယောက်ထက်မက ရှိခဲ့တယ်..."

"နောက်ပိုင်းကျတော့ မဟာကျိုးအင်ပါယာရဲ့ သမိုင်းမှာ နောက်ဆုံးပေါ်ထွက်ခဲ့တဲ့ အဆင့် (၁၀) ကောင်းကင်လူသားက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် ရှန်ရှီးတောင်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ၎င်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုတော့ဘူး..."

"အလယ်ဗဟို ဧရိယာက အဆင့် (၁၀) အထိတောင် ရောက်နိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များတယ်..."

လီယွဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဖူး…

သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မိုင်တစ်ရာအကွာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ နေရာများကြားရှိ အကွာအဝေးကို ကျုံ့ပစ်နိုင်သော သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

...

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

လီယွဲ့သည် ရှန်ရှီးတောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင့်မားကာ မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကိုရောက်လာပြီးနောက်…

နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းများ၏ အငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒါပေမဲ့ အသက်ရှုသံလေး တစ်ချက်လောက်ပါပဲ။

"ရှန်ရှီး..."

"ဒီနေရာက ယခင်ခေတ်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်မလား..."

"ကျလာတဲ့ လက်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ လက်ဖြစ်နိုင်မလား..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော်က..."

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ယခင်ခေတ်က အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေသေးတာလား..."

အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်ကာ ရှန်ရှီးတောင် ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် နတ်ဘုရားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သက်စောင့်အလင်း စည်းမျဉ်း သည် သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်နေကာ သူသည် မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်ဘဲ မည်သည့် မှော်ပညာမျှ သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဖူး…

သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ထူထပ်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သူ၏ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှန်ရှီးတောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

...

"နတ်ဘုရားတွေ..."

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ တက်ကြွတဲ့ အငွေ့အသက်..."

"ဒါက နောက်ထပ် နတ်ဘုရားခေတ်တစ်ခုလား..."

ဟီးဟီးဟီး…

"အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ..."

"ဒီနေရာက နတ်ဘုရားသစ်တွေအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဖြစ်သွားပြီလား..."

"ငါ ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့ နတ်ဘုရားသစ်တစ်ပါး ထပ်ပေါ်လာရတာလဲ ဘာလို့ ငါက ဒီမှာ ပိတ်မိနေရတာလဲ... နတ်ဘုရားသစ်အတွက် သွေးစမ်းကျောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ငါ အပြင်ကို ထွက်ချင်တယ်..."

"ငါ ပြန်ရှင်သန်ချင်တယ်… ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လျှောက်ချင်တယ်..."

"ငါ ကျောက်ချန်ခွန်းက ရန်သူအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ပြီး ကောင်းကင်အရှင်သခင်အဖြစ် ငါ့ရဲ့ တာအိုကို သက်သေပြရမယ်"

ရှန်ရှီးတောင် ၏ အလယ်ဗဟိုအတွင်းပိုင်းတွင် ပြတ်တောက်နေသော လက်တစ်ဖက်မှ အမည်းရောင် မြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မလိုလားသော ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နိုးလာပြီလား..."

"မင်းက လက်ဖဝါးတစ်ခုပဲ… ကျောက်ချန်ခွန်းလို့ ခေါ်တဲ့ နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး..."

ထိုအချိန်၌ပင်။

ပြတ်တောက်နေသော လက်၏ မလှမ်းမကမ်းမှ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။