အခန်း ၂၂၈

အခန်း ၂၂၈ - လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော်က လူသားသန်းပေါင်းများစွာ၏ သရဲတစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အလောင်းကောင်များ

ပြတ်တောက်နေသော လက်၏ အသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ငါက ကျောက်ချန်ခွန်းရဲ့ လက်ဖဝါးပဲ… သူ သေသွားပြီ… အခုကစပြီး ငါက ကျောက်ချန်ခွန်းပဲ"

"မင်းက အဆင့် (၁၀) ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်လေးတစ်ခုမျှသာပဲ… ငါ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းတွေကြောင့်သာ မင်း အသက်ရှင်နေရတာ… မင်းက ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးရဲတာလဲ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမည်းရောင် မြူများသည် ညင်သာစွာ မြင့်တက်လာပြီးနောက် ဖြန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ မလှမ်းမကမ်းရှိ အရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရုတ်တရက်…

ထိုပုံရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင်..."

"အုပ်ချုပ်မှု အပြင်ဘက်က လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်က အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်မှာ ရှိသင့်တယ်..."

"ဟီးဟီးဟီး... အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး..."

"သူ့ကို ဒီကို ရောက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

"အကယ်၍ ငါသာ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးနိုင်ရင် ငါ ကျောက်ချန်ခွန်းက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လျှောက်နိုင်မယ်"

သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆန်းကြယ်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်သည် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်စွမ်း ဘာမျှမရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဘဝသက်တမ်းတွင် အဆင့် (၁၀) ရှိ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်မှာ အရေးမပါလှချေ။

"တကယ်လို့ ငါသာ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီကို မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

"ပြီးတော့ ဒီအရာကို အသိစိတ် ဝင်လာခွင့် မပြုခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

"အဲ့ဒီ နတ်ဘုရား... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဒီနေရာထဲ ဝင်ခွင့်မပြုပါနဲ့..."

သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

...

ရှန်ရှီးတောင်၏ အပြင်ဘက် ဧရိယာ။

လီယွဲ့သည် လေထဲတွင် ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် အောက်စီးမှ ငေးကြည့်နေသည်။

အောက်ဘက်တွင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပျက်စီးနေသော နေရာတစ်ခု ရှိသည်။

ကျိုးပဲ့နေသော နန်းတော်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တိုင်များ၊ ပြိုကျနေသော အိမ်များ...

အရာအားလုံးက အတိတ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများအကြောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ အလွန် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့နေပုံရသည်။

"ကျလာတဲ့ လက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ မြို့ပဲ..."

လီယွဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်သည်။

သူ နားလည်ထားသည်မှာ ဤနေရာသည် ယခင်က အလွန် စည်ကားသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် လက်သည် ကောင်းကင်မှ ကျလာကာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏အတွင်း၌ ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရှန်ရှီးတောင် ဟူသော အမည်၏ မူလအစပင် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မြေကြီးစွမ်းအင်ပါတဲ့ နတ်ဘုရားမှော်ပညာကို အသုံးပြုနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"ဒါကြောင့် လက်ပြတ်ကျလာတဲ့အချိန်မှာ ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်သွားတာပဲ..."

သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ တတိယ မျက်လုံးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်…

အောက်ဘက်ရှိ အပျက်အစီးများကြားမှ မှုန်ဝါးဝါး မြို့တစ်မြို့ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မြို့သည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး ၎င်း၏ လေထုမှာ သိမ်မွေ့သော်လည်း တက်ကြွနေပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော ဈေးသည်များ၏ အသံများ။

ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်နေသော ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၏ အသံများ။

မြင်းလှည်းမောင်းသူ၏ အော်ဟစ်သံများ။

ကလေးငယ်တစ်ဦး ငိုကြွေးနေသော အသံ။

...

အသံမျိုးစုံတို့သည် ပေါင်းဆုံသွားကာ စည်ကားပြီး တက်ကြွသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရက်ကွန်းကောင်နှင့် တူသော်လည်း ဦးချိုများပါရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

၎င်း၏ နီရဲသော လျှာသည် တွဲကျနေပြီး ၎င်း၏ စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများသည် စည်ကားနေသော မြို့ကို လောဘတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီတာဝန်က မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး ဆုလာဘ်ပေးတာ..."

"ဒီမြို့မှာ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူသားတွေရဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်..."

"သံသရာထဲကို မဝင်ရောက်တဲ့သူတွေက ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့ လူသား သရဲတစ္ဆေတွေကို ရံဖန်ရံခါ စားသောက်ပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေတဲ့ သရဲစား ရက်ကွန်း တွေလည်း ရှိသေးတယ်..."

လီယွဲ့သည် မှုန်ဝါးဝါး မြို့၏အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲခိုနေပုံရသော ကြီးမားလှသည့် နာကြည်းချက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနာကြည်းချက်သည် မြို့တွင်းရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော လူသားများ သေဆုံးရခြင်း၊ သံသရာထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းနှင့် သရဲစား ရက်ကွန်း ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရခြင်းတို့မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနာကြည်းချက်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် သက်ရှိအားလုံးကို မုန်းတီးသော၊ အရေခွံမပါဘဲ နီရဲနေကာ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ မိစ္ဆာကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ပေသည်။

"အဆင့် ၆ အထွတ်အထိပ် လက်စားချေ သရဲ (၁၈) ကောင်..."

"အဆင့် ၇ လက်စားချေ သရဲ (၁) ကောင်..."

"ဒီတာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်က လက်စားချေ သရဲ ဘယ်လောက် နှိမ်နင်းနိုင်လဲဆိုတာအပေါ် မူတည်လောက်တယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဒီနေရာမှာ အဆင့် ၆ ရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားကိုပဲ ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်လေ..."

လီယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်သလို နေလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် အလွန် ခက်ခဲပေသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအဆင့် ၇ လက်စားချေ သရဲ ကို အချိန်နှင့် အားထုတ်မှုများစွာ ယူရလျှင်ပင် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားများစွာက ၎င်းကို နှင်ထုတ် နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ…

လက်တစ်ဖက် လှည့်လိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက ရှန်ရှီးတောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာ..."

"တကယ်လို့ ငါသာ ရှန်ရှီးတောင် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်..."

"တာဝန် ဆုလာဘ်တွေက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားနိုင်မလား..."

လီယွဲ့၏ အကြည့်မှာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

၎င်းကို [ကိုယ်ပိုင် တာဝန် - ၁၈] တွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြထားပေသည်။

ဒီဆုလာဘ်က ရှန်ရှီးတောင်မှာ လုပ်ဆောင်သော စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့် စည်းမျဉ်းမျှ မရှိပေ…

သူတို့သည် ရှန်ရှီးတောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ စွမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။

ရှန်ရှီးတောင် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းခြင်းသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် ရှန်ရှီးတောင်ရှိ တစ်ဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည် အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ယူဆရပေမည်။

ဖူး…

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ တတိယ မျက်လုံးမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပစ်ထွက်လာသည်။

အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားမှုနှင့်အတူ အောက်ဘက်ရှိ မှုန်ဝါးဝါး မြို့၏အထက်မှ ကြီးမားလှသော နာကြည်းချက်များ လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။

အဆင့် ၆ သို့မဟုတ် အဆင့် ၇ လက်စားချေ ဝိညာဉ်များသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည်။

မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ရက်ကွန်း သည်လည်း ချက်ချင်း သွေးမြူများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီယွဲ့သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

မှုန်ဝါးဝါး မြို့၏အောက်မှ ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို မတင်လိုက်၏။

"ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ..."

"မင်းတို့ နောက်ဘဝကျရင် ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်အောင် သံသရာထဲကို ငါ ပို့ပေးမယ်..."

သူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အသံသည် မှုန်ဝါးဝါး မြို့ထဲရှိ လူသား သရဲတစ္ဆေများအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မော့ကြည့်လာကြသည်။

ဂရုမစိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သူတို့ မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရပုံပေါ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားသည် တောက်ပသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအလင်းများကို ဖြာထွက်နေသည်။

"အရှင်မြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မရေမတွက်နိုင်သော လူသား သရဲတစ္ဆေများသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ယခင်ဘဝက ပြုလုပ်ခဲ့သော အရာများကို ဆက်လက် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေကြသော်လည်း ယခုလေးတင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်

မြည်ဟည်းသွားသော နတ်ဘုရားအသံက သူတို့၏ အကျပ်အတည်းကို သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအရာက နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော်ကြာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်

နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော်ကြာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု

နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော်ကြာ နာကြည်းမှု။

ဤအချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် လီယွဲ့အပေါ် ယုံကြည်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရိုသေစွာ ဦးချလိုက်ကြပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကာ သူတို့၏ မူလက နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ်များကို တောက်ပလင်းလက်လာစေသည့် အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖူး…

လီယွဲ့သည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မရဏကမ္ဘာနှင့် သံသရာလည်ခြင်းသို့ သွားရာလမ်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်…

သူသည် နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော် ယူနစ် တစ်သိန်းကို ထုတ်ယူကာ အလင်းတန်း သန်းပေါင်းများစွာအဖြစ် ခွဲဝေလိုက်ပြီး လူသား သရဲတစ္ဆေတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်စေခဲ့သည်။

ဤသည်က သူတို့၏ သန်းပေါင်းများစွာသော လူသား သရဲတစ္ဆေများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကို ပို၍ပင် စူးရှတောက်ပလာစေသည်။

"အရှင်မြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဘဝကျရင် အထွတ်အမြတ်ထားရတဲ့ နတ်ဘုရားကို သေချာပေါက် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ယုံကြည်ပြီး အမှုထမ်းပါ့မယ်"

"တကယ်လို့ ဒီကတိကို ဖောက်ဖျက်မိရင် ကာလအဆက်ဆက် နွား ဒါမှမဟုတ် မြင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့်ပြုပါ"

ယုံကြည်သူများသည် ကိုးကွယ်ဦးချလိုက်ကြပြီးနောက် ရှည်လျားသော တန်းစီတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းကာ မရဏကမ္ဘာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင်။

သန်းပေါင်းများစွာသော လူသား သရဲတစ္ဆေများသည် မရဏကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သံသရာလည်ခြင်း စက်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဖူး…

ရွှေရောင် ရောင်ခြည်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ ဆင်းသက်လာပြီး လီယွဲ့၏ ရှေ့တွင် မျောလွင့်နေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"သူတို့က ငါ့ကို လူသား ကုသိုလ်တောင် ပေးသေးတယ်လား"

"ပြီးတော့ အများကြီးပဲ… စုစုပေါင်း ယူနစ် ၁၅,၀၀၀ တောင်..."

လီယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်အလင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့သြစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူသားများကို သံသရာထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်းသည် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးခြင်း မဟုတ်ချေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း ကျားမိစ္ဆာများ ဖြစ်လာကြသော သန်းပေါင်းများစွာသော လူသား သရဲတစ္ဆေများနှင့် သူတို့၏ ကြံရာပါများကို သံသရာထဲသို့ သူ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း မည်သည့် လူသား ကုသိုလ်မျှ မရရှိခဲ့ချေ။

ဘာလို့ ဒီတစ်ကြိမ်ကျမှ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။

ဒီလူသား သရဲတစ္ဆေတွေက နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်ကျော် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရလို့များ ဖြစ်နိုင်မလား။

ဒါမှမဟုတ် ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက တကယ်တော့ ကုသိုလ်ရှိပေမဲ့ နည်းလွန်းလို့ မဆင်းသက်လာတာများလား။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆင်းသက်လာတာလား။

"ငါက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်တယ်..."

"လူသားတွေရဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေက ငါ့ကို အကျိုးမပြုဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ လက်အောက်ခံ နတ်ဘုရားတွေကို ဘွဲ့နှင်းအပ်နှင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် လူသား ကုသိုလ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား လက်နက်တချို့ကို ပုံသွင်းဖန်တီးဖို့ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းလိမ့်မယ်..."

လီယွဲ့သည် ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ လူသား ကုသိုလ် ယူနစ် ၁၅,၀၀၀ ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်…

သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ရှန်ရှီးတောင် ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် အမည်းရောင် မြစ်တစ်စင်း ရှိသည်။

မြစ်ထဲတွင် ဧရာမ အရိုးစုကြီးတစ်ခု မျောလွင့်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းရောင် ပျံသန်းနေသည့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် အရိုးစုကို ကပ်တွယ်နေကြပြီး လှိုင်းထနေသော အမည်းရောင် မြူများသည် ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရိုက်ခတ်နေသည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ အလောင်းကောင်..."

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လက်အပြင် ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ အလောင်းကောင်လည်း ကျလာခဲ့ပုံရတယ်..."

လီယွဲ့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ဝီ…

တောင်ပံခတ်သံများ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သန်းပေါင်းများစွာသော အမည်းရောင် ပျံသန်းနေသည့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် အင်းဆက်ပင်လယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လီယွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"အဆင့် ၅ အလောင်းကောင် ပိုးကောင်များ"

"သန်းပေါင်းများစွာတဲ့ အရေအတွက်ဆိုတော့ အဲ့ဒါက တော်တော်များတဲ့ ပမာဏပဲ..."

လီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။